Леопольд Симоно: Канадалық опера әншісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Канадалық опера әншісі

Леопольд Симоно (3 мамыр 1916 – 24 тамыз 2006) – француз-канад лирикалық теноры, өзінің заманындағы ең көрнекті Моцарт орындаушыларының бірі. 1959 жылы ол алғашқы рет Calixa Lavallée сыйлығының иегері атанды.

Өмір және мансап

Симоно Квебектің Сент-Флавиен қаласында дүниеге келді және Квебек қаласында Collège de Lévis және Université Laval колледждерінде вокалды оқуды бастады. Монреальда Сальватор Иссурелмен бірге оқып жүріп, 1941 жылы Монреальдегі Les Variétés Lyriques-те кәсіби дебютын жасады. Содан кейін ол Пол Альтхауспен қосымша оқу үшін Нью-Йоркке кетті. 1946 жылы Нью-Йорк қаласының орталығында Мартадағы Лайонел рөлінде пайда болды. Сол жылы ол француз-канад сопраносы Пьеррет Алариге үйленді. Олар бірге Францияға кетті. Симоно 1949 жылы Париждің Опера Комикесінде Гуноның Мирель операсындағы Винсент рөліне және Париж операсында Моцарттың «Солғай флейтасында» Тамино рөліне дебют жасады. Ол 1950 жылы Aix-en-Provence фестивалінде Дон Джованнидегі Оттавио және Così fan tutte-дегі Феррандо әндерін орындап, дебют жасады. Келесі жылы, 1951 жылы, ол Глиндеборн фестивалінде Idomeneo-да Идамант ретінде дебют жасады. Осы екі фестивальдегі өнер көрсетуі оны өз заманының ең үздік Моцарт теноры ретінде тез таныстырды. Ол Зальцбург фестивалі мен Эдинбург халықаралық фестиваліне, Вена мемлекеттік операсына және Миландағы Ла Скалага ән айту үшін шақырылды. Ол Рамоның «Сыбайлас» операсын қайта жаңғыртуға қатысты. Францияда ол күйеуімен бірдей репертуарда ерекшелік танытқан жеңіл лирикалық колоратуралық сопрано болған әйелімен жиі ән шырқады. 1950 жылдары ол бірнеше танымал жазбалар жасады, соның ішінде Бруно Вальтердің дирижерлігімен Моцарттың Реквиемінің бірі, сондай-ақ 1956 жылы Берлиоздың Реквиемін Димитри Митропулос жүргізген The Wiener Staatsopernchor, The Wiener Philarmoniker. Ол сонымен қатар Philips Records компаниясымен екі атақты жазбаға қатысты, Жан Фурне жетекшілік еткен Les pêcheurs de perles және Глюктің Orphée et Euridyce Ханс Росбо жетекшілік еткен, онда ол кейбір сыншылар Надир мен Орфея рөлдерінің нақты орындалуы деп санайды. Симоно сонымен қатар Сер Томас Бичэмнің Моцарттың «Серайльдегі ұрлау» операсын жазған Белмонт рөлін және Феррандоның рөлін орындады, Моцарттың «Così fan tutte» операсында Элизабет Шварцкопф, Нан Мерриман, Роландо Панерай, Лиза Отто, Сесто Брускатинимен бірге Герберт фон Караянның дирижерлігімен, екеуі де классика деп саналады. Ол сондай-ақ Чарльз Мунктің 1959 жылы Берлиоз реквиемін жазған. Симоно 1954 жылы Чикаго лирикалық операсында тұңғыш рет өнер көрсетті, ол 1961 жылға дейін, атап айтқанда Вердидің «Травиатасында» Мария Калласпен бірге ән шырқады. Оның Метрополитен операсында жалғыз рет 1963-1964 жылдар маусымында Дон Оттавионың бес қойылымы болды. Симононың соңғы сахнаға шығуы 1970 жылы 24 қарашада Монреалда Генделдің Мессиясында болды. 1971 жылы Канада орденінің офицері атанды, 1995 жылы серіктесі болды. Симоно 1997 жылы Квебектің Ұлттық орденінің кавалері болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Симоно және оның әйелі мұғалімдер ретінде белсенді болды, әсіресе Банф орталығында. Сонымен қатар, олар 1982 жылы Британдық Колумбияның Виктория қаласында Канада Пикола операсын құрды. Олардың Изабелла мен Шанталь есімді екі қызы болды. Леопольд Симоно 2006 жылы 24 тамызда 90 жасында Викторияда (Британдық Колумбия) қайтыс болды.

