Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз генералы, дипломат және мемлекет қайраткері (1719–1785)
French general, diplomat and statesman (1719–1785)
Этьен Франсуа де Шойзол, Маркиз де Шейзол, Шойзол герцогы, КОХС, ОГФ (28 маусым 1719 – 8 мамыр 1785) – француз әскери шенеунігі, дипломат және мемлекет қайраткері. 1758 жылдан 1761 жылға дейін және 1766 жылдан 1770 жылға дейін Францияның Сыртқы істер министрі болды және осы кезеңде Францияның әлемдік стратегиясына зор ықпал етті. Ол Жеті жылдық соғыста Францияның жеңілісімен және француз беделін қайта жаңғыртуға жасалған тымыр-тыбырмен тығыз байланысты.
Étienne François de Choiseul, Marquis of Stainville, Duke of Choiseul, KOHS, OGF (28 June 17198 May 1785) was a French military officer, diplomat and statesman. From 1758 to 1761 and from 1766 to 1770, he was Foreign Minister of France and had a strong influence on France's global strategy throughout the period. He is closely associated with France's defeat in the Seven Years' War and subsequent efforts to rebuild French prestige.
Көтеріліңіз
Франсуа Жозеф де Шойзельдің үлкен ұлы, Стенвилль маркизі (1700–1770), Этьен Франсуа Лотарингия герцогтығының Нанси қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі Франциямен тығыз мәдени және саяси байланысы бар тәуелсіз француз тілді мемлекетті басқарған Лотарингия герцогінің басты кеңесшілерінің бірі болды. Туған кезде ол Стенвилль графы титулын алды. 1737 жылы Лотарингиялық Франциск Стефан (болашақтағы Киелі Рим императоры Франциск I) Лотарингиядан бас тартып, Италиядағы Тоскананың билеушісі болуға мәжбүр болды. Лотарингия әулетіне адалдығының өзінің мүмкіндіктерін шектейтінін түсінген Этьен Франсуа өзінің адалдығын Францияға ауыстырды. Аустрия-Түркия соғысы кезінде тәжірибе жинағаннан кейін, ол Деттингендегі француз әскерлерінің көрінісінен қатты қорқып, әсіресе кейіннен «бейжайлық пен білімсіздік» деп сипаттаған нәрсесіне наразы болды, және оның осы тәжірибесі француз әскеріндегі келешек реформаларына түрткіс болды. 1745 жылдан 1748 жылға дейін ол Төмен елдердегі армиямен бірге болды және Монс, Шарлеруа және Маастрихт қалаларын қоршауға қатысты. Ол генерал-лейтенант шеніне жетті және 1750 жылы Луи Франсуа Крозаттың қызы Луиза Онорин Крозатқа үйленді, Шатель маркизі (1750 жылы қайтыс болды), ол күйеуіне атасы Антуан Крозаттың зор байлығының үлесін, сондай-ақ оның ағасы Пьердің Ришелье көшесіндегі әсем Хотел де Крозат үйін сыйлады және өте адал әйел болды. Шуазол Помпадур ханымның құрметіне ие болды, ол король Людовик XV-тің өзінің туысы Шарлотта Розалия де Романеге, Шозель-Бопре графинясына жазған хаттарын тапты, король бұрын осы әйелмен сырлы қарым-қатынаста болған еді; және Вогездердегі бекініс ретінде қысқа ғана уақыт қызмет еткеннен кейін, 1753 жылы ол Римге елші болып тағайындалды, онда оған папалық бұйрықтан туған ала-құлалықтар туралы келіссөздер жүргізу тапсырылды. Ол бұл міндетті шеберлікпен орындады, ал 1757 жылы оның қамқоршысы оны Венаға ауыстыруға қол жеткізді, онда Франция мен Австрия арасындағы жаңа одақты нығайту міндеті қойылды. Ол 1757 жылдың мамырында қол қойылған Версаль келісімінің екінші нұсқаушысының бірі болды, онда екі мемлекет Германияда Пруссияға қарсы бірлескен соғысқа түсуге міндеттенді.
