Бруно Вальтер: Дирижер, пианист және композитор өмірі мен жолы

Кіріспе

Неміс туған дирижер, пианист және композитор (1876–1962)

Бруно Вальтер (туған Бруно Шлезингер, 15 қыркүйек 1876 – 17 ақпан 1962) – неміс туған дирижер, пианист және композитор. Берлинде туған ол 1933 жылы нацистік Германиядан қашып, 1938 жылы француз азаматы болып, 1939 жылы АҚШ-қа қоныстанды. Ол Густав Малермен тығыз байланыста жұмыс істеді, оның музыкасын репертуарда орнықтыруға көмектесті, Лейпциг Гевандхаус оркестрі, Нью-Йорк филармониясы, Концертгебу оркестрі, Зальцбург фестивалі, Вена мемлекеттік операсы, Бавария мемлекеттік операсы, Staatsoper Unter den Linden және Deutsche Oper Berlin сияқты ірі ұйымдарда жетекші қызметтер атқарды, тарихи және өнерлік маңызы бар жазбалар жасады және 20-шы ғасырдың ең ұлы дирижерлерінің бірі деп есептеледі.

Ерте өмір

Берлиннің Александрплац маңында орта таптық еврей отбасында дүниеге келді. Сегіз жасында Стерн консерваториясында музыкалық білімін бастады және тоғыз жасында алғаш рет пианист ретінде халық алдында өнер көрсетті. 1889 жылы Берлин филармониясымен концерт бөлігін, ал 1890 жылғы ақпанда толыққанды концерт орындады. Роберт Радекеден Стернде композицияны оқыды және шамамен 1910 жылға дейін композитор ретінде белсенді болды (төмендегі композициялар тізімін қараңыз). Бірақ, 1889 жылы Ханс фон Бюлов жетекшілік еткен Берлин филармониясының концертін тыңдағаннан кейін, ол өзінің болашағын шешкенін айтты: "Енді мен не үшін туғанымды білдім. Оркестр дирижерінен басқа ешқандай музыкалық қызмет мен үшін қабылдауға болмайды". 1894 жылы Кёльн операсында Альберт Лорцингтің "Der Waffenschmied" операсымен дирижерлік дебютін жасады. Сол жылы Гамбург операсына хор директоры болып жұмысқа орналасты. Ол онда алғаш рет Густав Малермен кездесіп, онымен жұмыс істеді, оған деген құрметі зор болды және кейіннен оның музыкасымен тығыз байланысты болды.

