Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші (туған 1968) Дуг Айткен (туған 1968) - американдық мультидисциплинарлық суретші. Айткеннің шығармашылық туындылары фотосурет, баспа, мүсін және сәулет өнерінен бастап, баяндау фильмдеріне, дыбыстық, бір және бірнеше арналы бейне жұмыстарына, инсталляцияларға және тікелей эфирлік қойылымдарға дейін жетеді. Қазіргі уақытта ол Калифорнияның Венеция қаласында және Нью-Йоркте тұрады.
American artist (born 1968)
Doug Aitken (born 1968) is an American multidisciplinary artist. Aitken's body of work ranges from photography, print media, sculpture, and architectural interventions, to narrative films, sound, single and multi channel video works, installations, and live performance. He currently lives in Venice, California, and New York City.
Ерте өмір және білім
Дуг Эйткен 1968 жылы Калифорния штатының Редондо-Бич қаласында дүниеге келген. 1987 жылы ол 1991 жылы көркем өнер мамандығы бойынша бітіргенге дейін Пасаденадағы Art Center College of Design-те Филип Хейспен журнал иллюстрациясын оқыды.
Doug Aitken was born in 1968 in Redondo Beach, California. In 1987, he initially studied magazine illustration with Philip Hays at the Art Center College of Design in Pasadena before graduating in Fine Arts in 1991.
Жұмыс
1994 жылы Нью-Йоркке көшіп, 303 галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесі болды. Айткеннің бейнелері Гуанадағы Джонстаунда, оңтүстік-батыстағы Африканың алмас кен орындарында және Үндістанның Болливуд киносында түсірілген.
He moved to New York in 1994 where he had his first solo show at 303 Gallery. Aitken's video works have taken place in such culturally loaded sites as Jonestown in Guyana, southwest Africa's diamond mines, and India's Bollywood.
Жергілікті жобалар
Айткен сайтқа арналған арнайы қондырғылар қатарын жасады, кейде интерактивті медиамен архитектураны синтездейді. Жақында жасалған "Жаңа көкжиек" атты жоба оттегі шары мен гондоланың айналуымен байланысты, олар кинетикалық жарық мүсіндеріне айналды. Баллон мүсіні 2019 жылдың шілде айында Массачусетс штатында өткен оқиғалар сериясында көрініс тапты. Тағы бір жоба - су асты павильондары (2016), ол Каталина аралының, Калифорнияның мұхит түбінде бекітілген үш уақытша мүсіннен тұрады. Геометриялық дизайны бойынша мүсіндер жарықты шағылыстыратын және сындырған ортаны құрды, көрерменді мұхиттың кеңдігімен физикалық байланыста ұстайтын портал ашып, сонымен бірге су әлемі туралы алдын ала жасалған визуалды идеяларды бұзды. Қазіргі заманғы сәулет, сурет, теңіз зерттеулері мен қорғау тілдерін біріктіру арқылы Су асты павильондары тірі экожүйенің ішінде өнерімен өмір сүрді. Скульптураның үсті қатпарлы және жартасты жерлерден айырмашылығы, айналы секциялар теңіз көрінісін көрсетеді және жақындаған кезде калейдоскопиялық обсерваторияға айналады. Скульптуралар жасаған орталар ағымдар мен күннің уақытына қарай өзгеріп, көрерменнің назарын мұхиттың ырғағына және оның өмірлік циклдеріне аударды. Суретші уақыт пен кеңістіктің сұйықтығымен ойнаған түрлі түйсікті кездесулерді жасады, нәтижесінде физикалық әлем туралы жоғары хабардарлық пайда болды. Скульптуралар Parley for the Oceans және Лос-Анджелес қазіргі заманғы өнер мұражайымен бірлесіп жасалды. Тағы бір сайтқа арналған жоба, Mirage деп аталады, 2017 жылдың 25 ақпанынан 30 сәуіріне дейін Palm Springs, CA маңындағы Desert X-те тұсаукесерін өткізді және Мичиган штатының Детройт қаласында Мираж Детройт (2018) және Швейцарияда Мираж Гштад (2019) ретінде таныстырылымдармен дамыды.
