Чарльз "Лаки" Лучано: Американдық мафияның әкесі

Кіріспе

Итальяндық-американдық мафиози (1897–1962)

Чарльз "Лакки" Лучано (,/l//uː//tʃ//i/'/ɑː//n//oʊ/ LOOcheeAHnoh, luˈtʃaːno; туған Salvatore Lucania salvaˈtoːre lukaˈniːa; 24 қараша 1897 – 26 қаңтар 1962) – негізінен АҚШ-та қызмет еткен итальяндық гангстер. Ол қылмыстық мансабын "Бес нүкте" тобында бастады және Ұлттық қылмыс синдикатының дамуына зор үлес қосты. Лучано 1931 жылы Кастелламмарезе соғысынан кейін Сальваторе Маранцаноның "бас босс" лауазымын жойғаннан кейін Комиссияны құрғандығы үшін АҚШ-тағы қазіргі заманғы ұйымдасқан қылмыстың әкесі саналады. Ол сондай-ақ қазіргі Генуэз қылмыстық отбасының алғашқы ресми басшысы болды. 1936 жылы Лучано аудандық прокурор Томас Э. Дьюидің көп жылдық тергеуінен кейін, мәжбүрлеу арқылы секс-жұмысқа салу және секс-жұмыс бизнесін ұйымдастыру қылмыстары үшін сотқа тартылып, сотталды. Оған 30-дан 50 жылға дейін түрме жазасы берілді, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның еврей мафиозисі Мейер Лански арқылы Әскери-теңіз күштері министрлігімен келісім жасалды, ол теңіз күштеріне барлау ақпаратын ұсынуға міндеттенді. 1946 жылы соғыс кезіндегі ынтымақтастығы үшін оның жазасы Италияға депортация жасау шартымен жеңілдетілді. Лучано 1962 жылғы 26 қаңтарда Италияда қайтыс болды, және оның денесі АҚШ-қа қайтарылып, жерленді.

Ерте өмір

Лучано Сальваторе Лукания 1897 жылғы 24 қарашада Сицилияның Леркара Фридди қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Антонио Лукания мен Розалия Каффарелланың тағы төрт баласы болды: Джузеппе (1885 жылы туған), Бартоломео (1890 жылы туған), Филиппа, Фанни деп аталған (1901 жылы туған) және Кончетта (1903 жылы туған). Лучаноның әкесі Сицилиядағы күкірт кенішінде жұмыс істеді. Кітап Лучаноның өлімінен бірнеше жыл бұрын Голливуд продюсері Мартин Гошпен болған әңгімелеріне негізделген. *The New York Times* газеті кітап жарыққа шығар алдында хабарлағандай, кітапта Лучаноның өлімінен кейін болған оқиғалар туралы айтқан сөздері келтірілген, мафия туралы бұрын жарық көрген кітаптардағы қателер қайталанады және Лучаноның түрмеде болған кезде өткізген кездесулері сипатталған. Олар Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігінде қоныстанды, бұл итальяндық иммигранттар үшін танымал мақсат болды. 14 жасында Лучано мектепті тастап, аптасына 7 доллар табатын шапандар жеткізу жұмысына орналасты. Бірақ, текке ойнап 244 доллар ұтып алғаннан кейін, Лучано жұмысынан кетіп, көшеде ақша табуға кірісті. Жасөспірім шағында Лучано өзінің бандасын құрды және бұрынғы Бес нүктелік банданың мүшесі болды. Басқа көше бандаларынан айырмашылығы, олардың қызметі ұсақ-түйек қылмыстар болса, Лучано итальяндық және ирландтық бандалардан еврей жастарын аптасына 10 центтен қорғауды ұсынды. Ол сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыстың шамасында әйелдерді іздеу (сутенерлік) ісін үйренді. Лучано Майер Ланскимен жасөспірім кезінде танысты, ол Ланскиді мектептен үйге қайтып келе жатқанда қорқытып, қорғау ақысын талап етуге тырысты. Лучано кіші баланың өзіне танысқан қарсылықтарына құрмет көрсетті, осылайша екеуі ұзаққа созылатын серіктестік құрды. Лучаноның «Бақытты» деген лақап атын қалай алғаны белгісіз. Бұл 1929 жылы басқа мафия басшысына жұмыс істеуден бас тартқаны үшін үш адамнан қатты соққы алып, тамағын кесіп тастауынан туындаған болуы мүмкін. 1916 жылдан 1936 жылға дейін Лучано 25 рет тұтқындалды, оның ішінде шабуыл жасау, заңсыз құмар ойындар, шантаж және қарақшылық айыптары қойылды, бірақ ол түрмеде уақыт өткізбеді. Оның тегінің қалай «Лучано» деп жазылғаны да белгісіз. Бұл да газеттердегі жиі қате жазулардың нәтижесі болуы мүмкін.

Luciano was born Salvatore Lucania on November 24, 1897, in Lercara Friddi, Sicily. His parents, Antonio Lucania and Rosalia Caffarella, had four other children: Giuseppe (born 1885), Bartolomeo (born 1890), Filippa, called Fanny (born 1901), and Concetta (born 1903). Luciano's father worked in a sulfur mine in Sicily. The book was based on conversations that Luciano supposedly had with Hollywood producer Martin Gosch in the years before Luciano's death. As The New York Times reported shortly before the book's publication, the book quotes Luciano talking about events that occurred years after his death, repeats errors from previously published books on the Mafia, and describes Luciano's participation in meetings that occurred when he was in jail. They settled in New York City in the borough of Manhattan on its Lower East Side, a popular destination for Italian immigrants. At age 14, Luciano dropped out of school and started a job delivering hats, earning $7 per week. However, after winning $244 in a dice game, Luciano quit his job and began earning money on the street. As a teenager, Luciano started his own gang and was a member of the old Five Points Gang. Unlike other street gangs, whose business was petty crime, Luciano offered protection to Jewish youngsters from Italian and Irish gangs for 10 cents per week. He was also learning the pimping trade in the years around World War I. Luciano met Meyer Lansky as a teenager, when Luciano attempted to extort Lansky for protection money on his walk home from school. Luciano respected the younger boy's defiant responses to his threats, and the two formed a lasting partnership. It is not clear how Luciano earned the nickname "Lucky". It may have come from surviving a severe beating and throat slashing by three men in 1929 as the result of his refusal to work for another mob boss. From 1916 to 1936, Luciano was arrested 25 times on charges including assault, illegal gambling, blackmail and robbery but spent no time in prison. It is also not clear how his surname came to be rendered "Luciano". This too may have been the result of persistent misspellings by newspapers.

