Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маврикий жері мен халқының тарихнамасы
Chronicle of Mauritius lands and peoples
Маврикийдің белгілі және кейде ресми түрде құжатталған тарихы шамамен б.з.д. 1500-1000 жылдар аралығында ханнан бұрынғы Тайваньнан австронезиялықтардың (құжатталмаған) таралуымен, содан кейін арабтармен (португалдық карталарда құжатталған), одан кейін португалдықтармен және 16 ғасырдың басында еуропалық карталарда пайда болуымен басталады. Маврикий Нидерланды, Франция және Ұлыбританияның отарлауына түсті және 1968 жылдың 12 наурызында тәуелсіздік алды.
The known and sometimes formally documented history of Mauritius begins with its possible discovery by Austronesians (not documented) under the Austronesian expansion from pre Han Taiwan, circa 1500 to 1000 BC, and then by Arabs, (documented on Portuguese maps), followed by Portuguese and its appearance on European maps in the early 16th century. Mauritius was successively colonized by the Netherlands, France and Great Britain, and became independent on 12 March 1968.
Ашылу
Маврикийді алғаш рет португалдар ресми түрде ашқан, бұл португалдық карталармен расталған. Бұл аралдың ең алғашқы тарихи дәлелі 1502 жылы итальяндық дипломат/тыңшы Альберто Кантино Португалиядан ұрлаған Кантино планыферасында көрінеді. Кантино Маскарен аралдарын (Реюньон, Маврикий және Родригес) көрсететін үш аралды бейнелейді және оларды Дина Маргабин, Дина Ароби және Дина Моразе деп атайды. Кантино планыферасында Каргадос Карахос (Сент-Брандон) атолдары да baixos (сайып сулар) ретінде көрсетілген. Орта ғасырдағы араб әлемі Үнді мұхитындағы аралдар аймағын Ваквак деп атаған.
Mauritius was first officially discovered by the Portuguese as corroborated by Portuguese maps. This is evident in the earliest existing historical evidence of the island on the Cantino Planisphere which was purloined by the Italian diplomat/spy Alberto Cantino from Portugal in 1502. Cantino shows three islands which represent the Mascarenes (Réunion, Mauritius and Rodrigues) and calls them Dina Margabin, Dina Arobi, and Dina Moraze. The Cantino planisphere also shows the Cargados Carajos shoals (St. Brandon) as baixos (shallows). The medieval Arab world called the Indian Ocean island region Waqwaq.
Португалиялық ашылулар (15071513)
Кейін Маврикийді португалдар 1507 және 1513 жылдар аралығында қайтадан тауып, аралына келді. Маврикий мен оны қоршаған аралдар Педро Маскаренхастың құрметіне Маскарен аралдары (Ilhas Mascarenhas) деп аталды. Диого Рибейроның ресми әлем картасында "батыстан шығысқа қарай, бірінші арал – "Маскаренхас", екіншісі – "Санта Аполлония", ал үшіншісі – "Доминго Фроиз" деп сипатталған. Үш арал (Реюньон, Маврикий және Родригес) бірнеше жыл бұрын Бенгалия шығанағының жағалауын зерттеу кезінде Тристао да Кунья басқарған экспедицияда кездейсоқ табылды. Экспедиция циклонда тап болып, бағытын өзгертуге мәжбүр болды. Осылайша, капитан Диого Фернандес Перейраның "Cirne" кемесі 1507 жылдың 9 ақпанында Реюньон аралын көріп шықты. Олар сол күнді құрметтеп, аралды "Санта Аполлония" ("Аулие Аполлония") деп атады. Маврикий дәл сол экспедиция кезінде кездестіріліп, "Cirne" деп, ал Родригес "Diogo Rodrigues" деп аталды. Бес жыл өткен соң, аралдарға Педро Маскаренхас келді, ол бүкіл аймаққа "Маскарен" деген атты таңдады. Португалиялықтар оқшауланған бұл аралдарға қызығушылық танытпады, себебі олар Азияда – Гоада, Малабар жағалауында, Цейлон (қазіргі Шри-Ланка) аралында және Малайзия жағалауында бекініп қалған еді. Олардың Африкадағы негізгі базасы Мозамбикте орналасқандықтан, португалдық теңізшілер Үндістанға Мозамбик арнасы арқылы өтуді артық көрді. Солтүстіктегі Комор аралдары кемелер тоқтауы үшін ыңғайлы порт болып танылды. Сөйтіп, португалдар бұл аралда тұрақты колония құрмады.