Дирижерлік

1896 жылы Малердің театр директоры Теодор Лёвке берген ұсынысы бойынша Бреслаудағы Штат-театрдың (қалалық опера) капельмейстері болып тағайындалды. Алайда, Лёве жас дирижердің осы лауазымға кіріспес бұрын өзінің тегін Шлезингерден өзгертуін талап етті, себебі «Шлезингер» тегі Силезия астанасында жиі кездеседі. Биографтар Эрик Райдинг пен Ребекка Печефскийдің сөздерін келтіретін ағасына жазған хатында Уолтер, Малер жазып алған бірнеше есімді Лёвке ұсынғанын, ал Лёве келісімшартты Бруно Уолтер деген атпен қайтарғанын айтты. Бұл биографтар Уолтер ата-анасына есімін өзгертудің өте қиын болғанын жазғанын қостырады. Малер мен оның қарындастары Уолтерге есімін өзгертуге «әрекет еткенін» айтады, сондай-ақ, кез келген нақты дәлелдері жоқ хабарламаларға қарамастан, Лёвтің талабы Уолтердің еврей тегін жасырумен байланысты екендігі «белгісіз» екенін де көрсетеді. 1899 жылы Уолтер Темешвар, Австро-Мажарстан (қазіргі Тимишоара, Румыния) операсының музыкалық директоры болып тағайындалды, ол қазіргі Тимишоарадағы Банат филармониясы болып табылады. 1900 жылы Уолтер Берлинге оралды, онда ол Франц Шалктің орнын басып, Staatsoper Unter den Linden-де Корольдік Пруссия дирижерінің лауазымын алды; оның әріптестерінің арасында Рихард Штраус және Карл Мюк болды. Берлинде жүргенде ол өмір бойына дос болып қалған Ханс Пфицнердің «Армиялық Генрих» операсының премьерасын өткізді. 1901 жылы Уолтер Малердің Венадағы сарай операсында оның ассистенты болу туралы шақыруын қабылдады. Ол өзінің дебютінде Вердидің «Аида» операсына жетекшілік етті. 1907 жылы ол Вена филармониясының Николай концертіне дирижер болып сайланды. 1910 жылы ол Малерге оның 8-ші симфониясының премьерасы үшін жеке орындаушыларды таңдауға және дайындауға көмектесті. Келесі жылдары Уолтердің дирижерлік беделі өсті, ол Еуропа бойынша – Прагада, Лондонда, 1910 жылы Ковент-Гарденде «Тристан мен Изольда» және Этель Смиттың «Жұмқыршылар» операларын, сондай-ақ Римде дирижерлік етті. 1911 жылдың 18 мамырында Малер қайтыс болғанда, Уолтер оның төсегі басында болды. 6 маусымда ол әпкесіне Малердің «Жер туралы ән» операсының премьерасын өткізетінін жазды; ол мұны 1911 жылдың 20 қарашасында Мюнхенде Малердің барлық шығармаларынан тұратын концерттің бірінші бөлігінде (екінші бөлігінде Малердің 2-ші симфониясы орындалды) өткізді. 1912 жылдың 26 маусымында ол Вена филармониясын жетектеп, Малердің 9-шы симфониясының әлемдік премьерасын өткізді.

In 1896, he was appointed Kapellmeister of the Stadttheater (municipal opera) in Breslau, on the strength of a recommendation from Mahler to the theater's director, Theodor Löwe. However, Löwe required that before taking up this position the young conductor change his last name from Schlesinger—which literally means Silesian—"because of its frequent occurrence in the capital of Silesia". In a letter to his brother, paraphrased by biographers Erik Ryding and Rebecca Pechefsky, Walter said that he had "suggested several names, which Mahler wrote down and gave to Löwe, who returned the contract with the name Bruno Walter". These biographers add that Walter wrote to his parents that he found that "having to change his name was 'terrible'". They report that Mahler and his sisters "pressed" Walter to make the change of name, and add that contrary to occasional unsubstantiated reports, it "is unknown" whether Löwe's stipulation had anything to do with a desire to conceal Walter's Jewish origins. In 1899 Walter was appointed music director of the Temeswar, Austria Hungary (now Timișoara, Romania) Opera, the current Banatul Philharmonic of Timișoara. Walter then returned in 1900 to Berlin, where he assumed the post of Royal Prussian Conductor at the Staatsoper Unter den Linden, succeeding Franz Schalk; his colleagues there included Richard Strauss and Karl Muck. While in Berlin he also conducted the premiere of Der arme Heinrich by Hans Pfitzner, who became a lifelong friend. In 1901, Walter accepted Mahler's invitation to be his assistant at the Court Opera in Vienna. Walter led Verdi's Aida at his debut. In 1907 he was elected by the Vienna Philharmonic to conduct its Nicolai Concert. In 1910, he helped Mahler select and coach solo singers for the premiere of Mahler's Symphony No. 8. In the following years Walter's conducting reputation soared as he was invited to conduct across Europe—in Prague, in London where in 1910 he conducted Tristan und Isolde and Ethel Smyth's The Wreckers at Covent Garden, and in Rome. When Mahler died on May 18, 1911, Walter was at his deathbed. On June 6, he wrote to his sister that he was to conduct the premiere of Mahler's Das Lied von der Erde; he did so in Munich on November 20, 1911, in the first half of an all Mahler concert (the second half contained Mahler's Symphony No. 2). On June 26, 1912, he led the Vienna Philharmonic in the world premiere of Mahler's Symphony No. 9.

