Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық журналист
Irish journalist
Джим Даффи (1966 жылдың 12 сәуірінде туған) – ирландиялық тарихшы, саяси комментатор және 2011 жылғы жалпы сайлау алдында оппозицияның сол кездегі жетекшісі, Fine Gael партиясының жетекшісі Энда Кеннидің саяси кеңесшісі болды. Ол 1990 жылы ол кездегі Танайст Брайан Лениханмен жасаған сұхбатында Лениханның Ирландия президентімен байланысуға тырысып, президент Хиллериге даулы жағдайларда (бұрын мойындамаған) Дэйлді таратудан бас тартуға шақыруға тырысқандығын мойындағаннан кейін танымал болды. Бұл Лениханның үкіметтен қуылтуына, сол жылы өткен Ирландия президенттік сайлауында жеңіліске ұшырауына және солшыл либерал Мэри Робинсонның Ирландия президенті болып күтпеген сайлануына әкелді. Даффи 1993 жылы Австралияның Республикалық кеңес комитетіне мемлекет басшылары туралы халықаралық есептер ұсыну үшін таңдалған алты адамның бірі болды. Ол The Irish Times және Sunday Independent газеттеріне, Magill журналына мерзімімен материалдар жазып, Кенни кеңсесіне тағайындалғанға дейін радио мен теледидарда пайда болды, бірақ содан бері бұқаралық ақпарат құралдарындағы жұмысын тоқтатты.
Jim Duffy (born 12 April 1966) is an Irish historian, political commentator, and served as a policy advisor to then Irish leader of the Opposition, Fine Gael leader Enda Kenny prior to the 2011 general election. He first achieved prominence in 1990 when the contents of his on the record interview with then Tánaiste Brian Lenihan, in which Lenihan admitted making calls to the residence of the Irish president seeking to speak to President Hillery to urge him to refuse a Dáil dissolution in controversial circumstances (something he had previously denied), led to Lenihan's dismissal from government, his defeat in that year's Irish presidential election and the unexpected election of the left wing liberal Mary Robinson as President of Ireland. Duffy was one of six people chosen to submit international reports on heads of state to Australia's Republic Advisory Committee in 1993. He was an occasional contributor to The Irish Times and the Sunday Independent, and a columnist in Magill magazine, as well as appearing on radio and television prior to his appointment to Kenny's office, but has ceased all media work since that date.
Шығу тегі
Даффи 1966 жылы Мейт округіндегі Дрогеда қаласында дүниеге келген. Оның отбасы ұзақ жылдардан бері Мейт округіне қарасты Наваннан тыс, Ардбракан азаматтық округіндегі Даремстаун жерінде тұрып келеді. Анасы Бернадетт Даффи (құрметті аты – Кэдден) арқылы шешесінің туған тегі Каван округіндегі Мунтерконнафттағы Баллидурроуға жетеді. Джим Даффи Богермин ұлттық мектебінде және Навандағы Сент-Патрик классикалық мектебінде оқыды, оның сыныптастарының арасында журналист Саймон Камберс болды (ол 2004 жылы Сауд Арабиясында «Аль-Каида» ұйымынан қаза тапты). 1984 жылы Даффи Дублин университетінде тарих және саясатты оқып, 1987 жылы 2:1 дәрежесін алды. 1991 жылы Ирландия президенттігі туралы жоғары курстық жұмысы үшін бірінші сыныптық дипломға ие болды.
Duffy was born in Drogheda in Meath in 1966. His family are long term residents of the townland of Durhamstown in the civil parish of Ardbraccan outside Navan in County Meath. On his maternal side, through his mother Bernadette Duffy (née Cadden) he is descended from Ballydurrow, in Munterconnaught, County Cavan. Jim Duffy was educated in Bohermeen National School and St. Patrick's Classical School in Navan, where his classmates included the journalist Simon Cumbers (who was killed by Al Qaeda in Saudi Arabia in 2004). In 1984 Duffy began to study History and Politics in University College Dublin, achieving a 2:1 degree in 1987. He received a first class honours degree for his post graduate thesis on the presidency of Ireland in 1991.