Mauritius was later rediscovered and visited by the Portuguese between 1507 and 1513. Mauritius and surrounding islands were known as the Mascarene Islands (Ilhas Mascarenhas) after Pedro Mascarenhas. An official world map by Diogo Ribeiro described "from west to east, the first island, 'Mascarenhas', the second, 'Santa Apolonia' and the third, 'Domingo Froiz.' " The three islands (Réunion, Mauritius and Rodrigues) were encountered some years earlier by chance during an exploratory expedition of the coast of the Bay of Bengal led by Tristão da Cunha. The expedition ran into a cyclone and was forced to change course. Thus, the ship Cirne of the captain Diogo Fernandes Pereira, came into view of Réunion island on 9 February 1507. They called the island "Santa Apolonia" ("Saint Apollonia") in honor of that day's saint. Mauritius was encountered during the same expedition and received the name of "Cirne" and Rodrigues that of "Diogo Rodrigues". Five years later, the islands were visited by Pedro Mascarenhas. who left the name "Mascarene" for the whole region. The Portuguese took no interest in these isolated islands. They were already established in Asia in Goa, on the coast of Malabar, on the island of Ceylon (now Sri Lanka) and on the Malaysian coast. Their main African base was in Mozambique, therefore the Portuguese navigators preferred to use the Mozambique Channel to go to India. The Comoros to the north proved to be a more practical port of call. Thus no permanent colony was established on the island by the Portuguese.
Француз билігі (1715-1810)
Голландиялықтар аралдан бас тартқаннан кейін, 1715 жылдың қыркүйегінде Гийом Дюфрен д’Арсель Индияға қарайтын жолда осы портына қонды және оны француз колониясы деп жариялады. Ол аралды «Иль де Франс» деп атады. Алты жыл өткен соң, 1721 жылы француздар аралды толық басып алды. Дегенмен, «Иль де Франс» 1735 жылдан бастап, француз губернаторы Маэ де Ла Бурдонна келгеннен кейін ғана тиімді дамуға көшті. Маэ де Ла Бурдонна «Jardin Pamplemousses» бағында бұрыш, даршын және гвоздика сияқты дәмдеуіштерді отырғызды. Маэ де Ла Бурдонна Порт-Луиді теңіз базасы және кеме жасау орталығы ретінде құрды. Оның басшылығымен көптеген ғимараттар салынды, олардың кейбіреулері бүгінге дейін сақталған: Үкімет үйінің бір бөлігі, Памплемусстағы Мон Плезир сарайы және Желілік казармалар. 1729 жылдың басында Пондичерриден келген үндістер «La Sirène» кемесімен Маврикийге келді. Бұл шеберлерге жұмыс келісімшарттары 1734 жылы, олар бостандыққа шыққанда қол қойылды. Арал 1767 жылға дейін француз Ост-Индия компаниясының басқаруында болды. 1796 жылы француз отаршылары Париж үкіметі құлдықты жоюға тырысқанда француз билігінен бөлініп, жергілікті отаршылар үкіметтік өкілдері Бако мен Бернельді қуғынға шығарды. Француз билігі кезінде Африканың Мозамбик, Мадагаскар және Занзибар сияқты елдерінен құлдар әкелінді. Осының салдарынан, 30 жыл ішінде арал халқының саны 15 000-нан 49 000-ға дейін өсті. 18 ғасырдың соңында арал халқының шамамен 80 пайызы африкалық құлдарды құрады, ал 19 ғасырдың басында аралда 60 000 құл болды. 1806 жылы генерал-губернатор Шарль Матье Исидор Декаен Маэ де Ла Бурдоннаның құрметіне Маэбург қаласын құрды. Бұл қала бастапқыда Бург Маэ деп аталды. Сол жылдан бастап 1810 жылға дейін аралды француз үкіметі тағайындаған шенеуніктер басқарды, бірақ француз революциясы кезінде қысқа мерзімге қала тұрғындары Франциядан тәуелсіз үкімет құрды. Наполеон соғыстары кезінде «Иль де Франс» француз каперлерінің британдық сауда кемелеріне сәтті шабуылдар ұйымдастырған базасына айналды. Бұл шабуылдар 1810 жылға дейін жалғасты, содан кейін аралды басып алу үшін күшті британдық экспедиция жіберілді. 1810 жылдың тамызында Гранд-Порттағы алдын ала шабуыл сәтсіз аяқталды, бірақ сол жылдың желтоқсанында Родригестен басталған негізгі шабуыл сәтті болды. Бұрын 1809 жылы британдықтар Родригеске тек таза су мен азық-түлік алу үшін келген болатын. 1810 жылдың қараша айының соңында британдықтар аралдың солтүстігінде, Кап-Мальхерусқа жақын жерге көптеп қонды және француздарды жеңіп алды, олар 1810 жылдың 3 желтоқсанында капитуляциялады. 1814 жылғы Париж шарты бойынша «Иль де Франс», енді «Маврикий» деп аталды, Родригес және Сейшель аралдарымен бірге Ұлыбританияға берілді. Капитуляция шартында британдықтар арал тұрғындарының тілін, әдет-ғұрыптарын, заңдарын және дәстүрлерін сақтауға кепілдік берді.