Тыйым және 1920 жылдардың басында

1920 жылдың 17 қаңтарында АҚШ Конституциясына он сегізінші түзету күшіне енді және түзету 1933 жылы жойылғанға дейін құрғақ заң сақталды. Бұл түзету алкогольді ішімдіктерді өндіруге, сатуға және тасымалдауға тыйым салды. Алкогольге деген сұраныс тоқтамағандықтан, оның қара нарығы қылмыскерлерге қосымша табыс көзі болды. 1920 жылға қарай Лучано Вито Дженовезе және Фрэнк Костелло сияқты болашақ мафия басшыларымен танысты, Костелло оның ұзақ жылғы досы және Бес нүктелік топ арқылы болашақ серігі болды. Сол жылы Төменгі Манхэттендегі бандиттік топтың басшысы Джо Массерия Лучаноны өзінің қарулы адамдарының бірі ретінде жұмысқа алды. Осы кезеңде Лучано мен оның жақын достары құмар ойыншы Арнольд "Ақылды" Ротштейн үшін жұмыс істей бастады, ол құрғақ заңнан үлкен пайда табу мүмкіндігін бірден байқап, Лучаноға контрабандалық алкогольді бизнес ретінде жүргізуді үйретті. Лучано, Костелло және Дженовезе Ротштейннің қаржысымен өздерінің контрабандалық операцияларын бастады. 1925 жылға қарай Лучано жылына 12 миллион доллардан астам табыс табады және Нью-Йорктегі заңсыз құмар ойындар мен контрабандалық операцияларын жүргізу арқылы жылына шамамен 4 миллион доллар жеке табысқа ие болды, бұл іс Филадельфияға дейін жетті.

Билікке көтерілуі және 1920 жылдардың аяғы

Көп ұзамай Лучано Джо Массерияның қылмыстық ұйымының басты көмекшісіне айналды. Ротштейннен айырмашылығы, Массерия білімсіз, әдепсіз және басқару дағдылары шектеулі болды. 1920 жылдардың соңында Массерияның басты қарсыласы – Кастелламмарезе кланын басқару үшін Сицилиядан келген Сальваторе Маранцано еді. Массерияның лейтенанты Гаэтано Рейна Маранцаноға өткеннен кейін, Массерия Лучаноға Рейнаны өлтіруді ұйымдастыруды бұйырды. 1930 жылдың 26 ақпанында Рейна өлтірілгеннен кейін Массерия мен Маранцано арасындағы бәсекелестік қанды Кастелламмарезе соғысына ұласты. Массерия мен Маранцано «Мұртты Питтер» деп аталды: Италияда қылмыстық мансабын бастаған ескі, дәстүрлі мафия басшылары. Олар «ешкімге белгісіз мафияның» «қадір-қасиет», «дәстүр», «күрес» және «абырой» принциптерін сақтауға сенді. Бұл басшылар итальяндық еместермен жұмыс істеуден бас тартты және сицилиялық еместерге күмәнмен қарады. Кейбір консервативті басшылар тек өздерінің сицилиялық ауылынан шыққан адамдармен ғана жұмыс істеді. Лучано, керісінше, итальяндықтар ғана емес, еврей және ирландтық гангстерлермен де жұмыс істеуге дайын болды, егер ақша табу мүмкіндігі болса. Лучано дәстүрлі сицилиялық мафиозилердің «ласық калабриялық» деп аталатын Костелломен араласуы туралы сөздерін естіп, таң қалды. Көп ұзамай Лучано Италияда туып, Америкада қылмыстық өмірін бастаған және басшыларының консервативтілігіне наразы болған басқа жас гангстерлермен байланыс орната бастады. Лучано Ротштейннен алған сабақтарды пайдаланып, олардың қылмыстық әрекеттерін қылмыстық империяға айналдыруды қалады. Соғыс барысында бұл топқа болашақ гангстерлердің басшылары – Костелло, Дженовезе, Альберт Анастасия, Джо Адонис, Джо Бонанно, Карло Гамбино, Джо Профаси, Томми Гальяно және Томми Луччезе кірді. Олар өз басшыларының ашкөздігі мен консервативтілігі оларды кедей қылып отырғанын, ал ирландтықтар мен еврейлер байып жатқанын сезінді. Лучаноның көзқарасы – итальяндық, еврейлік және ирландтық топтар өздерінің ресурстарын біріктіріп, ұйымдасқан қылмысты барлығына пайдалы бизнеске айналдыратын ұлттық қылмыс синдикатын құру еді – ол 1929 жылдың мамыр айында Атлантик-Ситиде Лучано, Джонни Торрио, Лански және Костелло өткізген конференциядан кейін құрылған ұйым. 1929 жылдың қазан айында Лучаноны үш адам қарумен қорқытып, лимузинге отырғызып, ұрып-сабап, пышақтап, Стейтен аралындағы қоймадағы бағанаға қолдарынан байлап қойды. Ол бұл қиындықтан аман қалды, бірақ бетінде мәңгілікке қалатын жарақат пен көзі түсіп қалды. Тағы бір дерек бойынша, шабуылға Маранцано бұйрық берген.