Лениханмен сұхбат
1990 жылы саясаттану магистрі үшін дипломдық жұмысының бір бөлігі ретінде Даффи жоғары саяси қайраткерлермен сұхбаттасты, олардың бірі сол кездегі Танаисте, Брайан Ленихан болды. 1990 жылдың мамыр айында өткен сұхбат 1990 жылдың қыркүйек айында «Irish Times» газетінде жарияланған Ирландия президенті тарихына арналған мақалалар сериясының маңызды көзіне айналды. Сұхбатта Ленихан бұрынғы сегіз жыл бойы басқа авторларға растағандай, 1982 жылдың 27 қаңтарында партия жетекшісі Чарльз Хоуги және әріптесі Сильвестр Барреттпен бірге Ирландия президентінің резиденциясы – Арас ан Уахтрэйнға бірнеше рет телефон соғып, президент Патрик Хиллериге Taoiseach (премьер-министр) доктор Гаррет Фитцджеральдқа парламентті таратудан бас тартуға қысым көрсетуге тырысқандарын айтты. (Фитцджеральдтың үкіметі Dáil Éireann-да бюджетке қатысты дауыс беруде жеңіліске ұшыраған еді.) 1990 жылдың қазан айында президент сайлауы қарсаңында Фитцджеральд Лениханмен бірге RTÉ One арнасының «Сұрақтар мен жауаптар» саяси дебаты бағдарламасына қатысуға тиіс болды. Ол бұрын телефон қоңыраулары туралы баспасөз мәлімдемесін жариялаған, бірақ ол көп назар аударған жоқ. Бағдарламада ол бұл мәселені қайта көтеруді шешті, себебі өткен аптада Ленихан сегіз жылдық әңгімесін өзгертті және студенттік пікірталас пен Emily O'Reilly-мен жасаған сұхбатында телефон соқпағанын екі рет мәлімдеді. Бағдарламада сынға ұшырағанда Ленихан 1990 жылғы қазан айындағы нұсқасының дұрыс екенін айтып, президент Хиллериге қысым көрсетуге қатысқан жоқ деп мәлімдеді. Фитцджеральд телефон соққан түні Арас ан Уахтрэйнда болды және президенттің қызметкерлері Лениханның үнемі телефон соғып жатқанын айтты. Фитцджеральд Лениханды қатаң сынап: «Мен Араста болдым, Брайан, және қанша қоңырау болғанын білемін» деді. Ленихан қыркүйектегі мақала үшін Даффидің деректерінің бірі болғанын білген «Irish Times» газеті Даффидің рұқсатымен Ленихан қазір жоққа шығарып отырған телефон қоңырауларын жасағанын бірінші бетке шығарды. Соның салдарынан Лениханның сайлау штабының басшысы Берти Ахерн радиодағы сұхбатында Даффи Лениханмен сұхбаттасқанын әдейі немесе кездейсоқ жариялады. Даффи саяси және бұқаралық ақпарат құралдарының қысымына ұшырады, ал Fianna Fáil баспасөз қызметкерлері оның үндемеуін Лениханның телефон соққанын растаған аңыздың жалған екенін дәлелдеу ретінде пайдаланды. (Ленихан сайлауалды командасына сұхбатта қиындық тудыратын ештеңе айтпағанын уәде берген еді.) Үш күндік саяси және бұқаралық ақпарат құралдарының қысымынан кейін Даффи Лениханмен жасаған сұхбатының тиісті бөлігін жариялады. Жариялау Дублиндегі қонақүйde өткен баспасөз конференциясында болды. Таспаның жарыққа шығуы Лениханның сайлау науқанын күйретіп жіберді. Ленихан «Six One News» телеарнасының тікелей эфиріндегі сұхбатында Даффиге айтқан сөздерінің қате екенін, «жетілген ойлауға» сүйенсек, 1990 жылғы қазандағы нұсқасының дұрыс екенін және бұрынғы сегіз жыл бойы айтқандарының бәрі қате екенін мәлімдеді. Алайда оның танымалдылығы бір түн ішінде 18%-ға төмендеді. Оппозициялық Fine Gael партиясы үкіметке сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс енгізді. Taoiseach Чарльз Хоуги Лениханға отставкаға кету үшін қысым көрсетілгенін жоққа шығарды. Алайда, үкіметтегі азшылық партия, Progressive Democrats, егер Ленихан отставкаға кетпесе немесе жұмыстан шығарылмаса, үкіметтен кетумен қорқытқанда, және Ленихан отставкаға кетуден бас тартқанда, Taoiseach Чарльз Хоуги президент Хиллериге оны жұмыстан шығаруды бұйырды. Ленихан өзінің партиясынан Ирландия президенттік сайлауында жеңілген алғашқы кандидат болды, ал еңбек партиясының үміткері Мэри Робинсон жеңіске жетті. Даффиге парламенттік иммунитет аясында Taoiseach және үкімет мүшелері тарапынан қатты шабуыл жасалды, оның зерттеулері жалған және ол Лениханды жоюға бағытталған құпия жоспардың бір бөлігі болды деген айыптаулар таралды. Алайда, оның Ирландия президенті тарихына арналған диссертациясы Ирландия Ұлттық университетінен бірінші сыныптық дипломмен марапатталды. Ол осы кезеңдегі оқиғалар туралы 2006 жылғы наурыз айындағы «Magill» журналында жазды.
