Мирна Лой: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актриса (1905–1993)

Мырна Лой (туған аты Мырна Адель Уильямс; 2 тамыз 1905 – 14 желтоқсан 1993) – американдық кино, теле және сахна актрисасы. Ол өнерпаз ретінде экрандық серігінің актерлік стиліне бейімделу қабілетімен танымал болды. Монтана штатының Хелена қаласында туған Лой, анасымен Лос-Анджелеске көшіп келгенге дейін балалық шағының алғашқы жылдарын Радерсбург ауылында өткізді. Ол жерде би оқуын бастады және мектепте биші ретінде жан-жақты дайындықтан өтті. Оны өндіріс дизайнері Наташа Рамбова ашты, ол оған киноға түсуге мүмкіндік жасады, және ол 1920 жылдардың соңында шағын рөлдерді орындауды бастады. Лой бірнеше екінші дәрежелі рөлдерден кейін актерлік мансабына толыққандай берілді. Бастапқыда ол экзотикалық рөлдерде, көбінесе вампир немесе азиялық әйел ретінде сомдады, бірақ «Жысқақ адам» (1934) фильміндегі Нора Чарльз рөлінен кейін оның мансаптық мүмкіндіктері едәуір жақсарды. Бұл рөл оның беделін көтеріп, оны драма және комедия жанрында да шебер актриса ретінде таныстырды; ол Нора Чарльз рөлін тағы бес рет қайталады. Лойдың өнері 1940 жылдары «Жысқақ адам үйге оралады», «Өмірдің ең жақсы жылдары», «Бакалавр және Бобби Соксер» және «Мистер Блэндингс армандаған үйін салады» сияқты фильмдерде гүлденді. 1950 жылдары ол тек бірнеше фильмде ойнады, соның ішінде «Он екіге арзан» (1950) комедиясындағы басты рөл, сондай-ақ «Елшінің қызы» (1956) және «Жалғыз жүректер» (1958) драмаларындағы екінші рөлдерді сомдады. 1960 жылдан 1981 жылға дейін ол тек сегіз фильмде ойнады, содан кейін актерлік мансабынан қол үзді. Лой ешқашан «Оскар» сыйлығына ұсынылмаса да, 1991 жылдың наурыз айында ол экрандағы және экраннан тыс өмірі үшін, соның ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Қызыл Кресттің әскери және теңіз әл-ауқаты директорының көмекшісі және ЮНЕСКО-ға АҚШ комиссиясының мүшесі болғаны үшін Құрметті «Оскар» сыйлығын алды. 2009 жылы The Guardian оны «Оскар» сыйлығына ешқашан ұсынылмаған ең үздік актерлердің бірі деп атады. Лой 1993 жылдың желтоқсанында 88 жасында Нью-Йорк қаласында қайтыс болды.

Myrna Loy (born Myrna Adele Williams; August 2, 1905 – December 14, 1993) was an American film, television and stage actress. As a performer, she was known for her ability to adapt to her screen partner's acting style. Born in Helena, Montana, Loy was raised in rural Radersburg during her early childhood, before relocating to Los Angeles with her mother in her early adolescence. There, she began studying dance, and trained extensively as a dancer throughout her high school education. She was discovered by production designer Natacha Rambova, who helped facilitate film auditions for her, and she began obtaining small roles in the late 1920s. Loy devoted herself fully to an acting career following a few minor roles in silent films. She was originally typecast in exotic roles, often as a vamp or a woman of Asian descent, but her career prospects improved greatly following her portrayal of Nora Charles in The Thin Man (1934). The role helped elevate her reputation and she became known as a versatile actress adept at both drama and comedy; she would reprise the role of Nora Charles five more times. Loy's performances peaked in the 1940s, with films like The Thin Man Goes Home, The Best Years of Our Lives, The Bachelor and the Bobby Soxer, and Mr. Blandings Builds His Dream House. She appeared in only a few films in the 1950s, including a lead role in the comedy Cheaper by the Dozen (1950), as well as supporting parts in The Ambassador's Daughter (1956) and the drama Lonelyhearts (1958). She appeared in only eight films between 1960 and 1981, after which she retired from acting. Although Loy was never nominated for an Academy Award, in March 1991 she received an Honorary Academy Award in recognition of her life's work both onscreen and off, including serving as assistant to the director of military and naval welfare for the Red Cross during World War II, and a member at large of the U. S. Commission to UNESCO. In 2009, The Guardian named her one of the best actors never to have received an Academy Award nomination. Loy died in December 1993 in New York City, at age 88.

