Кіріспе

1839 жылы Эдвард Джон Эйр Оңтүстік Австралияның ішкі аймағына екі рет экспедиция жасаған. Ол кезде ешкім де Спенсер шығанағының басшысынан артық болған жоқ. Бірінші экспедиция мамыр айында Аделаидадан жолға шықты. Ол қайтып оралғанға дейін қаншалықты солтүстікке жеткені нақты белгісіз, бірақ ол Флиндерс тау жотасының бір жерінде. Екінші экспедиция тамыз айында Линкольн портына жетіп, батысқа қарай, жағалаудан Стрейки шығанағына дейін барды. Ол бұған дейін де солтүстікке қарай сапар шеккен болатын. Ақырында ол қазіргі Торренс көлі деп аталатын көлге жеткен. 1840 жылдың маусым айында Айр үшінші рет солтүстікке сапар шегеді. Төртінші сапары 1841 жылдың ақпан айында басталды. Жол Фаулерс шығанағынан басталып, 1600 шақырымға созылып, шілде айында Олбэньиге жетеді.

Солтүстік

Екінші рет құрлық арқылы саяхаттағаннан кейін бірнеше мың фунт пайда тапқан жас Эйр (ол кезде тек жиырма үш жаста) өзінің назарын ішкі аймаққа және ішкі теңіздің мүмкіндігін қоршап тұрған болжамдарға аударды. Спенсер шығанағының басына үш айлық экспедицияны жоспарлап, ол 1839 жылы 1 мамырда Аделаидадан тағы бес адаммен бірге екі құрғақ кемені алып, Флиндерс тауларының батысындағы жағалау жазығына қарай солтүстікке қарай сапар шегеді. Ол Браутон өзенін Австралияның англикан епискобы Уильям Браутонның есімімен атады және Голландияның Стерн және Арден тауының арасындағы шағын өзенде лагерь құрып, шығанақтың басына қарай солтүстікке қарай жүрді. Ол бұл өзенді Депот өзені деп атады және болашақта бірнеше рет қайтадан оған оралды. Осы лагерден ол батысқа қарай төменгі төбелерді қарап шықты және өзінің серігі Джон Бакстерді осы жотаны зерттеуге жіберді, кейін ол Бакстер жотасы деп атады; ол Iron Knob қаласынан солтүстікке қарай орналасқан. Айр Флиндрлер өзенінің бойындағы солтүстікке қарай жолға шықты. Судың аз екенін байқаған (Уиллокра сағасындағы су тоғандары тұзды болған), ол кейіннен Хокер қаласынан солтүстік-батысқа қарай 30 км жердегі төбеге қарай бет алды. Басында ол Торенс көліне көз жеткізді; кейін ол "су сияқты көрінді" деп жазды, бірақ ол тек "судың тұзды көлі" болған "құрғақ және шыныланған төсегі" екенін түсінді. Солтүстік-шығысқа қарай таулар қатайып, "көз жеткенше қалың тасты қатпарлар" пайда болатынын айтты. Бұл - Еуропалықтардың Вильпена-Пундтың шыңдарын алғаш рет көргені. Лагерге оралғаннан кейін және Бакстермен бірге Спенсер шығанағының батыс жағында 50 км қысқа шабуылдан кейін Эйр оңтүстікке қайтуға шешім қабылдады. Ол тұзды бұталар өскен жерге (өзінің сөзінше, "құмды шөлмен араласқан құмды шөл") қанағаттанбады, тұзды бұтаның жайылымдық әлеуетін түсінбеді. Қайтып оралғанда ол Флиндерлерді тастап шығысқа бұрылды және Мюррей өзенінен Аделаидаға оралды, 29 маусымда үйіне жетті. Көп ұзамай губернатор солтүстік нүктесін Эйр тауы деп атады.

Батысқа және солтүстікке қайтадан

Ерей тыныштанбай, 1839 жылы 5 тамызда өзінің 24 жасқа толған күні Порт-Линкольнға жүзіп бара жатқанда, аздап ойланып қалды. Оның кішкентай тобы жағалау бойымен Стрейки шығанағының маңайына дейін сапар шегеді. Олар ең алыс жеріне, қазіргі Седунаның батысына, судың жетіспеушілігіне байланысты кері қайтты. Осы сапар барысында олар Ньюленд көлімен кездесті. Кейін Эйр өзінің партиясын ел арқылы Спенсер шығанағының басына және олардың ескі лагеріне Депот-Крикке алып барды, жолда Гаулер жотасына (губернатор үшін) барып, атын берді. Алдымен ол солтүстікке қарай жалғыз сапар шегеді. Бұл жолы ол Эйр тауынан да алыс жол жүріп, қазіргі Лейх-Крик өзенінің оңтүстік-батысында орналасқан шыңға жетеді. Осы жерден ол Торренс көлінің суға толы екенін көрді, бірақ ол оның жолын әлі де бөгеп тұрды. Ол ешқандай қолдаусыз қайтпақ болды. Лагерьге оралған соң ол шығысқа жіберген Бакстермен кеңес өткізді. Бакстер Уиллохра жазығын кесіп өтетін деп күтілуде, және біраз саяхаттан кейін ол "төменгі жазық бұталы теңіз" деп атаған нәрсені көрді. Кейіннен Айр Аделаидаға барып, Клэр аңғарының болашағы жайлы жақсы хабарлар береді.