Мюнхен

1911 жылы австриялық азамат болған Уолтер 1913 жылы Венадан шығып, Мюнхендегі Бавария мемлекеттік операсының Корольдік Бавария музыка директоры және бас музыка директоры болды. Эрик Райдинг пен Ребекка Печефскийдің пікірінше, "Вагнер өнері тарихындағы Вальтердің үлесі көптеген адамдар есептегеннен әлдеқайда маңыздырақ болды. Байройт фестивалі 1914 жылдан кейін тоқтатылып, 1924 жылы ғана қайта жаңғырды. Осы тоғыз жыл ішінде Мюнхен Вагнердің шынайы өнер орталығына айналды; оның Принцрегент театры Байройттегі Фестшпильхаустың үлгісімен салынды, ал Ұлттық театрында «Майстерзингерлер», «Рейн алтыны», «Валькирия» және «Тристан мен Изольда» операларының әлемдік премьерасы өтті. Вальтер осы кезеңнің көп бөлігінде қаланың музыкалық директоры болды және Вагнер репертуарының көп бөлігін басқарды". 1914 жылдың қаңтар айында Вальтер Мәскеуде алғашқы концертін өткізді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол дирижерлік жұмысына белсенді қатысып, Эрих Вольфганг Корнгольдтың «Виоланта» және «Поликрат сақинасы», сондай-ақ Ханс Пфицнердің «Палестрина» операларының премьерасын қойды. 1920 жылы Вальтер Браунфельстің «Құстар» операсының премьерасын жүргізді. Мюнхенде Вальтер кардинал Эухенио Пачеллимен (кейіннен Папа Пий XII) жақын дос болды. Вальтер мен Томас Маннның достығы 1914 жылға қарай Мюнхенде басталған секілді.

Америка Құрама Штаттары

Уолтер 1922 жылы Мюнхендегі қызметін аяқтады (оның орнын Ханс Кнапертсбуш басқарды) және 1923 жылы Нью-Йоркке кетіп, Карнеги залында Нью-Йорк симфониялық оркестрімен жұмыс істеді; кейін Детройт, Миннесота және Бостон қалаларында дирижерлік етті.