Luciano soon became a top aide in Joe Masseria's criminal organization. In contrast to Rothstein, Masseria was uneducated, with poor manners and limited managerial skills. By the late 1920s, Masseria's main rival was boss Salvatore Maranzano, who had come from Sicily to run the Castellammarese clan. After one of Masseria's lieutenants Gaetano Reina switched sides to Maranzano, Masseria ordered Luciano to arrange Reina's murder. After Reina was murdered on February 26, 1930, the rivalry between Masseria and Maranzano escalated into the bloody Castellammarese War. Masseria and Maranzano were so called "Mustache Petes": older, traditional Mafia bosses who had started their criminal careers in Italy. They believed in upholding the supposed "Old World Mafia" principles of "honor", "tradition", "respect", and "dignity". These bosses refused to work with non Italians and were skeptical of working with non Sicilians. Some of the most conservative bosses worked with only those men with roots in their own Sicilian village. Luciano, in contrast, was willing to work with not only Italians, but also Jewish and Irish gangsters, as long as there was money to be made. Luciano was shocked to hear traditional Sicilian mafiosi lecture him about his dealings with close friend Costello, whom they called "the dirty Calabrian". Luciano soon began cultivating ties with other younger mobsters who had been born in Italy but began their criminal careers in the United States and chafed at their bosses' conservatism. Luciano wanted to use lessons he learned from Rothstein to turn their gang activities into criminal empires. As the war progressed, this group came to include future mob leaders such as Costello, Genovese, Albert Anastasia, Joe Adonis, Joe Bonanno, Carlo Gambino, Joe Profaci, Tommy Gagliano, and Tommy Lucchese. They believed that their bosses' greed and conservatism were keeping them poor while the Irish and Jewish gangs got rich. Luciano's vision was to form a national crime syndicate in which the Italian, Jewish, and Irish gangs could pool their resources and turn organized crime into a lucrative business for all – an organization he founded after a conference was hosted in Atlantic City by Luciano, Johnny Torrio, Lansky, and Costello in May 1929. In October 1929, Luciano was forced into a limousine at gunpoint by three men, beaten and stabbed, and strung up by his hands from a beam in a warehouse in Staten Island. He survived the ordeal, but was forever marked with a scar and droopy eye. Another story was that Maranzano ordered the attack.

Билік ойыны

1931 жылдың басында Лучано Массерияны жоюды шешті. Соғыс Массерия үшін жақсы жүрмеді, ал Лучано адалдығын ауыстыруға мүмкіндік тапты. Марзанзомен құпия келісім бойынша, Лучано Массерияның өлімін ұйымдастыруға келісті, бұл үшін Массерияның істерін алып, Марзанзоның оң қолы болуға уағдаласты. Джо Адонис Массерияның тобына қосылған еді, және Массерия Лучаноның сатқындығын естігенде, Адониске Лучаноны өлтіруді тапсырды. Бірақ Адонис Лучаноны кісі өлтіру жоспары туралы ескертті. 1931 жылдың 15 сәуірінде Массерия Бруклиндегі Кони-Айлендтегі "Нуова Вилла Таммаро" ресторанында өлтірілді. Олар карта ойнап отырғанда, Лучано дәретханаға шығуға рұқсат сұрады, сол сәтте Анастасия, Дженовезе, Адонис және Бенджамин "Багси" Сигел деген қарулы адамдар мейрамханаға кірді. Сиро "Артишок патшасы" Терранова қашқан көлікті жүргізді, бірақ әңгімеге сүйенсек, ол қатты қорқып, көліктен шыға алмады, сондықтан Сигел оны жүргізуші орнынан итеріп тастады. Марзанзоның келісімімен Лучано Массерияның бандасын басып алып, Кастелламмарезе соғысын аяқтаған Марзанзоның лейтенанты болды. Ол Марзанзоның кеңсесіне төрт еврей гангстерін жіберді, олардың кім екенін Марзанзоның адамдары білмеді. Олар Лански мен Сигелдің көмегімен табылған. Екі гангстер үкіметтік агенттер болып киініп, Марзанзоның күзетшілерін қарусыздандырды. Ал қалған екеуі, Луккезедің көмегімен Марзанзоны көрсетіп, оны бірнеше рет пышақтап, содан кейін атып өлтірді. Бұл кісі өлтіру кейін "Сицилиялық кешкі ас" деп аталатын оқиғалардың біріншісі болды.

Коза-Ностра мен Комиссияны қайта ұйымдастыру

Маранцаноның өлімінен кейін Лучано АҚШ-тағы ең ірі қылмыскерге айналды. Ол АҚШ-тың қылмыстық әлемінің шыңына жетіп, басқа мафия басшыларымен бірге саясатты қалыптастырып, қызметті басқарды. Оның қылмыстық отбасы Нью-Йорк қаласында заңсыз құмар ойындар, қорқыту, ставкалар қабылдау, қаржы беру және есірткі саудасы сияқты табысты қылмыстық схемаларды бақылады. Лучано еңбек одақтарының қызметіне зор ықпал етіп, Манхэттеннің жағалауын, қоқыс тасымалын, құрылысты, киім ауданындағы бизнесті және жүк тасымалын басқарды. Лучано өзін *капо ди тутти капи* деп жарияласа, көп қарсылық болмас еді, бірақ ол бұл атақты жойды, себебі бұл лауазым отбасылар арасында келіспеушіліктер тудырып, оны тағы бір амбициялы қарсыластың мақсатына айналдырады деп санады. Барлық дауларды шешу және қай отбасы қай аумақты бақылайтынын анықтау үшін құрылған Комиссия Лучаноның ең маңызды жаңалығы деп есептеледі. Комиссияның алғашқы құрамына Нью-Йорк қаласының бес отбасы, Буффало қылмыстық отбасы және Чикаго ұйымының өкілдері кірді; кейін Филадельфия және Детройт қылмыстық отбасылары қосылды, ал кіші отбасылар Комиссия отбасы арқылы ресми түрде өкілдік етілді. Топтың алғашқы сынағы 1935 жылы болды, ол Голландтық Шульцке арнайы прокурор Томас Э. Дьюиді өлтіру жоспарынан бас тартуды бұйырды. Лучано Дьюиді өлтіру үлкен құқық қорғау шараларына алып келеді деп мәлімдеді; ұлттық қылмыстық синдикат құқық қорғау органдары мен прокурорларға зиян келтіруге тыйым салатын қатаң ереже қабылдады. Ашуланған Шульц Дьюиді өлтіретінін айтып, кездесуден шығып кетті. *Murder, Inc* жетекшісі Альберт Анастасия Лучаноға Шульцтің Дьюидің Бесінші авенюдегі пәтеріне бақылау қоюға шақырғаны туралы хабарлады. Бұл жаңалықты естіген Комиссия мәселені талқылау үшін құпия отырыс өткізді. Алты сағаттық кеңес беруден кейін Комиссия Лепке Бухальтерге Шульцті жоюды тапсырды. 1935 жылдың 23 қазанында, Дьюиді өлтіре алмай тұрып, Шульц Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласындағы тавернада атылып, келесі күні алған жарақатынан қайтыс болды.