Simoneau was born in Saint Flavien, Quebec, and started his vocal studies in Quebec City at the Collège de Lévis and Université Laval. While studying in Montreal with Salvator Issaurel, he made his professional debut with Les Variétés Lyriques in Montréal in 1941. He then left for New York City for complementary studies with Paul Althouse. In 1946 he appeared at the New York City Center as Lionel in Martha. That same year he married French Canadian soprano Pierrette Alarie. Together they left for France. Simoneau made his debut in 1949 at the Opéra Comique of Paris as Vincent in Gounod's opera Mireille and at the Paris Opera as Tamino in Mozart's The Magic Flute. He made his debut at the Aix en Provence Festival in 1950 singing Ottavio in Don Giovanni and Ferrando in Così fan tutte. The following year, 1951, he made his debut at the Glyndebourne Festival as Idamante in Idomeneo. His performances at these two festivals quickly established him as the outstanding Mozartian tenor of his time. He was invited to sing at the Salzburg Festival and the Edinburgh International Festival, at the Vienna State Opera and at La Scala in Milan, while pursuing his career in France, in roles such as Nadir in Bizet's Les pêcheurs de perles, Gérald in Delibes' Lakmé. He took part in the revival of opera such as Rameau's Les Indes galantes and Orphée in the French version for tenor of Gluck's Orfeo ed Euridice. In France he was frequently singing opposite his wife, who was a light lyric coloratura soprano excelling in the same repertoire as her husband. In the 1950s he made several famous recordings, including one of Mozart's Requiem with Bruno Walter conducting, and also in 1956 Berlioz's Requiem with The Wiener Staatsopernchor, The Wiener Philarmoniker conducted by Dimitri Mitropoulos. He also participated in two celebrated recordings with Philips Records, Les pêcheurs de perles conducted by Jean Fournet, and Gluck's Orphée et Euridyce conducted by Hans Rosbaud, in which he gave what some critics feel are the definitive performances of the roles of Nadir and Orphée. Simoneau also sang the role of Belmonte in Sir Thomas Beecham's recording of Mozart's Die Entführung aus dem Serail, and the role of Ferrando in Mozart's Così fan tutte opposite Elisabeth Schwarzkopf, Nan Merriman, Rolando Panerai, Lisa Otto, Sesto Bruscantini, conducted by Herbert von Karajan, both considered classics. He also sang in Charles Munch's critically acclaimed 1959 recording of the Berlioz Requiem. Simoneau made his debut at the Lyric Opera of Chicago in 1954, he sang there until 1961, notably in Verdi's La traviata opposite Maria Callas. His only Metropolitan Opera appearances were five performances of Don Ottavio during the 1963 64 season. Simoneau's final appearance was in Handel's Messiah in Montréal on November 24, 1970. He was made an Officer of the Order of Canada in 1971, he was promoted to Companion in 1995. Simoneau was also made a Knight of the National Order of Quebec in 1997. After retiring, Simoneau and his wife became active as teachers, notably at the Banff Centre. They also founded the Canada Piccola Opera in Victoria, British Columbia, in 1982. The couple had two daughters, Isabelle and Chantal. Léopold Simoneau died at his home on August 24, 2006, in Victoria, British Columbia, at the age of 90.