Кіріспе
Жапондық авантюрист - жапондық авантюрист, ол жеке іс-әрекеттерімен танымал болды. Мысалы, ол Солтүстік полюске жалғыз өзі жеткен алғашқы адам, Амазонка өзенін жалғыз өзі сүзгімен өткерген алғашқы адам және Денелиге жалғыз өзі көтерілген алғашқы адам болды. 30 жасқа толғанға дейін Уэмура Килиманджаро, Аконкагуа, Монбланк және Маттерхорн тауларына жалғыз өзі көтеріліп, Жапонияның бойымен жүріп, Эверест тауына көтерілген алғашқы (1970) жапон экспедициясы мен одан кейінгі апатты 1971 жылғы Халықаралық Эверест экспедициясы кезінде шыңға шықты. Наоми Уэмура лицензиясы бар радио әуесқой операторы, JG1QFW ретінде қолтаңбаланған. Ол экспедиция кезінде әуесқойлық радиобайланыс пайдаланды.
was a Japanese adventurer who was known particularly for his solo exploits. For example, he was the first person to reach the North Pole solo, the first person to raft the Amazon River solo, and the first person to climb Denali solo. Before his 30th birthday, Uemura had solo climbed Mount Kilimanjaro, Aconcagua, Mont Blanc, and the Matterhorn, had walked the length of Japan, and summited during the first (1970) Japanese expedition to climb Mount Everest and subsequent disastrous 1971 International Everest Expedition. Naomi Uemura was a licensed radio amateur operator, signed as JG1QFW. He used amateur radio communication during his expeditions.
Ерте өмір
Уэмура Хидакада, қазір Тойоканың бір бөлігі, Хёго, Жапонияда ауыл шаруашылығымен айналысатын отбасында дүниеге келген. Ол жеті баланың кенжесі еді. 1960 жылы сәуірде Мейдзи университетінің ауыл шаруашылығы факультетінің ауыл шаруашылығы өндірісі кафедрасына оқуға түсіп, альпинизм клубына қосылды. Ол өз-өзіне деген сенімділігін арттырамын деп үміттеніп, колледжде тауға көтеріле бастады.
Ертедегі оқиғалары
1964 жылы 23 жасар Уэхара Жапониядан 110 АҚШ доллары (2023 жылы шамамен 1000 АҚШ доллары) алып, туристік визамен Лос-Анджелеске баратын кемеге отырды. Кейін ол Фресно қаласына жақын жердегі фермада жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай иммиграциялық қызметкерлер оны анықтады; депортациядан қашқанмен, оған заңсыз жұмысты тоқтатып, елден кетуді тапсырды. Кейін 1964 жылы 20 қазанда Нью-Йорктен Франциядағы Ле-Хавр қаласына кемеге мініп, сол айдың соңында Шамониге келді. 10 қарашада ол Еуропаның ең биік шыңына, Монбланға (теңіз деңгейінен 4807 м), жалғыз өзі көтерілуге тырысты. Үшінші күні ол Боссон мұздықтарының бір ошағына құлап түседі. Сол жылдың соңында ол Швейцария шекарасына жақын Морзиндегі Аворианың шаңғы курортында шаңғы патрулі болып жұмысқа орналасты. Бұл жұмыс Олимпиадалық шаңғы жарысы чемпионы Жан Вуарнеге ақша табуға және оны тау-шаңғы сапарына жұмсауға көмектесті. Ол жерде 2 ай жұмыс істегеннен кейін, 1965 жылы Мейдзи университетінің альпинистік клубына қосылу үшін уақытша жұмыстан шығып, Гималайға өрлеп, Непалдың Катманду қаласына сапар шегеді. Олар Чо-Оюға өрлеп барып, шерпалармен бірге Нгозумпа мұздықында қоныстанды және шыңға сәтті жетті. 1966 жылдың қыркүйегінде ол Килиманджаро және Кения тауларына көтерілу үшін Кения арқылы сапар шекті. Сол қарашада Авориасқа оралғаннан кейін ол 1967 жылы Гренландияға барып, Аконкагуаға жалғыз өзі көтеріліп, француз және ағылшын тілдерін жетілдіруге арналған мақсаттарды қойды.