With the death of Maranzano, Luciano became the dominant crime boss in the United States. He had reached the pinnacle of the underworld of the United States, setting policies and directing activities along with the other Mafia bosses. His own crime family controlled lucrative criminal rackets in New York City such as illegal gambling, extortion, bookmaking, loansharking, and drug trafficking. Luciano became very influential in labor union activities and controlled the Manhattan Waterfront, garbage hauling, construction, Garment District businesses, and trucking. Although there would have been few objections had Luciano declared himself capo di tutti capi, he abolished the title, believing the position created trouble between the families and made himself a target for another ambitious challenger. Designed to settle all disputes and decide which families controlled which territories, the Commission has been called Luciano's greatest innovation. The Commission was originally composed of representatives of the Five Families of New York City, the Buffalo crime family, and the Chicago Outfit; later, the crime families of Philadelphia and Detroit were added, with smaller families being formally represented by a Commission family. The group's first test came in 1935, when it ordered Dutch Schultz to drop his plans to murder Special Prosecutor Thomas E. Dewey. Luciano argued that a Dewey assassination would precipitate a massive law enforcement crackdown; the national crime syndicate had enacted a hard and fast rule stating that law enforcement and prosecutors were not to be harmed. An enraged Schultz said he would kill Dewey anyway and walked out of the meeting. Murder, Inc leader Albert Anastasia approached Luciano with information that Schultz had asked him to stake out Dewey's apartment building on Fifth Avenue. Upon hearing the news, the Commission held a discreet meeting to discuss the matter. After six hours of deliberations the Commission ordered Lepke Buchalter to eliminate Schultz. On October 23, 1935, before he could kill Dewey, Schultz was shot in a tavern in Newark, New Jersey, and succumbed to his injuries the following day.

Қылмысты қолдау үшін айыптау

1930 жылдардың басында Лучаноның қылмыстық тобы Нью-Йорк қаласындағы шағын көлемдегі проституциялық қызметті бақылауға алуды бастады. 1935 жылдың маусым айында Нью-Йорк штатының губернаторы Герберт Г. Леман АҚШ прокуроры Дьюиді қаладағы ұйымдасқан қылмысқа қарсы күресу үшін арнайы прокурор ретінде тағайындады. Дьюидің көмекші округ прокуроры Юнис Картер проституциямен байланысты рэкетке қатысты тергеу жүргізді, ол Нью-Йорктегі ең беделді гангстер Лучаноны осы проституциялық желімен байланыстырды. Картер Нью-Йорк/Нью-Джерси проституциялық желісіндегі ақша ағынын зерттеді және проституциямен айналысатын адамдармен сұхбаттасулар мен телефон тіркеулерден алынған мәліметтерге негізделген проституциялық рэкетке қатысты іс құруға кірісті. 1936 жылдың 2 ақпанында Дьюи Манхэттен мен Бруклиндегі 200 бордельге рейд жасауға рұқсат берді, бұл оған бүкіл елдегі ірі "қылмыскерге" қарсы күрескер ретінде танылуға мүмкіндік берді. Дьюи полицияның жемқорлығы рейдтерге кедергі келтірмеуі үшін шаралар қабылдады: ол рейдтерді жүргізу үшін вице-отрядтан тыс 160 полиция қызметкерін тағайындады және офицерлерге рейдтер басталар алдында бірнеше минут бұрын бұйрық алғанға дейін көше төбелерінде күтуге нұсқау берді. 16 ер адам мен 87 әйел тұтқындалды, бірақ бұрынғы рейдтерден айырмашылығы, тұтқындалғандар босатылмады, бірақ Дьюидің кеңсесіне жеткізілді, онда судья Филипп Дж. МакКук олардың төлеуге шамасы келмейтін 10 000 АҚШ долларын ең төменгі кепілдік ретінде белгіледі. Картер тұтқындалған бірнеше проституткалар мен мадамдарға сенім артты, олардың кейбіреулері мафия тарапынан ұрылғанын және зорлық-зомбылыққа ұшырағанын хабарлады. Ол көптеген адамдарды қосымша түрмеге қамаудың орнына куәлік беруге көндірді. Үш проститутка Лучаноны осы істе жетекші ретінде, ал оның серіктері Дэвид Бетилло мен Томас Пеннокио оған есеп бергенін айтты. 1936 жылдың наурыз айының соңында Лучаноға тұтқындалатыны туралы ақпарат келіп, ол Арканзас штатындағы Хот-Спрингс қаласына қашып кетті. Хот-Спрингсте басқа тапсырмамен болған Нью-Йорк детективі Лучаноны көріп, Дьюиге хабарлады. 3 сәуірде Лучано Хот-Спрингсте Нью-Йорктан келген қылмыстық ордер бойынша 90 мәжбүрлі проституциялық қызмет көрсету фактісі бойынша тұтқындалды. Лучаноның Арканзастағы адвокаттары экстрадицияға қарсы қатал сот процесін бастады. 6 сәуірде Cotton Club-тың бұрынғы иесі Оуни Мэдден Арканзас штатының бас прокуроры Карл Э. Бейлиге Лучаноның ісін жеңілдету үшін 50 000 доллар пара ұсынды. Алайда Бейли парадан бас тартып, дереу хабарлады. 17 сәуірде Лучаноның барлық заңдық мүмкіндіктері таусылғаннан кейін Арканзас билігі оны Нью-Йорк полициясының үш детективіне сот үшін пойызбен Нью-Йоркке жеткізу үшін тапсырды. Пойыз Сент-Луиске жеткенде, детективтер Лучаномен бірге пойыздарды ауыстырды. Бұл ауысу кезінде оларды 20 жергілікті полиция қызметкері күзетті, ұйымдасқан құтқару әрекетіне жол бермеу үшін. Олар 18 сәуірде Нью-Йоркке келді, ал Лучано келесі күні МакКук белгілеген 350 000 АҚШ долларын кепілдік ретінде жібермеген соң сотталды және түрмеге қамалды. 1936 жылдың 11 мамырында Лучаноның ісі басталды. Дьюи Картер Лучаноға және он екі айыпталушыға қарсы бастаған істі жеке өзі тергеді. 7 маусымда Лучано мен оның қалған сегіз айыпталушысы 62 мәжбүрлі проституциялық қызмет көрсету фактісі бойынша сотталды. 18 маусымда Лучано 30 жылдан 50 жылға дейін мемлекеттік түрмеге қамалды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің ұйымдасқан қылмыс жөніндегі тілшісі Селуин Рааб өзінің "Бес отбасы" атты кітабында бірқатар ғалымдар Лучаноның тікелей қатысы бар-жоқ деген мәселені көтергенін жазды. Раабтың сөзіне қарағанда, Лучаноның проституциядан пайда тапқанына дәлелдер бар және оның отбасының бірнеше мүшесі Нью-Йорк қаласының көптеген мадамдары мен бордель иелерін тұзаққа түсірген қорғау рэкетімен айналысты; алайда, Рааб бірнеше мафиялық және заңгер ғалымдар Лучаноның беделіне сай қылмыскердің тікелей проституциялық желіге қатысуына сенбегенін жазды. Рааб Дьюи Лучаноға қарсы ұсынған дәлелдердің "көрінеу жұқау" екенін және Лучаноны қорқытуда айыптаған дұрыс болар еді деп мәлімдеді. Рааб адвокат Джордж Мортон Леви басқаратын Лучаноның қорғау тобы оған өз қорғанысында куәлік беруге рұқсат ету арқылы қателік жасады деп сенді, бұл Дьюиге қарсы тергеу кезінде оның сенімін жоюға мүмкіндік берді.