In 1990 as part of his postgraduate thesis for his Master of Arts in Political Science Duffy interviewed senior politicians, one of whom was the then Tánaiste, Brian Lenihan. The on the record interview, in May 1990, formed one source for a major series of articles on the presidency of Ireland, published in The Irish Times in September 1990. In the interview Lenihan confirmed what he had previously confirmed to other writers over eight years, that on 27 January 1982 he, along with party leader Charles Haughey and a colleague, Sylvester Barrett, had repeatedly phoned Áras an Uachtaráin, the residence of the President of Ireland, to try to put pressure on the President, Patrick Hillery, to refuse a dissolution of parliament to the Taoiseach (prime minister), Dr Garret FitzGerald. (FitzGerald's government had just been defeated in Dáil Éireann in a vote on the budget.) In October 1990, in the midst of the presidential election, FitzGerald was to be a guest, alongside Lenihan, on RTÉ One's Questions and Answers political debate programme. He has previously issued a press release about the phone calls issue, but it had received no publicity. He decided to raise the issue of the calls again on the programme, given that in the preceding week Lenihan changed his story of eight years and had now denied twice, first in a student debate, then in an Irish Press interview with Emily O'Reilly, making any calls. When challenged on the programme Lenihan maintained that his October 1990 version was correct, denying that he had played "any hand, act of part" in attempts to pressurise President Hillery. FitzGerald had been in Áras an Uachtaráin on the night of the calls and had been told by the President's staff that Lenihan had persistently been making calls. FitzGerald aggressively challenged Lenihan, saying "I was in the Áras, Brian, and I know how many calls there were." Aware that Lenihan had been one of Duffy's sources for the original article in September, with Duffy's permission the Irish Times ran a front page story stating that Lenihan had made the calls he was now denying. In the resulting furore Lenihan's campaign manager Bertie Ahern either deliberately or accidentally revealed on a radio programme that Duffy had interviewed Lenihan. Duffy became the subject of mounting political and media pressure, with his silence being spun by Fianna Fáil press staff as evidence that the rumours that Lenihan had confirmed to him that he had made calls were false. (Lenihan had assured his campaign team that he had said nothing in the interview that could cause problems.) After three days of intense political and media pressure, Duffy released the relevant proportion of the on the record tape interview he had done with Lenihan. The release took place in a press conference in a Dublin hotel. The release of the tape threw Lenihan's campaign into meltdown. Lenihan tried in a subsequent live television interview on the Six One News to insist that what he had said to Duffy was wrong, insisting that "on mature recollection" his October 1990 version was the correct one, and all that he had said previously over eight years was incorrect. However his popularity plummeted by 18% overnight. The opposition Fine Gael party put down a Motion of No Confidence in the government. The Taoiseach, Charles Haughey, denied that Lenihan was under any pressure to resign. However, when the minority party in government, the Progressive Democrats, threatened to quit government unless Lenihan resigned or was sacked, and Lenihan refused to resign, the Taoiseach, Charles Haughey, instructed President Hillery to sack him. Lenihan went on to become the first candidate from his party ever to lose an Irish presidential election, with the Labour Party candidate, Mary Robinson, eventually winning the office. Duffy was strongly attacked by the Taoiseach and members of the government under parliamentary privilege, with claims that his research was bogus and that he had been part of a secret plot to destroy Lenihan. However, his thesis on the presidency of Ireland was awarded a First Class honour by the National University of Ireland. He has written an account of the events of this period in the March 2006 edition of Magill magazine.
