Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
14 ғасырдағы қазіргі Бельгиядағы тәуелсіз герцог Иоанн III (Ян; 1300 – 5 желтоқсан 1355) Брабант, Лотьер (1312–1355) және Лимбург (1312–1347, кейін 1349–1355) герцогы болған.
14th century sovereign duke in modern day Belgium
John III (Jan; 1300 – 5 December 1355) was Duke of Brabant, Lothier (1312–1355) and Limburg (1312–1347 then 1349–1355).
Өмірбаян
Джон Брабант герцогы Иоанн II және Англияның Маргаретінің ұлы болды. 1312 жылы ол әкесінен кейін Брабант герцогы болды, бұл әкесінің Кортенберг жарғысының арқасында болды. Франциямен қарым-қатынасты жақсарту мақсатында Джон Эврудың Мариесіне үйленді.
John was the son of John II, Duke of Brabant, and Margaret of England. In 1312, he succeeded his father as the duke of Brabant, in no small part due to his father's Charter of Kortenberg. In an attempt to improve relations with France, John married Marie of Evreux.
Джон және Брабант қалалары
XIV ғасырдың басында Брабант үшін экономикалық гүлдену кезеңі герцогтықтың қалаларының өркендеуімен белгіленді, олар маңызды мата өнеркәсібі үшін ағылшын жүнін импорттауға тәуелді болды. Иоаннның кәмелетке толмаған кезінде Брабанттың ірі қалалары, оның әкесі қайтыс болған жылы (1312 ж.) берген Кортенберг жарғысы негізінде, регенттікке басшылық ету үшін кеңесшілерді тағайындау құқығына ие болды. Франциямен туыстық байланыс 1316 жылы Людовик X Иоанннан Фландриямен сауданы тоқтатуды сұрағанда сынақтан өтті және сәтсіз аяқталды; қалаларды өкілдік ететін кеңесшілер мұны мүмкін емес деп тапты, ал жаза ретінде Людовик 1316 жылдың ақпанында Брабантпен француз саудасын тоқтатып қойды. 1356 жылға қарай оның қызы мен күйеу баласы Брабанттың мәртебелі азаматтарының күші соншалықты артқандықтан, олардың мойындалу шарты ретінде атақты «Қуанышты кіру» рәсімін қабылдауға мәжбүр болды.
The early fourteenth century, a period of economic boom for Brabant, marks the rise of the duchy's towns, which depended on imports of English wool for their essential cloth industry. During John's minority, the major towns of Brabant had the authority to appoint councillors to direct a regency, under terms of the Charter of Kortenberg granted by his father in the year of his death (1312). The marital alignment with France was tested and failed as early as 1316, when Louis X requested John to cease trade with Flanders; the councillors representing the towns found this impossible, and in reprisal Louis prohibited all French trade with Brabant in February 1316. By 1356 his daughter and son in law were forced to accept the famous Joyous Entry, as a condition for their recognition, so powerful had the states of Brabant become.