During the early 1930s, Luciano's crime family started taking over small scale prostitution operations in New York City. In June 1935, New York Governor Herbert H. Lehman appointed Dewey, a U. S. Attorney, as a special prosecutor to combat organized crime in the city. Dewey's assistant district attorney Eunice Carter led an investigation into prostitution racketeering that connected Luciano, the most powerful gangster in New York, to this prostitution network. Carter investigated the flow of money in the New York/New Jersey prostitution network, and she began to build a case of prostitution racketeering founded on evidence from interviews with prostitutes and wiretaps. On February 2, 1936, Dewey authorized a raid on 200 brothels in Manhattan and Brooklyn, earning him nationwide recognition as a major "gangbuster." Dewey took measures to prevent police corruption from impeding the raids: he assigned 160 police officers outside of the vice squad to conduct the raids, and the officers were instructed to wait on street corners until they received their orders, minutes before the raids were to begin. Sixteen men and 87 women were arrested, however, unlike previous vice raids the arrestees were not released, but taken to Dewey's offices where judge Philip J. McCook set minimum bails of US$10,000, far beyond their means to pay. Carter had built trust with a number of the arrested prostitutes and madams, some of whom reported being beaten and abused by the Mafia. She convinced many to testify rather than serve additional jail time. Three of the prostitutes identified Luciano as the ringleader to whom associates David Betillo and Thomas Pennochio ultimately reported. In late March 1936, Luciano received a tip that he was going to be arrested and so fled to Hot Springs, Arkansas. A New York detective in Hot Springs on a different assignment spotted Luciano and notified Dewey. On April 3, Luciano was arrested in Hot Springs on a criminal warrant from New York charging him with 90 counts of compulsory prostitution. Luciano's lawyers in Arkansas began a fierce legal battle against extradition. On April 6, Owney Madden, one time owner of the Cotton Club, offered a $50,000 bribe to Arkansas Attorney General Carl E. Bailey to facilitate Luciano's case: however, Bailey refused the bribe and immediately reported it. On April 17, after all of Luciano's legal options had been exhausted, Arkansas authorities handed him to three New York City Police Department detectives for transport by train back to New York for trial. When the train reached St. Louis, Missouri, the detectives and Luciano changed trains. During this switchover, they were guarded by 20 local policemen to prevent a mob rescue attempt. The men arrived in New York on April 18, and Luciano was arraigned and jailed the following day after failing to post the US$350,000 bail bond set by McCook. On May 11, 1936, Luciano's pandering trial began. Dewey personally prosecuted the case that Carter had begun against Luciano and twelve co defendants. On June 7, Luciano and his remaining eight co defendants each were convicted on 62 counts of compulsory prostitution. On June 18, Luciano was sentenced to 30 to 50 years in state prison. In his book, Five Families, longtime The New York Times organized crime columnist Selwyn Raab wrote that a number of scholars have questioned whether Luciano was directly involved in the bonding combination. According to Raab, there was evidence that Luciano profited from prostitution and several members of his family ran a protection racket that ensnared many of New York City's madams and brothel keepers; however, Raab wrote several Mafia and legal scholars believed that it would have been out of character for a crime boss of Luciano's stature to be directly involved in a prostitution ring. Raab wrote that the evidence Dewey presented against Luciano was "astonishingly thin" and argued that it would have been more appropriate to charge Luciano with extortion. Raab believed that Luciano's defense team, led by attorney George Morton Levy, erred in allowing him to take the stand in his own defense, opening the door for Dewey to attack his credibility on cross examination.