Aitken has created an array of site specific installations, sometimes synthesizing interactive media with architecture. A recent site specific work, New Horizon, revolved around a reflective hot air balloon and gondola that transformed into a kinetic light sculpture. The balloon sculpture was featured in a series of happenings that took place in July 2019 across the state of Massachusetts. Another project was Underwater Pavilions (2016), which consisted of three temporary sculptures that were moored to the ocean floor off Catalina Island, CA. Geometric in design, the sculptures created environments that reflected and refracted light, opening a portal that physically connected a viewer to the expanse of the ocean while simultaneously disrupting preconceived visual ideas of the aquatic world. By merging the language of contemporary architecture, land art, and ocean research and conservation, the Underwater Pavilions were a living artwork within a vibrant ecosystem. In contrast to areas of the sculpture that have a rough and rock like surface, mirrored sections reflected the seascape and, when approached, activated to become a kaleidoscopic observatory. The environments created by the sculptures changed and adjusted with the currents and time of day, focusing the attention of the viewer on the rhythm of the ocean and its life cycles. The artwork created a variety of converging perceptual encounters that played with the fluidity of time and space, resulting in a heightened awareness of the physical world. The sculptures were created in partnership with Parley for the Oceans and the Museum of Contemporary Art, Los Angeles. Another site specific project, titled Mirage, premiered at Desert X, near Palm Springs, CA from February 25 to April 30, 2017, and evolved with presentations in Detroit, MI, as Mirage Detroit (2018), and Switzerland as Mirage Gstaad (2019).
Видео қондырғылары
1990 жылдардың ортасынан бастап Эйткен архитектуралық тұрғыдан қозғайтын ортада бірнеше экранды қолдану арқылы инсталляцияларды жасады. Мысалы, "Алмас теңіз" (1997) атты фильмде үш бейнепроекция, бір аспалы бейнемонитор және бір түстес, жарықсыз кеңістікте жарықтандырылған мөлдір сурет бар. Көптеген динамиктер әсерлі дыбыс әсерін туғызады. Көп экранды фильм Африканың оңтүстік-батысындағы Намиб шөліндегі "Алмас аймағы 1 және 2" деп аталатын күзетті аймақты зерттейді. Бұл аумақ 1908-ші жылдан бері жабық орналасқан, көлемі 40 000 шаршы мильге жуық, онда әлемдегі ең ірі және бай компьютерлік бақыланатын алмаз кен орны орналасқан. Hysteria (19982000) соңғы төрт онжылдықтың фильмдік кадрларын пайдаланады, онда поп және рок концерттеріндегі аудиториялар төрт экранда X формациясында өздерін шатастырып жұмыс істейді. Бомбейдің шаң-тозаңнанған саунд-стадиялары мен киносеттерінде түсірілген және суреттелген "Күнге кіру" (1999) фильмінде Болливудтың қызу белсенділігіне назар аударылады, ол үнді кино өнеркәсібінің дыбыс-саунд-стадияларын кенептік проекция экрандарымен, қызыл топырақ еденімен және видеомен бейнелейді. 1997 жылы Уитни биенналында "Алмас теңіз" қойылымы көрсетілді, ал оның электрлі жер қондырғысы, сегіз проекциялы, бірнеше бөлмелі кинодан кейінгі тәжірибе, халықаралық назар аударып, 1999 жылы Венеция биенналында Халықаралық сыйлыққа ие болды. 2017 жылы суретші Art Basel Unlimited көрмесіне су асты павильондары атты үш арналы видео инсталляциясын көрсетті. Айткен New Era атты көп арналы видео инсталляциясын айналы алты бұрышты бөлмеде Нью-Йорктан бастап Цюрих, Дания, Пекин, Калифорния және Лондонға дейін әлемнің әртүрлі жерлерінде көрсетті. Суретші ұялы телефонның пайда болуын қайталау мен оның әлемге әсерін философиялық есеппен картаға түсіреді. 2023 жылы Цюрихте ол HOWL атты бес арналы видео инсталляциясын көрсетті, онда "мұнай тесіктері Калифорнияның орталық бөлігіндегі құлазыған аңғардың күн сәулесінен ағарған төбелерін байқайды, ал фанера тақтайлары жергілікті дүкендерді жауып тастайды. Бұл кең кеңістіктердің суреттері араласқан тұрғындар осы өліп бара жатқан қалада өмір сүрудің жағдайлары туралы дыбыс береді. Олар өздерінің сол аймаққа деген үміттері, мұнайдың көтерілу тарихы, өздерінің өмірі мен болашағы туралы айтады".