Abandoned by the Dutch, the island became a French colony when, in September 1715, Guillaume Dufresne d'Arsel landed and took possession of this port of call on the route to India. He named the island "Isle de France". Six years later, in 1721, the French started their occupation. However, it was only from 1735, with the arrival of the French governor, Mahé de La Bourdonnais, that "Isle de France" started developing effectively. Mahé de La Bourdonnais planted spices such as pepper, cinnamon and cloves at "Jardin Pamplemousses". Mahé de La Bourdonnais established Port Louis as a naval base and a shipbuilding centre. Under his governorship, numerous buildings were built, a number of which still stand today: part of Government House, the Château de Mon Plaisir at Pamplemousses and the Line Barracks. In early 1729 Indians from Pondicherry arrived in Mauritius aboard the vessel La Sirène. Work contracts for these craftsmen were signed in 1734 at the time when they acquired their freedom. The island was under the administration of the French East India Company which maintained its presence until 1767. In 1796 the French settlers broke away from French control when the government in Paris attempted to abolish slavery, and the local colonists expelled government envoys Baco and Burnel. During the French rule slaves were brought from parts of Africa such as Mozambique, Madagascar and Zanzibar. As a result, the island's population rose dramatically from 15,000 to 49,000 within 30 years. During the late 18th century African slaves accounted for around 80 percent of the island's population, and by the early 19th century there were 60,000 slaves on the island. In 1806, the Governor General, Charles Mathieu Isidore Decaen, created the city of Mahébourg, named in honour of Mahé de La Bourdonnais. It was originally known as Bourg Mahé. From that year until 1810, the island was in charge of officials appointed by the French government, except for a brief period during the French Revolution, when the inhabitants set up a government virtually independent of France. During the Napoleonic wars, the "Isle de France" became a base from which French corsairs organised successful raids on British commercial ships. The raids continued until 1810 when a strong British expedition was sent to capture the island. A preliminary attack was foiled at Grand Port in August 1810, but the main attack launched in December of the same year from Rodrigues, which had been captured during the same year, was successful. Rodrigues had previously been visited only for fresh water and food by the British in 1809. In late November 1810 the British landed in large numbers in the north of the island near Cap Malheureux and rapidly overpowered the French, who capitulated on 3 December 1810. By the Treaty of Paris in 1814, the "Isle de France", which was renamed "Mauritius" was ceded to Great Britain, together with Rodrigues and the Seychelles. In the act of capitulation, the British guaranteed that they would respect the languages, the customs, the laws and the traditions of the inhabitants.
Британдық билік (1810 1968)
Француз теңіз күштерінің Наполеон соғыстары кезіндегі жалғыз жеңісіне қарамастан, 1810 жылғы 19 және 20 тамызда Пьер Буве басқарған флоттың Гранд-Порт шайқасындағы жеңісіне дейін Маврикий 1810 жылғы 3 желтоқсанда коммодор Жосиас Роули басқарған британдықтар тарапынан басып алынды. Аралға иелік етуі төрт жылдан кейін Париж шартымен (1814) расталды. Француз институттары, соның ішінде Наполеон заң кодексі сақталды. Ол кезде француз тілі ағылшын тілінен гөрі кеңінен қолданылып жатты. Роберт Таунсенд Фаркуар басқарған британдық әкімшілік жылдам әлеуметтік және экономикалық өзгерістерге ұшырады. XIX ғасырдың маңызды тұлғасы – аралас текті журналист Реми Ольер. 1828 жылы Маврикийде тері түсі бойынша кемсітушілік ресми түрде жойылды, бірақ британдық губернаторлар түрлі текті адамдарға аз билік берді және тек ақ адамдарды ғана жетекші лауазымдарға тағайындады. Реми Ольер Виктория патшайымына түрлі текті адамдарды үкімет кеңесіне қабылдауға рұхсат беру үшін петиция жазды, және бұл бірнеше жылдан кейін мүмкін болды. Ол сондай-ақ Порт-Луисті муниципалитетке айналдырды, осылайша азаматтар қаланы өздері сайлаған өкілдер арқылы басқара алды. Порт-Луисте оның құрметіне көше аталды, ал 1906 жылы оның бюсті Jardin de la Compagnie бағында орнатылды. Ең маңызды оқиғалардың бірі – 1835 жылғы 1 ақпанда құлдықты жою болды. Француздар Африка мен Мадагаскардан әкелінген құлдарын жоғалтқандықтан, плантаторлар екі миллион фунт стерлинг өтемақы алды. Сэр Джордж Фергюсон Боуэн 1879 жылдан 1883 жылға дейін губернатор болды. Маврикий креолдарының тегі плантация иелері мен қант плантацияларында жұмыс істеу үшін әкелінген құлдарға дейін жетеді. 