Түрме

Лучано өзінің қылмыстық отбасын түрмеден басқаруын жалғастырды, бұйрықтарын уақытша басшы Геновизе арқылы жеткізді. 1937 жылы Геновизе Нью-Йорктегі кісі өлтіру айыпталуынан қашу үшін Неапольге қашты, сондықтан Лучано өзінің кеңесшісі Костеллоны жаңа уақытша басшы және Лучаноның мүдделерін қадағалаушы етіп тағайындады. Лучано алғаш рет Нью-Йорк штатының Оссининг қаласындағы Синг-Синг түзеу мекемесіне қамалды. Кейін 1936 жылы билік оны Нью-Йорк қаласынан шалқары орналасқан Даннеморадағы Клинтон түзеу мекемесіне көшірді. Клинтонда Бетильо Лучано үшін арнайы тағамдар дайындады, ал билік осы үшін арнайы ас үй бөлді. Лучано түрмеде шіркеу салуға қажетті материалдар алуға ықпалын пайдаланды, ол Нью-Йорк штатының түзеу жүйесіндегі жалғыз тұрақты шіркеулердің бірі ретінде танымал болды, сондай-ақ шіркеу алтарында Фердинанд Магелланның «Виктория» кемесінің екі түпнұсқа есігі орналасқандығымен де әйгілі болды. Лучаноның сотқа шағымдары 1938 жылдың 10 қазанына дейін жалғасты, одан кейін АҚШ Жоғарғы Соты оның ісін қараудан бас тартты. Осы кезде Лучано отбасы басшысы қызметінен бас тарды, ал Костелло ресми түрде оның орнына келді.

Екінші дүниежүзілік соғыс, бостандық және жер аударылу

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ үкіметі тұтқынға алынған Лучаномен құпия келісім жасасты. 1942 жылы Әскери-теңіз барлау қызметі неміс және итальяндық агенттердің АҚШ-қа Нью-Йорк арқылы кіруіне алаңдады. Олар сондай-ақ бұл нысандарда саботаж жасалуы мүмкін деген де алаңдаушылық білдірді. Мафияның жағалауды бақылап отырғанын білген АҚШ Әскери-теңіз флоты Лански арқылы Лучаномен келісім жасауға тырысты. Келіссөздерді жеңілдету үшін Лучано Нью-Йорк қаласына жақын орналасқан Комсток, Нью-Йорк штатындағы Грейт-Медоу түзеу мекемесіне ауыстырылды. Әскери-теңіз флоты, Нью-Йорк штаты және Лучано келісімге келді: Лучаноның жазасы жеңілдетілетініне қарықтары, ол өзінің ұйымының Әскери-теңіз флотына толыққанды ақпарат беруге көмектесетінін уәделеді. Лучаноның жақтасы Анастасия, доктарды бақылап отырған ол, соғыс кезінде докерлер ереуіл жасамауына уәде берді деген хабар бар. 1943 жылы Сицилияға одақтас әскерлердің шабуылына дайындық жүргізіліп жатқанда, Лучано АҚШ әскеріне сицилиялық мафиямен байланыс жасады. Әскери-теңіз флоты мен мафия арасындағы бұл ынтымақтастық "Underworld" операциясы деп аталды. 1954 жылы қазіргі губернатор Дьюи тапсырған есепте Лучано Әскери-теңіз барлау қызметіне көптеген құнды қызметтер көрсеткені айтылды. Лучаноның сөзіне қарағанда, доктарға қауіп төндіруші жағдай "Нормандия" кемесінің Нью-Йорк портында батып кетуінен туындады, мұны Анастасияның інісі, Антони Анастасио ұйымдастырған деген күдік болды. Алайда, кеме апатқа ұшырауы бойынша жүргізілген ресми тергеу саботажға қатысты ешқандай дәлел таппады. 1946 жылдың 3 қаңтарында, соғыс кезіндегі ынтымақтастығы үшін сыйақы ретінде, Дьюи Лучаноның Италияға депортацияға қарсылық көрсетпеу шартымен жазасын жеңілдетті. Лучано келісімді қабылдады, бірақ ол әлі де АҚШ азаматы екенін және депортацияға жатпайтынын мәлімдеді. 1946 жылдың 2 ақпанында екі федералды иммиграциялық агент Лучаноны Синг-Синг түрмесінен Нью-Йорк портындағы Эллис аралына депортация рәсімдері үшін жеткізді. 9 ақпанда, сапарға аттанар алдындағы түні Лучано Анастасия және тағы бес қонақпен бірге жүк кемесінде спагетти жеді. 28 ақпанда, 17 күндік сапардан кейін Лучаноның кемесі Неапольге жетті. Ол Сицилияда тұруы мүмкін екенін журналистерге мәлімдеді.

During World War II, the US government struck a secret deal with the imprisoned Luciano. In 1942, the Office of Naval Intelligence was concerned about German and Italian agents entering the US through the New York waterfront. They also worried about sabotage in these facilities. Knowing that the Mafia controlled the waterfront, the US Navy contacted Lansky about a deal with Luciano. To facilitate negotiations, Luciano was transferred to Great Meadow Correctional Facility in Comstock, New York, which was much closer to New York City. The Navy, the State of New York and Luciano reached a deal: in exchange for a commutation of his sentence, Luciano promised the complete assistance of his organization in providing intelligence to the Navy. Anastasia, a Luciano ally who controlled the docks, allegedly promised no dockworker strikes during war. In preparation for the 1943 allied invasion of Sicily, Luciano allegedly provided the US military with Sicilian Mafia contacts. This collaboration between the Navy and the Mafia became known as Operation Underworld. A 1954 report ordered by now Governor Dewey stated that Luciano provided many valuable services to Naval Intelligence. The enemy threat to the docks, Luciano allegedly said, was manufactured by the sinking of the SS Normandie in New York harbor, supposedly directed by Anastasia's brother, Anthony Anastasio. However, the official investigation of the ship sinking found no evidence of sabotage. On January 3, 1946, as a presumed reward for his alleged wartime cooperation, Dewey reluctantly commuted Luciano's pandering sentence on condition that he not resist deportation to Italy. Luciano accepted the deal, although he still maintained that he was a US citizen and not subject to deportation. On February 2, 1946, two federal immigration agents transported Luciano from Sing Sing prison to Ellis Island in New York Harbor for deportation proceedings. On February 9, the night before his departure, Luciano shared a spaghetti dinner on his freighter with Anastasia and five other guests. On February 28, after a 17 day voyage, Luciano's ship arrived in Naples. On arrival, Luciano told reporters he would probably reside in Sicily.