Берлин, Лейпциг, Вена

Еуропаға оралғанда, Уолтер 1923 жылы Лейпциг Гевандхаус оркестрімен және Корольдік Концертгебау оркестрімен дебют жасады және 1925 жылдан 1929 жылға дейін Берлиндегі Deutsche Oper (Städtische Oper) музыкалық директоры болды. Ол 1926 жылы Ла Скалада дебют жасады және 1924 жылдан 1931 жылға дейін Лондондағы Ковент-Гардендегі неміс маусымдарының бас дирижері болды. Вальтер 1929 жылдан 1933 жылдың наурызына дейін Лейпциг Гевандхаус оркестрінің бас дирижері болды, бірақ оның өкілеттігі жаңа нацистік үкімет тарапынан қысқартылды. 1920-ші жылдардың аяғындағы сөздерінде нацистік көшбасшы Адольф Гитлер Берлин операсындағы еврей дирижерлерінің болуынан қатты шағымданып, Уолтер туралы бірнеше рет айтты және оның атына "Шлезингер" деген лақапты қосты. Нацистер билікке келгеннен кейін еврейлерді өнерден жүйелі түрде шеттету саясатын жүзеге асырды. Биографтар Эрик Райдинг пен Ребекка Печефскийдің мәлімдемесінше, 1933 жылдың қаңтарында Гитлер канцлер болған кезде Уолтер Нью-Йоркте дирижерлік етіп тұрған, бірақ келесі айда Лейпцигке оралып, Гевандхаус оркестрімен жоспарланған концерттерін өткізуге ниеттенді. Алайда Лейпциг полициясының бастығы басшылыққа егер Уолтер дирижерлік етсе, концерттің өткізілмейтінін ескертті. Басшылық қарсылық көрсетті және Уолтер репетицияларды жүргізді, бірақ бірінші концерт күні полиция "Саксония ішкі істер министрлігінің атынан" репетиция мен концерттерді тыйым салды; Уолтер Лейпцигтен кетіп қалды. Ол кезде Уолтер 20 наурызда Берлин филармониясын басқаруға жоспарлаған, бірақ басшылыққа Джозеф Геббельс концертте "жағымсыз демонстрациялар" болуы мүмкін екені туралы ескертті, ал Пропаганда министрлігі бұл туралы залда зорлық-зомбылық болатынын түсіндірді. Бұл туралы естіген Уолтер басшылыққа: "Онда менің мұнда жұмыс істегім қалмайды" деп, жұмыстан кетуді шешті. Кейінірек Уолтер былай деп жазды: "Эйн Хеллебобеннің ["Батырдың өмірі"] композиторы күшпен шығарылған әріптесінің орнына дирижер болуға дайын екенін мәлімдеді". Сонымен қатар, Уолтердің Франкфуртта өткізуге жоспарлаған концерті де тоқтатылды. Ол Германиядан кетіп, соғыс аяқталғанға дейін сол елде дирижерлік қызметтен бас тартты. Ол сондай-ақ 1934-1939 жылдары Амстердам Концертгебу оркестрінің тұрақты қонақ дирижері (eerste dirigent) болып тағайындалды және 1932-1936 жылдары Нью-Йорк филармониясымен жыл сайынғы концерттерінде қонақ ретінде өнер көрсетті. 1938 жылы нацистік Германия Австрияны Аншлюс арқылы қосып алғанда, Уолтер Нидерландыда Концертгебу оркестрін басқарып жүрді. Ол кезде оның үлкен қызы Лотте Венада болған және нацистер оны тұтқындаған; Уолтер өз ықпалын оны босатуға пайдаланды. Ол сондай-ақ соғыс жылдарында ағасы мен апасына Скандинавияда қауіпсіз баспана табу үшін ықпалын қолданды. Уолтердің қызы Маргарита "Гретель" (1906 жылы туған) 1939 жылдың 21 тамызында күйеуі Роберт Непач өлтірді, ол кейін өзін-өзі өлтірді; оның себебі итальяндық бас әншісі Эцио Пинзамен қарым-қатынасының күшейгеніне қызғану болды. Уолтердің әйелі Эльза, тумасы Корнек (1871 жылы туған) тұрақты депрессияға ұшырап, 1945 жылы қайтыс болды. Уолтер бұл трагедия үшін өзін кінәлі деп санады, өйткені оның қызы Пинзамен Уолтердің Дон Джованни рөліне оны шақыруына байланысты танысқан.

Back in Europe, Walter made his debuts with both the Leipzig Gewandhaus Orchestra and the Royal Concertgebouw Orchestra in 1923, and was Music Director of the Deutsche Oper Berlin (Städtische Oper) from 1925 to 1929. He made his debut at La Scala in 1926, and was chief conductor of the German seasons at Covent Garden in London from 1924 to 1931. Walter served as Principal Conductor of the Leipzig Gewandhaus Orchestra from 1929 until March 1933, when his tenure was cut short by the new Nazi government, as detailed below. In speeches in the late 1920s, Nazi leader Adolf Hitler had complained bitterly about the presence of Jewish conductors at the Berlin opera, and mentioned Walter a number of times, adding to Walter's name the words "alias Schlesinger." When the Nazis took power, they undertook a systematic process of barring Jews from artistic life. As reported by biographers Erik Ryding and Rebecca Pechefsky, when Hitler became Chancellor in January 1933, Walter was conducting in New York, but the next month sailed back to Leipzig planning to conduct his previously scheduled concerts with the Gewandhaus Orchestra in March. However, Leipzig's Chief of Police informed management that he would cancel the concerts if Walter was to conduct them. Management resisted and Walter led rehearsals, but on the day that the first concert was to take place, the police, "in the name of the Saxon ministry of the interior," forbade the dress rehearsal and the concerts; Walter left Leipzig. Walter was then scheduled to conduct the Berlin Philharmonic on March 20, but its management was warned by Joseph Goebbels that "unpleasant demonstrations" might occur at the concert, and the Propaganda Ministry clarified this by saying that there would be violence in the hall. Hearing of this, Walter chose to withdraw, saying to management, "Then I have no further business here." Walter later wrote, "The composer of Ein Heldenleben ["A Hero's Life"] actually declared himself ready to conduct in place of a forcibly removed colleague." A concert that Walter was scheduled to lead in Frankfurt was also cancelled. Walter left Germany and was not to conduct there again until after the war. He was also appointed Permanent Guest Conductor (eerste dirigent) of the Amsterdam Concertgebouw Orchestra from 1934 to 1939, and made guest appearances such as in annual concerts with the New York Philharmonic from 1932 to 1936. When Nazi Germany annexed Austriathe Anschlussin 1938, Walter was in the Netherlands conducting the Concertgebouw Orchestra. His elder daughter Lotte was in Vienna at the time, and was arrested by the Nazis; Walter was able to use his influence to free her. He also used his influence to find safe quarters in Scandinavia for his brother and sister during the war. Walter's daughter Marguerite "Gretel" (born 1906) was murdered on August 21, 1939, by her husband Robert Neppach, who then killed himself; his motive was jealousy over her growing relationship with the Italian bass singer Ezio Pinza. Walter's wife Elsa, née Korneck (born in 1871) fell into a permanent depression and died in 1945, and Walter blamed himself for the tragedy, as his daughter had met Pinza only because Walter had made special efforts to hire him to sing the role of Don Giovanni.

