Кіріспе
Паллистер-Холл синдромы (PHS) - бұл организмнің әртүрлі жүйелеріне әсер ететін сирек кездесетін генетикалық ауру". Негізгі белгілері - гипоталамуста қатерлі емес масса (гипоталамустық гамартома) және қосымша саусақтар (полидактилизм). Паллистер Холл синдромының таралуы белгісіз; 100 - ге жуық жағдай жарияланды. Тарих Синдромды алғаш рет американдық және канадалық генетиктер Филип Паллистер мен Джудит Холл гипофиз жетіспеушілігіне байланысты жаңа туған нәрестелердің өлімін зерттеу барысында сипаттады. Тірі балалар мен ересектердің табылуы синдромды түсінуді кеңейтті және отбасылар арасындағы жұқтыру үлгісін анықтады. Презентация Синдромның негізгі белгілері - артық саусақтар және/немесе аяқ-қолдар (полидактилия), кейбір саусақтар мен аяқ-қолдардың арасындағы тері ықтимал түрде біріктірілген немесе "жапсырылған" (көзекті синдактилия) және мидағы гипоталамустық гамартома деп аталатын игі денелі масса немесе зақым. Бұл игі ісіктің медициналық проблемалары болмауы мүмкін, алайда кейбір гипоталамустық гамартомалар ұстамалар немесе гормондық ауытқуларға әкеледі. Паллистер- Холл синдромының басқа белгілері: тыныс жолдарының екіге бөлінген ашылуы, бифид эпиглотис, ларингеялық жарылыс, анальды ашылудың бұзылуы (перфорацияланбаған анус) және бүйрек аномалиясы. Бұл аурудың белгілері мен белгілері жеңілнен ауырға дейін әр түрлі болады. Сейіткіштің ең көп таралған түрі - геластикалық эпилепсия немесе "күліп" сезімталдық. Бұл кез келген жаста пайда болуы мүмкін, бірақ әдетте үш не төрт жасқа дейін басталады. Бұл сезімдер әдетте "бос" немесе "бос" және жағымсыз деп сипатталған күлімсіреумен басталады. Күлімдеу еш себепсіз кенеттен пайда болады және жиі орынсыз. Тендерлік жамбас эпилепсиясына байланысты басқа дәстүрлі ұстамалар, мысалы, тониктік клоникалық және болмауындағы ұстамалар да пайда болуы мүмкін. Паллистер Холл ауруы бар адамдар гипоталамус гамартомасы бар адамдарға қарағанда аз ауырлықтағы ұстамалармен ауыруы мүмкін. Паллистер Холл синдромы GLI3 генінің мутациясы салдарынан пайда болады, ол қалыпты генетикалық дамуды басып тастайды. Туғанға дейін GLI3' генінің ақуыз жасау үшін нұсқаулары болады, ол мүшелер мен тіндерді өндіретін жасушалардың дамуын іске қосып немесе өшіреді. Анормалды GLI3 генінің қысқаруы бар, ол тек қана мақсатты гендерді өшіре алады. Паллистер Холл синдромы аутосомалық доминантты түрде жұғады. Әр жасушадағы өзгерген геннің бір көшірмесі ауруды тудырады. Осылайша, ПХС-пен ауыратын бір ата-ананың баласы синдромды тудыратын генді мұра ету мүмкіндігі 50% -ға жетеді. Кейбір жағдайларда геннің жаңа мутациялары болуы мүмкін және бұл ауру отбасылық тарихы жоқ адамдарда кездеседі.
The syndrome was originally described by American and Canadian geneticists Philip Pallister and Judith Hall in their research of newborn deaths due to pituitary failure. Subsequent discovery of living children and adults expanded the understanding of the syndrome and established the transmission pattern within families. Presentation
The main characteristics of the syndrome are extra fingers and/or toes (polydactyly), with the skin between some fingers or toes potentially fused or "webbed" (cutaneous syndactyly), and a benign mass or lesion in the brain called a hypothalamic hamartoma. This benign tumor may not cause any medical problems; however, some hypothalamic hamartomas lead to seizures or hormone abnormalities. Other features of Pallister–Hall syndrome include a split opening of the airway called bifid epiglottis, laryngeal cleft, blockage of the anal opening (imperforate anus), and kidney abnormalities. Signs and symptoms of this disorder vary from mild to severe. Seizures
The most common type of seizure from this disorder of that occur is known as gelastic epilepsy or "laughing" seizures. Seizures may begin at any age but usually before three or four years of age. The seizures usually start with laughter described as being "hollow" or "empty" and unpleasant. The laughter occurs suddenly for no obvious reason and is often out of place. Other traditional seizure types such as tonic clonic and absence seizures may also develop due to temporal lobe epilepsy. People with Pallister Hall may experience less severe seizures than people with a hypothalamic hamartoma only. Transmission
Pallister Hall Syndrome occurs due to a mutation in the GLI3 gene that overrides normal genetic development. Before birth the GLI3'' gene delivers directions for protein creation that turns on or off development of cells that produce organs and tissues. The abnormal GLI3 gene is shortened and can only turn off targeted genes. Pallister Hall Syndrome is transmitted in an autosomal dominant pattern. One copy of the altered gene in each cell is sufficient to cause the disorder. Thus, the child of one parent with PHS would have a 50% chance of inheriting the gene that causes the syndrome. Some cases can still result from new mutations in the gene and occur in people with no history of the disorder in their family.
Диагностика
Бұл аурудың негізгі белгілері: полидактилия (аяқ-қолдың артық саусақтары), мүмкін, терiлік синдактилия (кейбір саусақтар мен аяқ-қолдардың арасы) және гипоталамус гамартомасы, гипоталамуста туа біткен мидың сирек зақымдануы. Бұл массаның пайда болуы бір-бірімен байланысты емес, бірақ полисиндактилияның болуы ПХС-ны тексеруді талап етеді. Қазіргі уақытта клиникалық диагноз мидың МРТ және ГЛИ 13 генінің генетикалық секвенирлеуі арқылы жасалады, бұл Паллистер Холл синдромын, сондай-ақ Грейг цефалополизиндактилия синдромын тудырады. Генетикалық тестілеу сәйкес ауытқуды тауып, анықтай алады.
Емдеу
Емдеу гипоталамус гамартомасының физикалық белгілері мен симптомдарына ғана шектеледі. Аналық ішек терісін түзету және эндокриндік аномалияларды жою үшін туғаннан кейін хирургиялық операция қажет болуы мүмкін. Балалық шақта артық саусақтың іріктеп алынуы мүмкін. Ата-аналар мен дәрігерлер ұйқыдағы, тамақтанудағы немесе гормональды проблемалардағы эндокриндік бұзылу белгілерін, мысалы гипоталамус гамартомасынан туындаған ерте жеткіншектік сияқты белгілерді бақылап отыруы керек. Ауруларды конвульсияға қарсы дәрілермен емдеуге болады. Алайда, геластикалық ұстамалар жиі емделмейді және мұндай терапияның пайдасы жоқ болуы мүмкін. Гипоталамус гамартомасының резекциясы кейбір пациенттерде ұстамаларды бақылау және гипоталамус функцияларын жақсартты.