Оңтүстік Америка
1967 жылы желтоқсанда Уэмура Оңтүстік Америкаға Испаниядан Аконкагуа тауына жалғыз өзі көтерілді. Жергілікті билік оның қабілетті екеніне сенімді емес, оған Аргентинадағы жапон елшілігінен әскери рұқсат, кепілдік және келісім алуды айтты; Мендосадағы жаяу жүру қауымдастығының мүшелері кепілдік беруді ұсынды, ал ол әскери рұқсатты күтіп тұрған кезде, ол өз қабілеттерін көрсету үшін Cerro El Plata (биіктігі 5968 метр) жорыққа шықты. Ол Аргентинадағы аталмаған тау шыңына шықты және оны өзінің альма-матери, Мейдзи университеті атынан "Мейдзи" деп атады. 1968 жылы сәуірде Аконкагуа шыңына шыққанынан кейін, ол Перудің Икитос қаласына келді және Амазонка өзенінің бойында 60 күн бойы жалғыз өзі 6000 км жүзіп, Бразилияның Макапа қаласына жетті. Бразилиядан АҚШ-қа ұшып келгеннен кейін ол Калифорнияға қайтадан жеміс фабрикасында жұмыс істеуге келді және Аляскаға барып, Денелиге көтерілуге тырысты. Ол жаяу жүру рұқсатын ала алмады, сондықтан ол Санфорд тауына шықты.
Эверест тауындағы экспедициялар
1968 жылы Уэмура Жапонияға қысқа уақытқа оралды, содан кейін Эверест тауына екі рет барды.
Солтүстік полюс және Гренландия
Уэмура 1978 жылы Солтүстік полюске жасаған сапарында екі рет жеңіліске ұшыраған. Жолдың төртінші күні оның қосына ақ аю келіп, қорасын жалмап, Ұэмураның тынысы қатып, қозғалмай жатқан ұйықтайтын қалтасына мұрын тигізді. Келесі күні аю қайтып келгенде, Уэмура дайын болып, оны атып өлтірді. Сапардың 35-ші күні Уэмура өзінің маламуттарымен бірге мұздыққа отырды, мұздың үні естіліп, мұздық жарылды. Ол иттерімен бірге мұз аралында қалады. Бір түн бойы қорқып жүріп, Уэмура бір метрлік мұз көпiрiн тауып, қауiпсiз жерге жүгіріп барады. Ол табандылық танытып, Солтүстік полюске жалғыз өзі жеткен алғашқы адам болды. 57 күндік күшін сипаттап ол былай деп жазды: "Осы кезде мені жалғастыруға итермелеген - маған көмектесіп, қолдау көрсеткен сансыз адамдардың ойлары және егер мен берілсем, оларға ешқашан қарсы тұра алмайтынымды білу". Бұл сапарда ол Канаданың әуе күштерімен ынтымақтасып, оның тікұшақтарынан заттарын алды. Сапардан кейін ол осындай кең көлемді қолдауды күмәнмен қарады және керек-жарақты өз арқасында алып жүруге шешім қабылдады. Солтүстік полюске сапарынан кейін Уэмура Гренландия мұздықтарының бүкіл ұзындығын иттермен жүзіп өткен алғашқы адам болды. Ол бұл сапарды 1978 жылдың 10 мамырынан 22 тамызына дейін атқарды. Гренландияның оңтүстігіндегі Нарсарсуакиде ескерткіш тақта орнатылған. Гренландиядағы Нуньатак Уэмура тауы оның құрметіне аталған. Уэмура аралды 1978 жылы кесіп өтетін жері ретінде шыңдарды таңдады.