Since the mid 1990s, Aitken has created installations by employing multiple screens in architecturally provocative environments. diamond sea (1997), for example, includes three video projections, one suspended video monitor, and one full color, illuminated transparency photograph in a dimly lit space. Multiple speakers create an immersive sound experience; the multi screen film explores a guarded region in the Namib desert in southwestern Africa known as Diamond Area 1 and 2. The territory, estimated at over 40,000 square miles and sealed off since 1908, contains the world's largest and richest computer controlled diamond mine. Hysteria (1998–2000) uses film footage from the past four decades that shows audiences at pop and rock concerts working themselves into a frenzy on four screens in an X formation. Filmed and photographed in the dusty sound stages and film sets of Bombay, Into the Sun (1999) focuses on the frenetic activity of Bollywood, recreating the sound stages of the Indian film industry with canvas projection screens, a red dirt floor, and video shown in a non stop, twenty four hour loop. diamond sea was presented at the 1997 Whitney Biennial and his electric earth installation, an eight projection, multi room post cinematic experience, drew international attention and earned him the International Prize at the Venice Biennale in 1999. In 2017, the artist displayed a three channel video installation titled Underwater Pavilions at Art Basel Unlimited, documenting sculptures of the same name. Aitken has shown NEW ERA, a kaleidoscopic multi channel video installation in a mirrored hexagonal room, in various locations across the world, from New York to Zurich, Denmark, Beijing, California and London. The artwork maps the creation of the cellular telephone into a landscape of repetition and philosophical reckoning with its effect on the world. In 2023 in Zürich, he showed a five channel video installation titled HOWL where "oil derricks spot the rolling, sun bleached hills of a desolate valley in central California while plywood boards shutter local stores. Interspersed within these depictions of wide open spaces, residents provide soundbites on the circumstances of living in this dying town. They tell of their hopes for the area, its oil boom history, their lives and the wider future."
Сыртқы кино қондырғылары
1998 жылы "Гласс Горизонт" инсталляциясы Вена сексессиясының ғимаратының қасбетіне бір жұп көзді проекциялап, түнде жабылып қалғаннан кейін сәулеттік құрылымдарға және қалалық ортамен өзара әрекеттесетін өнерге қызығушылық танытты. 2001 жылы Лондонның Серпентин галереясындағы Эйткеннің көрмесі бүкіл ғимаратты күрделі инсталляция үшін пайдаланды Жаңа мұхит мұражай мұнарасын түнде функционалдық маякқа айналдыруды қоса алғанда. 2004 жылы Берлинде бірге жұмыс істегеннен кейін Дуг Айткен мен Клаус Бисенбах MoMA PS1 -де Hard Light атты топтық көрмені ұйымдастырды. 2007 жылдың қысында Клаус Бисенбахтың Creative Time бірлестігімен бірлесіп жасаған Эйткеннің Sleepwalkers үлкен масштабтағы инсталляциясы Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында ұсынылды. Жобаға Дональд Сазерленд және Тильда Свинтон сияқты актерлер, сондай-ақ музыканттар Сеу Хорхе және Кэт Пауэр кірді. Мұражайдың сыртқы қабырғаларына сегіз проекция арқылы көрсетілген бес бір-біріне жалғасқан виньеткалар қойылған. Көрмемен қатар, Айткен музей ішінде "апапининг" ұсынды, онда терезедегі домбырашылар мен аукционшылар және Cat Power орындаушылары болды. Сол жылы "k n o c k o u t" атты интерактивті музыка үстелін құрды. 2008 жылы Эйткен Питтсбургте "Марстағы өмір" атты 55-ші Карнеги халықаралық көрмесі үшін "Көшпенділік" атты тағы бір ауқымды ашық ауада фильмдік инсталляция жасады. "Империя" атты үш бөлімді трилогияның бірінші бөлімі, бұл шығармада Солтүстік Американың көшіп-қонушы жабайы жануарлары көрінеді, олар бос және бос қонақ үй бөлмелерін қызықпен мекендейді. Айткеннің ауқымды ашық ауада бейне инсталляциядағы жұмысын жалғастыра отырып, оның "SONG 1" (2012) атты шығармасы, Хиршхорн мұражайы мен мүсін бақшасы үшін жасалды, Вашингтондағы қоғамдық өнердің стандартына қарсы шықты. Мұндай проекция үшін әдеттегідей қуыс бетті пайдаланбастан, Эйткен фильмді музейдің сыртқы жағына проекциялады, бұл ғимараттың айналасында қозғалуды қажет ететін және бір жерден ешқашан толық көрінбейтін кино тәжірибесін жасады. Суретшінің "сұйық сәулет" деп атаған тағы бір мысалы - оның жеке инсталляциясы ALTERED EARTH (2012) оңтүстік Франциядағы Камарг аймағын зерттеп, он екі үлкен проекцияның лабиринт тәрізді ағып жатқан орналасуында, Арльдегі Парк-де-Ательедегі Гранде-Халле сияқты ангарда. Бұл жұмыс сонымен қатар суретші мен POST-тің Apple iPad үшін жасаған қосымшасына да әсер етті. Өнер меценаты Багли Райт тапсырған "Айна" (2013) - бұл Сиэтл өнер мұражайының бұрышынан тік жарықтардың жұқа жолақтарымен оралған үлкен LED экран. Жоба үшін Айткен бес жылдан астам уақыт бойы фильм түсіріп, Сиэтлдің орталығы мен оның айналасындағы аймақтың суреттерін түсірді. Компьютерлік бағдарлама бейнебаянның қай бөлігін көрсетіп, қандай ауа райы болатынын, Сиэтл көшелерінің тығыздығын анықтайды.
