Кіріспе

Педролино - пермьо ("алғашқы") Занни, немесе комедия дель-артедің комикалық қызметшісі; аты - педроның (Петрдің) жалғандығы, лино жұрнағы арқылы. Персонаж алғаш рет 16 ғасырдың соңғы ширегінде пайда болды, көрінеу, бұл рөл ұзақ уақыт бойы белгілі болған актер Джованни Пелессинидің өнертабысы. Қазіргі суреттерде оның ақ блузасы мен шалбарлары "типік зани костюмінің нұсқасы" болып табылатындығы және оның Бергамаск диалектісі оны "төмен" рустик таптың мүшесі ретінде көрсеткендігі айтылады. Бірақ оның костюмі мен әлеуметтік жағдайы ерекшеленбесе, оның драмалық рөлі, әрине, ерекшеленбеді: көп қырлы алғашқы Занни ретінде оның кейіпкері комикалық сәйкессіздіктерге бай болды. Көптеген комедиялық тарихшылар итальяндық Педролино мен француз Comédie Italienne-нің кейінгі Пьерро арасында байланыс жасайды, ал екеуінің арасындағы байланыс мүмкін болса да, ол дәлелденбеген және ерте итальяндық сценарий мәтіндерінің аз дәлелдеріне негізделген.

Түрі, сюжет-функциясы және кейіпкері

Педролино Фламинио Скаланың "Il teatro delle favole rappresentative" (1611 ж.) пьесасының елу сценарийінің қырық тоғызында және "Корсини" қолжазбалар жинағының үш (күні белгісіз) шығармасында кездеседі; ол сондай-ақ 1587 жылы Луиджи Гротоның "La Alteria" комедиясында "Педролин" ретінде пайда болады. Осылардың барлығы оның қалай ойналып, қалай ойналғанын көрсетеді. Ол, әрине, Роберт Стори "әлеуметтік ақыл-ойы" деп атағанның үлгісі, әдетте "арнайы қызмет, ерікті қызмет, "басқаларға қызмет ету арқылы аман қалу" дегенді білдіреді. Скала сценарийлерінде, оның кейіпкерінің ең көп көрініс беретін көрінісі, ол әрқашан бірінші Занни ретінде қойылады, бұл типті екінші Занниден сюжеттегі қызметімен ажыратуға болады. Комедия сыншысы және тарихшысы Констан Мик бірінші Заннидің шатастықты ерікті түрде қозғайтынын, екіншісі өзінің қателігі арқылы тәртіпсіздік туғызатынын атап өткенде, айырмашылықтарды анықтайды. Екінші Zanni - бұл кемелді дурак, бірақ бірінші кейде белгілі бір нұсқаудың белгісін береді. Бірінші Занни пьесаның динамикалық, комикалық элементін, екіншісі оның статикалық элементін бейнелейді. Оның қызметі "шоуды қозғаудан өткізу" болғандықтан, Педролино, Сторидің сөзі бойынша, "Януспен бетпе-бет келген аспектті" көрсетеді: "Ол бір спектакльде Ғашықтар мүддесінде шебер жұмыс істей аладыLi Quattro finti spiritati [Төрт жалған рух], мысалыөзін сиқыршы етіп жамылып, Панталонеге Изабелла мен Оратионың "ақылсыздығын" тек бірге қосқанда ғана емдей алатындығына сендіре отырып; содан кейін Gli avvenimenti comici, pastorali e tragici [Комдикалық, пасторальдық және қайғылы оқиғалар], жас адамдардың бақытсыздықтарын көбейту арқылы өзінің қалаулы ойын-сауық сезімін ұнатады ". Оның мінезі соншалықты көп түрлі, оның ақыл-ойы көп жағдайда сенбеушілікке жол береді (мысалы, әйеліне опасыздық жасағанын білгенде мас болған деп ойлап, бүкіл оқиғаны елестеткен кезде), ал оның есептеуі кейде әзіл-сықақ сезімталдықпен (мысалы, ол, Арлекино және Бураттино макаронды бір табақпен бөліскенде, үшеуі үнемі күңкілдеп) жолға салынады. Қасиет пен мінез-құлықтағы осындай сәйкессіздіктерге қарамастан, оның (немесе кем дегенде, Ренессанс аудиториясы үшін) "тезірек танылатын" жеке басы бар. "Тануға болатындық, - деп жазады Ричард Эндрюс, - оның киімінен, дене тілінен және ең бастысы, итальяндық аудитория үшін аймақтық диалектке және жеке ерекшеліктерге негізделген сөйлеу стилінен келді". Бұл танымалдық оның жамандыққа деген құмарлықтарынан туындады: "Ол бала сияқты ойын-сауық пен әзіл-оспақтарға қуанады", - деп жазды қазіргі заманғы комедияның практиксы, "бірақ басқа жағдайда оның интригалары оның қожайыны үшін. Алайда кейде ол басқалардың жазасынан құтылуды ойлайды". Ол ашуланғанда, бейбітшілікпен, қаһарланғанда, зорлық-зомбылыққа ұшырайды, бірақ комедияның ережелеріне мойынсұнып, оның жанжалшылдығы әдетте бұрылады немесе бұғатталады. Педролино көбінесе барлық ақ киім-кешегі бар және шамадан тыс үлкен және бос киім киіп, әдетте үлкен түймелі ақ жаке мен күлкілі ұзын жеңді, үлкен мойынды шапқышты және үлкен, флапи шапқышты қамтиды. Ол - махаббатсыз болған бірнеше бетпердесіз ер кейіпкерлердің бірі. Кейбір комедия тарихшыларының айтуынша, педролино масканың орнына ақ "гүлді" макияжмен анықталды, ол кейінірек кейде қазіргі ақ жүзді клоунның макияжына әсер етті.