Денелидің бірінші көтерілуі
1970 жылдың тамызында Уэмура Денелиге (ол кезде Маккинли тауы деп аталатын) жалғыз өзі көтеріліп, жалғыз өзі шыңға шыққан алғашқы адам болды. Ол мұны тез және жеңіл пакетпен (8 күн жоғары, орташа есеппен 14 күн немесе одан да көп; пакет, орташа есеппен екі есе көп). Тамыз - тау-кен басу маусымы аяқталғаннан кейін. Ол кездегі ауа райы нашар болмағанымен, таудың үстінде төрт адам ғана тұрды. Көптеген адамдар Денелиге Уэмурадан бері жалғыз көтерілсе де, көбісі көтерілу маусымының ортасында көтеріледі. Уэмура Антарктиданы жалғыз өзі аралап, сол континенттің ең биік шыңына, Винсон тауларына көтерілуді армандаған. 1976 жылы Гренландиядан Аляскаға дейін екі кезең ішінде 363 күн бойы жалғыз өзі жүгіріп, тайғақпен жүгіріп шықты. Ол " Арт-Арман " спорттық-спорттық залындағы иттер санасымен ұзақ қашықтыққа саяхаттау бойынша рекорд орнатты .
Денелидің қыста көтерілуі
Уэмура қыста қайтадан Денелиге жалғыз көтерілуге дайындалды; алайда Аляскада көтерілумен таныс емес адамдар үшін қыста көтерілудің қиындығын жиі қате бағалай алады. 1967 жылы Грег Бломберг экспедиция ұйымдастырғанға дейін қыста Алясканың үлкен шыңына ешкім шықпаған еді. Бұл команда бір мүшесін жоғалтып, қалған мүшелерін құлап бара жатқанда болған дауылдан жоғалтып алмақ болды. Команда мүшесі Арт Дэвидсонның кітабы, Минус 148, көтерілу оқиғаларын баяндайды және командаға қауіп төндірген дауылдан кейін аталған. Мұздыққа саяхаттаудың қауіптілігі жоғары, тіпті қысқа сапарлар да қауіпті болып саналады. Мысалы, мұздықтар көбінесе жарықпен, яғни жарықпен, жарылады, олар көбінесе қармен жабылады және көрінбейді. Осы оқиғалар мен басқа да факторларға байланысты, командасыз көтерілу өте қиын және өте қауіпті. Уэмура "өзін-өзі құтқару" құрылғысын жасады, ол иығына байланған бамбук таяқшалардан тұрады. Бұл таяқтар оның құлап қалған жерін жауып, құлап қалуына мүмкіндік беретін. Ол тек қана үйірме мен санамен өте жеңіл жүгіруді жоспарлаған. Ол шатырды көтеріп жүрмейтін, сондықтан қар үңгірлерінде ұйықтап, киімдерін жеңіл ұстайтын. Ол сондай-ақ, жанармайға аз ақша жұмсайды және суық тамақ жеуді жоспарлады. Ол 1984 жылдың ақпан айының басында тау шыңына көтеріле бастады да, 12 ақпанда шыңға шықты. Кейін альпинистер оның жоғарғы шыңға тастап кеткен жапондық туынан хабар алады.
