Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лехнин аббатшылығы (Kloster Lehnin) - Германияның Бранденбург қаласында орналасқан Лехнин қаласында орналасқан бұрынғы цистерциан монастыры. 1180 жылы құрылған және 1542 жылы протестанттық реформация кезінде секуляризацияланған, ол 1911 жылдан бері протестанттық диаконаздар үйі Луиза Хенриеттен Стифті орналасқан. Жаңадан құрылған Бранденбург маркграфындағы монастырьдың негізі ортағасырлық Германияның жоғары Остсиедлунгіндегі маңызды қадам болды; бүгінгі күні 1870 жылдары негізінен қалпына келтірілген кеңейтілген романдық және готикалық кірпіш ғимараттар Бранденбургтің мәдени мұрасының маңызды бөлігі болып табылады.
Lehnin Abbey (Kloster Lehnin) is a former Cistercian monastery in Lehnin in Brandenburg, Germany. Founded in 1180 and secularized during the Protestant Reformation in 1542, it has accommodated the Luise Henrietten Stift, a Protestant deaconesses' house since 1911. The foundation of the monastery in the newly established Margraviate of Brandenburg was an important step in the high medieval German Ostsiedlung; today the extended Romanesque and Gothic brickstone buildings, largely restored in the 1870s, are a significant part of Brandenburg's cultural heritage.
Тарих
Лехнин аббатшылығын Бранденбургтің Асканиялық маркграфы Отто I өзінің әкесі, марқұм Альберт Айыу, 1157 жылы копениктік славян князі Яксаны жеңіп, Бранденбург маркграфлығын құрғаннан кейін 23 жыл өткен соң құрды. Аңыз бойынша, Отто осы жерде аң аулап жүргенде, алып еменнің астында ұйықтап қалған, онда оған ақ бұғы түсінде пайда болды, оның ашулы шабуылдарын ол Құтқарушыға жалбарыну арқылы ғана тоқтата алды. Өздерінің билігін нығайту үшін асканиялықтар христиан қоныстанушыларын, әсіресе Фландриядан шақырды (бағ. Флеминг) "мәжүси" славяндар арасында қоныстанды. Сонымен қатар, олар жерлерді игеру және табыс табу үшін цистерциан монастырларын құрды. Моримонд Аббатханасының еншілес үйі (филиал) Хавеланд аймағының оңтүстігіндегі Зауче платосындағы Лехнин - Аскан отбасы монастыры және жерлеу орны ретінде құрылған алғашқы аббатхана. Көп ұзамай ол Маргфендіктің жерін дамытуға маңызды үлес қосты. Отто І 1184 жылы осы жерде жерленген. Өз кезегінде Лехнин Парадиес Аббатханасының (1236, қазіргі Класстор Парадиж, Польша), Мариензее Аббатханасының (1258, 1273 жылы Хоринге көшірілді) және Фюрстенберг / Хавелдің жанындағы Химмельпфорт Аббатханасының (1299) қыздарын құрды. 1542 жылы реформация кезінде аббатхана таратылды және Бранденбургтің Хогенцоллерн сайлаушысы Иоахим II кезінде сайлау және аңшылық ложаға айналды. Отыз жылдық соғыс кезінде қираған ол 1650 жылдан бастап "Ұлы электорат" Фредерик Вильгельм Бранденбургтің тұсында қайта салынған және оның алғашқы жұбайы Насаулық Луиза Генриеттаның жазғы резиденциясы болды. 1667 жылы оның өлімінен кейін Фридрих Вильгельм 1685 жылы Потсдам жарлығына сәйкес гугенот босқындарын Лехнинге қоныстандыруға шақырды, бұл жергілікті экономиканы қалпына келтіруге үлкен үлес қосты. Лехнин Хавел өзеніне жасанды су жолы арқылы кірді және үлкен кірпіш салатын орынға айналды, ал тарихи монастырь үй-жайлары қайтадан құрып, тас карьері ретінде пайдаланылды. XIX ғасырда Лехнин аббатшылығы неміс романтизмі мен ұлттық сезімінің ошағына айналған кезде Пруссия королі Фридрих Вильгельм IV және оның немере інісі, мұрагерлік принц Фридрих Вильгельмнің бастамасымен күйреуі тоқтатылды. 1871-1877 жылдар аралығында қираған ғимараттар керемет қалпына келтірілді. 1911 жылы ғимаратты Пруссия шіркеулер одағы сатып алып, Луиза Хенриеттен Стифті деп аталатын протестант қауымын орналастыруға арналған. Диаконналар цистерциан дәстүрін қабылдады; олар нацистік билік кезінде, билік Вермахт пен СС мақсаттары үшін монастырь кешенінің үлкен бөліктерін басып алған кезде, бас тартылды. 1949 жылдан бастап Лехнин абатханасы ауруханаға айналды, бүгінде ол қарттар мен қарттар үйі ретінде қызмет етеді.