In 1998, Glass Horizon, an installation comprising a projection of a pair of eyes onto the facade of the Vienna Secession building after it had closed for the night, showcased an interest in architectural structures and in art that interacts with urban environments. In 2001, Aitken's exhibition at London's Serpentine Gallery used the entire building for the complex installation New Ocean including transforming the museum's tower into a functional lighthouse at night. In 2004, after having worked together in Berlin, Doug Aitken and Klaus Biesenbach co curated Hard Light, a group exhibition at MoMA PS1. In the winter of 2007, Aitken's large scale installation Sleepwalkers, curated by Klaus Biesenbach in collaboration with Creative Time, was presented at the Museum of Modern Art in New York. The project included actors such as Donald Sutherland and Tilda Swinton, as well as musicians Seu Jorge and Cat Power. Five interlocking vignettes shown through eight projections were displayed upon the exterior walls of the museum so as to be visible from the street. Concurrent with the exhibition, Aitken also presented a "happening" inside the museum that featured live drummers and auctioneers, and a performance by Cat Power. In the same year, he created an interactive music table: "k n o c k o u t". In 2008, Aitken produced another large scale outdoor film installation, titled Migration for the 55th Carnegie International show titled "Life on Mars" in Pittsburgh, PA. The first installment in a three part trilogy entitled Empire, the work features migratory wild animals of North America as they pass through and curiously inhabit empty and desolate hotel rooms. Continuing Aitken's work in large scale outdoor video installation, his artwork "SONG 1" (2012), created for the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, challenged the standard of public art in Washington D. C. The artwork, which deconstructed the popular song "I Only Have Eyes for You", created a 360 degree screen out of the circular facade of the museum. Rather than using a more typical concave surface for such a projection, Aitken projected the film onto the convex exterior of the museum creating a cinema experience that required moving around the building and could never be fully seen from any one location. Another example of what the artist has called 'liquid architecture', his freestanding installation ALTERED EARTH (2012) explores the Camargue region of southern France in a maze like flowing arrangement of twelve large projections in the hangar like Grande Halle of the Parc des Ateliers in Arles. The work also inspired an app created by the artist and POST for the Apple iPad. Commissioned by art patron Bagley Wright, Mirror (2013) is a large LED screen, wrapped around the corner of the Seattle Art Museum, with thin strips of vertical lights. For the project, Aitken had been filming for the project over five years, capturing images of central Seattle as well as the surrounding area. A computer program selects which parts of the footage to project in response to a live feed of information that ranges from the weather to the density of traffic in the streets of Seattle.
Әңгімелесулер
2006 жылы Айткен "Сынған экран: Дуг Айткенмен 26 әңгіме" (Distributed Art Publishers, 2006) атты кітап шығарды. Бұл кітапта сызықтық баяндаудың конвенцияларын зерттеуге және сынға алуға бағытталған жиырма алты суретшімен сұхбат жазылған. Сұхбаттасулар Роберт Альтман, Клэр Денис, Вернер Герцог, Рем Колхас, Кеннет Ангер және басқалар болды. "Батыстың идеясы" (2010) - "Батыстың идеясы қандай?" деген сұраққа, кездейсоқ адамдардың цитаталары мен пікірлерінен манифест жасау үшін көшедегі 1000 адамның ұжымдық жауаптарын ұсынады. Тағы бір сұхбат жобасы, Үлгілер мен қайталау (2011) - бұл 21-ғасырдағы шығармашылық туралы түсірілген сұхбаттар сериясы, онда Айткен әртүрлі көркемдік пәндердегі ізашарлармен қысқа әңгімелесулер жүргізеді, соның ішінде Девендра Банхарт, Томас Деманд, Джек Уайт, Джеймс Мерфи, Майк Келли, Жак Герцог, Фишли және Вайс, Яой Кусама, Стивен Шор және Дэн Грэм. Идеялар алмасудағы қызығушылығын жалғастыра отырып, Эйткеннің "The Source" (2012) шығармашылығының тамырын зерттейді. Дэвид Аджай жобалаған павильондағы алты проекция, Аджай, Лиз Диллер, Уильям Эгглестон, Филипп Паррено, Паоло Солери, Тильда Свинтон және Бек сияқты суретшілермен, сәулетшілермен және музыканттармен сұхбаттасу арқылы жүреді.