Жоғалу
1984 жылы 13 ақпанда, өзінің 43 жасқа толғаннан кейін бір күн өткен соң, Уэмура Денелидің үстінен ұшып бара жатқан жапон фотографтарымен радио арқылы сөйлесіп, оның шыңға шыққанын және 18000 футқа (5486 м) төмен түскені туралы айтты. Ол базалық лагерьге екі күн ішінде жетуді жоспарлаған, бірақ ешқашан жетпеді. Жоғары жақтан жел соғатын көрінді, температура да шамамен сол кездегідей болды. Ұшақтар таудың үстінен ұшып өтті, бірақ сол күні оны көрмеді. Ол келесі күні 5060 метр биіктікте (бәлкім, бастық қабырғадан жоғары жатқан жотада) байқалды. Алайда ауа райының күрделенуі іздестіруді қиындатты. Уэмураның отын бітіп бара жатқан сияқты еді, бірақ оның беделіне байланысты ешкім құтқарушы топты жібергісі келмеді, өйткені бұл оны ренжітеді деп қорқып қалды. Алдыңғы аптада "Уэмураны байқап жүрген" құс ұшқыштарының бірі Даг Гиттинг: "Егер бұл басқа біреу болса, онда біз қазірдің өзінде тауға біреуді [құтқарушыны] жіберген болар едік" деді. 20 ақпанда ауа райы жақсарып, Уэмураны ешкім таба алмады. Оның бұрын 5060 метр биіктікте орналасқан лагерінен ешқандай белгі жоқ және жақын маңдағы басқа альпинистер қалдырған жасырын жерлер бұзылғаны туралы ешқандай дәлел жоқ. Екі тәжірибелі альпинист іздеуді бастау үшін 4267 метр биіктіктен түсірілді. Тағы бір дауыл басталса да, олар 26 ақпанға дейін тауда қалды, ол жерден Уэмураның 14000 фут (4267 м) биіктікте тұрған үңгірін тапты, бірақ Уэмураның өзі туралы ешқандай белгі жоқ. Үңгірден табылған күнделікте Уэмура тау басына көтерілгенде жүкін жеңілдету үшін құрал-жабдықтарын қалдырғаны айтылған. Ол сондай-ақ, ең нашар жарылу алаңдарын білгендіктен, өзін-өзі құтқару бағаналарын 9500 фут (2896 м) биіктікте қалдырды. Көпшілік оның қабырғадан түсіп, жарақат алып, қайтыс болып, қар астында қалған деп ойлады. Тағы бір теория бойынша, ол 14200 футқа (4328 м) (бұл бас қабырғаның негізі) жетіп, содан кейін көптеген жарықтардың біріне құлап, қаза тапқан болуы мүмкін. Жапондық альпинистер тобы мәйітті іздеуге келді. Олар оның жабдықтарының көп бөлігін 5243 метр биіктікте тапса да, сәтсіз болды. 14000 фут (4267 м) үңгірден табылған күнделік жапон және ағылшын тілдерінде жарық көрді. Онда Уэмураның қандай жағдайларға тап болғаны сипатталған: жарық құлап, -40° ауа райы, мұздатылған ет және жеткіліксіз баспана. Күнделік жазбалары оның жақсы көңіл-күйде екенін көрсетеді және ол өз тапсырмасына назар аудару үшін әндер айтқан. Соңғы жазбада: "Жылы ұйықтайтын қалтада ұйықтай алсам екен деймін. Қандай жағдай болмасын, мен Мак-Кинлидің басына көтерілемін".
Мұра
Уэмура жиі халық алдында баяндама айтып, өзінің саяхаттары туралы жазбалар жазған. Оның балаларға арналған оқиғалар туралы кітаптары Жапонияда танымал болды. Токиода және Хиогоның Тойокада оған арналған мұражай бар. 1984 жылы маусым айында Мейдзи университеті оған құрметті докторлық дәріс берді. Ол өлімінен кейін Халықтың Құрмет сыйлығын алды. Жапонияда оның өлімінен кейін ерекше авантюристтерді марапаттау үшін оның есімімен аталған Наоми Уэмура сыйлығы құрылды. Ол туралы "Жайда жоғалғандар" ("Lost in the Wilderness") атты оқиғалы драма 1986 жылы жарық көрді. Ол тек талантты тау - шыңға шықпаушы әрі қасқырлықпен саяхаттаушы ретінде ғана емес, сондай - ақ өзгелерге қамқорлық танытқан мейірімді әрі жанқияр адам ретінде де есімде. Жазушы Джонатан Уотерменнің сөздері бойынша, "оның жеке жетістіктері сияқты, оның шын жүректен кішіпейілділігі мен қарапайым табиғаты да ерекше болды. Оның ұлылығының тағы бір себебі - ол кездестірген әрбір адамға терең қызығушылық танытқан".
Ерекше шыңдар
1968 жылы Аляска штатының Санфорд тауы. Жалғыз адам, шыңның төртінші шыңына көтеріліп, 1968 жылдың 19 қыркүйегінде шыңына шықты.