19051924: Ерте өмір

Лой 1905 жылдың 2 тамызында Монтана штатының Хелена қаласында Адель Мей (құрметті әкесі Джонсон) мен фермер Дэвид Франклин Уильямстың қызы Мирна Адель Уильямс ретінде дүниеге келді. Оның ата-анасы Лой туғанға бір жыл бұрын, 1904 жылы Хеленада үйленген. Оның Дэвид Фредерик Уильямс (1911–1983) атты кіші інісі болды. Лойдың әкесінің әкесі Дэвид Томас Уильямс – уэльстік, ол 1856 жылы Англияның Ливерпуль қаласынан АҚШ-қа көшіп, Филадельфияға келген. Англия тілінде оқи да, жаза да білмейтін ол кейін Монтана аймағына қоныстанды, онда фермерлікпен айналыса бастады. Лойдың анасының ата-бабалары – шотланд және швед иммигранттары. Бала кезінде оның әкесі Хеленада банкир, жылжымайтын мүлік дамытушы және жерді бағалаушы болып жұмыс істеді, сондай-ақ Монтана штатының заң шығарушы жиналысына сайланған ең жас адам болды. Оның анасы Чикагодағы Америка музыка консерваториясында музыка оқыды, бір кезде концерттік өнерпаз болуды жоспарлаған, бірақ оның орнына уақытын Лой мен оның інісін тәрбиелеуге арнады. Лойдың анасы өмір бойы демократ болды, ал әкесі – бекем республикашыл. Ол методист дінінде тәрбиеленді. Лой өмірінің алғашқы жылдарын Монтана штатының Радерсбург қаласында өткізді, бұл Хеленадан шамамен 80 шақырым (50 миль) оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан тау-кен өндірісімен айналысатын ауылдық қауымдастық. 1912 жылдың қысында Лойдың анасы пневмониядан көз жұйғанға азда-кем қалды, ал әкесі әйелі мен қызын Калифорния штатының Ла-Холла қаласына жіберді. Лойдың анасы Оңтүстік Калифорнияда зор әлеуетті көріп, күйеуінің келуі кезінде оған сол жерде жылжымайтын мүлік сатып алуға кеңес берді. Ол сатып алған мүліктердің арасында кейін ол кинорежиссер Чарли Чаплинге киностудиясы үшін үлкен пайдаға сататын жер болды. Оның анасы күйеуін Калифорнияға тұрақты көшіп кетуге көндіруге тырысқанмен, ол фермерлік өмірді артық жақсы көрді, сондықтан үшеуі Монтанаға қайтып оралды. Бірақ көп ұзамай Лойдың анасына гистерэктомия жасау қажет болды, ол Лос-Анджелесте жасаған дұрыс екенін айтты, сондықтан ол, Лой және Лойдың інісі Дэвид Оушен Паркке көшіп, онда Лой би сабақтарын бастады. Отбасы Монтанаға оралғаннан кейін Лой би сабақтарын жалғастырды, ал 12 жасында Мирна Уильямс Хеленадағы Марлоу театрында «Көк құс» операсынан биін қойып, сахнада алғаш рет өнер көрсетті. Лой 13 жасқа келгенде, оның әкесі 1918 жылдың қараша айында грипп пандемиясы кезінде қайтыс болды. Лойдың анасы отбасын Калифорнияға көшіріп, Лос-Анджелестен тыс жердегі Калвер-Ситиге қоныстанды. Лой Лос-Анджелес орталығында биді оқып, сонымен қатар қыздарға арналған эксклюзивті Вестлейк мектебінде оқыды. Оның сыныптан тыс сахналық өнерге қатысуына мұғалімдері қарсылық білдіргендіктен, анасы оны Венеция орта мектебіне жазды. 1921 жылы Лой Венеция орта мектебінің мүсін жасаушы мұғалімі Гарри Филдинг Вайнбреннерге «Шабыт» ретінде поза берді; толық пішіндегі мүсін оның аллегориялық мүсін тобы «Білім қайнар көзінде» орталық орын алды. 1922 жылы аяқталған мүсін тобы 1923 жылдың мамыр айында кампустың ашық бассейнінің алдына орнатылды, онда ол ондаған жылдар бойы тұрды. Лойдың көтеріңкі беті мен бір қолы көкке созылған арық пішіні «тазалық, сұлулық, жастық күш-жігер және ұмтылыс» көрнісін көрсетті, бұл туралы Los Angeles Times газеті «Шабыт» мүсінінің суреті мен модельдің атын алғаш рет жариялағанда айтқан. Бірнеше айдан кейін Лойдың «Шабыт» мүсіні мүсін тобынан уақытша алынып, «Мисс Мирна Уильямс» қатысқан Мемориал күніне арналған Nevada шайқас кемесіне жеткізілді. «Білім қайнар көзі» 1978 жылғы «Грейс» фильмінің алғашқы сахналарында көрінеді. Элементтерге және вандализмге ұшырағаннан кейін, түпнұсқа бетон мүсін 2002 жылы алынып тасталды және 2010 жылы бұрынғы түлектер ұйымдастырған қайырымдылық науқаны арқылы төленген қоладан жасалған көшірмесімен ауыстырылды. Лой 18 жасында мектепті тастап, отбасының қаржылық жағдайына көмектесе бастады. Ол Грауманның Египет театрында жұмысқа орналасып, онда ол көркем фильмге дейін алдын ала ойын-сауық ретінде қызмет еткен және оған байланысты музыкалық тізбектерден тұратын «прологтар» деп аталатын қойылымдар жасады. Осы кезеңде Лой Элеонора Дюзаны «Тың еркің болсын» пьесасында көрді, және оның қарапайым актерлік әдістері Лойға үлкен әсер етіп, ол оларды мансабының барлық кезеңінде еліктеуге тырысты.