Гавана конференциясы

1946 жылдың қазан айында Лучано жасырын түрде Гаванаға, Кубаға көшіп келді. Алдымен Неапольден Венесуэланың Каракасына жүк кемесімен, содан кейін Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласына ұшып, Мексика қаласына жетіп, қайта Каракасқа оралды. Одан кейін жеке ұшақпен Камагуэйге, Кубаға аттанды және 29 қазан күні соңғы пунктіне жетті. Одан кейін ол Гаванаға жеткізіліп, қаланың Мирамар ауданындағы сарайға қоныстанды. Лучано АҚШ-қа жақындап, американдық мафияның қызметін қайта бақылауға алып, соңында үйіне оралуды қалады. Лански бұған дейін Кубадағы құмар ойындары мен қонақүй жобаларына ірі инвестиция жасаған еді. 1946 жылы Лански желтоқсан айында Гаванадағы ірі қылмыстық топтардың басшыларын "Гавана конференциясы" деп аталатын жиынға шақырды. Ресми себеп – әнші Фрэнк Синатраның өнерін тамашалау. Бірақ шын мәнісінде, Лучаноның қатысуымен мафиялық мәселелер талқыланды. Талқылауға алынған үш мәселе: героин саудасы, кубалық құмар ойындары және Лас-Вегастағы Сигельдің сәтсіз "Flamingo" қонақ үйі жобасымен не істеу керек. Конференция Кубаның "Националь" қонақ үйінде өтті және бір аптадан сәл артық уақытқа созылды. 20 желтоқсанда конференция кезінде Лучаноның қонақ бөлмесінде Женовезебен жеке кездесуі болды. Бір жыл бұрын АҚШ Армиясының Қылмыстық Тергеу бөлімі Женовезені Италиядан Нью-Йоркке 1934 жылғы кісі өлтіру ісі бойынша сотталу үшін жіберген еді. Алайда 1946 жылдың маусым айында айыптаулар алынып тасталды, бұл Женовезеге мафиялық істерге қайта оралуға мүмкіндік берді. Костеллодан айырмашылығы, Лучано ешқашан Женовезеге сенбеді. Кездесуде Женовезе Лучаноны "басшылардың бастығы" атағын алып, өзіне барлық істі басқаруға рұқсат беруге көндіруге тырысты. Лучано Женовезенің ұсынысын тынышпен қабылдамады: "Басшылардың бастығы деген жоқ. Бәрінің алдында бас тарттым. Егер ойым өзгерсе, бұл атақты өзім қабылдаймын. Бірақ ол сенің қолыңда емес. Қазір сен мен үшін жұмыс істейсің және мен зейнетке шығуға дайын емеспін. Енді мұны естімеуіңді қалаймын, әйтпесе ашуым келеді". Конференция басталғаннан кейін көп ұзамай АҚШ үкіметі Лучаноның Кубада екенін білді. Лучано Синатрамен көпшілік ортада араласып, көптеген түнгі клубтарды аралағандықтан, оның Гаванада екені құпия емес еді. АҚШ Куба үкіметіне оны елден қуу үшін қысым көрсетуді бастады. 1947 жылдың 21 ақпанында АҚШ-тың есірткі заттар жөніндегі комиссары Гарри Дж. Анслингер кубалық тарапқа Лучано Кубада болғанда АҚШ есірткі препараттарының барлық жөнелтуін тоқтататынын хабарлады. Екі күннен кейін Куба үкіметі Лучаноның ұсталғанын және 48 сағат ішінде Италияға депортацияланатынын мәлімдеді. Лучано Генуяға бағытталған жүк кемесіне мінгізілді.

In October 1946, Luciano secretly relocated to Havana, Cuba, first taking a freighter from Naples to Caracas, Venezuela, then a flight to Rio de Janeiro, Brazil, before flying to Mexico City and doubling back to Caracas, where he took a private plane to Camagüey, Cuba, finally arriving on October 29. He was then driven to Havana, where he moved into an estate in the Miramar section of the city. He wanted to move closer to the US so that he could resume control over American Mafia operations and eventually return home. Lansky was already established as a major investor in Cuban gambling and hotel projects. In 1946, Lansky called a meeting of the heads of the major crime families in Havana that December, dubbed "the Havana Conference". The ostensible reason was to see singer Frank Sinatra perform. However, the real reason was to discuss mob business, with Luciano in attendance. The three topics under discussion were: the heroin trade, Cuban gambling, and what to do about Siegel and his floundering Flamingo Hotel project in Las Vegas. The Conference took place at the Hotel Nacional de Cuba and lasted a little more than a week. On December 20, during the conference, Luciano had a private meeting with Genovese in Luciano's hotel suite. The year before, the United States Army Criminal Investigation Division had shipped Genovese from Italy to New York to face trial on his 1934 murder charge. However, in June 1946, the charges were dismissed, which left Genovese free to return to mob business. Unlike Costello, Luciano had never trusted Genovese. In the meeting, Genovese tried to convince Luciano to become a titular "boss of bosses" and let Genovese run everything. Luciano calmly rejected Genovese's suggestion:There is no Boss of Bosses. I turned it down in front of everybody. If I ever change my mind, I will take the title. But it won't be up to you. Right now you work for me and I ain't in the mood to retire. Don't you ever let me hear this again, or I'll lose my temper. Soon after the Conference began, the US government learned that Luciano was in Cuba. Luciano had been publicly fraternizing with Sinatra as well as visiting numerous nightclubs, so his presence was no secret in Havana. The US started putting pressure on the Cuban government to expel him. On February 21, 1947, U. S. Narcotics Commissioner Harry J. Anslinger notified the Cubans that the US would block all shipment of narcotic prescription drugs while Luciano remained in Cuba. Two days later, the Cuban government announced that Luciano was in custody and would be deported to Italy within 48 hours. Luciano was placed on a freighter bound for Genoa.

