Лaморaл Эгмонт: фламандский генерал, государственный деятель Нидерландов. Его казнь спровоцировала восстание и независимость Нидерландов. История и семья Эгмонт.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фландриядағы генерал және мемлекет қайраткері (1522–1568)
General and statesman in Flanders (1522–1568)
Ламорал, Эгмонт графы, Гавре ханзадасы (18 қараша 1522 – 5 маусым 1568) – Испан Нидерландындағы генерал және мемлекет қайраткері, Сексен жылдық соғыстың басталуы алдында өмір сүрген. Оның өлім жазасы Нидерландының тәуелсіздігіне әкелген ұлттық көтерілістің бастауы болды.
Lamoral, Count of Egmont, Prince of Gavere (18 November 1522 – 5 June 1568) was a general and statesman in the Spanish Netherlands just before the start of the Eighty Years' War, whose execution helped spark the national uprising that eventually led to the independence of the Netherlands.
Өмірбаян
Эгмонт графы Төменгі елдердегі ең бай және ең күшті отбасылардың бірін басқарды. Әкесінің тарапынан, Эгмонттардың бір тармағы 1538 жылға дейін Гелдерс герцогтығын биледі. Ламорал Эльзельдің жанындағы Лахамейд сарайында дүниеге келді. Оның әкесі – Иоанн IV Эгмонт, Алтын Жүн орденінің рыцары. Анасы Люксембург үйінің кіші тармағынан шыққан, және ол арқылы Гавер князі титулын мұралады. Жастық шағында Испанияда әскери білім алды. 1542 жылы ағасы Карлдың Голландиядағы иеліктерін мұралады. 1544 жылы Шпиерде, Киелі Рим императоры Карл V және эрцгерцог Фердинанд I-нің куәгерлігімен, Симмерн графесі Палатин Сабинаға үйленді, оның інісі Фредерик III курфюрст атанды. Тағайындау бойынша, Карл V-нің басшылығымен Төменгі елдердің бас генерал-капитаны, 1546 жылдан бастап Алтын Жүннің рыцары және Императорлық камерагер болды. Испан армиясының құрамында Сент-Квентин (1557) және Гравелин (1558) шайқастарында француздарды жеңді. 1559 жылы Эгмонт Фландрия және Артуа штаттарының штатгальтері болып тағайындалды, оған осы кезде 37 жас болған. Нидерландының жетекші аристократы ретінде Эгмонт Испания королі Филипп II-нің Фландрия және Артуа үшін арнайы Мемлекеттік кеңесінің мүшесі болды. Оранж принці Вильгельм және Хорн графымен бірге, ол Фландрияда Аррас епископы, кардинал Антуан Перено Гранвеллдің инквизицияны енгізуіне қарсы шықты. Эгмонт тіпті отставкаға кетуге дайын екенін мәлімдеді, бірақ Гранвелл кеткеннен кейін корольмен келісімге келді. 1565 жылы, қаржысы тартылып, Төменгі елдерді өзінің қаражатынан толыққанды өкілдік етуді жалғастырған Эгмонт Испания королі Филипп II-ге Нидерландыдағы саясатты өзгертуді өтінішпен Мадридке барды, бірақ тек сыпайылықты ғана кездестірді. Одан кейін көп ұзамай Нидерландыдағы католик шіркеулеріне қарсы жаппай икона сындыру – «Белденсторм» басталды, және Нидерландыдағы испан билігіне қарсылық күшейді. Эгмонт шын ниетті католик болғандықтан, икона сындыруды айыптады және испан короліне адал болды. Дегенмен, ол және Хорн инквизицияға қарсы болды, бұл Филипптің ашуын тудырды. Филипп II Альба герцогін Нидерландыға жібергеннен кейін Оранж принці Вильгельм Брюссельден қашуға шешім қабылдады. Әрқашан мәжілісге қарсы әрекеттерге жол бермеген Эгмонт Оранждың ескертуін елемеді, сондықтан ол және Хорн қалада қалуға шешім қабылдады. Альба келгеннен кейін Эгмонт пен Хорн графтарын ерестік айыбымен дереу тұтқындап, Генттегі қамалға қамады, бұл Эгмонттың әйелі мен олардың он бір баласын (бірге он үш балалары болған) монастырьға тығылуға мәжбүр етті. Испания короліне бүкіл Еуропадан, соның ішінде көптеген билеуші монархтардан, Алтын Жүн орденінен (екеуі де орденнің рыцарлары болғандықтан, теориялық тұрғыдан алғанда, олардың теңдестерінен басқа ешкім оларды соттай алмайтын) және корольдың туысы император Максимилиан II-ден кешірім сұрау өтініштері келіп түсті, бірақ бәрі бекер болды.