Loy was born Myrna Adele Williams on August 2, 1905, in Helena, Montana, the daughter of Adelle Mae (née Johnson) and rancher David Franklin Williams. Her parents had married in Helena in 1904, one year before Loy was born. She had one younger brother, David Frederick Williams (1911–1983). Loy's paternal grandfather, David Thomas Williams, was Welsh, and emigrated from Liverpool, England to the United States in 1856, arriving in Philadelphia. Unable to read or write in English, he later settled in the Montana Territory where he began a career as a rancher. Loy's maternal grandparents were Scottish and Swedish immigrants. During her childhood, her father worked as a banker, real estate developer, and farmland appraiser in Helena, and was the youngest man ever elected to serve in the Montana state legislature. Her mother had studied music at the American Conservatory of Music in Chicago, and at one time considered a career as a concert performer, but instead devoted her time to raising Loy and her brother. Loy's mother was a lifelong Democrat, while her father was a staunch Republican. She was raised in the Methodist faith. Loy spent her early life in Radersburg, Montana, a rural mining community approximately 50 mile (80 km) southeast of Helena. During the winter of 1912, Loy's mother nearly died from pneumonia, and her father sent his wife and daughter to La Jolla, California. Loy's mother saw great potential in Southern California, and during one of her husband's visits, she encouraged him to purchase real estate there. Among the properties he bought was land that he would later sell, at a considerable profit, to filmmaker Charlie Chaplin for his film studio there. Although her mother tried to persuade her husband to move to California permanently, he preferred ranch life and the three eventually returned to Montana. Soon afterward, Loy's mother needed a hysterectomy and insisted Los Angeles was a safer place to have it done, so she, Loy, and Loy's brother David moved to Ocean Park, where Loy began to take dancing lessons. After the family returned to Montana, Loy continued her dancing lessons, and at the age of 12, Myrna Williams made her stage debut performing a dance she had choreographed based on "The Blue Bird" from the Rose Dream operetta at Helena's Marlow Theater. When Loy was 13, her father died during the 1918 flu pandemic in November of that year. Loy's mother permanently relocated the family to California, where they settled in Culver City, outside Los Angeles. Loy attended the exclusive Westlake School for Girls while continuing to study dance in downtown Los Angeles. When her teachers objected to her extracurricular participation in theatrical arts, her mother enrolled her in Venice High School, and at 15, she began appearing in local stage productions. In 1921, Loy posed for Venice High School sculpture teacher Harry Fielding Winebrenner as "Inspiration"; the full length figure was central in his allegorical sculpture group Fountain of Education. Completed in 1922, the sculpture group was installed in front of the campus outdoor pool in May 1923 where it stood for decades. Loy's slender figure with her uplifted face and one arm extending skyward presented a "vision of purity, grace, youthful vigor, and aspiration" that was singled out in a Los Angeles Times story that included a photo of the "Inspiration" figure along with the model's name—the first time her name appeared in a newspaper. A few months later, Loy's "Inspiration" figure was temporarily removed from the sculpture group and transported aboard the battleship Nevada for a Memorial Day pageant in which "Miss Myrna Williams" participated. Fountain of Education can be seen in the opening scenes of the 1978 film Grease. After decades of exposure to the elements and vandalism, the original concrete statue was removed from display in 2002, and replaced in 2010 by a bronze duplicate paid for through an alumni led fundraising campaign. Loy left school at the age of 18 to begin to help with the family's finances. She obtained work at Grauman's Egyptian Theatre, where she performed in what was called prologues, elaborate musical sequences that were related to and served as preliminary entertainment before the feature film. During this period, Loy saw Eleonora Duse in the play Thy Will Be Done, and the simple acting techniques she employed made such an impact on Loy that she tried to emulate them throughout her career.

1925-1932: Карьераның басталуы

Лой Грауманның Египет театрында прологтарда билеп жатқанда, портрет фотографы Генри Уэксмен оның бірнеше суретін түсірді, оны актер Рудольф Валентино Уэксменнің студиясына келгенде байқады. Валентино өзінің әйелі Наташа Рамбовамен бірге өндіретін алғашқы тәуелсіз жобасы – «Кобра» фильмі үшін басты рөлге актриса іздеді. Лой рөлге үміткер болды, бірақ оның орнына Гертруда Ольмстед таңдалды. Бірақ көп ұзамай ол «Pretty Ladies» (1925) фильмінде эпизодтық рөлде жұмысқа алынды, онда ол және жаңадан келген әріптесі Джоан Кроуфорд әсем люстрадан асылған хор қыздарының қатарында болды. Рамбова Лойды Нита Нальдимен бірге шағын, бірақ жарқын рөлге шақырды. «What Price Beauty?» фильмі 1925 жылдың мамырында түсірілді, бірақ үш жыл бойы экранға шықпады. Бірақ Лойдың экзотикалық макияжы мен костюміндегі суреттері «Motion Picture» журналында жарияланып, Warner Bros. студиясымен келісімшартқа қол қоюға әкелді. Сол жерде оның тегі Уильямс есімнен Лойға өзгертілді. Жаңа есім идеясы сценарист Питер Рурикке, сондай-ақ қылмыстық роман жазушысы Пол Кейнге қатысты, ол британдық ақын Мина Лойдың есімінен шабыттанған болуы мүмкін. Лойдың нұсқаусыз фильмдердегі рөлдері көбінесе вампир немесе әдемі, құмарлы әйел рөлінде болды, ол «Across the Pacific» (1926), «A Girl in Every Port» (1928), «The Crimson City» (1928), «The Black Watch» (1929) және «The Desert Song» (1929) сияқты фильмдерде азиялық немесе еуразиялық текті кейіпкерлерді жиі сомдады. Кейін ол осы рөлдер «екзотикалық американдық емес бейнемді нығайтты» деп еске алды. 1930 жылы ол «The Great Divide» фильмінде ойнады. Ол осы стереотиптен арылуына жылдар кетті, тіпті 1932 жылы «Thirteen Women» (1932) фильмінде және Борис Карлоффпен бірге «The Mask of Fu Manchu» (1932) фильмінде зұлым еуразиялық және тайтл кейіпкерінің садистік қызы рөлінде ойнады. Осыған қарамастан (стереотипті кастинг), Лой «The Jazz Singer» және «The Show of Shows», «The Bride of the Regiment» және «Under a Texas Moon» сияқты ерте Technicolor мюзиклдерінде де шағын рөлдерді орындады. Осының нәтижесінде ол музыкалық рөлдермен байланысты болды, ал олар халықтың қызығушылығын жоғалтқанда, оның мансабы құлдырады. 1934 жылы Лой Кларк Гейбл мен Уильям Пауэллмен бірге «Manhattan Melodrama» фильмінде ойнады. Фильмнің Чикагодағы Биограф театрындағы көрсетілімінен кейін гангстер Джон Диллингер қаза тапқаннан кейін фильмке кеңінен жарияланды, кейбір газеттер Лой Диллингердің сүйікті актрисасы болғанын хабарлады.