Республиканың Консультативтік комитетіне кеңес беру
Халықаралық мемлекет басшыларын зерттеу негізінде Даффи 1993 жылы Австралияның Республикалық кеңес комитеті тапсырған алты адамның бірі болды (соның ішінде Тринидад және Тобагоның бұрынғы генерал-губернаторы және президенті сэр Эллис Кларк). Оның есебі, тағы бес адамның есебімен бірге, сол кездегі Австралия премьер-министрі Пол Китингке ұсынылған толық есептің бөлігі болды. Даффидің ұсыныстары Австралияда монархиядан республикаға өту мүмкіндігі туралы пікірталасқа үлкен үлес қосты. Оның мемлекет басшыларын үш ерекше санатқа бөлуі (бас атқарушы, номиналды бас атқарушы және атқарушы емес) кейінгі пікірталаста кеңінен қолданылып, пікірталастың екі жағынан да маңызды сөздерде айтылды. 1999 жылы республика құру бойынша конституциялық референдум кезінде Даффи австралиялық БАҚ-қа берген сұхбатында ұсынылып отырған президенттік жүйені сынады, әсіресе, ұсынылған лауазым иесіне берілмейтін қызметтік кепілдік лауазым иесінің тәуелсіздігіне және өкілеттіктерді жүзеге асыру қабілетіне елеулі зиян келтіретінін айтты. 1999 жылғы Австралия республикасын жариялау туралы референдум нәтижесінде жеңіліске ұшырады.
On the basis of his studies of international heads of state, Duffy was one of six people (including Sir Ellis Clarke, the former Governor General and President of Trinidad and Tobago) commissioned in 1993 by Australia's Republic Advisory Committee to prepare reports on international republican experiences —to appear as an appendix to the committee's main report. His report, along with those of five others, was submitted as part of that larger report to the then Australian Prime Minister Paul Keating. Duffy's recommendations formed a part of the debate in Australia on the possible move from being a monarchy to become a republic. His description of heads of state as fitting three distinct categories (chief executive, Nominal chief executive and Non Executive) was widely used in the subsequent debate, and were referred to in major speeches by all sides in the debate. During the constitutional referendum on creating a republic in 1999 Duffy in Australian media interviews was critical of the form of presidency being proposed, arguing in particular that the lack of security of tenure offered to the proposed office holder would seriously compromise the office holder's independence and ability to exercise their powers. The 1999 referendum on declaring an Australian republic was ultimately defeated.
БАҚ және ғылыми-зерттеу жұмыстары
1990 және 2000 жылдары Даффи зерттеуші ретінде және Ирландияның ірі басылымдарының көпшілігінде саяси комментатор ретінде жұмыс істеді, оның ішінде The Irish Times, Irish Independent, Sunday Independent, Sunday Times, Sunday Tribune, The Sunday Business Post және Irish Examiner. Ол сонымен қатар RTÉ радиосы мен теледидары, BBC, UTV және Sky News-қа материалдар дайындады. Оның еңбектері көбінесе саясат, тарих, дін және өзекті мәселелерге арналған. 2007 жылдың қазанына дейін ол Ирландияның маңызды саяси және ағымдағы мәселелер журналы Magill журналында колонка иесі болды, содан кейін саясатта зерттеу жұмысын бастау үшін отставкаға шықты. 2007 жылдың сәуір және мамыр айларында ол Ирландия президенті лауазымы туралы TG4 телеарнасының сегіз бөлімді деректі фильмі Uachtarán-ның негізгі авторларының бірі болды.