1835 жылғы 1 ақпанда құлдық жойылғаннан кейін Маврикийде қарқынды қант плантациялары үшін бейімделетін жұмыс күшінің арзан көзін қамтамасыз етуге тырысты. Келісімшарт бойынша жұмыс істеуге қытай, малай, африка және мадагаскарлық жұмысшылар тартылды, бірақ ақырында Маврикийге қажетті жұмысшыларды Үндістан жеткізді. Үнді жұмыс күшін қарқынды пайдаланудың бұл кезеңі британдық билік кезінде болды, көптеген қатыгез оқиғалар мен келісімшарт жасасқандардың құрметі үшін ұзақ күрес болды. Осы кезеңде келісімшарт жасасқандарға қолданылатын термин, кейіннен Маврикийдің азиялық тегіндегі тұрғындарына қатысты кемсітуші атауға айналды – "кули". Арал көп ұзамай келісімшарт бойынша жұмысшылар саудасының маңызды орталығына айналды, мыңдаған үндістер Калькуттадан немесе Карикалдан жолға шықты; олар аралдың әлеуметтік, саяси және экономикалық бейнесін өзгертіп қана қоймай, кейбіреулері Батыс Үндістанға дейін барды. Индо-маврикийліктер 1835 және 1924 жылдар аралығында Кули Гат арқылы келген, 1835 жылы құлдық жойылғаннан кейін келісімшарт бойынша жұмыс істеу үшін Үндістаннан келген иммигранттардың ұрпақтары. Индо-маврикийлік қауымдастығына Үнді субконтинентінен мұсылмандар (халықтың шамамен 17%) кіреді. 1850 жылғы Ямсе Гун төңкерісі сияқты оқиғалар Үндістаннан жаңа келген мұсылмандарға қарсы этникалық шиеленістердің күшті екенін көрсетті. Франко-маврикийлік элитасы барлық ірі қант плантацияларын бақылап, бизнес пен банктік істерде белсенді болды. Үнді халқының саны артып, дауыс беру құқығы кеңейген сайын саяси билік франко-маврикийліктер мен олардың креолдық одақтастарынан индо-маврикийліктерге ауысты. 1901 жылғы қарашада Махатма Ганди Оңтүстік Африкадан Үндістанға бара жатқанда Маврикийге келді. Ол аралда екі апта болды және индо-маврикийлік қауымды білімге қызығушылық танытуға және саясатта белсенді рөл атқаруға шақырды. Үндістанға оралғаннан кейін ол Манилал Доктор есімді жас заңгерді индо-маврикийліктердің жағдайын жақсарту үшін жіберді. Үндістан, Қытай, Африка және Еуропа халықтарының мозаикасының кездесуі гибридтеу және мәдениеттер арасындағы тартыстар мен диалогтар процесін бастады, оны ақын Хал Торабулли "кулитуд" деп атады. Бұл әлеуметтік шындық өзгелікке ашық болмыстың маңызды анықтамасы болып табылады және ол Маврикийде кеңінен қолданылады, онда ол әртүрліліктің гуманизмін білдіреді. 1869 жылы Суэц каналының ашылуы Маврикий арқылы өтетін кемелердің санын азайтты. Бұл жергілікті экономикаға кері әсер етті. 1920 жылдары үнді қауымдастығы (көбінесе қант плантацияларының жұмысшылары) мен франко-маврикийліктер арасында қақтығыстар туындады, нәтижесінде көптеген үнділер қаза тапты. Осыдан кейін 1936 жылы Морис Кюре жұмысшылардың мүдделерін қорғау үшін Маврикийдің Еңбек партиясын құрды. Бір жылдан кейін Кюренің орнына порт жұмысшыларының қолдауын алуға тырысқан Эммануэль Анкетил келді. Оның қайтысынан кейін Гай Роземон партия басшылығына өтті. 1934 жылы жағалау артиллериясы мен жаяу әскер бөлімдерінен құралған Маврикийдің аумақтық күштері құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың күшеюіне байланысты күш екі батальоннан тұруға дейін кеңейді. 1943 жылы ол Маврикий полкі деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мыңдаған маврикийліктер әскери еңбекшілер, құрылысшылар немесе жаяу әскер сарбаздары ретінде ерікті немесе міндетті түрде қызмет етті. Көптегендері Таяу Шығыс және Оңтүстік Еуропадағы Корольдік пионерлік корпусында қызмет етті. Франко-маврикийліктердің бірнешесі Арнайы операциялар атқарушылары, британдық әскер немесе Еріккі француз күштері ретінде қызмет еткен кезде қаза тапты. 1943 жылғы желтоқсанда 1000 сарбаздан тұратын Маврикий полкі Мадагаскарда көтеріліс жасады, өйткені әскерлер Маврикийде ғана қызмет етуге міндеттелгенін еске түсірді. Маврикий кабельдік және сымсыз ақпарат жинау үшін, сондай-ақ жапондық суалты қайықтары мен неміс "Муссон" тобының қызметіне қарсы тұру үшін маңызды база болды. 1940 жылы британдықтар 1500-ден астам Орталық Еуропа еврейлерінің Палестинаға кіруіне тыйым салып, оларды 1945 жылға дейін Бо-Бассенде ұстап тұрды. 1948 жылғы тамызда жаңа құрылған Заң шығару кеңесі үшін өткен сайлау (1947 жылғы қайта қарастырылған Конституция бойынша) Маврикийдің өзін-өзі басқаруға жасаған алғашқы қадамдары болды. Бұл әйелдердің алғаш рет өкілдік еткен және көптеген индо-маврикийліктер мен креолдар сайланған алғашқы рет болды. Бұрынғы Үкімет кеңесі 19 сайланған мүше, губернатор тағайындаған 12 мүше және 3 экс-официалды мүшеден тұратын жаңа Заң шығару кеңесімен алмастырылды. Заң шығару кеңесінің алғашқы отырысы 1948 жылғы 1 қыркүйекте өтті.