While Loy was dancing in prologues at the Grauman's Egyptian Theatre, portrait photographer Henry Waxman took several pictures of her that were noticed by Rudolph Valentino when the actor went to Waxman's studio for a sitting. Valentino was looking for a leading lady for Cobra, the first independent project he and his wife Natacha Rambova were producing. Loy tested for the role, which went to Gertrude Olmstead instead, but soon after that she was hired as an extra for Pretty Ladies (1925), in which she and fellow newcomer Joan Crawford were among a bevy of chorus girls dangling from an elaborate chandelier. Rambova hired Loy for a small but showy role opposite Nita Naldi in What Price Beauty?, a film she was producing. Shot in May 1925, the film remained unreleased for three years; but stills of Loy in her exotic makeup and costume appeared in Motion Picture magazine and led to a contract with Warner Bros. There, her surname was changed from Williams to Loy. The idea for the new name apparently came from screenwriter Peter Ruric, also known as crime novelist Paul Cain, who may have been inspired by the name of British poet Mina Loy. Loy's silent film roles were mainly as a vamp or femme fatale, and she frequently portrayed characters of Asian or Eurasian background in films such as Across the Pacific (1926), A Girl in Every Port (1928), The Crimson City (1928), The Black Watch (1929), and The Desert Song (1929), which she later recalled "kind of solidified my exotic non American image." In 1930, she appeared in The Great Divide. It took years for her to overcome this typecasting, and as late as 1932, she was cast as a villainous Eurasian in Thirteen Women (1932) and, opposite Boris Karloff, as the depraved sadistic daughter of the title character in The Mask of Fu Manchu (1932). In spite of this (typecasting), Loy also obtained small roles in The Jazz Singer and a number of early lavish Technicolor musicals, including The Show of Shows, The Bride of the Regiment, and Under a Texas Moon. As a result, she became associated with musical roles, and when they began to lose favour with the public, her career went into a slump. In 1934, Loy appeared in Manhattan Melodrama with Clark Gable and William Powell. When gangster John Dillinger was shot to death after leaving a screening of the film at the Biograph Theater in Chicago, the film received widespread publicity, with some newspapers reporting that Loy had been Dillinger's favorite actress.

1933-1938: Жұлдыздыққа көтерілу

Рамон Новарромен "Барбарий" (1933) фильмінде ойнағаннан кейін, Лой 1934 жылы "Жыңғыр адам" фильмінде Нора Чарльз рөліне шақырылды. Режиссер В.С. Ван Дайк оның бұрынғы фильмдерінде көрінбеген өткір әзіл-қалжың мен юморын байқаған соң Лойды таңдады. Голливудтағы бір кеште ол оны бассейнге итеріп, реакциясын сынады, ал оның осы жағдайды тамаша басқаруы Нора рөліне керекті нәрсе деп ойлады. Луис Б. Майер бастапқыда Лойдың осы рөлді ойнауына қарсы болды, өйткені ол оны драмалық актриса деп есептеді, бірақ Ван Дайк әңгімеге таласты. Майер ақыры түсірілімді үш апта ішінде аяқтау шартымен келісті, себебі Лой "Стамбул іздеуі" фильмін түсіруге міндеттенген еді. "Жыңғыр адам" сол жылдың ең табысты фильмдерінің бірі болды және "Үздік фильм" номинациясы бойынша "Оскарға" ұсынылды. Лой өте жақсы пікірлер алды және комедиялық шеберлігі үшін мақталып, жоғары бағаланды. Ол және оның әріптесі Уильям Пауэлл танымал экрандық жұпқа айналды және Голливуд тарихындағы ең өнімді жұптардың бірі болып, 14 фильмде бірге ойнады. Кейін Лой "Жыңғыр адам" фильмін "80-нен астам фильмнен кейін маған нағыз танымал атын берген фильм" деп атады. "Манхэттен мелодрамасы" мен "Жыңғыр адам" фильмдеріндегі жетістіктері оның мансабындағы маңызды өзгеріс болды, содан кейін ол маңызды рөлдерде ойнады. Кларк Гейбл мен Джин Харлоумен "Жолдас хатшыға қарсы" (1936) және Роберт Монтгомеримен "Юбка қызуы" (1936) сияқты фильмдер оған комедиялық дағдыларын жетілдіруге мүмкіндік берді. Ол Уильям Пауэллмен қатарынан төрт фильмде ойнады: "Жалған айыптау" (1936) (сонымен қатар Жан Харлоу мен Спенсер Трейси де ойнады); "Ұлы Зигфельд" (1936) (онда ол Пауэллдің Флоренц Зигфельдіне қарсы Билли Берк рөлін ойнады); "Жыңғыр адамнан кейін" (1936) (сонымен қатар Джеймс Стюарт та ойнады); және "Қос той" (1937) романтикалық комедиясы. 1932 жылы Лой продюсер Артур Хорнблоу-кішімен танысты, ол сол кезде Джульетта Кросбиге үйленген болатын: Лой мен Хорнблоу 1936 жылы осы төрт фильмді түсіру арасында үйленді. Кейіннен 1935-1936 жылдары "Whipsaw" және "Жалған айыптау" фильмдерін түсіру кезінде оның Трейсимен қарым-қатынасы болды деген әңгіме тарады. Лой өзінің өмірбаяннда Спенсер Трейсидің одан кейін қуып жеңгенін айтты. "Енді сен туралы уайымдама, - деді ол балаша түрде. - Мен өзім қалаған әйелді таптым". Ол Кэтрин Хепберннің артықшылықтарын баяндағанда, мен тыныштандым, бірақ аздап көңілім қалды. Өзімшілдікке ұқсағанымен, маған Спенс сияқты жігіттің маған қызығуын ұнатып, артта қалғанын ұнататынмын. Ешқандай жауап берудің қажеті болмағанда, бұл өте жақсы". Ол сонымен қатар Metro Goldwyn Mayer (MGM) компаниясында Гейблмен үш фильмде ойнады: "Парнелл" (1937) тарихи драма болды және Лойдың немесе Гейблдің мансабындағы ең нашар қабылданған фильмдердің бірі болды, бірақ олардың "Тест пилоты" және "Тым ыстық" (екеуі де 1938) фильмдері табысқа жетті. MGM-де жұмыс істеген кезде Лой студияның актерлерді таңдау иерархиясы туралы, әсіресе нәсілдік белгісі бойынша, ашық пікір білдірді және былай деді: "Неге фильмдегі әрбір қара нәсілді адам қызметші рөлін ойнауы керек? Сот үйінің баспалдағына портфельмен көтерілген қара нәсілді адам туралы не ойлайсыз?" Осы кезеңде Лой Голливудтың ең көп жұмыс істейтін және ең жоғары жалақы алатын актрисаларының бірі болды және 1937 және 1938 жылдары ол АҚШ-тың бүкіл аумабындағы кинотеатр операторларының дауыс беруі бойынша құрылған жылдық "Quigley Poll of the Top Ten Money Making Stars" тізіміне енді.