Құрама Штаттарға оралу

1939 жылдың 1 қарашасында ол Америка Құрама Штаттарына аттанды, ол оның тұрақты мекеніне айналды. Ол Калифорния штатындағы Беверли-Хиллз қаласына қоныстанды, онда оның көптеген эмигрант көршілерінің ішінде Томас Манн да болды. Уолтер музыкаға көптеген әсерлерге ұшырағанмен, "Музыка және оның жасалуы" (1957) атты еңбегінде философ Рудольф Штайнердің терең ықпалын айтады. Ол былай деді: "Қартайған шағымда мен антропософия әлеміне енуге және соңғы жылдары Рудольф Штайнердің ілімдерін зерттеуге мүмкіндік алдым. Міне, осында Фридрих Хёльдерлин айтқан құтқарылудың тірі күшін көреміз; оның нығметі маған құйылды, сондықтан да осы кітап – антропософияға деген сенімімнің жариялануы. Менің ішкі өмірімнің бір де бір бұрышы Рудольф Штайнердің биік ілімдерімен жарықтанбаған немесе ынталандырмаған жоқ. Мен шексіз байлыққа ие болғаныма шын ризамын. Өмірімде қайтадан оқушы болу – ғажайып. Мен өзімнің барлық болмысымның жаңаруын сезінемін, бұл менің музыкалық өнерімді, тіпті музыка жасауымды күшейтеді және жаңартады". АҚШ-тағы жылдары Уолтер көптеген танымал американдық оркестрлермен жұмыс істеді. 1942 жылдың желтоқсанында оған Нью-Йорк филармониясының музыкалық директоры лауазымы ұсынылды, бірақ ол жасының қарттығына байланысты бас тартты. Содан кейін, 1947 жылдың ақпанында Артур Родзинский отставкаға кеткеннен кейін ол бұл лауазымды қабылдады, бірақ атауын "Музыкалық кеңесші" деп өзгертті (1949 жылы отставкаға кетті). Ол Чикаго симфониялық оркестрі, Лос-Анджелес филармониясы, NBC симфониялық оркестрі және Филадельфия оркестрі сияқты басқа да оркестрлермен жұмыс істеді. 1946 жылдан бастап ол Еуропаға көптеген сапарлар жасады, Эдинбург фестивалінің алғашқы жылдарында және Зальцбург, Вена және Мюнхен қалаларындағы маңызды музыкалық тұлғаға айналды. Ол сондай-ақ Кэтлин Ферриерді Лондон қаласында соғыстан кейінгі кезеңде оның ерте қайтысына дейін, 1953 жылға дейін жаттықтырды және сүйіп тыңдады. 1950 жылдың қыркүйегінде ол 1933 жылғы сәтсіз аяқталған концертінен кейін алғаш рет Берлинге оралды; ол Бетховен, Моцарт, Рихард Штраус және Брамстың шығармаларынан тұратын бағдарламамен Берлин филармониясын дирижерлік етті және "муниципалды консерваторияның студенттері үшін лекция оқыды – бұл бұрынғы оның мектебі, Штерн консерваториясы болған". Оның өмірінің соңғы жылдары Колумбия рекорд компаниясы жинаған кәсіби музыканттардан құралған Колумбия симфониялық оркестрімен стерео жазбалар жасаумен ерекшеленді. Ол 1960 жылдың 4 желтоқсанында Лос-Анджелес филармониясымен және пианист Ван Клибернмен соңғы концерттік өнер көрсетті. Оның соңғы жазбасы 1961 жылдың наурыз айының соңында Колумбия симфониялық оркестрімен Моцарттың увертюраларының сериясы болды.