During the 1990s and 2000s, Duffy worked as a researcher and as a political commentator for most major Irish publications, including The Irish Times, the Irish Independent, the Sunday Independent, the Sunday Times, the Sunday Tribune, The Sunday Business Post and the Irish Examiner. He also was a contributor to RTÉ radio and television, the BBC, UTV and Sky News. His contributions largely focused on politics, history, religion and current affairs. He was a columnist with Magill magazine, Ireland'a major political and current affairs magazine, until October 2007 when he resigned to take up a research post in politics. In April and May 2007 he was one of the main contributors to Uachtarán, an eight part TG4 documentary on the office of President of Ireland.
Саяси кеңесші
2007 жылдың мамырында "Sunday Independent" газеті Даффинің 2007 жылғы жалпы сайлау барысында Fine Gael партиясының баспасөз қызметкерінің орынбасары болып тағайындалғанын жариялады. 2007 жылдың қазан айында Fine Gael партиясының жетекшісі Энда Кенни Даффині өзінің кеңсесіне саясатты жоспарлау бойынша қызметкер ретінде тағайындады. Даффи Magill журналындағы тілші қызметінен кетіп, содан бері бұқаралық ақпарат құралдарында жұмыс істемейді. Оның жаңа лауазымына Еуропа жөніндегі ұлттық форумға қатысу да кіреді, ол – Еуропалық Одақ пен Ирландия арасындағы қарым-қатынас мәселелерін зерттейтін үкіметтік сарапшылар тобы.
In May 2007, the Sunday Independent reported that Duffy had been appointed a Deputy Press Officer for Fine Gael for the duration of 2007 general election. In October 2007 Duffy was appointed a policy officer in his office by the leader of Fine Gael, Enda Kenny. Duffy resigned his post as columnist with Magill magazine and since that date has ceased to do media work. His new role also involves participating in the National Forum on Europe, a government created think tank on the relationship between the European Union and Ireland.
Дін мен гей-ерлі-зайыптылық туралы жазбалар
Ол "Айриш Таймс" газетінің "Rite and Reason" діни бағанасына бірнеше рет үлес қосты. 1998 жылы жарияланған бір мақаласында ерте христиандық дұға кітаптарында орта ғасырға дейін бір жынысты одақтастықтардың рәсімдерінің (фактыде, гомосексуалдық некелердің) болуы мүмкіндігі жайында пікір айтылды, бұл қырқыс дау тудырды. Мақала әлемдік гей сайттарында және кейбір діни сайттарда қайта жарияланды, АҚШ, Франция, Нидерланды елдерінде гомосексуалдық некелер тақырыбындағы пікірталастарда сілтеме жасалды, сондай-ақ Ирландия парламентінің отырыстарында, оның ішінде 2005 жылы Конституция жөніндегі Оирехтас көп партиялық комитетіне гомосексуалдық құқықтарды қолдайтын ұйым берген ұсыныста да талқыланды, комитет Ирландия Конституциясына гомосексуалдық некелерге рұқсат беру үшін түзетулер енгізуді қарастырып жатқан болатын.
He was a contributor to the Irish Times's Rite and Reason religious column on more than one occasion. One article in 1998, proposing the existence of Rites of Same Sex Union (in effect gay marriages) in early Christian prayerbooks up to mediaeval times, caused a controversy. The article has been republished on gay websites and some religious websites worldwide and has been quoted in debates on gay marriage in the United States, France, the Netherlands and has also featured in parliamentary debates in Ireland, including a submission in 2005 from a gay advocacy group to the Oireachtas All Party Committee on the Constitution, which was exploring whether to amend the Constitution of Ireland to allow gay marriage.