After appearing with Ramón Novarro in The Barbarian (1933), Loy was cast as Nora Charles in the 1934 film The Thin Man. Director W. S. Van Dyke chose Loy after he detected a wit and sense of humor that her previous films had not revealed. At a Hollywood party, he pushed her into a swimming pool to test her reaction, and felt that her aplomb in handling the situation was exactly what he envisioned for Nora. Louis B. Mayer at first refused to allow Loy to play the part because he felt she was a dramatic actress, but Van Dyke insisted. Mayer finally relented on the condition that filming be completed within three weeks, as Loy was committed to start filming Stamboul Quest. The Thin Man became one of the year's biggest hits, and was nominated for the Academy Award for Best Picture. Loy received excellent reviews and was acclaimed for her comedic skills. She and her costar William Powell proved to be a popular screen couple and appeared in 14 films together, one of the most prolific pairings in Hollywood history. Loy later referred to The Thin Man as the film "that finally made me after more than 80 films." Her successes in Manhattan Melodrama and The Thin Man marked a turning point in her career, and she was cast in more important pictures. Such films as Wife vs. Secretary (1936) with Clark Gable and Jean Harlow, and Petticoat Fever (1936) with Robert Montgomery gave her opportunity to develop comedic skills. She made four films with William Powell in close succession: Libeled Lady (1936) (which also starred Jean Harlow and Spencer Tracy); The Great Ziegfeld (1936) (in which she played Billie Burke opposite Powell's Florenz Ziegfeld); the second Thin Man film, After the Thin Man (1936) (which also starred James Stewart); and the romantic comedy Double Wedding (1937). In 1932, Loy had begun dating producer Arthur Hornblow Jr., when he was still married to Juliette Crosby: Loy and Hornblow themselves married in 1936, in between filming these four successive productions. She was later rumored to have had affairs with co star Tracy between 1935 and 1936, while filming Whipsaw and Libeled Lady. Loy recounted in her autobiography that Spencer Tracy chased after her. You don't have to worry about me anymore,' he said like a sulky child. 'I've found the woman I want.' As he outlined the virtues of Katharine Hepburn, I was relieved, but also a bit disappointed. As selfish as it sounds, I liked having a man like Spence in the background wanting me. It's rather nice when nothing's required in return." She also made three more films with Gable at Metro Goldwyn Mayer (MGM): Parnell (1937) was a historical drama and one of the most poorly received films of either Loy's or Gable's career, but their other pairings in Test Pilot and Too Hot to Handle (both 1938) were successes. While working for MGM, Loy was outspoken about the studio's casting hierarchy, especially based on race, and was quoted as saying: "Why does every black person in the movies have to play a servant? How about a black person walking up the steps of a court house carrying a briefcase?" During this period, Loy was one of Hollywood's busiest and highest paid actresses, and in 1937 and 1938 she was listed in the annual "Quigley Poll of the Top Ten Money Making Stars", which was compiled from the votes of movie exhibitors throughout the United States for the stars who had generated the most revenue in their theaters over the previous year.

