Antoine I de Croÿ

Кіріспе

Антуан I де Крой (Ұлы немесе Le Grand de Croÿ), Seigneur de Croÿ, Renty және Le Roeulx, Porcéan графы (шамамен 1383/1387 21 қыркүйек 1475), Крой әулетінің мүшесі болды. Антуан Жан I де Крой мен Маргарита де Кронның тұңғыш аман қалған ұлы және мұрагері болды. Ол 15 ғасырдағы француз саясатының басты тұлғасы болды. 1452 жылы ол Нидерланды мен Люксембургтің генерал-губернаторы лауазымына ие болды және Бургундия герцогы Филипп Ізгідің сотында француздық партияға төрағалық етті. Ол 1458 жылы елге опасыздық жасағаны үшін Аленсондық Иоанн II-ге қатысты сот процесінде де судьялардың бірі болды. Әкесі сияқты ол француздар мен бургунд әскерлерін Льежге қарсы бастап, ағылшындарға қарсы күрес жүргізген Брувершафен шайқасында ерекшеленді. Франция королі Карл VII сотына сапарға шыққан кезінде ол Орлеан герцогы Луи де Валуаның өлтірілуіне қатысы бар еді, нәтижесінде Блоа сарайда азап шекті. Осы қиын жағдайдан құтылып, Антуан өзінің билігін отбасының иелігін кеңейтуге қолданды: 1429 жылы ол Ле Роулькс иелігін және жұртылық дәрежесін алды; үш жылдан кейін ол Маргарита Лотарингиялық Водемонтқа үйленді, ол Антуанның қызы, Водемонт графы және Мари Харкурт, ол Аршотты отбасына оның қалыңдық ретінде әкелді. 1437 жылы ол өзінің қызы Жаннаны Цвайбрюкен графы Людовик I-ге үйленді, бұл оның Киелі Рим империясының орбитасында ықпалын арттыру үшін. Ол 1438 жылы Порсенді сатып алды, ал 1455 жылы король Карл VII оны Порсен және Гин графы етіп тағайындады. 1446 жылы ол Монкорне замогын сатып алып, оны толығымен қайта салды. 1455 жылы ол қиратылған ортағасырлық қамалдың орнында Кастель ван Аренбергтің құрылысын бастады, оның бір мұнарасынан басқа барлық ғимараттарын қиратты; қаланы 1515 жылға дейін оның немересі Уильям де Кроя аяқтамады. Болашақта Бургундия герцогы болған Чарльз Сорлымен, әсіресе олар Жанна д'Харкурттың мұрасы туралы дауласқаннан кейін, ол жанжалға түсті. Карл герцог болғаннан кейін Антуанды герцогты құлату үшін астрологтармен бірге сөз байласты деп айыптады және Францияға қашуға мәжбүр болды. Францияда ол патша Людовик XI-нің таққа отырғызу рәсіміне қатысып, болашақ патша Людовик XII-нің құдасы болып таңдалды. Ол 83 жасқа толғанда ғана Чарльз Сорлымен татуласып, Бургундиядағы меншігін қайтарып алуға рұқсат алды. Ол 1475 немесе 1477 жылы қайтыс болды және Порсьен қаласында жерленді. Агнес де Крой оның қарындасы және Бургундия герцогы Иоанн Бесстрашныйның (Карл Батылдың ата-бабасы) сүйіктісі болды, оның заңсыз ұлы, Джон Бургундиялық болды, ол Кембре епискобы және Трир архиепискобы болды. Бельгия мен Нидерландының бірнеше асыл отбасылары осы прелаттың он бір заңсыз баласынан тараған. Croÿ Arschot Havré және Croÿ Roeulx сызықтары Антуанның екі ұлы Филипп I және Жан III-ден шыққан, ал оның інісі Жан II де Кроу, отбасының жалғыз сақталған сызығының, Croÿ Solre-дің түп атасы болды. Үш жолдың барлығы да аралас некелердің күрделі үлгісін көрсетеді, сондықтан мүлік пен атақтар мүмкіндігінше ұзақ уақыт бойы отбасы ішінде қалады.

Antoine I de Croÿ (the Great or Le Grand de Croÿ), Seigneur de Croÿ, Renty and Le Roeulx, Count of Porcéan (c. 1383/1387 – 21 September 1475), was a member of the House of Croÿ. Antoine was the eldest surviving son and heir of Jean I de Croÿ and Marguerite de Craon, and was a key figure in 15th century French politics. In 1452, he secured for himself the post of Governor General of the Netherlands and Luxembourg, and presided over the pro French party at the court of Philip the Good, Duke of Burgundy. He was also one of the judges at the trial of John II of Alençon for treason in 1458. Like his father, he led the French and Burgundian armies against Liège and distinguished himself at the Battle of Brouwershaven, fighting against the English. While on a mission to the court of King Charles VII of France, he was implicated in the assassination of Louis of Valois, Duke of Orléans, and as a consequence, suffered torture in the Château de Blois. Having extricated himself from this predicament, Antoine used his power to expand his family's possessions: in 1429 he obtained the lordship and peerage of Le Rœulx; three years later, he married Marguerite of Lorraine Vaudémont, daughter of Antoine, Count of Vaudémont and Marie of Harcourt, who brought Aarschot to his family as her dowry. In 1437, he married his daughter Jeanne to Louis I, Count Palatine of Zweibrücken, in order to increase his influence in the orbit of the Holy Roman Empire. He acquired Porcien in 1438, and was made Count of Porcéan and of Guînes by King Charles VII later in 1455. In 1446, he purchased the Château de Montcornet and completely rebuilt it. In 1455, he proceeded with the building of the Kasteel van Arenberg on the site of a demolished Medieval castle, of which he had destroyed all but one tower; the château would not be completed until 1515, by his grandson, William de Croÿ. With Charles the Bold, the future Duke of Burgundy, he was at loggerheads, especially after they had clashed over the inheritance of Jeanne d'Harcourt, Countess of Namur. Upon Charles's accession as Duke, Antoine was accused of plotting with astrologers to bring about the Duke's downfall and was compelled to flee to France. In France, he took part in the coronation of King Louis XI and was chosen as a godfather to the future king, Louis XII. It was not until the age of 83 that he reconciled himself with Charles the Bold and was allowed to reclaim his properties in Burgundy. He died either in 1475 or 1477 and was interred in Porcien. Agnes de Croÿ was his sister and the mistress of John the Fearless, Duke of Burgundy (the grandfather of Charles the Bold), by whom she had an illegitimate son, John of Burgundy, who became the Bishop of Cambrai and the Archbishop of Trier. Several noble families of Belgium and the Netherlands are descended from the eleven illegitimate children of this prelate. The lines of Croÿ Arschot Havré and Croÿ Roeulx stem from Antoine's two sons, Philippe I and Jean III, while his younger brother, Jean II de Croÿ, was the progenitor of the only extant line of the family, that of Croÿ Solre. All three lines demonstrate a complex pattern of intermarriage, so that estates and titles would stay within the family as long as possible.