Италияда жұмыс істейді

Лучано Кубаға жасаған құпия сапарынан кейін, өмірінің қалған бөлігін Италияда қатаң полиция бақылауында өткізді. 1947 жылдың 11 сәуірінде Генуяға келген ол итальян полициясымен ұсталды және Палермодағы түрмеге қамалды. 11 мамырда Палермодағы аймақтық комиссия Лучаноны проблемалардан аулақ болуға ескертіп, босатты. 1949 жылдың шілде айының басында Рим полициясы Лучаноны Нью-Йоркке есірткі тасымалдаумен байланысты болды деген күдікпен ұстады. 15 шілдеде, бір апта түрмеде отырғаннан кейін, полиция Лучаноны ешқандай айып тағылмастан босатты. Сондай-ақ, билік оған Римге баруға тыйым салды. 1951 жылдың 9 маусымында Неаполь полициясы оны Италияға заңсыз түрде 57 000 доллар ақша және жаңа американдық автомобиль әкелгені үшін сұраққа тартты. 20 сағат сұрақтан кейін полиция Лучаноны ешқандай айыпсыз босатты. 1952 жылы Италия үкіметі АҚШ және Канада құқық қорғау органдарының шағымдарынан кейін Лучаноның паспортын жойды. 1954 жылдың 1 қарашасында Неапольдегі итальян сот комиссиясы Лучаноға екі жылға қатаң шектеулер қойды. Ол әр жексенбіде полицияға тіркелуге, түнде үйде болуға және полиция рұқсатысыз Неапольден шығуға міндетті болды. Комиссия бұл шектеулердің себебі ретінде Лучаноның есірткі саудасына қатысқандығын көрсетті.

Американың билік күресінде

1957 жылға қарай Геновизе Лучано мен оның іс жүзіндегі басшысы Костеллоға қарсы тұруға жеткілікті күшті болды. Оған Анастасия отбасының көмекші басшысы Карло Гамбино көмектесті. 1957 жылдың 2 мамырында Геновизедің бұйрығымен Винсент "Чин" Гиганте Костеллоны оның "Сентрал Парк" пәтер үйінің вестибюлінде шабуылдады. Гиганте: "Бұл сен үшін, Фрэнк", - деп айғайлап, Костелло бұрылғанда, оның басына оқ атты. Оқ атып болған соң, Гиганте Костеллоны өлтіргенін ойлап, дереу қашып кетті. Бірақ, оқ Костеллоның басын сығырып өткен еді және ол ауыр жарақат алмады. Костелло полициямен ынтымақтасудан бас тартса да, Гиганте кісі өлтіруге талпыныс жасағаны үшін тұтқындалды. Гиганте сотта ақталды және үкім шығарғаннан кейін сот залында Костеллоға алғыс айтты. Костелло қазіргі Генуезе қылмыстық отбасы деп аталатын ұйымды Геновизеге өткізгеннен кейін зейнетке шығуға рұқсат алды. Лучано оны тоқтатуға күші жетпеді. 1957 жылдың 25 қазанында Геновизе мен Гамбино Лучаноның тағы бір одақтасы Анастасияны өлтіруді сәтті ұйымдастырды. Келесі айда Геновизе Лучано отбасын басып алу және ұлттық билігін орнату үшін Нью-Йорк штатының Апалачин қаласында басшылардың кездесуін шақырып өтті. Бірақ, Апалачин кездесуі полицияның шабуылынан кейін сәтсіз аяқталды. 65-тен астам жоғары дәрежелі мафиозилер тұтқындалды және мафия көпшіліктің назарына ілігіп, көптеген сотқа шақырылды. Ашуланған мафиозилер апатқа Геновизені кінәлі деп айыптап, Геновизе қарсыластарына мүмкіндік жасады. Лучаноның Палермодағы қонақ үйде өткен кездесуге қатысып, француздық байланыс аясында героин саудасын талқылағаны хабарланды. Кездесуден кейін Лучано Пуэрто-Риколық есірткі сатушыға 100 000 доллардың бір бөлігін Геновизені есірткі саудасына қатысты деп жалған айыптау үшін төлеуге көмектескен деген күдік туды. 1959 жылдың 4 сәуірінде Геновизе Нью-Йоркте федералды есірткі заңдарын бұзуға сөз байласты деп танылды. 15 жылға түрмеге кесілген Геновизе 1969 жылы қайтыс болғанға дейін түрмеден өз қылмыстық отбасын басқаруға тырысты.

Жеке өмір және өлім

1929 жылы Лучано Бродвейдің ең танымал түнгі клубтарының бірі – «Голливудта» биші Гей Орловамен танысты. Олар Лучано түрмеге қамалғанға дейін ажырамас болды, бірақ ешқашан үйленбеді. Лучано мен Лиссони Неапольдегі Лучаноның үйінде бірге тұрды. Ол басқа әйелдермен де қарым-қатынасын жалғастырды, соның салдарынан Лиссонимен көптеген ұрыс-даулар болды, тіпті ол оны физикалық күш қолданып ұрды. 1959 жылы Лиссони сүт безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Лучаноның баласы болған жоқ. Ол соның себебін былай түсіндірді: «Менің ұлымның өмірін бандит Лучаноның ұлы ретінде өткізгісі келмейді. Дьюиді әлі де жек көремін, ол мені әлем алдында бандитке айналдырды». 1962 жылдың 26 қаңтарында Лучано Неаполь халықаралық әуежайында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол өзінің өміріне арналған фильм туралы американдық продюсер Мартин Гошпен кездесу үшін әуежайға барған. Басқа мафия мүшелерін ашудан сақтану үшін Лучано бұрын фильмге рұқсат беруден бас тарған, бірақ ұзақ жылдар бойы сүйген Игея Лиссони қайтыс болғаннан кейін ол келісім берген еді. Гошпен кездесуден кейін Лучаноның жүрегіне ауыр тиіп, қайтыс болды. Ол италиялық құқық қорғау органдарының есірткі тасымалымен айыпталып, оны ұстау үшін әуежайға дейін соңынан келгенін білмеді. Үш күннен кейін Неапольде Лучаноның қоштасу рәсіміне 300 адам қатысты. Оның мәйіті атпен жегілген қара арбамен Неаполь көшелерімен әкелінді. АҚШ үкіметінің рұқсатымен Лучаноның туыстары оның денесін Нью-Йоркке жерлеуге алып кетті. Ол Куинстің Мидл-Виллидж ауданындағы Сент-Джон зиратына жерленді. Оның қоштасу рәсіміне 2000-нан астам адам келді. Лучаноның көп жылдық досы Гамбино оның естелігін айтты.