The eldest son of François Joseph de Choiseul, marquis de Stainville (1700–1770), Étienne François was born in Nancy in the Duchy of Lorraine where his father was one of the leading advisors to the Duke of Lorraine who ruled an independent French speaking state with close cultural and political links with France. At birth, he bore the title of comte de Stainville. In 1737, Francis Stephen of Lorraine (the future Holy Roman Emperor Francis I) was pressured into giving up Lorraine and becoming ruler of Tuscany in Italy. Realising that continued loyalty to the House of Lorraine would limit his opportunities, Étienne François transferred his allegiance to France. After gaining experience during the Austro Turkish War, He had been appalled by what he had witnessed of the French forces at Dettingen, particularly what he later described as their "indifference and ignorance", and his experiences motivated his later reforms of the French military. From 1745 to 1748, he was with the army in the Low Countries and was present at the sieges of Mons, Charleroi and Maastricht. He attained the rank of lieutenant general and, in 1750, married Louise Honorine Crozat, daughter of Louis François Crozat, marquis du Châtel (died 1750), who brought her husband her share of the large fortune of her grandfather Antoine Crozat as well as his brother Pierre's grand Hôtel de Crozat on the rue de Richelieu, and proved a most devoted wife. Choiseul gained the favour of Madame de Pompadour by procuring for her letters that King Louis XV had written to his cousin's wife, Charlotte Rosalie de Romanet, comtesse de Choiseul Baupré, with whom the king had formerly had an intrigue; and after a short time as bailli of the Vosges, he was given the appointment of ambassador to Rome in 1753, where he was entrusted with the negotiations concerning the disturbances called forth by the papal bull Unigenitus. He acquitted himself skillfully in this task, and, in 1757, his patroness obtained his transfer to Vienna, where he was instructed to cement the new alliance between France and Austria. He was one of the principal authors of the Second Treaty of Versailles, signed in May 1757, which pledged the two states to a combined war in Germany against Prussia.
Жеті жылдық соғыс
Венадағы жетістігі 1758 жылы Кардинал де Бернисті сыртқы істер министрі қызметінен ығыстырғанда, оған үлкен мансапқа жол ашты және жеті жылдық соғыс кезінде француз сыртқы және әскери саясатын бағыттап, іріккендеу басқарды. 1759 жылы ол Ұлыбританияға қарсы амбициялы шабуыл жоспарлады, бірақ Лагос шайқасы мен Киберон шығанағындағы шайқаста француз теңіз күштерінің жеңіліске ұшырауы салдарынан бұл жоспар тоқтатылды. 1759 жылы жеңіске жетудің тағы бір маңызды жоспары – Ганноверге шабуыл жасау болды, бірақ француз әскері Минден шайқасында жеңілгендіктен ол орындалмады. 1759 мен 1762 жылдар аралығында Германияға жасалған француз әрекеттері сәтсіз аяқталды, соның ішінде Веллингхаузен шайқасы да осылардың қатарында болды. Ол Францияның пэрі (графы) атағын алды және де Шоизель герцогі болып жарияланды. 1761 жылдан 1766 жылға дейін оның туысы Сезар Габриэль де Шоизель, де Праслин герцогі сыртқы істер министрі болғанымен, Шоизель 1770 жылға дейін Франция саясатын бақылауда ұстады және сол кездегі басқа да маңызды мемлекеттік лауазымдардың көпшілігін атқарды. «Отбасылық келісім» (Pacte de Famille) авторы ретінде ол Испания Бурбон әулетімен одақтасып, Австриямен жасалған одақтың апатты нәтижелерін түзетуге тырысты, бірақ оның бұл әрекеті кеш қалды. Дегенмен, оның басқа да мемлекеттік салалардағы белсенді саясаты бекер болған жоқ. Россбах пен Крефельд шайқастарындағы жеңілістерден кейін елдің рухы құлдыраған кезде, ол батылдығы мен күшімен армия мен флотты реформалап, нығайтты. Канада мен Үндістанды жоғалтуға үлкермегенімен, ол Антиль аралдары мен Сан-Домингодағы француз колонияларын дамытты. Оның ішкі істерді басқаруы философтарды қанағаттандырды. Ол «Энциклопедияның» жарық көруіне рұқсат берді, иезуиттерді елден қуғызды және Рим папасы XIV Клементтің бұл орденді уақытша таратуына себепкер болды.