Пеллессини

Педролино комедияның жазбаларында алғаш рет 1576 жылы пайда болады, оның аудармашысы Джованни Пелессини (шамамен 1526-1616) Флоренцияда пайда болады, көрінеу, ол өзінің Педролино деп аталатын труппасын басқарады. XVI-XVII ғасырлардағы ең әйгілі компаниялардың бірі - Конфиденди, Юнити, Фидели, Гелози және Ацессидің мүшесі Пелессини "көп сұранысқа ие және жоғары ақы төленген қонақ жұлдыз" болған. Оның мәртебесін Педролиноның Скала сценарийлерінде айқын көрініс тапқаны анықтайды, өйткені К. М. Лианың айтуы бойынша, Скала оларды құрастыруда "өз уақытының басты актерлерін" пайдаланды. Педролино мен Пелессини, біз қорытындылаймыз, ертедегі комедия делл-артедің ең жарқын жарық көздері болды. Пелессинидің Педролино ретінде ұзаққа созылған жұмысы болды және ол көптеген жоғары дәрежелі көрермендер үшін, соның ішінде Мантуя герцогы Фонтенблода Конфидендимен бірге саяхаттаған кезде өнер көрсетті. Оның соңғы рет Педролино ретінде 1613 жылы сексен жеті жасында Луврдің соттық театрында Accessi компаниясымен өнер көрсетті, оған ақын Малхербе жауап берді: Арлекин, әрине, бұрынғыдан мүлдем өзгеше, және Петролин де солай: біріншісі елу алты, екіншісі сексен жеті. Бұл енді емес, театр үшін дұрыс жаста; Шат рухтар мен өткір ақыл-ойы қажет, және бір қиын бұл олардың сияқты ескі денелер табады.

Педролино мен Пьеро

Екі типтің есімдері бірдей кішірейтеді ("Кіші Пит") және олар комедиядағы комикалық қызметшілер ретінде бірдей драмалық және әлеуметтік мәртебеге ие (немесе зардап шегеді), көптеген авторлар Педролиноны "итальяндық балама" немесе 17 ғасырдағы француз Пьероның тікелей ата-бабасы деп санайды. Алайда сол ғасырдағы бірде-бір жазба орындарында екі топтың бір-бірімен тығыз байланысы жоқ. "Доминик" Бьянколелли, Пьероның атымен шыққан алғашқы Париждік итальяндық труппаның арлекині, Пьеро Пулчинелла ретінде емес, Педролино ретінде туылған деп мәлімдеді: "Роллдің табиғаты", - деп жазды ол, неаполитандық Пулчинелланың сәл өзгерген. Неаполиттік сценарийде Арлекино мен Скапиноның орнына екі Пульцинелла бар, біреуі қызықты, ал екіншісі ақымақ. Соңғысы Пьероның рөлі. Туралы дерек көзі - Мольердің "Дон Жуан немесе тас қонақ" (1665 ж.) пьесасының Пьерро деген сүйікті шаруасы. Премьерадан кейін сегіз жыл өткен соң итальяндықтар Мольердің комедиясын "Тас қонақ" қосымшасымен маскалады, онда Пьерро өзінің маскадағы әріптестерінің арасында алғаш рет атымен пайда болды; оны келесі ширек ғасыр бойы кейіпкермен сәйкестендірілетін актер Джузеппе Дьяратоне ойнады. Мольердің Пьеросі сияқты, Гиаратоне де Педролиноны қинайтын ауруға ұшыраған ғашықтықпен танылады. Ал, Гьяратоне әдетте Пьероны итальяндық Занни ретінде ойнаса да, оның труппасы қалдырған бірнеше пьесаларда Пьеро француз үлгісіндегі патоисті шаруа ретінде бейнеленгені кездейсоқ емес. Педролино мен Пьеро олардың пьесаларының сюжеттеріндегі тиісті функциялары бойынша айқын ажыратылады. Педролино, бірінші Занни ретінде, жоғарыда Мик атап өткендей, пьесаның "динамикалық" элементі; Пьерро, екінші Занни ретінде, статикалық. Соңғысы, Стори жазғандай, "Ле Театре Итальянның барлық пьесаларында, бірнеше ерекшеліктермен, басқа маскалардан салыстырмалы түрде оқшауланып, іс-әрекеттің шетінде тұрып, пікір білдіреді, кеңес береді, сөгіс береді, бірақ айналасындағы қозғалысқа сирек қатысады". Ал Педролиноны бір жерде тұрып ала алмайсың.