In 2006, Aitken produced Broken Screen: 26 Conversations with Doug Aitken (Distributed Art Publishers, 2006), a book of interviews with twenty six artists who aim to explore and challenge the conventions of linear narrative. Interviews included Robert Altman, Claire Denis, Werner Herzog, Rem Koolhaas, Kenneth Anger and others. The Idea of the West (2010) presents the collective response of 1000 people on the street who were asked “What is your idea of the West?” to create a manifesto from the quotes and comments of random individuals. Another interview project, Patterns & Repetition (2011) is a series of filmed conversations about creativity in the 21st Century in which Aitken conducts short conversations with pioneers in different artistic disciplines, including Devendra Banhart, Thomas Demand, Jack White, James Murphy, Mike Kelley, Jacques Herzog, Fischli & Weiss, Yayoi Kusama, Stephen Shore, and Dan Graham. Continuing his interest in the exchange of ideas, Aitken's work "THE SOURCE" (2012) explores the root of creativity. Six projections in a pavilion designed by David Adjaye, cycle through many more interviews with artists, architects, and musicians such as Adjaye, Liz Diller, William Eggleston, Philippe Parreno, Paolo Soleri, Tilda Swinton, and Beck among others.
Оқиғалар
Айткен көптеген тікелей эфирлік "апапенингтерді" режиссерлік еткен, соның ішінде 2006 жылы Лос-Анджелес пен Нью-Йорктегі "Сынған экран" оқиғалары. Сондай-ақ 2009 жылы Айткен өзінің үлкен масштабтағы бейне инсталляциясы Frontierмен бірге Римнің жүрегінде Тибр өзенінің Тиберина аралында таныстырды. Фильмде көрнекті американдық суретші Эд Рушаның кейіпкері ойнайды, ол көркем және көркем емес көріністер арасында қалады. Бұл шығарма күндізден түнге дейінгі болашаққа бағдарланған саяхатты, шындықты күмәнге ұшырататын әлемді көрсетеді. Оқиға кезінде фильмдегі орындаушылар, мысалы, кәсіби камшы кректері, көрермендермен қоршалған кезде инсталляцияда тіріледі. Алғаш рет Гректің Гидра аралында орналасқан Deste Foundation жобасының "Қорбандық" кеңістігінде көрсетілді. "Қара айна" бес экранда қара айналар мен жұлдыздар арқылы "үнемілікке" шағылады. Хлоя Севиньи тек Мексика, Грекия және Орталық Америка сияқты жерлердегі қысқа телефон арқылы сөйлесу арқылы және дауыстық аударма арқылы байланысты. "Қара айна" төрт түндік оқиға болып, арнайы баржада ұйымдастырылды, тағы да фильмдегі орындаушылар: Лео Галло, Тим МакАфи Льюис, No Age және Хлоя Севиньи.
Aitken has directed many live "happenings" including his Broken Screen happenings from 2006 in Los Angeles and New York. Also in 2009, along with his large scale video installation, Frontier, presented on the Tiber river's Isola Tiberina in the heart of Rome, Aitken staged a happening by the same title. The film featured a protagonist played by the iconic American artist Ed Ruscha, as he's seen caught in a landscape between fiction and non fiction. The work creates a futuristic journey from day to night in a world where reality is put into question. In the happening, performers from the film, such as a professional whip cracker, come alive in the installation while surrounded by the audience. First shown at the Deste Foundation’s project space "Slaughterhouse" on the Greek island of Hydra, Black Mirror is displayed on five screens reflected “into infinity” across black mirrors and stars Chloë Sevigny tethered only by brief conversations over the phone and through voiceover in such disparate locales as Mexico, Greece, and Central America. "Black Mirror" was also a four night event staged on a custom barge, again featuring a performers from the film: Leo Gallo, Tim McAfee Lewis, No Age, and Chloë Sevigny.
Фотосуреттер, жарық қораптары және мүсіндер
Айткен көптеген суреттерімен танымал, олар жиі кеңістіктік және уақытша бұзылуларды зерттейді және оның инсталляциялары сияқты баяндамалық ұсыныстар жасайды. Мысалы, 1999 жылы түсірілген фотосуреттер тобы "Пассажир" атты суретте ұшақтардың ұшып бара жатқаны көрініс тапқан. Соңғы уақытта Айткен фотосурет пен мәтінді біріктіретін алюминийден жасалған жарық қораптарын жасады. Мәтін мен суреттің тақырыбын кеңейтіп, Айткен мөлдір акрил және калейдоскопиялық айналар ішіндегі өсімдіктер сияқты әртүрлі материалдардан мүсіндер шығарды. Басқа мүсіндер, мысалы, күн бату (қара және ақ), 2012, қолмен оюланған көбік, эпоксид және қол жібекті экранды акрилді қолданады.