His success in Vienna opened the way to a larger career in 1758, when he supplanted Cardinal de Bernis as minister for foreign affairs and so largely had the direction of French foreign and military policy during the Seven Years' War. In 1759, he planned an ambitious invasion of Britain which was halted by French naval defeats at the Battle of Lagos and the Battle of Quiberon Bay. His other major plan to achieve victory in 1759 was an attack on Hanover, which was thwarted by the French defeat at the Battle of Minden. Between 1759 and 1762, further French moves into Germany were unsuccessful, including the Battle of Vellinghausen. He was then made a peer of France and created duc de Choiseul. Although from 1761 to 1766, his cousin César Gabriel de Choiseul, duc de Praslin, was minister for foreign affairs, Choiseul continued to control the policy of France until 1770 and held most of the other important offices of state at the time. As author of the Pacte de Famille, he sought to retrieve the disastrous results of the alliance with Austria by an alliance with the Spanish House of Bourbon, but his action came too late. His vigorous policy in other departments of state was not, however, fruitless. Coming to power during the demoralization after the defeats of Rossbach and Krefeld, by boldness and energy he reformed and strengthened both army and navy, and, although too late to prevent the loss of Canada and India, he developed French colonies in the Antilles and San Domingo. His management of home affairs in general satisfied the philosophes. He allowed the Encyclopédie to be published and brought about the banishment of the Jesuits and the temporary abolition of the order by Pope Clement XIV.
Француздық күшті қайта құру
1763 жылғы Париж келісімінен кейінгі жылдары Шозюль француз әскерін қайта құруға тырысты. Ұлыбританияның Жеті жылдық соғыста жеңіске жетуі және одан кейін Еуропадағы күштер тепе-теңдігінің бұзылуынан алаңдап, ол Ұлыбританияға қарсы болашақ кек алу соғысына Испанияның қолдауын сақтап қалуға тырысты және Ұлыбританияға шабуыл жасаудың бірнеше жоспарын жасады. Францияның аумақтық шығындарын өтеу үшін ол Корсика мен Лотарингияны Франция тәжіне қосты. Ол Корсиканың француз билігіне көшуіне жетекшілік етті. Сондай-ақ, Гвиананы қоныстандырудың сәтсіз жобасын қадағалады. 1760-шы жылдардың соңында Шозюль Балтық теңізі маңындағы Ресейдің күшейіп келе жатқан күшінен алаңдады, өйткені оның артында Ұлыбритания тұр деп ойлады. Ол олардың Францияға қарсы «солтүстік одақ» құруды жоспарлап отырғанын айтты. Осыған қарсы тұру үшін ол Осман империясын Ресейге шабуыл жасауға ынталандыру арқылы Екатерина II-нің билігін құлатуға немесе әлсіретуге үміттенді. Алайда, Шозюльдің құлауына иезуиттерге қарсы әрекеттері, олардың қарсыласы Ла Шалоте және провинциялық парламенттерді қолдауы себеп болды. 1764 жылы мадам де Помпадур қайтыс болғаннан кейін, оның жаулары, патшаның жаңа сүйіктісі мадам дю Барри және канцлер Мопэу оларды өздерінің жоспарларына қосып, оған тым күшті болды. Ол өзінің қарындасы Беатрикс де Шозюль-Стенвильдің мадам де Помпадурдан кейін патшаның сүйіктісі болуға тырысқанда қолдады, бұл оны мадам дю Барриге қарсы қойды. Австриялық одақты нығайту мақсатында Шозюль дофин, болашақ Людовик XVI және Священ Рим империясының императрицасы Мария Тереза мен император Франциск I-нің қызы эрцгерцогиня Мария Антуанеттаның некесін қолдады. Шозюль бұл некені жеке жеңіс деп есептеді және ол өзінің билік позициясын нығайтады деп сенді. 1770 жылы Фолкленд аралдары мәселесі бойынша Ұлыбритания мен Испания арасындағы дау ашық соғысқа ұласу қаупін тудырды. Ұлыбританияның гегемониясын жоюға бағытталған ұзақ мерзімді стратегиясының бір бөлігі ретінде Шозюль Испанияны белсенді түрде қолдады және соғысқа дайындық үшін француз әскерін жұмылдырды. Бұл туралы білген Людовик XV, өзінің билігінің көп бөлігін алып кеткен соғыстардан кейін бейбітшілікке ұмтылып, ашуланды. 1770 жылы Фолкленд дағдарысының ең жоғары нүктесінде Шозюль қызметтен босатылып, өзінің елдік иелігіне, Шато-де-Шантелупаға зейнетке шығуға бұйрық берілді. Осыдан кейін Ұлыбритания мен Испания дағдарысты бейбіт жолмен шешті.