The Count of Egmont was at the head of one of the wealthiest and most powerful families in the Low Countries. Paternally, a branch of the Egmonts ruled the sovereign duchy of Guelders until 1538. Lamoral was born in Château de Lahamaide near Ellezelles. His father was John IV of Egmont, knight in the Order of the Golden Fleece. His mother belonged to a cadet branch of the House of Luxembourg, and through her he inherited the title prince de Gavere. During his youth, he received a military education in Spain. In 1542, he inherited the estates of his elder brother Charles in Holland. His family's stature increased further in 1544 when, at Spires, in the presence of the Holy Roman Emperor Charles V and of the Archduke Ferdinand I, he married the Countess Palatine Sabine of Simmern, whose brother became the Elector Palatine Frederick III. By appointment, he was Captain General of the Lowlands under Charles V, knight of the Golden Fleece from 1546, and Imperial Chamberlain. In the service of the Spanish army, he defeated the French in the battles of Saint Quentin (1557) and Gravelines (1558). Egmont was appointed stadtholder of Flanders and Artois in 1559, aged only 37. As a leading Netherlandic nobleman, Egmont was a member of King Philip II of Spain's official Council of State for Flanders and Artois. Together with William, Prince of Orange and the Count of Horn, he protested against the introduction of the inquisition in Flanders by the cardinal Antoine Perrenot Granvelle, bishop of Arras. Egmont even threatened to resign, but after Granvelle left, there was a reconciliation with the king. In 1565, running short of funds as he had continued the representation of the Low Countries entirely from his own pocket, Egmont went to Madrid to beseech Philip II, the king of Spain, for a change of policy in the Netherlands, but met with little more than courtesy. Soon thereafter, the 'Beeldenstorm' started, the massive iconoclasm of Catholic churches in the Netherlands, and resistance against the Spanish rule in the Netherlands increased. As a devout Catholic, Egmont deplored the iconoclasm, and remained faithful to the Spanish king. Nevertheless, he and Horn opposed the Inquisition which angered Philip. After Philip II sent the Duke of Alba to the Netherlands, William of Orange decided to flee Brussels. Having always declined to do anything that smacked of lèse majesté, Egmont refused to heed Orange's warning; thus he and Horn decided to stay in the city. Upon arrival, Alba almost immediately had the counts of Egmont and Horn arrested on charges of heresy, and imprisoned them in a castle in Ghent, prompting Egmont's wife and their eleven surviving children (from the thirteen they had together) to seek refuge in a convent. Pleas for amnesty came to the Spanish king from throughout Europe, including from many reigning sovereigns, the Order of the Golden Fleece (both being knights of the Order, and thereby theoretically immune from trial by any but their peers of the Order), and the king's kinsman the Emperor Maximilian II, all to no avail.