Aitken is well known for his many photographs, which often explore spatial and temporal disruption and narrative suggestion like his installations. For example, Passenger, a group of still photographs made in 1999, shows planes in flight, most of which focus on the faint traceries of takeoffs and landings over desolate airport landscapes. More recently, Aitken has created aluminum light boxes that combine photographic image and text. Extending the theme of text and image, Aitken has produced sculptures from materials as diverse as plants inside clear acrylic and kaleidoscopic mirrors. Other sculptures, such as sunset (black and white), 2012, employ the use of hand carved foam, epoxy and hand silk screened acrylic.
Дыбыстық эксперименттер
Табиғат пен мәдениеттің қиылысуына немесе наративтік өзгергіштігіне қызығушылық танытқан суретші өз партитураларына "далалық жазбалар" деп атаған, мысалы, Джонстаун, Гайананың (оның 1995 жылғы муссонында) джунглидегі шулары және Кариб теңізіндегі Монсеррат аралында Суфриер таулары жанартауының атылуынан туындаған жер сілкінісінің жаңғырығы (тұмсықпен, 1998). 1996 жылы Creative Time қоғамдық өнер ұйымы үшін Эйткен Бруклин көпірінің іргетасындағы Анкоридждегі инсталляция бөлігін ойлап тапты. 2004 жылы ол Барселона павильоны үшін дыбыс мүсіні жасады. Ол бірнеше кең болат бұтақтарды қолдап тұрған орталық постынан тұрады, ал әрбір бұтақтың соңында жоғары бағыттағы динамиктер скриптті әңгімелердің үзінділерін ойнатты. 2009 жылдың қазан айында Эйткеннің Соник павильоны көпшілікке ашылды. Павильон Бразилияның орманды төбелерінде Инхотимде орналасқан. Соник павильоны жердің дыбыстарын тыңдау үшін ортақ орынды қамтамасыз етеді, өйткені олар жер астына бір миль тереңдікте көмілген және бірнеше динамиктер арқылы павильонға жеткізілген өте сезімтал микрофондар арқылы жазылған. Павильонның ішінде естілетін дыбыс - жердің қозғалатын ішкі бөлігінің күшейте түскен дыбысы. Айткен өзінің фильмдерінде түрлі музыканттармен жұмыс істеді, ол 2002 жылы Айткеннің мультиэкрандық интерьерлерінде болған Outkast тобының хип-хоп әртісі Андре 3000-ден бастап, 2008 жылы "Миграция" және 2011 жылы "Қара айна" фильмдеріне өз үлесін қосқан "Лишенс" және "No Age" сияқты инди-топтарға дейін.
Interested in the uneasy intersection of nature and culture or narrative variability, the artist has incorporated into his scores what he calls "field recordings," such as jungle noises from Jonestown, Guyana (in his 1995 monsoon), and the reverberations of tremors generated by the eruption of the Soufrière Hills volcano on the Caribbean island of Montserrat (in eraser, 1998). In 1996, for the public art organization Creative Time, Aitken conceived an installation piece in the Anchorage, a cavernous space inside the base of the Brooklyn Bridge, that used recordings of the traffic noises overhead. In 2004, he completed a sound sculpture for the Barcelona Pavilion composed of a central post supporting a few sweeping steel branches that rotated while highly directional speakers at the end of each branch played snippets of scripted conversation. In October 2009, Aitken's Sonic Pavilion opened to the public. The pavilion is located in the forested hills of Brazil, at Inhotim. The Sonic Pavilion provides a communal space to listen to the sounds of the earth as they are recorded through highly sensitive microphones buried close to a mile deep into the ground and carried back into the pavilion through a number of speakers. The sound heard inside the pavilion is the amplified sound of the moving interior of the earth. Aitken has collaborated on his films with a wide variety of musicians, from hip hop artist André 3000 of Outkast, who was in Aitken's 2002 multiscreen Interiors to indie bands like Lichens and No Age, which contributed to his score for his 2008 film Migration and 2011's Black Mirror, respectively.
