Кіріспе

Лехнин аббатшылығы (Kloster Lehnin) - Германияның Бранденбург қаласында орналасқан Лехнин қаласында орналасқан бұрынғы цистерциан монастыры. 1180 жылы құрылған және 1542 жылы протестанттық реформация кезінде секуляризацияланған, ол 1911 жылдан бері протестанттық диаконаздар үйі Луиза Хенриеттен Стифті орналасқан. Жаңадан құрылған Бранденбург маркграфындағы монастырьдың негізі ортағасырлық Германияның жоғары Остсиедлунгіндегі маңызды қадам болды; бүгінгі күні 1870 жылдары негізінен қалпына келтірілген кеңейтілген романдық және готикалық кірпіш ғимараттар Бранденбургтің мәдени мұрасының маңызды бөлігі болып табылады.

Тарих

Лехнин аббатшылығын Бранденбургтің Асканиялық маркграфы Отто I өзінің әкесі, марқұм Альберт Айыу, 1157 жылы копениктік славян князі Яксаны жеңіп, Бранденбург маркграфлығын құрғаннан кейін 23 жыл өткен соң құрды. Аңыз бойынша, Отто осы жерде аң аулап жүргенде, алып еменнің астында ұйықтап қалған, онда оған ақ бұғы түсінде пайда болды, оның ашулы шабуылдарын ол Құтқарушыға жалбарыну арқылы ғана тоқтата алды. Өздерінің билігін нығайту үшін асканиялықтар христиан қоныстанушыларын, әсіресе Фландриядан шақырды (бағ. Флеминг) "мәжүси" славяндар арасында қоныстанды. Сонымен қатар, олар жерлерді игеру және табыс табу үшін цистерциан монастырларын құрды. Моримонд Аббатханасының еншілес үйі (филиал) Хавеланд аймағының оңтүстігіндегі Зауче платосындағы Лехнин - Аскан отбасы монастыры және жерлеу орны ретінде құрылған алғашқы аббатхана. Көп ұзамай ол Маргфендіктің жерін дамытуға маңызды үлес қосты. Отто І 1184 жылы осы жерде жерленген. Өз кезегінде Лехнин Парадиес Аббатханасының (1236, қазіргі Класстор Парадиж, Польша), Мариензее Аббатханасының (1258, 1273 жылы Хоринге көшірілді) және Фюрстенберг / Хавелдің жанындағы Химмельпфорт Аббатханасының (1299) қыздарын құрды. 1542 жылы реформация кезінде аббатхана таратылды және Бранденбургтің Хогенцоллерн сайлаушысы Иоахим II кезінде сайлау және аңшылық ложаға айналды. Отыз жылдық соғыс кезінде қираған ол 1650 жылдан бастап "Ұлы электорат" Фредерик Вильгельм Бранденбургтің тұсында қайта салынған және оның алғашқы жұбайы Насаулық Луиза Генриеттаның жазғы резиденциясы болды. 1667 жылы оның өлімінен кейін Фридрих Вильгельм 1685 жылы Потсдам жарлығына сәйкес гугенот босқындарын Лехнинге қоныстандыруға шақырды, бұл жергілікті экономиканы қалпына келтіруге үлкен үлес қосты. Лехнин Хавел өзеніне жасанды су жолы арқылы кірді және үлкен кірпіш салатын орынға айналды, ал тарихи монастырь үй-жайлары қайтадан құрып, тас карьері ретінде пайдаланылды. XIX ғасырда Лехнин аббатшылығы неміс романтизмі мен ұлттық сезімінің ошағына айналған кезде Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV және оның немере інісі, мұрагерлік принц Фридрих Вильгельмнің бастамасымен күйреуі тоқтатылды. 1871-1877 жылдар аралығында қираған ғимараттар керемет қалпына келтірілді. 1911 жылы ғимаратты Пруссия шіркеулер одағы сатып алып, Луиза Хенриеттен Стифті деп аталатын протестант қауымын орналастыруға арналған. Диаконналар цистерциан дәстүрін қабылдады; олар нацистік билік кезінде, билік Вермахт пен СС мақсаттары үшін монастырь кешенінің үлкен бөліктерін басып алған кезде, бас тартылды. 1949 жылдан бастап Лехнин абатханасы ауруханаға айналды, бүгінде ол қарттар мен қарттар үйі ретінде қызмет етеді.

Ғимараттар

Лехнин аббатшылығы өзінің кірпіш готика архитектурасы үшін маңызды және ол елдегі ең жақсы неміс кірпіш готика кезеңіндегі ғимараттардың бірі.

Vaticinium Lehninense (Ауылдық жер)

Vaticinium Lehninense - бұл өз заманында әйгілі болған, 13 немесе 14 ғасырда жазылған деп есептелетін, Герман деп аталатын Ленин монахының шығармасы. 1722 немесе 1723 жылы алғаш басылған "ежелгіліктің" қолжазбалары Берлин, Дрезден, Бреслау және Геттингенде болды. Ол Бранденбург маркграфтарының Аскандық желісінің аяқталуын 1320 жылы Генрих Кенжедің өлімімен жоқтап бастайды және Бранденбургтің сайлаушысы Фредерик Вильгельммен айналысуға келгенше, бірнеше маркграфтардың адал портреті беріледі. Бұл жерде жазушы қауіпсіз аймақты тастап, өзі пайғамбарлық етіп отырған халықты нақты суреттеуден бас тартады. Бұл шығарма католик билеушісімен аяқталады, ол Лехнинді монастырь ретінде қайта құрып, сонымен қатар Киелі Рим империясының бірлігін қалпына келтіреді. Бұл шығарма пруссиялықтарға қарсы, бірақ оның шынайы авторы анықталмайды. Андреас Фромм (1685 жылы қайтыс болды), Берлиндегі Санкт-Петер шіркеуінің ректоры, ынталы лютеран, әдетте жалған деп есептеледі. Алғашқы болып бұл алдамшылықты ашқан пастор Вайс болды, ол өзінің "Ватициниум германикум" (Берлин, 1746) деген еңбегінде жалған пайғамбарлықтың шынымен 1688 және 1700 жылдар аралығында жазылғандығын дәлелдеді. Оның шынайы сипаты ашылғаннан кейін де оны Пруссияға қарсы айтыстарда қолдануға тырысты.