In the years following the Treaty of Paris of 1763, Choiseul attempted to rebuild the French military. Alarmed by the British victory in the Seven Years' War and the upset in the European balance of power that followed, he tried to secure continued Spanish support for a future war of revenge against Britain and drew up a number of plans for an invasion of Britain. In an effort to compensate for French territorial losses, he added Corsica and Lorraine to the crown of France. He directed the French conquest of Corsica. He also oversaw a failed scheme to settle Guiana. By the late 1760s Choiseul was concerned by the growing strength of Russia around the Baltic Sea fearing that Britain was behind it. He believed they were planning a "northern league" against France. To counter this he hoped to depose or severely weaken the power of Catherine the Great by encouraging the Ottoman Empire to attack Russia. However, Choiseul's fall was caused by his action against the Jesuits and by his support of their opponent La Chalotais, and of the provincial parlements. After the death of Madame de Pompadour in 1764, his enemies, incorporating the King's new mistress, Madame du Barry, in their plots, and the chancellor Maupeou, were too strong for him. He had supported his sister Béatrix de Choiseul Stainville, in her attempt to succeed Madame de Pompadour as the king's mistress, which placed him in opposition to Madame du Barry. In an attempt to boost the Austrian alliance, Choiseul was an advocate of the marriage between the Dauphin, the future Louis XVI, and the archduchess Marie Antoinette, a daughter of the Holy Roman Empress Maria Theresa and the Emperor Francis I. Choiseul considered the marriage a personal triumph and believed it would cement his position of power. In 1770, a dispute between Britain and Spain over the Falkland Islands threatened to flare into open warfare. As part of his long term strategy to overturn what he perceived as British hegemony, Choiseul strongly supported Spain and mobilised the French military in preparation for war. Louis XV, who sought peace after the wars that had dominated much of his reign, was angry when he discovered that. At the height of the Falkland Crisis in 1770, Choiseul was dismissed and ordered to retire to his country estate, the Château de Chanteloup. The crisis was then settled peacefully by Britain and Spain.
Зейнеткерлік
Оған қарсы жасалған интригалар, алайда, оның бұрыннан жоғары болған танымалдылығын арттырды. 1774 жылға дейін жалғасқан зейнеткерлік кезеңінде ол мол байлықпен өмір сүрді және көптеген көрнекті тұлғалар оны аралап тұрды. Бас министр қызметіне Эммануэль Арман де Ришелье, д’Эгийон герцогы келді, оның сыртқы саясаты Шуазольдікіне ұқсас болды. Д’Эгийон Шуазольге қарағанда абсолюттік монархияны жақтады және мадам Дю Барридің айналасына топтасқан топпен тығыз байланыста болды. Шуазоль кеңінен танымал болды, көптеген адамдар оған қолдау көрсету мақсатында қоштасуға келді, ол Парижден Шантелупа иелігіне кетуге дайындалып жатқанда. 1771 жылы ол мадам Дю Барриді тақтан түсіру үшін король мен Альбертин Элизабет Патердің арасында құпия неке жасауға жасалған сәтсіз әрекетке қатысты. Шуазольдің үлкен көңілі қалды, бірақ Людовик XVI оны бұрынғы лауазымына қайта қысметке алмады, алайда патша оған 1774 жылы Парижге оралуға рұқсат берді. Шуазоль 1785 жылдың 8 мамырында Париждегі Делонай қонақ үйінде, жеке резиденциясында қайтыс болды және Шантелупта жерленді. Ол үлкен қарызды мұра етіп қалдырды, оны оның жесірі ұқыпты түрде төледі. Шуазольдің жесірі, "жан түршігерлік зұлымдықтардың ешқандай кемшілік таппаған" әйел, 3 желтоқсан 1801 жылы қайтыс болғанға дейін зейнеткерлікпен өмір сүрді.