Lehnin Abbey was founded by the Ascanian margrave Otto I of Brandenburg, 23 years after his father, late Albert the Bear had finally defeated the Slavic prince Jaxa of Köpenick and established the Brandenburg margraviate in 1157. According to legend, Otto, while hunting at the site, had fallen asleep beneath a giant oak, when a white deer appeared to him in a dream, whose furious attacks he could only ward off by appealing to the Saviour. To consolidate their rule, the Ascanians called for Christian settlers, especially from Flanders (cf. Fläming) to settle among the "pagan" Slavs. Beside, they established Cistercian monasteries to develop the lands and to generate an income. Lehnin on the Zauche plateau south of the Havelland region, a daughter house (filial) of Morimond Abbey, was the first abbey to be founded as an Ascanian family monastery and place of burial. It soon became an important contributor to the land development of the Margraviate. Otto I was buried here in 1184. In its turn Lehnin founded the daughter houses of Paradies Abbey (1236, present day Klasztor Paradyż in Gościkowo, Poland), Mariensee Abbey (1258, relocated to Chorin in 1273), and Himmelpfort Abbey near Fürstenberg/Havel (1299). The abbey was dissolved in 1542 during the Reformation and turned into an electoral demesne and hunting lodge under the Hohenzollern elector Joachim II of Brandenburg. Devastated during the Thirty Years' War, it was rebuilt under the "Great Elector" Frederick William of Brandenburg from about 1650 and became a summer residence of his first consort Louise Henriette of Nassau. After her death in 1667, Frederick William encouraged the settlement of Huguenot refugees at Lehnin according to his 1685 Edict of Potsdam, which added largely to the recovery of the local economy. Lehnin received access to the Havel river via an artificial waterway and became the site of a large brickyard, while the historic monastery premises again decayed and were used as a stone quarry. In the 19th century, when Lehnin Abbey came into the focus of German Romanticism and national sentiment, the decay was halted at the initiative of King Frederick William IV of Prussia and his nephew, Crown Prince Frederick William. From 1871 to 1877, the ruins were remarkably well restored. In 1911 the premises were purchased by the Prussian Union of churches to house the Protestant community known as the Luise Henrietten Stift. The deaconesses adopted the Cistercian tradition; they were suppressed under Nazi rule, when the authorities seized large parts of the monastery complex for Wehrmacht and SS purposes. From 1949 onwards, Lehnin Abbey was turned into a hospital, today it serves as a geriatric rehabilitation clinic and nursing home.
Ғимараттар
Лехнин аббатшылығы өзінің кірпіш готика архитектурасы үшін маңызды және ол елдегі ең жақсы неміс кірпіш готика кезеңіндегі ғимараттардың бірі.
Lehnin Abbey is significant for its Brick Gothic architecture, and is one of the finest German Brick Gothic period buildings in the country.
Vaticinium Lehninense (Ауылдық жер)
Vaticinium Lehninense - бұл өз заманында әйгілі болған, 13 немесе 14 ғасырда жазылған деп есептелетін, Герман деп аталатын Ленин монахының шығармасы. 1722 немесе 1723 жылы алғаш басылған "ежелгіліктің" қолжазбалары Берлин, Дрезден, Бреслау және Геттингенде болды. Ол Бранденбург маркграфтарының Аскандық желісінің аяқталуын 1320 жылы Генрих Кенжедің өлімімен жоқтап бастайды және Бранденбургтің сайлаушысы Фредерик Вильгельммен айналысуға келгенше, бірнеше маркграфтардың адал портреті беріледі. Бұл жерде жазушы қауіпсіз аймақты тастап, өзі пайғамбарлық етіп отырған халықты нақты суреттеуден бас тартады. Бұл шығарма католик билеушісімен аяқталады, ол Лехнинді монастырь ретінде қайта құрып, сонымен қатар Киелі Рим империясының бірлігін қалпына келтіреді. Бұл шығарма пруссиялықтарға қарсы, бірақ оның шынайы авторы анықталмайды. Андреас Фромм (1685 жылы қайтыс болды), Берлиндегі Санкт-Петер шіркеуінің ректоры, ынталы лютеран, әдетте жалған деп есептеледі. Алғашқы болып бұл алдамшылықты ашқан пастор Вайс болды, ол өзінің "Ватициниум германикум" (Берлин, 1746) деген еңбегінде жалған пайғамбарлықтың шынымен 1688 және 1700 жылдар аралығында жазылғандығын дәлелдеді. Оның шынайы сипаты ашылғаннан кейін де оны Пруссияға қарсы айтыстарда қолдануға тырысты.
The Vaticinium Lehninense was a work, famous in its day, which purported to be the creation of a monk of Lehnin called Hermann, supposedly written in the 13th or 14th century. Manuscripts of the "prophecy", which was first printed in 1722 or 1723, existed in Berlin, Dresden, Breslau and Göttingen. It begins by lamenting the end of the Ascanian line of the Margraves of Brandenburg, with the death of Henry the Younger in 1320, and gives a faithful portrait of several of the margraves, until it comes to deal with Frederick William, Elector of Brandenburg (d. 1688). Here the writer leaves the region of safety and ceases to make any realistic portrait of the people about whom he is prophesying. The work ends with a Catholic ruler who re establishes Lehnin as a monastery and is also made to restore the union of the Holy Roman Empire. The work is anti Prussian, but the real author cannot be discovered. Andreas Fromm (d. 1685), rector of St Peter's church in Berlin, an ardent Lutheran, is commonly believed to have been the forger. The first to unmask the fraud was Pastor Weiss, who proved in his "Vaticinium Germanicum" (Berlin, 1746) that the pseudo prophecy was really written between 1688 and 1700. Even after the detection of its true character, attempts were made to use it in anti Prussian polemics.