Станциядан станцияға (2013)
Станциядан станцияға - бұл көшпелі Happening, ол алғаш рет 2013 жылдың күзінде трансконтинентальдық пойызда орын алды. Ол Американың барлық қалалары мен шалғай жерлерінде тоқтап, көркемдік тәжірибелер жүргізу үшін жылжымалы платформа ретінде қызмет етті. Бір суретші "Станциядан станцияға" деген жобаны жасады. Бұл жоба үнемі өзгеріп отыратын оқиғаларды, күтпеген кездестірулерді және музыка, өнер және кино арасындағы шығармашылық түйіспелерді қамтиды. Жобаға MoMA PS1, Карнеги өнер мұражайы, MCA Чикаго, Уокер өнер орталығы, SITE Santa Fe, LACMA және SFMOMA сияқты көптеген мекемелер қолдау көрсетті. Іс-шарадан түскен барлық қаражат 2014 жылы көптеген мұражайлардағы өнер бағдарламаларын қаржыландыруға жұмсалды. Әр аялдамада өнер туындылары мен музыкалық қойылымдар өзгерді. Поезд Нью-Йорк қаласынан Сан-Францискоға дейін сапар шегіп, бүкіл елдегі пойыз станцияларында 9 аялдама жасады. Нью-Йорк; Питтсбург; Чикаго; Миннеаполис / Сент-Франциско. Пол; Санта-Фе/Лэми, Нью-Мексико; Винслоу, Аризона; Барстоу, Калифорния; Лос-Анджелес; және Окленд. Жоба студия және мәдени инкубатор ретінде жоспарланбаған сәттер мен көркемдік соққылар тудырды. Қатысқан суретшілер арасында Кеннет Ангер, Олаф Брюнинг, Питер Коффин, Томас Деманд, Урс Фишер, Месчак Габа, Лиз Глинн, Фишли & Вайс, Фриц Хег, Карстен Хёлер, Олафур Элиассон, Кристиан Янковски, Аарон Коблин, Эрнесто Нето, Нам Джун Пайк, Хорхе Пардо, Джек Пирсон, Николас Провост, Стивен Шор, Риркрит Тиравания және Лоуренс Вайнер бар. Музыканттар арасында Бек, Миссисипидің қара монахтары, Боредомс, Джексон Браун, Cat Power, Cold Cave, Конго, Дэн Дикон, Элеонор Фридбергер, The Handsome Family, Лия Айс, Канзас-Сити маршындағы Кобралар, Lucky Dragons, Тёрстон Мур, Джорджио Мородер, Nite Jewel, No Age, Пэтти Смит, Ариэль Пинк's Haunted Graffiti, Savages (топ), Mavis Staples, Suicide (топ), Sun Araw, Thee Satisfaction, Twin Shadow және басқалар бар. Баспа материалдарына салымшылар арасында Тейлор Рут Болдуин, Ито Баррада, Сэм Дюрант, Карен Килимник, Урс Фишер, Кэтрин Опи, Джек Пирсон, Реймонд Петтибон және Джош Смит болды. Азық-түлікті Элис Уотерс және "Еділетін мектеп ауласы жобасы" және ашпозшы Лейф Хедендал ұсынды. 2015 жылдың 27 маусымынан 26 шілдесіне дейін Эйткен Лондонның Барбикан орталығында "Станциядан станцияға: 30 күндік оқиға" атты қойылым өткізді. Тірі көрменің көрінісі ретінде қарастырылған бүкіл мульти-көркемдік нысан 100-ден астам суретшілердің қатысуымен үлкен масштабтағы көп пәнді іс-шараға айналдырылды, оның ішінде Олафур Элиассон, Мартин Крид және Терри Райли. 2015 жылдың 21 тамызында Лос-Анджелесте "Станциядан станцияға" атты 2013 жылғы оқиғалардың кадрларымен түсірілген Айткен режиссерлік ескерткіш фильмнің премьерасы өтті. Эксперименттік форматта түсірілген фильм "62 қысқаметражды фильмнің жинағы" деп сипатталды.
