Кіріспе

Француз опера әншісі Морис Арнольд Рено (24 шілде 1861 - 16 қазан 1933) - француз опера баритоны. Ол өзінің керемет әндері мен тамаша актерлік шеберлігімен халықаралық деңгейде танымал болды.

Алғашқы жылдар

Рено Бордода Арно Морис Кроно ретінде дүниеге келген. Бір жыл Париж консерваториясында, кейіннен Брюссель консерваториясында Жозеф Корнелис пен Анри Варноцтың қолында оқыды. Ол 1883 жылы Брюссельдегі Корольдік монета театрында тұңғыш рет өнер көрсетті және 1890 жылға дейін сол компанияда қалды. 1884 жылы Эрнест Рейердің "Сигурд" және 1890 жылы "Саламбо" премьераларында Роза Каронның қарсысында ән шырқады. Ол 1908-14 жылдары Монеада қайтадан пайда болады. 1890 жылы қазанда ол Опера Комикке қосылды, Лалоның "Le roi d'Ys" операсында Карнак роліне дебют жасады, сондай-ақ Дон Джованни мен "Der fliegende Holländer" және "Скарпия" фильмдеріндегі басты рөлдерді орындады. Келесі жылы ол Опера театрына ауысып, Мейербердің "Африка" операсында Нелуско ролімен дебют жасады. Ол 1914 жылға дейін Опера театрында жүйелі түрде өнер көрсетті.

Халықаралық мансап

Реноның Лондонға алғашқы қойылымы 1897 жылы маусымда Ковент-Гардендегі Алмаз мерейтойының гала-сарасында болды. Ол Эмма Имс және Эрнест ван Дайкпен бірге "Таннхаузердің" екінші актісінде және Альберт Альварес және Пол Плансонмен бірге "Гугеноттардың" төртінші актісінде ән шырқады. Ковент-Гардендегі 1897 жылғы қосымша қойылымдарға Ада Адини, Зели де Луссан және Марсель Журнемен бірге Дон Джованни кірді. Рено 1904 жылға дейін Лондонда үнемі өнер көрсетіп, кейде кейде сахнаға шығатын болды. Бұл қойылымдардағы актерлер көбінесе ерекше болды: Эмма Кальве, Эмма Эймс және Альберт Салезаның қатысуымен Кармен; Лили Леман, Лилиан Нордика немесе Эмма Дестинн, Сюзанна Адамс, Зели де Луссан және Эдуард де Рескемен бірге Дон Джованни; Мэри Гарденмен Манон; Нелли Мельба немесе Сельма Курц, Энрико Карузо және Марсель Журнемен Риголетто. Рено Санкт-Петербургте, Берлинде, Монте-Карлода өнер көрсетіп, көптеген гастрольдерге шықты. Ол Массененің "Ле-жонглер де Нотр-Дам" (1902) және "Шерубин" (1905) операларының премьераларында ән шырқады. 1902 жылы Монте-Карлода да, Ла Скалада да Тосканини дирижерлік етіп, Рауль Гунсбургтің Берлиоздың "Фаусттың лағынымы" атты қойылымында Мефистофельді әндеген.

Нью-Йорктегі Рено

Метрополитен операсының бас менеджері Морис Грау Реномен келісімшартқа қол қойды, бірақ әртүрлі қақтығыстар баритонаның ғасырдың басына дейін Нью-Йорктің ең үздік опера үйінде дебют жасауына кедергі болды. Генрих Конрид Граудың орнын басқан кезде, ол Реномен жасалған келісімшартты бұзды. Суретші сотқа жүгінді де, үлкен сомаға жеңіп алды. 1906 жылы Оскар Хаммерштейн мен Реномен Манхэттен опера театрына келісімшарт жасадым. Нелли Мелбаның үндеуімен оның таңғажайып келбеті мен сәнді Жан де Реске секілді тұлғасы ұнаған. Сондықтан да Реноның Манхэттендегі ең үлкен жеңістері Мэри Гарденмен байланысты екені таңқаларлық, бұл әйел ерлер арасындағы еркектік қызығушылығымен танымал емес. Реноның дебюті 1906 жылдың желтоқсан айында Мельба мен Алессандро Бончидің герцог ретінде Риголеттода болды. Содан кейін 1907 жылы қарашада Мэри Гарден Массененің "Таи" ролі бойынша Манхэттенде дебют жасады, Рено Атанаэль рөлінде. В. Дж. Хендерсон "Атанель ешқашан бәсекелестікке түспеді. Ешкім де мұндай әсерді туғызған жоқ". Манхэттендегі Реноның ең үлкен рөлдеріне Дон Джованни, Скарпия, Гермонт, Геродада Геродиада және Хоффманның аңызындағы үш зұлым кісіні кіргізді. 1910 жылы Хаммерштейнді сатып алғаннан кейін Рено Мет театрына қосылып, 25 қарашада Мельба мен Флоренсио Константиномен бірге Риголетто ретінде дебют жасады. Ол екі маусым бойы компанияда ән шырқады, 1912 жылы наурыз айында Гундоның "Фауст" операсындағы Валентин рөлінде соңғы рет өнер көрсетті.

