Бристоль Персей: 1932 ж. шығарылған британдық поршеньді қозғалтқыш. Жаңа технология – гильза клапандары, қуаттылық, жанармай үнемділігі, компактты дизайн.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1930 жылдардағы британдық поршеньді ұшақ қозғалтқышы
1930s British piston aircraft engine
Бристоль Персей – 1932 жылдан бастап «Бристоль мотор компаниясы» өндірген, тоғыз цилиндрлі, бір қатарлы, ауамен салқындатылатын радиалды ұшақ қозғалтқышы. Бұл – өндіріске енген алғашқы гильза клапанды авиациялық қозғалтқыш.
The Bristol Perseus was a British nine cylinder, single row, air cooled radial aircraft engine produced by the Bristol Engine Company starting in 1932. It was the first production sleeve valve aero engine.
Жобалау және әзірлеу
1925 жылдың соңы мен 1926 жылдың басында Корольдік әуе құрылысы институты (RAE) Гарри Рикардоның жең клапан қағидасы туралы бірнеше мақалаларын жариялады. Традициялық шам клапандарға қарағанда басты артықшылықтары – жақсы көлемдік тиімділік және жоғары айналу жылдамдығымен жұмыс істеу мүмкіндігі болды. Бұл кішкентай қозғалтқышқа үлкенірек қозғалтқышпен бірдей қуатты өндіруге мүмкіндік берді, нәтижесінде отынның үнемділігі артып, ықшам конструкцияға қол жеткізілді, әсіресе көп қатарлы радиалды қозғалтқыштарда. Бристольдің бас қозғалтқыш конструкторы Рой Федден бұл идеяға қызығушылық танытып, 1927 жылы сынақ стенді ретінде жұмыс істейтін екі цилиндрлі V-тәрізді қозғалтқыш жасады, оны V 12 қозғалтқышына айналдыруды жоспарлады. Конструкция кезінде мәселелер туындады, атап айтқанда, қуат беру кезінде жеңдердің жарылуы және оларды жетектеуші тісті дөңгелектерден айырылуы. Ұзақ сынақтар, материалдарды ауыстыру және жақсартулар алты жылға созылып, шамамен 2 миллион фунт стерлингке бағаланды. 1933 жылға қарай мәселелер шешілді және Персей әлемдегі алғашқы көптеген даналармен өндірілген жең клапанды авиациялық қозғалтқышы болды. Нәтижесінде, Персей және оның кіші нұсқасы – Bristol Aquila, Bristol Mercury өлшемді қозғалтқышқа бейімделді. Персейдің алғашқы өндіріс үлгілері 580 ат күшіне (433 кВт) ие болды, бұл сол жылғы Mercury үлгісімен бірдей болды, бұл жеңдік жүйенің толыққанды пайдаланбағанын көрсетеді. Қозғалтқыш жақсартулар енгізілген сайын жылдам жаңартылды және 1936 жылға қарай Персей 810 а.к. (604 кВт) қуаттылығына жетті, ал 1939 жылға қарай 930 а.к. (690 кВт) қуаттылығына дейін өсті. Perseus 100, 1635 куб. дюйм (26,8 л) көлеммен, 2700 айналымда 4250 фут (1296 м) билікте 4250 фут (1296 м) билікте жұмыс істеді. Бұл тіпті Mercury-дің ең жетілген нұсқаларынан да жоғары нәтиже көрсетті. Персей азаматтық салаларда шектеулі қолданысқа ие болды, әсіресе Short Empire ұшақтарында, бірақ әскери саланың кеңеюіне байланысты кеңінен қолданылды, Вестленд Лайсандер барлау ұшағында, Vickers Vildebeest, Blackburn Botha, Skua және Roc бомбалаушыларында қолданылды. Персейдің басты үлесі – оның конструкциясы екі "жұптасқан" (қос қатарлы) типтердегі поршень және цилиндрдің негізі ретінде пайдаланылды: өте табысты Bristol Hercules және Bristol Centaurus қозғалтқыштары. Осы конструкцияларда жең клапанның артықшылықтары толыққанды пайдаланылды және соғыс аяқталған кезде Centaurus әлемдегі ең қуатты қозғалтқыштардың біріне айналды.
In late 1925 and early 1926, the Royal Aircraft Establishment (RAE) published a series of papers by Harry Ricardo on the sleeve valve principle. The main advantages over the traditional poppet valves was better volumetric efficiency and the ability to operate at higher rotational speeds. This allowed a smaller engine to produce the same power as a larger one, leading to better fuel efficiency and compact design, particularly in multi row radial engines. Roy Fedden, Bristol's primary engine designer, became interested in the concept and by 1927 he had constructed a working two cylinder V as a test bed, with the idea of developing it into a V 12. Problems cropped up on the design, notably the sleeves bursting during the power stroke and stripping their driving gears. A long series of tests and materials changes and improvements required six years and an estimated £2 million to cure. By 1933, the problems had been worked out and the Perseus went on to become the first sleeve valve aero engine in the world, to be put into large quantity production. The result was a Bristol Mercury sized engine adapted to the sleeve valve system, the Perseus, and its smaller cousin, the Bristol Aquila. The first production versions of the Perseus were rated at 580 horsepower (433 kW), the same as the Mercury model for that year, which shows that the sleeve system was being underexploited. The engine was quickly uprated as improvements were introduced and by 1936 the Perseus was delivering 810 hp (604 kW), eventually topping out at 930 hp (690 kW) in 1939, while the Perseus 100 with an increased capacity of 1,635 cu in (26.8 L), produced at 2,700 rpm at 4,250 ft (1,296 m). This far outperformed even the most developed versions of the Mercury. The Perseus saw limited use in the civilian field, notably on the Short Empire flying boats but was more common in the expanding military field, where it was found on the Westland Lysander reconnaissance aircraft and the Vickers Vildebeest, Blackburn Botha, Skua and Roc bombers. The main contribution of the Perseus is that its design was used as the basic piston and cylinder for two "twinned" (double row) types: the tremendously successful Bristol Hercules and Bristol Centaurus engines. It was in these designs that the advantages of the sleeve valve were finally put to good use and by war's end, the Centaurus was one of the most powerful engines in the world.