Француздар одағы, 13321337
Франция мен Англиядан тәуелсіз бейтараптық саясатын ұстануға жасаған алғашқы тыңысы сәтсіз аяқталғаннан кейін, Франция королі Филипп VI-ның ықпалымен, Төменгі елдердегі көршілес билеушілер Иоаннның жауына айналды; Иоаннның қарсыластарының ішінде Фландрия графы, Лиеж епископы, Голландия және Гвельдер графтары болды. 1332 жылы Иоаннның Англия сарайына пана іздеп келген Артуа графы Робертке көрсеткен қонақжайы Франция патшасымен келіспеушілікке себеп болды. Француздардың қысымына жауап ретінде Иоанн Филиппке Брабантты одан емес, тек Құдайдан ғана алғанын еске салды. Филипптің одақтастарының шабуылы қысқа ғана уақытқа созылып, бітімге келді, содан кейін Компиеньдегі келісім арқылы Иоанн Филипптен 2000 ливрлік иелік алды және Францияның вассалы деп жарияланды. Оның үлкен ұлы Жан Филипптің қызы Мариге құдаланды, ал Брабант мұрагерінің білімін Париждегі француз сарайында аяқтауы және Артуа графы Роберттің Брабанттан қуылғаны туралы келісімге қол жеткізілді. Францияның қолдауы Иоаннның феодалдық билеушісі – Киелі Рим императорымен қарым-қатынасын күшейтті. Теориялық түрде императордың вассалы болғанымен, Иоанн император Людовик IV-нің Ломбардияға (1327 ж.) жорыққа қатысу туралы шақыруын қабылдамады. Брабанттың империядан толық бөлінуі XV ғасырда Брабант герцогтары тарапынан аяқталды. Ал осы уақытта Төменгі елдер князьдері дауларын шешіп, 1333 жылдың маусым айында Брабантқа қарсы қорғаныс одағын құрды. 1334 жылдың жазында Брабант герцогтігіне қысқа мерзімді соғыс басталды, бірақ Филипптің Амиендегі аралығымен бейбітшілік орнатылды. Француз патшасы Иоаннға Тиль қаласын және оған жақын Хеерваарден мен Зандвик ауылдарын Гелдерс графына беруді, ал қызы Мариді графтың ұлы Рейнудқа құдалауды бұйырды.
After his initial period of maintaining independent neutrality from both France and England failed, neighbouring sovereigns in the Low Countries, stimulated as a matter of policy by Philip VI of France, became John's enemies; among the adversaries of John were the Count of Flanders, the prince bishop of Liège, and counts of Holland and Guelders. In 1332, a crisis with the king of France arose over John's hospitality to Robert, count of Artois, during his journey to eventual asylum at the English court. In response to French pressure John reminded Philip that he did not hold Brabant from him but from God alone. A brief campaign of a coalition of Philip's friends came to a truce, followed by a pact at Compiègne by which John received a fief from Philip worth 2000 livres and declared himself a vassal of France. His oldest son, Jean, was betrothed to Philip's daughter Marie, and it was agreed that the Brabançon heir would complete his education at the French court in Paris and that Robert of Artois would be expelled from Brabant. The support of France strengthened John's hand with his feudal suzerain, the Holy Roman Emperor. Though he was technically the Emperor's feudal vassal, John had been able to ignore Emperor Louis IV's summons to join him in his intended invasion of Lombardy (1327). The separation of Brabant from the Empire was completed by the Burgundian dukes of Brabant in the fifteenth century. Meanwhile, the princes of the Low Countries settled their differences and formed a coalition against Brabant with a defensive alliance in June 1333. War was briefly brought to the Duchy of Brabant in the summer of 1334, but resolved by a peace brokered by Philip at Amiens. The French king declared that John had to hand over the town of Tiel and its neighbouring villages Heerewaarden and Zandwijk to the count of Guelders and to betroth his daughter Marie to the count's son, Reinoud.
Ағылшын одағы, 13371345
1337 жылы Англияның Эдуард III Франция тажына құқығын талап етуді шешкенде, оның бірінші туысы Джон Жүз жылдық соғыстың бастапқы кезеңінде Англияның одақтасы болды. Король Эдуардтың Брабантты Франциядан суырып алуға бағытталған дипломатиялық әрекеті герцог Джоннан жауапкершілік күшін алды. Фландрия қалалары мен ағылшын жүннің бастапқы көздері арасындағы маңызды байланысты бұзу, оны Брабант қалаларына, әсіресе жақында құрылған жүн биржасына бағыттай алатын еді. Эдуард Англиядағы брабандық саудагерлерді тұтқындаудан немесе олардың тауарларын тәркілеуден қорғады, сондай-ақ Франция патшасының санкцияларынан туындаған кез келген кіріс жоғалтуын өтеуге уәде беріп, 60 000 фунт стерлингтік үлкен сомамен ұсыныстарын жақсартты. 1337 жылдың шілде айында Джон Эдуардқа Англия Францияға жорық жасаса, 1200 қарулы әскерін беруге уәде берді, Эдуард олардың жалақысын төлейтінін айтты. Тамыз айында Эдуард герцогпен алдын ала кеңеспей патшамен келіссөздер жүргізбеуге міндеттенді. Джонның қалауымен құпия сақталған одақ, Эдуардтың 1338 жылдың шілдесінде әскерімен Антверпенге қонғанда жарияланды. Джон уәделенген субсидияны (1339 жылдың наурызында) алды және маусым айында Джонның екінші қызы Маргаретті Англия тағының мұрагері, Қара ханзада Эдуардқа күйеуге беруге келісті. Францияның солтүстігін қиратып, нәтижесіз екі маусымдық жорықтан кейін 1341 жылдың соңында Эдуард мүлде ақшасыз қалды; ол үйіне қайтты, ал қайта соғысқа қатысқанда, ол Бретаньға бағыт алды: ол ешқашан Төменгі елдерге қайта оралмады.