Despite the only French naval victory (during the Napoleonic Wars) of Battle of Grand Port on 19 and 20 August 1810 by a fleet commanded by Pierre Bouvet, Mauritius was captured on 3 December 1810 by the British under Commodore Josias Rowley. Their possession of the island was confirmed four years later by the Treaty of Paris (1814). French institutions, including the Napoleonic code of law, were maintained. The French language was at that moment still used more widely than English. The British administration, which began with Robert Townsend Farquhar as governor, was followed by rapid social and economic changes. An important figure of the 19th century was Rémy Ollier, a journalist of mixed origin. In 1828, the colour bar was officially abolished in Mauritius, but British governors gave little power to coloured persons, and appointed only whites as leading officials. Rémy Ollier petitioned to Queen Victoria to allow coloureds in the council of government, and this became possible a few years later. He also made Port Louis become a municipality so that the citizens could administer the town through their own elected representatives. A street has been named after him in Port Louis, and his bust was erected in the Jardin de la Compagnie in 1906. One of the most important events was the abolition of slavery on 1 February 1835. The planters received compensation of two million pounds sterling for the loss of their slaves who had been imported from Africa and Madagascar during the French occupation. Sir George Ferguson Bowen was governor from 1879 to 1883. Mauritian Creoles trace their origins to the plantation owners and slaves who were brought to work the sugar fields. When slavery was abolished on 1 February 1835, an attempt was made to secure a cheap source of adaptable labour for intensive sugar plantations in Mauritius. Indentured labour began with Chinese, Malay, African and Malagasy labourers, but ultimately, it was India which supplied the much needed laborers to Mauritius. This period of intensive use of Indian labour took place during British rule, with many brutal episodes and a long struggle by the indentured for respect. The term applied to the indentured during this period, and which has since become a derogatory term for Mauritians of Asian descent, was Coolie. The island soon became the key point in the trade of indentured laborers, as thousands of Indians set forth from Calcutta or Karikal; not only did they modify the social, political and economic physiognomies of the island, but some also went farther, to the West Indies. Indo Mauritians are descended from Indian immigrants, most of whom arrived between 1835 and 1924 via the Coolie Ghat to work as indentured labourers after slavery was abolished in 1835. Included in the Indo Mauritian community are Muslims (about 17% of the population) from the Indian subcontinent. Events such as the 1850 Yamsé Ghoon Riots indicated the prevalence of ethnic tensions against the newly arrived Muslims from India. The Franco Mauritian elite controlled nearly all of the large sugar estates and was active in business and banking. As the Indian population became numerically dominant and the voting franchise was extended, political power shifted from the Franco Mauritians and their Creole allies to the Indo Mauritians. In November 1901, Mahatma Gandhi visited Mauritius, on his way from South Africa to India. He stayed on the island for two weeks, and urged the Indo Mauritian community to take an interest in education and to play a more active role in politics. Back in India, he sent over a young lawyer, Manilal Doctor, to improve the plight of the Indo Mauritians. The meeting of a mosaic of people from India, China, Africa and Europe began a process of hybridisation and intercultural frictions and dialogues, which poet Khal Torabully has termed "coolitude". This social reality is a major reference for identity opened to otherness and is widely used in Mauritius where it represents a humanism of diversity. The opening of the Suez Canal in 1869 reduced the number of ships transiting via Mauritius. This had a detrimental impact on the local economy. Conflicts arose between the Indian community (mostly sugarcane labourers) and the Franco Mauritians in the 1920s, leading to severalmainly Indiandeaths. Following this, the Mauritius Labour Party was founded in 1936 by Maurice Curé to safeguard the interest of the labourers. Curé was succeeded a year later by Emmanuel Anquetil who tried to gain the support of the port workers. After his death, Guy Rozemont took over the leadership of the party. The Mauritius Territorial Force, comprising coastal artillery and infantry formations was created in 1934. Due to the escalation of the Second World War, the force expanded to comprise two battalions. It was renamed the Mauritius Regiment in 1943. During the World War II, thousands of Mauritians volunteered or were conscripted as military labourers, construction workers or infantry soldiers. Many served in the Royal Pioneer Corps in the Middle East and Southern Europe. Several Franco Mauritians were killed while serving as agents of the Special Operations Executive, regular British forces or the Free French Forces. In December 1943, the 1000 strong Mauritius Regiment mutinied on Madagascar when the soldiers felt betrayed for being sent abroad, as they had enlisted for service only in Mauritius. Mauritius was an important base for cable and wireless information gathering as well as a base to counter the activities of Japanese submarines and the German Monsoon Group. More than 1500 Central European jews were denied entry to Palestine in 1940 by the British and instead detained in Beau Bassin until 1945. Elections in August 1948 for the newly created Legislative Council (under the revised 1947 Constitution) marked Mauritius's first steps toward self rule. It was the first time that women were represented and a significant number of Indo Mauritians and Creoles were elected. The previous Council of Government was replaced by the new Legislative Council composed of 19 elected members, 12 members nominated by the Governor and 3 ex officio members. The first sitting of the Legislative Council took place on 1 September 1948.