On November 1, 1939, he set sail for the United States, which became his permanent home. He settled in Beverly Hills, California, where his many expatriate neighbors included Thomas Mann. While Walter had many influences within music, in his Of Music and Making (1957) he notes a profound influence from the philosopher Rudolf Steiner. He notes, "In old age I have had the good fortune to be initiated into the world of anthroposophy and during the past few years to make a profound study of the teachings of Rudolf Steiner. Here we see alive and in operation that deliverance of which Friedrich Hölderlin speaks; its blessing has flowed over me, and so this book is the confession of belief in anthroposophy. There is no part of my inward life that has not had new light shed upon it, or been stimulated, by the lofty teachings of Rudolf Steiner I am profoundly grateful for having been so boundlessly enriched It is glorious to become a learner again at my time of life. I have a sense of the rejuvenation of my whole being which gives strength and renewal to my musicianship, even to my music making." During his years in the United States, Walter worked with many famous American orchestras. In December 1942, he was offered the music directorship of the New York Philharmonic, but declined, citing his age; then in February 1947, after the resignation of Artur Rodzinski, he accepted the position but changed the title to "Music Adviser" (he resigned in 1949). Among other orchestras he worked with were the Chicago Symphony Orchestra, the Los Angeles Philharmonic, the NBC Symphony Orchestra, and the Philadelphia Orchestra. From 1946 onwards, he made numerous trips back to Europe, becoming an important musical figure in the early years of the Edinburgh Festival and in Salzburg, Vienna and Munich. He also coached & accompanied Kathleen Ferrier in London throughout the post war period until her premature death in 1953 & was an ardent fan of her singing. In September 1950 he returned to Berlin for the first time since the aborted concert of 1933; he conducted the Berlin Philharmonic in a program of Beethoven, Mozart, Richard Strauss, and Brahms, and "gave a lecture for the students of the Municipal Conservatory – formerly his old school, the Stern Conservatory – at the students' request". His late life was marked by stereo recordings with the Columbia Symphony Orchestra, an ensemble of professional musicians assembled by Columbia Records for recordings. He made his last live concert appearance on December 4, 1960, with the Los Angeles Philharmonic and pianist Van Cliburn. His last recording was a series of Mozart overtures with the Columbia Symphony Orchestra at the end of March in 1961.

Өлім

Бруно Уолтер 1962 жылы Беверли-Хиллстегі үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол соңғы демалыс орнын Швейцарияның Тичино кантонындағы Лугано қаласының жанындағы Джентилино зиратында тапты, осы зиратта оның әйелі мен қызы Гретл бұрыннан жерленген болатын. Олардың қызы Лотте (1903–1970) да сол жерге қойылды.