Station to Station is a nomadic “Happening” that first occurred in the fall of 2013 on a transcontinental train. It functioned as a moving platform for artistic experimentation stopping in cities, towns and remote locations across America. An artist created project, Station to Station embraced constantly changing stories, unexpected encounters, and creative collisions between music, art and film. The project had the support of a wide range of institutions including MoMA PS1, Carnegie Museum of Art, MCA Chicago, Walker Art Center, SITE Santa Fe, LACMA and SFMOMA. All event proceeds went to fund multi museum arts programs throughout 2014. Art works and musical performances changed with every stop. The train traveled from New York City to San Francisco, making a total of 9 stops at train stations across the country New York; Pittsburgh; Chicago; Minneapolis/St. Paul; Santa Fe/Lamy, New Mexico; Winslow, Arizona; Barstow, California; Los Angeles; and Oakland. The project acted as a studio and cultural incubator, creating unplanned moments and artistic collisions. Artists that participated included Kenneth Anger, Olaf Breuning, Peter Coffin, Thomas Demand, Urs Fischer, Meschac Gaba, Liz Glynn, Fischli & Weiss, Fritz Haeg, Carsten Höller, Olafur Eliasson, Christian Jankowski, Aaron Koblin, Ernesto Neto, Nam June Paik, Jorge Pardo, Jack Pierson, Nicolas Provost, Stephen Shore, Rirkrit Tiravanija, and Lawrence Weiner. Musicians included Beck, The Black Monks of Mississippi, Boredoms, Jackson Browne, Cat Power, Cold Cave, The Congos, Dan Deacon, Eleanor Friedberger, The Handsome Family, Lia Ices, Kansas City Marching Cobras, Lucky Dragons, Thurston Moore, Giorgio Moroder, Nite Jewel, No Age, Patti Smith, Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Savages (band), Mavis Staples, Suicide (band), Sun Araw, Thee Satisfaction, Twin Shadow and others. Printed matter contributors included Taylor Ruth Baldwin, Yto Barrada, Sam Durant, Karen Kilimnik, Urs Fischer, Catherine Opie, Jack Pierson, Raymond Pettibon, and Josh Smith. Food was provided by Alice Waters and the Edible Schoolyard Project and chef Leif Hedendal. From June 27 July 26, 2015, Aitken staged Station to Station: A 30 Day Happening at the Barbican Centre in London. Envisioned as a living exhibition, the entire multi arts facility was turned into a large scale multi disciplinary event, with more than 100 artists, including Olafur Eliasson, Martin Creed, and Terry Riley. On August 21, 2015, a feature film directed by Aitken, shot with footage from the 2013 happenings, titled Station to Station, premiered in Los Angeles. Experimental in format, the film was described as " a textured, visceral collection of 62 shorts capturing moments during the three week journey "
Көрмелер
Айткен әлем бойынша 200-ден астам көркем көрмелерде қатысқан. Оның жұмыстары Уитни атындағы Америка өнер мұражайы, Заманауи өнер мұражайы және Париждегі Жорж Помпиду орталығы сияқты көптеген топтық көрмелерге қойылған. Өзгелермен қатар, ол Ширн Кунстхолле, Франкфурт, Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағында, Париж қаласының заманауи өнер мұражайында, Серпентин галереясында, Лондонда, Цюрихтың Кунстхолле, Швейцария, Австрияның Кунстхаус Брегенц, Нью-Йорктің заманауи өнер мұражайында, Грекияның Десте қоры және Токио операсының көркемөнер галереясында жеке көрмелерге қатысқан. 2006 жылы Аспен өнер мұражайында тек Айткеннің суреттеріне арналған алғашқы көрме ұйымдастырылды. 2016 жылдың 10 қыркүйегінен 2017 жылдың 15 қаңтарына дейін Лос-Анджелестегі Қазіргі заманғы өнер мұражайындағы MOCA-дағы Geffen Contemporary-да Даг Айткен: Электрлік жер, суретшінің алғашқы Солтүстік Америкадағы мансабының ортасында жүргізілген зерттеу. Көрме 2017 жылдың 28 мамырынан 20 тамызына дейін Форт-Уорт, ТХ-дағы Заманауи өнер мұражайында өтті. Айткенді 303 галереясы, Нью-Йорк; Regen Projects, Лос-Анджелес; Галерея Ева Пресенхьюбер, Цюрих; және Виктория Миро галереясы, Лондон.
Aitken has participated in over 200 art exhibitions throughout the world. His work has been featured in numerous group exhibitions in such institutions as the Whitney Museum of American Art, The Museum of Modern Art, and the Centre Georges Pompidou in Paris. Among others, he has had solo exhibitions at the Schirn Kunsthalle, Frankfurt, Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, the Serpentine Gallery, London, Kunsthalle Zürich, Switzerland, Kunsthaus Bregenz, Austria, Museum of Modern Art, New York, Deste Foundation, Greece and Tokyo Opera City Art Gallery, Japan. In 2006, the Aspen Art Museum mounted the first exhibition dedicated solely to Aitken's photography. From September 10, 2016 January 15, 2017, The Museum of Contemporary Art, Los Angeles, at the Geffen Contemporary at MOCA, exhibited Doug Aitken: Electric Earth, the artist's first North American mid career survey. The exhibition traveled to The Modern Art Museum of Fort Worth, TX from May 28, 2017 Aug 20, 2017. Aitken is represented by 303 Gallery, New York; Regen Projects, Los Angeles; Galerie Eva Presenhuber, Zürich; and Victoria Miro Gallery, London.