1939-1949: негізгі жұмыс және соғыс белсенділігі

1930 жылдардың соңында Лой романтикалық комедиялардағы өнерімен жоғары бағаланды және ол өзінің драмалық қабілетін көрсетуге асықты. Ол 1939 жылғы "The Rains Came" фильмінде Тирон Пауэрмен бірге басты әйел рөлін ойнады. 1940 жылы Мелвин Дугласпен "Үшінші саусақ, сол қол" фильмінде түсті, ал Уильям Пауэллмен "Мен сені қайтадан жақсы көремін" (1940), "Махаббатқа бейім" (1941) және "Жұқа адамның көлеңкесі" (1941) фильмдерінде ойнады. 1942 жылдың 1 маусымында Лой күйеуі Хорнблоудан "психикалық қиындықтарды" себеп көрсетіп ажырасты. Ажырасқаннан бес күн кейін ол жарнама шебері және Hertz Rent A Car компаниясын құрған Джон Д. Герцтің кішісімен Нью-Йорктегі оның қарындасының үйінде неке қиды. Олар екі жыл бойы үйленген күйде болды, соңында 1944 жылдың 21 тамызында Мексиканың Куернавака қаласында ажырасып, Лой тағы да психикалық қиындықтарды себеп ретінде келтірді. Осы жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Лой актерлік мансабынан бас тартып, соғысқа көмектесуге белсенді түрде қатысып, Қызыл Крестпен жұмыс істеуге көшті. Ол Адольф Гитлерге қарсы өткір пікір білдіргендіктен, оның есімі Гитлердің қара тізіміне енді, нәтижесінде оның фильмдері Германияда көрсетілуіне тыйым салынды. Ол сонымен қатар теңізшілерге арналған асхананы басқаруға көмектесті және соғысқа қаржы жинау үшін жиі гастрольдік сапарлар жасады. 1945 жыл шамасында Лой продюсер және сценарист Джин Маркимен кездесуін бастады, ол бұрын актрисалар Джоан Беннетт пен Хеди Ламаррға үйленген болатын. Екеуі 1946 жылдың 3 қаңтарында Терминал аралындағы шіркеуде жекелеген салтанатпен неке қиды, Марки әскери қызметте болған кезде. Ол 1945 жылғы "The Thin Man Goes Home" фильмімен қайтадан киноға оралды. 1946 жылы ол "Өмірдің ең жақсы жылдары" (1946) фильмінде Фредерик Марчпен бірге қайтып келген солдаттың әйелі рөлін ойнады. Лой Дэвид О. Селзниктың "Бакалавр және Бобби Соксер" (1947) фильмінде Кэри Грантпен бірге түсті. Фильмде жасөспірім Ширли Темпл де ойнады. Оның сәттілігінен кейін ол Грантпен бірге "Мистер Блэндингс арман үйін салады" (1948) фильмінде қайтадан ойнады. 1948 жылы ол АҚШ Ұлттық ЮНЕСКО комиссиясының мүшесі болды, бұл Голливудтың алғашқы жұлдызы болды.

By the late 1930s, Loy was highly regarded for her performances in romantic comedies, and she was anxious to demonstrate her dramatic ability. She was cast in the lead female role in The Rains Came (1939) opposite Tyrone Power. She filmed Third Finger, Left Hand (1940) with Melvyn Douglas and appeared in I Love You Again (1940), Love Crazy (1941), and Shadow of the Thin Man (1941), all with William Powell. On June 1, 1942, Loy divorced her husband Hornblow in Reno, citing "mental cruelty" as the impetus for separating. Five days after the divorce, she married John D. Hertz, Jr. an advertising executive and founder of Hertz Rent A Car, at his sister's home in New York City. They remained married for two years, eventually divorcing in Cuernavaca, Mexico, on August 21, 1944, with Loy again citing mental cruelty. With the outbreak of World War II the same year, Loy all but abandoned her acting career to focus on the war effort and began devoting her time to working with the Red Cross. She was so fiercely outspoken against Adolf Hitler that her name appeared on his blacklist, resulting in her films being banned in Germany. She also helped run a Naval Auxiliary canteen and toured frequently to raise funds for the war efforts. Around 1945, Loy began dating producer and screenwriter Gene Markey, who had previously been married to actresses Joan Bennett and Hedy Lamarr. The two were married in a private ceremony on January 3, 1946, at the chapel on Terminal Island, while Markey was serving in the military. She returned to films with The Thin Man Goes Home (1945). In 1946, she played the wife of a returning serviceman Fredric March in The Best Years of Our Lives (1946). Loy was paired with Cary Grant in David O. Selznick's The Bachelor and the Bobby Soxer (1947). The film co starred a teenaged Shirley Temple. Following its success, she appeared again with Grant in Mr. Blandings Builds His Dream House (1948). In 1948, she had become a member of the U. S. National Commission for UNESCO, the first Hollywood celebrity to do so.