Кейінгі жылдар

Морис Рено Америкадағы соңғы жылдары Бостон мен Чикаго Филадельфия компанияларымен кейде өнер көрсетті. 1910 жылы 21 қарашада ол Кармен Мелиспен бірге Скарпия ретінде пайда болды, кейін Рената Тебалдидің мұғалімі Бостон сыншысы Хорацио Паркер "Бұл Тосканың сахнаға алғаш шыққаннан бері өте жанды және жанды қойылымы болды!" деп жазуға мәжбүр болды. 1911 жылы Лондон опера театрында Хаммерштейннің соңғы Лондон спектакльдерінде ол Hérodiade, Rigoletto, Hoffmann және Nouguès Quo Vadis әңгімелерінде ән шырқады. Ұлы соғыста Рено әскерлер үшін концерттер берді және ол басқалармен бірге окопта артиллерия соққысына ұшырап, майданнан жарақат алды. Ол мүгедек болып қалды. Соғыстан кейін француз үкіметі оны "Құрмет легионы" орденіне ие етті. 1919 жылы сәуірде Париж операсының гала-концертіне қатысқаннан кейін Рено ақыры зейнеткерлікке шықты. 1920 жылы ол үнсіз фильмге түскен. Ол Парижде қайтыс болды.

Жазбалар

Морис Рено 52 қолжетімді жазба жасады, олардың 45-і The Gramophone Company (EMI-нің ізашарсы) үшін және жетісі Pathé үшін. 1901-1908 жылдар аралығында шығарылған, олардың көбі бірдей сүйікті шығармаларды қайталайды (немесе тіпті үш есе көбейтеді), яғни ол шын мәнінде тек 16 ария мен бес ән жазды. Көшірмелер шығарылған кезде, бұрынғы нұсқалар өшірілді, сондықтан кейбір осы заттар қазір, 100 жылдан астам уақыт өткеннен кейін өте сирек кездеседі. Бір ерекшелікпен барлығы француз тілінде айтылады. Бұл жерде дуэттер мен ансамбльдер жоқ. Өкінішке орай, оның көптеген атақты опералық рөлдерінің ариялары дискке берілмеген; бірақ оның жазғандары әнші және интерпретациялық суретші ретінде оның ұлылығын көрсетуге жеткілікті.

Алғыс айту

Морис Рено - әдемі, тік, қарапайым, көздері терең, шашы қызыл, шашы қызыл, мүйіздері ұзын, маталы магнетизмді толықтырған әсем адам. Ол - екі құрлықтың ең талапшыл сыншыларының мақтауында болған, сахнада сенімді актер, әнші ретінде керемет тұлға. Ол Жан Батист Фур (Деганың шебер суреті) және Жан Лассал сияқты Париж операсының әйгілі әншілерінің дәстүрінде бартондық асыл адам болды. Оның дауысы француз опералық репертуарында кез келген рөл үшін өте әдемі және өте бай әрі салмақты сәнді бұйым болатын. Италия мен Германияның кейбір бөліктеріне ол француз әдеби театрында трагикалық және батырлық өнердің бүкіл тарихи тұжырымдамасымен байланысты Académie nationale de musique драмалық декламация мектебінде тәрбиеленген сәнділік пен асылдықты әкелді. Ол сондай-ақ, бірінші дәрежелі бел-канто шебері, дауыстық өндіріс пен тыныс алу мәселесінде өте жетістіктерге жеткен. Осылай декламациялық және дауыстық команданың үйлесімі оның әншілігіне ерекше билік пен жарқындық берді. Оның деңгейіне жеткен суретшілер өте аз деп сеніммен айтуға болады. Нью-Йорктің белгілі сыншысы Генри Крехбиел жазғандай: "Рено отырған жерде үстелдің басы болады".