The intrigues against him had, however, increased his popularity, which was already great, and, during his retirement, which lasted until 1774, he lived in the greatest affluence and was visited by many eminent figures. He was succeeded as Chief Minister by Emmanuel Armand de Richelieu, duc d'Aiguillon whose foreign policy was similar to that of Choiseul. D'Aiguillon favoured a more absolute monarchy than Choiseul did, and was strongly connected to the faction grouped around Madame Du Barry. Choiseul enjoyed widespread popularity and many people came to bid him farewell, as a gesture of support, as he prepared to leave Paris for his Chanteloup estate. In 1771, he participated in the unsuccessful attempt to arrange a secret marriage between the king and Albertine Elisabeth Pater in order to depose Madame du Barry. Greatly to Choiseul's disappointment, Louis XVI did not restore him to his former position although the king allowed him to come back to Paris in 1774. Choiseul died in his private residence, the Hôtel Delaunay, in Paris, on 8 May 1785 and was buried in Chanteloup. He left a huge accumulation of debts, which was scrupulously discharged by his widow. Choiseul's widow, a woman "in whom industrious malice could not find an imperfection", lived in retirement until her death, on 3 December 1801.
Бағалау
Шойзель қабілетті де, еңбекқор да болды, және қажырлылығы жетпесе де, істерді басқаруда көрегенділік пен жомарттық танытты. Сырт келбеті бойшаң, сұлу емес, бірақ қызғылт беті мен күшті дене бітімімен ерекшеленді. Оның "Естеліктері" Шантелупа жерсіндірілуінде жазылған, және түрлі мәселелер бойынша жекелеген жазбалардан тұрады. Ағылшын жазушысы Хорас Уолпол өзінің естеліктерінде герцогтың мінезін айқын бейнелейді, оны патшайым Екатерина II-ге кек қайтару үшін орыс-түрік соғысын (1768–1774) тудырды деп айыптайды, сондай-ақ оның сыртқы саясаты туралы: "Ол бір елдің құлауын жоспарлап, шеше алатын, бірақ ұсақ зиян немесе тар пайда туралы ойлана алмайтын еді. Ол мемлекеттің де, өзінің де байлығын ысырапқа шашты, бірақ мемлекеттің есебінен өзінің кемшіліктерін толтырмады". Шойзельдің жеке өміріне қатысты Уолпол "оның үнемі іздегені – нәзіктіксіз ерлік" екенін айтады.
Choiseul possessed both ability and diligence, and though lacking in tenacity, he showed foresight and liberality in his direction of affairs. In appearance he was a short, ill featured man, with a ruddy countenance and a sturdy frame. His Mémoires were written during his exile in Chanteloup, and are merely detached notes upon different questions. English writer Horace Walpole, in his Memoirs, gives a vivid description of the duke's character, accuses him of having caused the Russo Turkish War (1768–1774), as a revenge on Tsarina Catherine II and says of his foreign policy: "he would project and determine the ruin of a country, but could not meditate a little mischief or a narrow benefit He dissipated the nation's wealth and his own; but did not repair the latter by plunder of the former". In reference to Choiseul's private life, Walpole asserts that "gallantry without delicacy was his constant pursuit".