1950-1982: кейінгі мансап және саяси қызмет

1950 жылы Лой Клифтон Уэббпен бірге "Cheaper by the Dozen" (1950) фильмінде ойнады, ол АҚШ-та 4,4 миллион доллар табыс әкеліп, кассалық сәттілікке жетті. Сол жылы ол Маркиден ажырасты. Оның төртінші және соңғы күйеуі – Хауленд Х. Сержант, АҚШ Мемлекеттік хатшысының қоғамдық істер жөніндегі көмекшісі және Радио Либерти президенті. Олар 1951 жылдың 2 маусымында Вирджиния штатының Форт-Майер қаласында неке қиды. Пресвитериан дінін ұстанатын Сержант тойды шіркеуде өткізуді қалаған, бірақ Лойдың жақында ғана ажырасқанына байланысты бұл мүмкін болмады. 1950 жылдары Лой тұрғын үйлердегі кемсітушілікке қарсы ұлттық комитеттің кеңесшілер кеңесінің тең төрағасы ретінде беделді рөл атқарды. 1952 жылы ол "Cheaper by the Dozen" фильмінің жалғасы – "Belles on Their Toes" фильмінде ойнады. 1956 жылы Джон Форсайт пен Оливия де Гавиландпен бірге "Амбассадордың қызы" фильмінде түсті. Ол Монтгомери Клифт пен Роберт Райанмен бірге Доре Шаридің Натанаэль Уэсттің 1933 жылғы "Жалғыз жүректер" ромасы бойынша қойылған "Жалғыз жүректер" (1958) фильмінде ойнады. 1960 жылы ол "Түн ортасындағы тілсіздік" және "Террасадан" фильмдерінде ойнады, бірақ 1969 жылға дейін "Сәуір әзілшілері" фильмінде түспеді. 1965 жылы Лой Чикаго театрындағы еңбегі үшін Сара Сиддонс сыйлығын жеңіп алды. Өмір бойы демократ болған Лой 1960 жылы Джон Кеннедидің сайлауын жария түрде қолдады, ал Ричард Никсонды адал емес адам деп санады. Ол Юджин Маккартиді, содан кейін 1968 жылы Хьюберт Хамфриді және 1972 жылы Джордж Макговернді қолдады. 1960 жылы ол төртінші күйеуі Сержанттан ажырасты. 1967 жылы ол "Вирджиниялық" телесериалында "Үйдің ханымы" атты эпизодта ойнады. Сонымен қатар 1967 жылы ол "Отбасылық істер" телесериалының "Қосалқы қол" атты эпизодында жұмыссыз әйел рөлінде ойнады, ол жұмысқа жалданған көмекші және аспазшы болып жұмыс істеді, оған мырза Френч көмектесті, бірақ жұмыс істемеді, ол сәтсіздікті Джон Уильямсқа жүктеді, ол уақытша Себастьян Кэботты мырза Френш рөлінде алмастырды. 1972 жылы ол "Коломбо" телесериалының "Қарадағы этюд" атты эпизодында күдіктінің қайын анасы рөлінде ойнады. 1974 жылы ол "Аэропорт 1975" фильмінде Сид Цезарь ойнаған кейіпкерге қарсы тұратын, Джим Бим мен Олимпиа сырасын араластырып ішетін әйел рөлін ойнады. 1975 жылы Лойға сүт безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылды және ауруды емдеу үшін екі мастэктомия жасалды. Ол қатерлі ісігінің диагнозы мен одан кейінгі емделуі туралы 1987 жылы автобиографиясы жарық көргенге дейін жұртшылықтан жасырып келді. Лой 1967 жылы Денвердің Элитч театрында "Паркте жалаң аяқ" қойылымында ойнады, содан кейін 1969 жылы "Янус" қойылымында қайтадан сахнаға шықты. 1978 жылы ол "The End" фильмінде Бёрт Рейнольдс ойнаған басты кейіпкердің анасы рөлінде ойнады. Оның соңғы кино рөлі 1980 жылы Сидни Люметтің "Не қаласаң, соны айт" фильмінде болды. Ол сондай-ақ сахнаға оралып, 1973 жылы Клэр Бут Люсстің "Әйелдер" пьесасының қайта жандандырылуымен Бродвейде алғаш рет өнер көрсетті. Ол Дэвид Клейтонның режиссерлігімен 1978 жылы Алан Айкборнның "Сыбайлас сөйлеу" пьесасымен гастрольдік сапарға шықты. 1981 жылы ол Генри Фонданың соңғы қойылымы болған "Жазғы күнбұрышы" теледрамасында ойнады. Оның соңғы актерлік рөлі 1982 жылы "Love, Sidney" ситкомында қонақ ретінде болды.

In 1950, Loy co starred with Clifton Webb in Cheaper by the Dozen (1950), which was a box office hit, grossing $4.4 million in the United States. The same year, she divorced Markey. Her fourth and final husband was Howland H. Sargeant, U. S. Assistant Secretary of State for Public Affairs and president of Radio Liberty, whom she married on June 2, 1951, in Fort Myer, Virginia. Sargeant, a Presbyterian, wanted the marriage officiated in the church, but they were unable to do so due to Loy's recent divorce. Throughout the 1950s, Loy assumed an influential role as co chairman of the Advisory Council of the National Committee Against Discrimination in Housing. In 1952, she starred in the Cheaper by the Dozen sequel, Belles on Their Toes. In 1956, she appeared in The Ambassador's Daughter along with John Forsythe and Olivia de Havilland. She played opposite Montgomery Clift and Robert Ryan in Lonelyhearts (1958), Dore Schary's adaptation of Nathanael West's classic 1933 novel Miss Lonelyhearts. In 1960, she appeared in Midnight Lace and From the Terrace, but was not in another film until 1969 in The April Fools. In 1965, Loy won the Sarah Siddons Award for her work in Chicago theatre. Loy, a lifelong Democrat, publicly supported the election of John F. Kennedy in 1960, finding Richard Nixon to be an unscrupulous man. She would endorse Eugene McCarthy, and later Hubert Humphrey in 1968 and George McGovern in 1972. She divorced her fourth husband Sargeant in 1960. In 1967, she was cast in the television series The Virginian, appearing in an episode titled "Lady of the House". Also in 1967, she appeared on Family Affair in the episode "A Helping Hand" as a woman out of work and taking on hired help and cook work, comically aided by Mr. French, though, the job did not work out, and she takes the failure out on John Williams, who was temporarily substituting for Sebastian Cabot in the role of Mr. French. In 1972, she appeared as the suspect's mother in law in an episode of the television series Columbo titled "Étude in Black". In 1974, she had a supporting part in Airport 1975 playing Mrs. Devaney, a heavy drinking woman imbibing Jim Beam and Olympia Beer mixed together; a foil to the character played by Sid Caesar. In 1975, Loy was diagnosed with breast cancer and underwent two mastectomies to treat the disease. She kept her cancer diagnosis and subsequent treatment from the public until the publication of her autobiography in 1987. Loy appeared at Denver's Elitch Theatre in 1967 in Barefoot in the Park, and then returned in 1969 in Janus. In 1978, she appeared in the film The End as the mother of the main character played by Burt Reynolds. Her last motion picture performance was in 1980 in Sidney Lumet's Just Tell Me What You Want. She also returned to the stage, making her Broadway debut in a short lived 1973 revival of Clare Boothe Luce's The Women. She toured in a 1978 production of Alan Ayckbourn's Relatively Speaking, directed by David Clayton. In 1981, she appeared in the television drama Summer Solstice, which was Henry Fonda's last performance. Her last acting role was a guest spot on the sitcom Love, Sidney, in 1982.