Тәуелсіздік (1968)
1961 жылдан кейін тәуелсіздік күресі күш алды, британдықтар қосымша өзін-өзі басқаруға және соңында тәуелсіздікке жол беруге келіскен кезде. 1967 жылғы заң шығарушы жиналыстың сайлауында Маврикийдің Еңбек партиясы (MLP), Мұсылмандық әрекет комитеті (CAM) және Тәуелсіз ілгерілеу блогы (IFB) – дәстүрлі индуисттік партиясы көпшілік дауысқа ие болды. Бұл, Сер Гаэтан Дюваль мен Жюль Коэнигтің Маврикийдің әлеуметтік-демократиялық партиясының (PMSD) франко-маврикийлік және креолдық қолдаушыларының қарсылығына қарамастан болды. Еңбек партиясы, IFB және CAM коалициясы «Тәуелсіздік партиясы (Маврикий)» деп аталды. 1968 жылдың 12 наурызында отарлық үкіметтің бас министрі Сэр Сеувосагур Рамгулам тәуелсіздік алғаннан кейін алғашқы премьер-министр болды. 12 наурыз күні Махатма Гандидің 1930 жылдың 12 наурызында өткізген тұз жорығымен сәйкес келу үшін таңдалды. 1965 және 1968 жылдар аралығында Оңтүстік-Шығыс Азиядан келген британдық әскерлердің көмегімен тоқтатылған бірнеше этникалық қақтығыстар болды. Тәуелсіздікке дейінгі тайқымау салдарынан шамамен 300 адам қаза тапты. Британдық үкім 1968 жылдың 12 наурызында Маврикийдің тәуелсіздік туралы заңымен аяқталды. Британ монархы Елизавета II Маврикийдің королевасы ретінде мемлекет басшысы болып қала берді. Оның конституциялық өкілеттіктері Маврикийдің генерал-губернаторына жүктелді. Соңғы губернатор, Сэр Джон Шоу Ренни 1968 жылдың 27 тамызына дейін алғашқы генерал-губернатор болып қызмет етті. 1969 жылы билікте болған Еңбек партиясы, IFB және CAM (Тәуелсіздік партиясы (Маврикий)) коалициясы ыдырады, көптеген IFB депутаттары оппозицияға өтті, ал PMSD депутаттарының көпшілігі Еңбек партиясы мен CAM үкіметіне қосылды. Гаэтан Дювальді қолдамаған PMSD депутаттары Маврикий демократиялық одағы (UDM) атты жаңа партия құрды. 1969 жылы Пол Беренгер мен Хиералалл Бугалу басқаратын Маврикийдің радикалды қозғалысы пайда болды. МРҚ-ның алғашқы депутаты (Дев Вирахсавми) 1970 жылы №5 сайлау округінде өткен қосымша сайлауда IFB депутаты Лалл Джугнаттың қазасынан кейін сайланды. 1982 жылға дейін Сэр Сеувосагур Рамгулам премьер-министр болды, оның Еңбек партиясы Дювальдің PMSD партиясымен коалиция құрды. 1982 жылы Маврикийдің радикалды қозғалысы/Маврикийдің социалистік партиясы (МРҚ ПСП) коалициясы сайлауда үлкен жеңіске жетіп, билікке келді, Сэр Анеруд Джугнаут КК премьер-министр, ал Хариш Будху вице-премьер-министр болды. 1983 жылы коалиция бөлініп, Сэр Анеруд Джугнаут КК Маврикийдің социалистік қозғалысын (МСҚ) құрды, ол үкіметтік партия болды, ал Джугнаут премьер-министр болып қалды. 1982 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін Сэр Саткам Буолл Еңбек партиясынан шығарылды, бұл оны 1983 жылы Еңбек партиясына оралғанға дейін жаңа партия – Маврикийдің патриоттық қозғалысын (МПҚ) құруға итермеледі. Сэр Сеувосагур Рамгулам кейіннен генерал-губернатор болды. Сэр Саткам Буолл 1982 жылғы сайлаудағы ауыр жеңілістен кейін Маврикийдің Еңбек партиясынан (Маврикий) шығарылды және ол қысқа ғұмырлы болған жаңа партия – Маврикийдің патриоттық қозғалысын (МПҚ) құрды, бірақ 1983 жылы МРҚ ПСП үкіметінің құлауына дейін Еңбек партиясына қайта қабылданды. Буолл 1984-1991 жылдары Маврикийдің Еңбек партиясының президенті болды. 1990 жылы Сеувосагурдың ұлы Навин Рамгулам партия басшысы болды, бірақ 1991 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады, нәтижесінде Сэр Анеруд Джугнаут КК МРҚ МСҚ үкіметімен қайта сайланды. Маврикий Республикасы 1992 жылдың 12 наурызында жарияланды. Монархия жойылғаннан кейін Маврикийдің соңғы генерал-губернаторы Сэр Верасами Рингаду Маврикийдің алғашқы президенті болды, ол рәсімдік фигура ретінде қызмет етті.