Жазбалар

Уолтердің жұмысы 1900 жылдан (ол 24 жаста болған кезде) 1961 жылға дейін жасалған жүздеген жазбада сақталған. Көптеген тыңдаушылар оны соңғы жылдары, денсаулығы нашарлаған кездегі стерео жазбалары арқылы таныды. Кейбір сыншылар бұл жазбалар Уолтер өнерінің қанатқақты кезеңін толыққанды жеткізбейді деп санайды. Кейінгі жазбаларда бұрынғы онжылдықтардың қуатты, қарқынды және өзгеше орындалуларынан өзгеше, мейірімділік сезімі байқалады. Сонымен қатар, Уолтердің соңғы жазбалары көбінесе көне композицияларға арналған, ал жастығында ол сол кезде жаңа саналатын музыканы жиі орындаған. Уолтер Малермен көмекші және шәкірт ретінде тығыз байланыста болды. Малер өзінің «Жер туралы жыр» немесе 9-шы симфониясын орындауға үлкермеді, бірақ оның әйелі Альма Малер Уолтерден оларды сахнаға қоюды өтінді. Уолтер 1911 жылы Мюнхенде «Жер туралы жырды» және 1912 жылы Венада 9-шы симфонияны Вена филармониясымен алғаш рет орындады. Он жылдар өткен соң, Уолтер мен Вена филармониясы (Малердің жеңешесі Арнольд Розе әлі де концертмейстер болып қызмет еткен) 1936 жылы «Жер туралы жырдың» және 1938 жылы 9-шы симфонияның алғашқы жазбаларын жасады. Екеуі де концертте тікелей эфирде жазылды, соңғысы нацистік Аншлюс Уолтерді (және Розені) эмиграцияға мәжбүрлегенге дейін екі ай бұрын болды. Бұл жазбалар оркестрдің орындаушылық тәжірибесіне, сондай-ақ орындаудың эмоционалдық күшіне байланысты ерекше қызығушылық тудырады. Уолтер кейіннен екі туындыны да сәтті жаздырып қайта жаңартып шығарды. Оның 1952 жылғы мамырда Кэтлин Ферриер, Юлиус Патзак және Вена филармониясымен жасаған «Жер туралы жыр» жазбасы әйгілі болды, ал ол 1960 жылы «Жер туралы жырды» Нью-Йорк филармониясымен стерео форматында қайта жазды. Ол 1957 жылы Нью-Йорк филармониясымен 2-ші симфонияның стерео жазбасын дирижерлік етті. 1961 жылы 9-шы симфонияны стерео форматында жазды. Бұл жазбалар, сондай-ақ оның басқа да американдық жазбалары бастапқыда Columbia Records компаниясы арқылы шығарылды, ал кейін Sony компаниясы CD форматында қайта шығарды. Малер өзі 9-шы симфонияны және «Жер туралы жырды» ешқашан орындаған емес, сондықтан Уолтердің орындауларын Малердің түсіндірулерінің құжаттамасы деп қарауға болмайды. Дегенмен, Уолтердің композитормен жеке байланысы және оның алғашқы орындауларын жасағандығы оларға ерекше маңыз береді. Оның Малердің басқа да (жоғары бағаланған) жазбаларында – әртүрлі әндерде және 1-ші, 2-ші, 4-ші және 5-ші симфонияларда – олардың көпшілігін Малердің өзі орындағандарын естігендігі үлкен қызығушылық тудырады. Уолтер Моцарт, Гайдн, Бетховен, Шуберт, Йоханнес Брамс, Иоганн Штраус-младший және Антон Брукнер сияқты ірі герман композиторларының, сондай-ақ Бах, Вагнер, Шуман, Дворак, Рихард Штраус, Чайковский, Сметана және басқалардың көптеген жоғары бағаланған жазбаларын жасады. Ол операның жетекші дирижері болды, Метрополитен опера театры мен Зальцбург фестивалінің Моцарттың «Дон Джованни» және «Фигароның үйлену тойы» операларын, Бетховеннің «Фиделио» операсын, Вагнер мен Вердидің операларын CD форматында таба аласыз. Сондай-ақ, 1950 жылдардағы Моцарт, Малер және Брамс репетицияларының жазбалары оның музыкалық басымдықтарын және оркестрлермен қарым-қатынастағы жылы және қатал емес әдісін (кейбір әріптестерімен салыстырғанда) көрсетеді.