1983-1993: Соңғы жылдары

1985 жылдың қаңтар айында Лой Нью-Йорктегі Карнеги залында Кино өнері мен ғылымы академиясы ұйымдастырған арнайы шарамен құрметке бөленді, оған 2800 қонақпен бірге ол да қатысты. Оның автобиографиясы "Мирна Лой: Болу және қалыптасу" 1987 жылы жарық көрді. Келесі жылы ол Кеннеди орталығының құрметті сыйлығын алды. Лой ешқашан бір рөлі үшін де "Оскар" сыйлығына ұсынылмаса да, сценарист және сол кезде Америка Жазушылар Гильдиясының Батыс бөлімі мүшесі Майкл Руссноудың ұзақ жылдар бойы шаруашылық жұмысын істеуі және Лойдың бұрынғы әріптестері мен достарының, мысалы, Родди Макдауэлл, Сидни Шелдон, Гарольд Рассел және тағы басқалардың қолдауымен, ол 1991 жылы "Карьералық жетістіктері үшін" Академияның арнайы сыйлығын алды. Ол Нью-Йорктегі үйінен бейнебайланыс арқылы сыйлықты қабылдап, қарапайым ғана: "Сендер мені қатты қуанттыңыздар. Көп рақмет" деді. Бұл оның соңғы рет кез келген бұқаралық ақпарат құралында пайда болуы болды.

Өлім

Лой 88 жасында 1993 жылғы 14 желтоқсанда Манхэттендегі Ленокс Хилл ауруханасында ұзаққа созылған, нақты диагнозы қойылмаған аурудан кейін жасалған операция кезінде қайтыс болды. Ол денсаулығы нашарлап, әлсіз болғандықтан 1991 жылғы «Оскар» марапаттау салтанатына қатыса алмады, онда оған өмірінің жетістіктері үшін арналған «Оскар» сыйлығы табыс етілуі тиіс еді. Ол Нью-Йоркте кремацияланды және күлі туған жері – Монтана штатындағы Форествейл зиратына қойылды.

Мұра

Калвер-Ситидегі Sony Pictures Studios, бұрынғы MGM Studios ғимараты оның құрметіне аталған. Оның алақан іздері мен қолының қолтаңбасы Нью-Йорктегі Сент-Маркс-Плейс көшесіндегі 80-ші театрдың алдындағы тротуарда сақталған. 1936 жылы Лой Грауманның қытай театрының алдындағы алаңшада құрметпен еске алынды. Киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Лой Голливуд Даңқы аллеясында, 6685 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызға ие болды. Осы жұлдызды табыстау рәсімі 1960 жылдың 8 ақпанында өтті. Steel Pole Bath Tub тобының 1991 жылғы "Tulip" альбомында Лойдың есімімен аталатын ән бар, сонымен қатар оның фильмінен ("Stinky Davis" оқиғасы, "The Thin Man Goes Home" фильмінен, 1945 жыл) алынған диалог үлгілері де қолданылған. 1991 жылы Лойдың балалық шағына жақын орналасқан Хелена қаласының орталық бөлігінде Мырна Лой атындағы Сахна және Медиа өнерлері орталығы ашылды. Тарихи Льюис және Кларк округінің түрмесінде орналасқан бұл орталық, мүмкіндігі шектеулі көрермендер үшін тікелей өнерлерім мен альтернативті фильмдерді ұйымдастырады. Ән жазушы Джош Риттер 2017 жылы шығарған "Gathering" альбомына "Myrna Loy" деп аталатын Лой туралы әнді қосты.

Радиода сөз сөйлеуі

Жыл Бағдарламасы Эпизод Сілтеме (Дереккөз) 1936 Lux радио театры "Жұқа адам" 1937 Maxwell House "1938 жылғы жақсы жаңалықтар" 1938 "Өзі" 1940 Перс шығанағы экран гильдиясы театры "Жеке кезесу" 1940 Lux радио театры "Жұқа адамнан кейін" 1940 Lux радио театры "Манхэттен мелодрамасы" 1941 Перс шығанағы экран гильдиясы театры "Тамаша құштарлық" 1941 Lux радио театры "Мен сені қайта-қайта сүйемін" 1941 Lux радио театры "Жалданған әйел" 1942 Lux радио театры "Махаббатқа шақыру" 1945 Күтпелі жағдай "Кітапхана кітабы"

Пайдаланылған әдебиеттер

Карр, Ларри. Тағы да керемет бейнелер: Бетт Дэвис, Кэтрин Хепберн, Долорес дель Рио, Кароль Ломбард және Мирна Лойдың эволюциясы мен метаморфозы. Нью-Йорк: Doubleday and Company, 1979 жыл.