When Edward III of England decided to press his claim to the crown of France in 1337, John, who was his first cousin, became an ally of England during the first stage of the Hundred Years' War. King Edward's diplomatic offensive to draw Brabant away from France, produced a sympathetic response from Duke John. Disrupting the staple connection between the towns of Flanders and the sources of English wool should divert it to the towns of Brabant, notably the recently established wool exchange. Edward protected Brabançon merchants in England from arrest or the confiscation of their goods, and he sweetened his offers with a promise of £60,000, an immense sum, and to make good any losses of revenue that might result from penalties by the king of France. The same month of July 1337 John promised Edward 1,200 of his men at arms in the event of an English campaign in France, Edward to pay their salary. In August Edward pledged not to negotiate with the king without prior consultation with the duke. The alliance, kept secret at John's insistence, came into the open when Edward landed with his troops at Antwerp July 1338. John received the promised subsidy (March 1339) and agreed in June to betroth John's second daughter, Margaret, to Edward, the Black Prince, heir to the English throne. Two seasons of inconclusive campaigning that ravaged the north of France left Edward penniless at the end of 1341; he returned home, and when he returned to the fray, it was to Brittany: he never returned to the Low Countries.
Француздар одағы, 13451355
Джон 1343 жылы Маргарет пен Қара ханзаданың некесіне пападан рұқсат сұрағанымен, Эдуардтың қазынасы таусылып, назары басқа нәрселерге бұрғанда Англиямен жасалған одақ ыдырады. 1345 жылдың қыркүйегінде Франция және Брабант өкілдері Сен-Жермен-ан-Лай шатосында алдын ала келісімдерге қол қою үшін кездесті, ал 1347 жылдың маусымында Сен-Квентинде жасалған шарт бойынша Брабант Францияның одақтасы ретінде сақталды. Маргарет енді Фландрия графы атағын мұра еткен Луи Малеге үйленбек болды, бірақ Фламанд коммуналарына оның билігі дерлік жоқ еді. Фландрия графымен туындаған даудың бірі – Брабанттың ішіндегі стратегиялық анклав Мехеленге қатысты болды: енді ол толыққанды Брабандықтардың бақылауына өтетін болды. Эдуардтың дипломатиялық әрекеттеріне қарамастан, Джон 1355 жылдың желтоқсан айында қайтыс болғанға дейін француздық міндеттемелеріне берік болды.
Though John was requesting papal dispensation for the marriage of Margaret and the Black Prince in 1343, the alliance with England unravelled as Edward's coffers emptied and his attentions turned elsewhere. In September 1345 representative of France and Brabant met at the Château de Saint Germain en Laye to sign preliminary agreements, and by a treaty signed at Saint Quentin, June 1347, Brabant was retained as an ally by France. Margaret was now to marry Louis of Male, who had inherited the title of count of Flanders, but whose power over the Flemish communes was virtually nil. A point of dispute with the count of Flanders had been the Lordship of Mechelen, a strategic enclave within Brabant: it was agreed that it would now come under full Brabançon control. Despite the diplomacy of Edward, John remained true to his French commitments until his death in December 1355.