Walter's work is documented on hundreds of recordings made between 1900 (when he was 24) and 1961. Most listeners became familiar with him through the stereo recordings made in his last few years, when his health was declining. Some critics have suggested that these recordings do not fully convey what Walter's art must have sounded like in its prime. The late recordings are said to have a geniality that contrasts with the energetic, intense and mercurial performances of earlier decades. Furthermore, Walter's late recordings focus mostly on older compositions, whereas in his youth he often conducted what was then considered newer music. Walter worked closely with Mahler as an assistant and protégé. Mahler did not live to perform his Das Lied von der Erde or Symphony No. 9, but his widow, Alma Mahler, asked Walter to premiere both. Walter led the first performance of Das Lied in 1911 in Munich and of the Ninth in 1912 in Vienna with the Vienna Philharmonic. Decades later, Walter and the Vienna Philharmonic (with Mahler's brother in law Arnold Rosé still a concertmaster) made the first recordings of Das Lied von der Erde in 1936 and of the Ninth Symphony in 1938. Both were recorded live in concert, the latter only two months before the Nazi Anschluss drove Walter (and Rosé) into exile. These recordings are of special interest for the performance practices of the orchestra and also for intensity of expression. Walter was to re record both works successfully in later decades. His famous Decca Das Lied von der Erde with Kathleen Ferrier, Julius Patzak and the Vienna Philharmonic was made in May 1952, and he recorded it again in stereo, with the New York Philharmonic, in 1960. He conducted the New York Philharmonic in the 1957 stereo recording of the Second Symphony. He recorded the Ninth in stereo in 1961. These recordings, as well as his other American recordings, were released initially by Columbia Records and later on CD by Sony. Since Mahler himself never conducted the Ninth Symphony and Das Lied von der Erde, Walter's performances cannot be taken as documentations of Mahler's interpretations. However, in the light of Walter's personal connection with the composer and his having given the original performances, they have another kind of primary authenticity. In his other (greatly esteemed) recordings of Mahler—various songs and the First, Second, Fourth, and Fifth Symphonies—there is the great added interest that he had heard Mahler's own performances of most of them. Walter made many highly acclaimed recordings of other great Germanic composers, such as Mozart, Haydn, Beethoven, Schubert, Johannes Brahms, Johann Strauss Jr., and Anton Bruckner, as well as of Bach, Wagner, Schumann, Dvorak, Richard Strauss, Tchaikovsky, Smetana, and others. Walter was a leading conductor of opera, and recordings of Mozart's Don Giovanni and The Marriage of Figaro from both the Metropolitan Opera and the Salzburg Festival, of Beethoven's Fidelio, and of Wagner and Verdi are now available on CD. Also of great interest are recordings from the 1950s of his rehearsals of Mozart, Mahler and Brahms, which give insight into his musical priorities and into the warm and non tyrannical manner—as contrasted with some of his colleagues—with which he related to orchestras.

Жазба шығармалары

Густав Малердің III. Симфониясы. "Der Merker 1" (1909), 9–11
"Малерс Вег: Эйн Эрингернсблат". "Der Merker 3" (1912), 166–171
"Этель Смит туралы: Бруно Вальтердің хаты". "Der Merker 3" (1912), 897–898
"Kunst und Öffentlichkeit". "Süddeutsche Monatshefte" (1916 жылғы қазан), 95–110
Бетховеннің салтанатты миссасы. "Münchner Neueste Nachrichten" (30 қазан 1920), Бетховен қосымшасы, 3–5
Музыканың моральдық күштері. Вена, 1935
Густав Малер. Вена, 1936
Брукнер және Малер. "Chord and Discord 2/2" (1940), 3–12
"Thema und Variationen – Erinnerungen und Gedanken". Стокгольм, 1947
"Von der Musik und vom Musizieren". Франкфурт, 1957
"Mein Weg zur Anthroposophie". "Das Goetheanum 52" (1961), 418–21
Хабарламалар 1894–1962. Л. В. Линдт құрастырған, Франкфурт а. М., 1969