Көркем туындылар жинағы
Шойсэуль музыкаға, театр мен өнерге қызығушылық танытты. Ол Францияның ең маңызды суреттер коллекцияларының бірін құрды және көптеген француз суретшілерінің жомарт меценаты болды. Оның коллекциясындағы заттар екі маңызды визуалды жазбаның арқасында белгілі: біріншісі, көбінесе «Шоизель қорапшасы» деп аталатын, Луи Николас ван Бларенбергтің 1770–1771 жылдары салған, Париждегі резиденциясы – Ришелье көшесіндегі Хотель де Шоизельдің интерьерін бейнелейтін бес миниатюралық суреті; және екіншісі, Пьер Франсуа Басан жасаған гравюралармен толықталған 1771 жылғы коллекциясының каталогы. Шойсэульдің суреттер жинағы негізінен голланд, фламанд және француз суреттерінен тұрады, соның ішінде Рембрандттың сегіз туындысы (мысалы, «Мұсаның табылуы», Филадельфия өнер мұражайы), Якоб ван Руисдейлдің «Эгмонда-ан-Зеедегі жағажай» (Ұлттық галерея, Лондон), Жерард тер Борхтың «Екі адамға теорбо ойнайтын әйел» (Ұлттық галерея, Лондон), Филипс Вуверманның «Елікке аң аулау» (Эрмитаж мұражайы, Санкт-Петербург), Клод Лорреннің «Меркурий мен Ио» (Ұлттық галерея, Дублин), Луи Ле Найннің «Төте» (Лувр, Париж), Жан Батист Грезедің «Итпен қыз» (Уптон Хаусы, Уорвикшир) және «Махаббатқа құрбандық» (Уоллас жинағы, Лондон), Джозеф Вернеттің «Тас аркасы» (Нимдегі Әдемі өнерлер мұражайы), Роберттың «Теңіз жағасындағы Мысыр сарайы» (Дюнкерктегі Әдемі өнерлер мұражайы) және Джозеф Мари Вьеннің «Мойыншоуып жатқан грек қызы» (Понседегі өнер мұражайы). Шойсэуль Францияның көптеген гравюралық түрлеріне де ие болды (оның ішінде Клод Шастильон, Израиль Сильвестр, Альберт Фламен және Рейньер Нумстың еңбектері), сондай-ақ 18 ғасырдың ең танымал француз жиһаздарының біріне – кейіннен Таллеран, Франц фон Вольф Меттерних және Эдмонд Адольф де Ротшильдке тиесілі болған, эбэнист Антуан Годрео мен қола ойып жасаушы Жак Каффиериге жатқызылатын үстелге ие болды.
Choiseul was interested in music, theatre, and art. He created one of the most important collections of paintings in France and was a generous patron of many French artists. The items in his collection are known with some accuracy because of two important visual records: first, a snuffbox, often referred to as the 'Choiseul box', with five miniature paintings (1770–1771) by Louis Nicolas van Blarenberghe, depicting the interior of his Paris residence, the Hôtel de Choiseul on the Rue de Richelieu; and second, a 1771 catalog of his collection with engravings created by Pierre François Basan. Choiseul's collection of paintings mainly consisted of Dutch, Flemish, and French pictures, and included eight works by Rembrandt (for example, the Finding of Moses, Philadelphia Museum of Art), Jacob van Ruisdael's Shore at Egmond aan Zee (National Gallery, London), Gerard ter Borch's Woman Playing a Theorbo to Two Men (National Gallery, London), Philips Wouwerman's Stag Hunt (Hermitage Museum, St. Petersburg), Claude Lorrain's Mercury and Io (National Gallery, Dublin), Louis Le Nain's Forge (Louvre, Paris), Jean Baptiste Greuze's Girl with a Dog (Upton House, Warwickshire) and Sacrifice to Love (Wallace Collection, London), Joseph Vernet's Rock Arch (Musée des Beaux Arts, Nîmes), Hubert Robert's Egyptian Palace by the Sea (Musée des Beaux Arts, Dunkirk) and Joseph Marie Vien's Greek Girl at the Bath (Museo de Arte, Ponce). Choiseul also owned a large number of engraved views of France (including works by Claude Chastillon, Israel Silvestre, Albert Flamen, and Reinier Nooms) and one of the most famous pieces of French furniture of the 18th century, a desk later owned by Talleyrand, Franz von Wolff Metternich, and Edmond Adolphe de Rothschild, that has been attributed to the ébéniste Antoine Gaudreau and the bronze chaser Jacques Caffieri.
Еске алу және халықтық мәдениет
Шоисеул аралы — Соломон аралдарының ең үлкен аралы, оның құрметіне аталған. Шоисеул шығанағы — Шығыс Фолклендтегі маңызды шығанақ, ол оның есімімен аталған. Шоисеул 1934 жылғы «Мадам дю Барри» фильмінде Генри О'Нилл ойнаған рөлде көрінеді. Шоисеул 2006 жылғы София Копполаның «Мария Антуанетта» фильмінде Жан Кристоф Буве ойнаған рөлде пайда болады.
Choiseul Island, the largest island of the Solomon Islands is named after him. Choiseul Sound, a major inlet on East Falkland is named after him. Choiseul appears in the 1934 film Madame du Barry where he is played by Henry O'Neill. Choiseul appears in the 2006 film Marie Antoinette, directed by Sophia Coppola, where he is played by Jean Christophe Bouvet.