An independence campaign gained momentum after 1961, when the British agreed to permit additional self government and eventual independence. A coalition composed of the Mauritian Labour Party (MLP), the Comité d'Action Musulman (CAM), and the Independent Forward Bloc (IFB)a traditionalist Hindu partywon a majority in the 1967 Legislative Assembly election, despite opposition from Franco Mauritian and Creole supporters of Sir Gaetan Duval QC's and Jules Koenig's Mauritian Social Democratic Party (PMSD). The Labour IFB CAM coalition was known as Independence Party (Mauritius). Sir Seewoosagur Ramgoolam, Chief Minister in the colonial government, became the first prime minister after independence, on 12 March 1968. The date of 12 March was specifically chosen to coincide with Mahatma Gandhi's Salt March which occurred on 12 March 1930. Between 1965 and 1968 there were various ethnic riots which could only be brought under control with assistance from British troops who flew in from South East Asia. The communal strife that preceded independence led to around 300 deaths. British rule ended on 12 March 1968 with the Mauritius Independence Act 1968. The British monarch, Elizabeth II, remained nominal head of state as Queen of Mauritius. Her constitutional roles were delegated to the Governor General of Mauritius. The last governor, Sir John Shaw Rennie served as the first governor general until 27 August 1968. Whilst in power the Labour IFB CAM coalition (Independence Party (Mauritius)) disintegrated by 1969, most IFB MPs landed on opposition benches whilst most PMSD MPs joined the Labour CAM government. The remaining PMSD MPs who refused to follow Gaetan Duval formed a new party called Union Démocratique Mauricienne (UDM) which together with the IFB formed the opposition to the Labour CAM PMSD government. In 1969, the Mouvement Militant Mauricien led by Paul Bérenger and Heeralall Bhugaloo emerged. The first MMM MP (Dev Virahsawmy) was elected in 1970 at a by election of Constituency No. 5 following the death of IFB MP Lall Jugnauth. Until 1982, Sir Seewoosagur Ramgoolam was prime minister, his Labour Party in coalition with Duval's PMSD. In 1982, the coalition of Mouvement Militant Mauricien/Parti Socialiste Mauricien (MMM PSM) came to power in a landslide electoral victory, with Sir Anerood Jugnauth QC as prime minister and Harish Boodhoo as the Deputy Prime Minister. The coalition split in 1983, with Sir Anerood Jugnauth QC forming the Mouvement Socialiste Mauricien (MSM), which became the governing party, with Jugnauth as prime minister. Following the electoral defeat of 1982 Sir Satcam Boolell was dismissed from the Labour Party, which led him to form a new party, Mouvement Patriotique Mauricien (MPM), before returning to the Labour Party in 1983. Sir Seewoosagur Ramgoolam subsequently became Governor General. Sir Satcam Boolell was dismissed from the Labour Party (Mauritius) soon after the massive electoral defeat of 1982, and he formed a new party Mouvement Patriotique Mauricien (MPM) which was a short lived venture, as he was allowed back into the Labour Party in 1983 soon before the collapse of the MMM PSM government. Boolell was president of the Labour Party (Mauritius) from 1984 to 1991. In 1990 Seewoosagur's son, Navin Ramgoolam, succeeded him as leader of the party which was defeated at the 1991 elections, which saw Sir Anerood Jugnauth QC re elected under a MMM MSM government. The Republic of Mauritius was proclaimed on 12 March 1992. Following the abolition of the monarchy, the last Governor General of Mauritius, Sir Veerasamy Ringadoo became the first President of Mauritius, functioning as a ceremonial figurehead.
Республика (1992-қазіргі уақытқа дейін)
1991 жылдың желтоқсан айында Конституцияға өзгерістер енгізіліп, Маврикий Ұлттар Достастығы құрамындағы республика болып жарияланды. Маврикий 1992 жылдың 12 наурызында республика мәртебесін алды, ал соңғы генерал-губернатор, сэр Верасами Рингаду уақытша президент болды. 1992 жылдың 30 маусымында оның орнын Касам Утем басты. Доктор Навин Рамгулам 1995 жылғы жалпы сайлауда МЛП-МММ коалициясын жеңіске жеткізіп, 13 жыл бойы премьер-министрлік қызметін атқарған сэр Анеруд Джугнаутты ығыстырды. 1997 жылы үкіметтік коалиция тарап, МММ оппозицияға өтті, ал доктор Навин Рамгулам премьер-министр лауазымында қалды. 2000 жылғы сайлауда сэр Анеруд Джугнауттың МСМ партиясы Пауль Беренджердің МММ партиясымен одақтасып, билікке оралды, соның нәтижесінде сэр Анеруд Джугнаут QC премьер-министр болып тағайындалды. Ол 3 жылдан кейін премьер-министрліктен кетіп, президенттік лауазымын иеленді. Сайланған үкіметтің қалған мерзімінде премьер-министрлік міндетін Пол Беренгер атқарды. 