Эгмонд қамалының өлтірілуі мен жойылуы
4 маусымда Эгмонт пен Хорн өлім жазасына кесілді және сол түні Брюссельдегі Король үйінде тұрды. 1568 жылғы 5 маусымда екеуі де Гранд-плас / Гроте-Маркт (Брюссельдің басты алаңы) қала әкімшілігі алдында басы кесілді. Эгмонттың осы оқиғада танытқан тынышқандығы көпке белгілі болды. Олардың өлімі Нидерландыда халық наразылығына алып келді және испандарға қарсы қарсылыққа үлкен үлес қосты. Эгмонт графының денесі Белгияның Зоттегем қаласындағы Эгмонт склепіне қойылды. Эгмонд-ан-ден-Хоф қаласындағы Эгмонд қамалы 1573 жылы қиратылды, ал 1997 жылы оның ескерткіші қираған жерінде орнатылды. Брюссельдегі Площадь дю Пети Саблон / Клейн Завельсквердегі ескерткіш Эгмонт пен Хорн графтарын еске салады, олар тарихи тұрғыдан әдетте «Эгмонт пен Хорн» деп аталады және Голландиялық көтерілістің алғашқы басшылары ретінде құрметтеледі. Олар Вильгельм Оранскийдың алдын басты, оның өлімінен кейін маңызға ие болып, басшылыққа ие болды. Оранский 1584 жылы Дельфт қаласында қаза болды, бірақ Отуз жылдық соғыстың (1568–1648) алғашқы жылдарында Нидерландының бір бөлігін азат етуге жетті. Эгмонттың лауазымдары мен кең байлықтары оның өлім жазасын алғаннан кейін Лиеж епископына өтті. Мұрагерлік бойынша ол Эгмонт (немесе Эгмонд) графы, Гавр және Стенхайзен князі, Фьенн, Гейсбеке және Ла Хамайде бароны, Пурмерен, Хогвуде, Артсууде, Бейерланд, Соттенгхиен, Донде, Окси және Баер иесі болды. Оның мұрагерлеріне епископтың кейбір жерлері, әсіресе 1600 жылы қайтарылды. Сатқындық танытқандықтарына және отбасының кедейлігіне қарамастан, оның немере қызы Луиза Лорен Меркуар 1575 жылы Франция королі Генрих III-нің жұбайы болуға таңдалды.
On 4 June, Egmont and Horn were condemned to death, and lodged that night in the King's House in Brussels. On 5 June 1568, both men were beheaded before the Town Hall on the Grand Place/Grote Markt (Brussels's main square), Egmont's uncomplaining dignity on the occasion being widely noted. Their deaths led to public protests throughout the Netherlands, and contributed to the resistance against the Spaniards. The Count of Egmont lies buried in Egmont's crypt in Zottegem, a Belgian city in which Egmont is remembered by his two statues, his museum and his castle. Egmond Castle in Egmond aan den Hoef was destroyed in 1573 and in 1997 a statue in his memory is erected on the site of the ruins. A statue erected on the Square du Petit Sablon/Kleine Zavelsquare in Brussels commemorates the Counts of Egmont and Horn, in historical overview usually mentioned together as "Egmond en Hoorne" and hailed as the first leaders of the Dutch revolt, as the predecessors of William of Orange, who grew to importance and obtained the leadership after their execution, and who was assassinated in 1584 in Delft, having succeeded in liberating parts of The Netherlands in the early years of the Eighty Years' War (1568–1648). Egmont's offices and vast estates were forfeited upon his execution, escheating to the Prince Bishop of Liège. By inheritance he had been count of Egmont (or Egmond), prince de Gavre and van Steenhuysen, baron de Fiennes, Gaesbeke and La Hamaide, seigneur de Purmerent, Hoogwoude, Aertswoude, Beyerland, Sottenghien, Dondes, Auxy and Baer. Some of these lands were eventually returned to his heirs by the Bishop, principally in 1600. Despite the taint of treason and the family's impoverishment, his niece Louise of Lorraine Mercœur, was chosen to become the Queen consort of Henry III of France in 1575.
Әдебиеттік қарастыру
Эгмонт графы – Гётенің "Эгмонт" пьесасының басты кейіпкері. 1810 жылы Людвиг ван Бетховен пьесаның қайта қойылымы үшін "Эгмонт увертюрасын" және қосымша музыка жазды.
The Count of Egmont is the main character in a play by Goethe, Egmont. In 1810, Ludwig van Beethoven composed the Egmont Overture an overture and incidental music for a revival of the play.