2005 жылғы жалпы сайлауда МЛП басқарылған Alliance Sociale коалициясы жеңіске жетті, доктор Навин Рамгулам премьер-министр болды, ал сэр Анеруд Джугнаут президенттік лауазымында қалды. 2010 жылғы жалпы сайлауда МЛП-МСМ-ПМСД коалициясы ("L'Alliance de l'Avenir" деп аталды) жеңіске жетіп, доктор Навин Рамгулам премьер-министр лауазымында қалды. Бір жылдан кейін сэр Анеруд Джугнаут президенттік лауазымынан кетіп, оның орнына заңгер және саясаткер Кайлаш Пурряг тағайындалды. Ол доктор Навин Рамгуламның басшылығымен көптеген жылдар бойы жоғары лауазымды министр болып қызмет еткен. 2014 жылғы жалпы сайлауда МСМ-ПМСД-МЛ коалициясы ("L'alliance Lepep" деп аталды) жеңіске жетіп, сэр Анеруд Джугнаут премьер-министр болды, ал Кайлаш Праяг 2016 жылға дейін президенттік лауазымында қалды. Одан кейін Амейна Гуреб Факим елдің тұңғыш әйел президенті болды. Алайда, ол 2018 жылдың наурыз айында қаржылық даудан кейін лауазымынан кетті. 2017 жылдың қаңтар айында премьер-министр Анеруд Джугнаут билікті ұлы Правиндке табыстап, отставкаға шықты. 2019 жылдың қарашасында Маврикийдің биліктегі Күресші Социалистік қозғалысы (МСМ) 2019 жылғы сайлауда орынның жартысынан астамын жеңіп, қазіргі премьер-министр Правинд Кумар Джугнаутты жаңа бес жылдық мерзімге бекітті. 2020 жылдың 25 шілдесінде жапондық MV Wakashio жүк тасушы кемесі Маврикийдің жағалауындағы коралл рифіне шағылып, таза лагунаға 1000 тоннаға дейін ауыр мұнай құйылды. Бұл мұнай төгілуі Батыс Үнді мұхитындағы ең ауыр экологиялық апаттардың біріне айналды. 2022 жылдың 5 желтоқсанында Порт-Луисте тіркелген және Маврикийдің Балық шаруашылығын жоспарлау және лицензиялау бөлімінен рұқсат алған Тайваньдық "Ю Фэн 67" ұзын сағалы кемесі 70 тонна дизель, 1 тонна ауыр май және 30-40 тонна жем-балықпен бірге Сент-Брандон рифтерінде суға батып кетті. Бұл 2022 жылы Маврикийде болған төртінші тайваньдық кеме апаты болды.
In December 1991, the Constitution was amended to make Mauritius a republic within the Commonwealth. Mauritius became a republic on 12 March 1992, with the last governor general, Sir Veerasamy Ringadoo, as interim president. He was succeeded by Cassam Uteem on 30 June 1992. Dr. Navin Ramgoolam led a MLP MMM coalition to victory at the 1995 general elections, replacing Sir Aneerood Jugnauth QC as prime minister, a post the latter had occupied for 13 years. The governing coalition split in 1997, with the MMM going back to the Opposition and Dr. Navin Ramgoolam staying on as prime minister. At the next elections in 2000, Sir Anerood Jugnauth's MSM, in coalition with Paul Bérenger's MMM was returned to power, with Sir Anerood Jugnauth QC appointed as prime minister. He subsequently retired as prime minister after 3 years and assumed the office of president. For the remaining time of the elected government the prime minister's post was filled by Paul Bérenger. At the 2005 general elections, the MLP led Alliance Sociale coalition won the elections, and Dr. Navin Ramgoolam became prime minister while Sir Anerood Jugnauth QC remained the president. The 2010 general elections saw the victory of a MLP MSM PMSD coalition (known as "L'Alliance de l'Avenir") and the maintaining of Dr. Navin Ramgoolam as prime minister. A year or so later, Sir Anerood Jugnauth QC left the presidency and was replaced by Kailash Purryag, an attorney at law and politician, who has served the country as senior minister on many occasions under the leadership of Dr. Navin Ramgoolam. The 2014 general elections saw the victory of a MSM PMSD ML coalition (known as "L'alliance Lepep") and Sir Aneerood Jugnauth became Prime Minister while Kailash Prayag remained the president until 2016 when Mrs Ameena Gureeb Fakim became the first female president. However, she resigned over a financial scandal in March 2018. In January 2017, Prime Minister Anerood Jugnauth stepped down to hand power to his son, Pravind. In November 2019, Mauritius’ ruling Militant Socialist Movement (MSM) won more than half of the seats in the 2019 elections, securing incumbent Prime Minister Pravind Kumar Jugnauth a new five year term. On 25 July 2020, Japanese owned bulk carrier MV Wakashio ran aground on a coral reef off the coast of Mauritius, leaking up to 1,000 tonnes of heavy oil into a pristine lagoon. Its location on the edge of protected fragile marine ecosystems and a wetland of international importance made the MV Wakashio oil spill one of the worst environmental disasters ever to hit the western Indian Ocean. On 5 December 2022, Yu Feng 67, a Taiwanese long liner based in Port Louis and authorised by the Mauritian Fisheries Planning and Licensing Division ran aground on the reefs of St. Brandon with 70 tonnes of diesel, 1 tonne of heavy oils and 30 to 40 tonnes of baitfish on board. This was the fourth Taiwanese shipwreck in Mauritius in 2022.