Кіріспе

Ұлыбританиядағы парламент сайлау округі, 1885-1974 Паддингтон-Норт Лондонның Паддингтон Метрополитен округінің округтік сайлау округі болды. Ол Ұлыбритания Парламенті Қоғамдық палатасына бір Парламент мүшесін (Парламент мүшесі) жіберді. Ол 1885 жылы құрылып, 1974 жылдың ақпан айында өткен жалпы сайлауда жойылған. Бұл шағын және аралас тұрғын үй ауданы, онда бірнеше үлкен үй блоктары, Лондонның типтік үйлері және жұмысшы сыныптың кейбір тұрғын үйлері болды. Бұл аймақ өзінің өмір сүру кезінде әлеуметтік шкалада баяу төмендеді, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әлеуметтік тұрғын үйлердің көп мөлшерде құрылысы консервативті бейімді шеткі орынды лабёрлықтардың біршама қауіпсіз орынға айналдырды.

Шекаралар

Сайлау округін бастапқыда Паддингтон округінің солтүстік бөлігі құраған. 1885 жылғы Орындықтарды қайта бөлу туралы заңда ол шіркеудің 2-ші бөлімі ретінде анықталды. Паддингтонның төрт палатасы болса да, олар отыз жыл бұрын құрылған болатын, ал 1880-ші жылдардың ортасына қарай 2-ші палатада приходтың көпшілігі болды. 1918 жылы шекаралық өзгерістер кезінде сайлау округі Паддингтонның метрополитендік округінің солтүстік бөлігі ретінде қайта құрылды. Боро бұрын Челсидің Кенсал Таундағы еншілес бөлігінде орналасқан аумақты қосқан болатын, ал халық санының одан әрі өсуі Бороның солтүстігін одан да тығыз толтырды, сондықтан шекараны ауыстыру қажет болды. Ақырында, Паддингтонның барлық Харроу-роуд, Куинс-парк және Мейда-Вейл палаталарын, сонымен қатар Харроу-роудтан солтүстікке қарай Чирк палатасының бір бөлігін және Кішкентай Венеция каналы алабын қосу туралы шешім қабылданды. 1948 жылғы шекаралық өзгерістерде сайлау округінің шекарасы өзгерген жоқ, бірақ бұрынғы Парламент шекарасымен бірдей бөлінген Чирк палатасы Паддингтон Солтүстік бөлігін Таун палатасы деп атады.

Сайлау округінің бейіні

Паддингтонның оңтүстік бөлігінен айырмашылығы, бұл аудан толығымен тұрғын үй болды. 1885 жылы алғаш рет дайындалған кезде Майда Вейлдің дамуы әлі аяқталмаған болатын және оның кейбір бөліктері ауыл шаруашылығы алқаптары болып қала берді. 1918 жылға дейін сайлау округіне Паддингтон темір жол станциясы мен Паддингтон каналы бассейні, сонымен бірге Сент-Мэри ауруханасы кірді. Сайлау округінің оңтүстік-шығысында Эджвар Роудтың кейбір бөліктері болды, оның ішінде Metropolitan Theatre музыка залы, сайлау округінің бар болған уақытында ашық болған әйгілі ойын-сауық орталығы болды. Харроу жолы мен Кіші Венеция каналдарының арасында 1840 жылдары ескі Сент-Мария шіркеуі мен оның зираты айналасында дамыған тығыз орналасқан аймақ болды. Бұл аймаққа Паддингтон Грин және кейбір үйлер кірді және ол Паддингтон қонысының бастамасы болды. Каналдың солтүстігінде және Майда Вейлдің өзінде бақшалары бар үлкен жеке үйлер орналасқан. Сайлау округінің пайда болуының басында көпшілігі бір отбасымен қоныстанған, бірақ уақыт өте келе отбасылар пәтер жалдап, ақырында үйлерін пәтерлерге бөлді. Майда Вейл бойында 1930 жылдары жаңа үй блоктары салынды, бұл үйлер Эльгин даңғылы мен басқа көшелерде бірінші рет салынған кезден бастап басым болды (әдетте, жиырмасыншы ғасырдың бірінші онжылдығы). Сайлау округінің әлеуметтік ауқымы батысқа қарай жылжыған сайын төмендей түсті, үйлер кішірейіп, арзандатылды; Ширланд жолы екі аймақтың шамамен шекарасы болды. Канал мен Кіші Венециядан жоғары орналасқан Харроу жолының арасында Вестборн алаңының айналасындағы (әдетте үшбұрышты) аймақ болды, ол тез арада шұңқыр жеріне айналды, бірақ бұл каналдың солтүстігіндегі аймаққа тән емес. Бұл аймақтың көп бөлігі 1918 жылы Паддингтон-Саутқа тиді. Ал Харроу-роудтың сол жағында орналасқан үйлер Лондонның террасаларына ұқсас еді. Бір ерекше ерекшелігі 1880 жылдары Ширленд жолы мен Элгин даңғылының бұрышында салынған және аймақтың ең ерекше ғимараттарының бірі болған Дж. Уэлфордтың сүт зауыттары болды. 1918 жылғы шекаралық түзетулерден кейін сайлау округіне Пэддингтон қалашығы кеңесінің Куинс Парк ауласының аумағы кірді, ол бұрын Челсидің бөлінген бөлігі болған. Бұл аймақ 1870-ші жылдардан бастап жұмысшы тапқа арналған тұрғын үй ретінде Артизандар, жұмысшылар және жалпы тұрғын үй компаниясы арқылы дамытылды. Олар екі қабатты кішігірім үйлер салып, оларды білікті жұмысшы тапқа жалға берді, олардың көбі Паддингтон станциясында және оған байланысты жүк ауласында теміржол қызметкерлері болды.

Өзгерістер мен қайта құру

Лондонмен қоршалған аймақта жұмысшы тап үшін қазіргі аз тығыздықтағы тұрғын үйлерді бұзу және жоғары тығыздықта қайта құру үшін экономикалық себеп пайда болды. 1937 жылы шіркеу комиссионерлері Дибден үйін салған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін сайлау округінде үлкен әлеуметтік тұрғын үйлер көп дамыды. Бірінші ірі даму Джон Эйрд Корт және Флеминг Корт болды, оларды 1948 жылы Паддингтон Гриннің Харроу жолының маңында жұмысшы бақылауындағы Паддингтон Борд кеңесі салдырды. Ең үлкен қайта құру Майда Вейлдің өзінде болды және оны 1959 жылдан 1964 жылға дейін Лондон округтік кеңесі жүзеге асырды. Бұл аймақ орта және биік пәтерлер (Эльгин даңғылының солтүстігіне қарай үш 21 қабатты мұнара блогы салынды) ретінде қайта құрылды. Сонымен қатар, шіркеу комиссарлары Майда Вейл мен Сазерленд даңғылының бұрышында жеке меншікке Стюарт мұнарасын салды. Солтүстіктегі Карлтон Вейл бойымен LCC төменгі қабатты пәтерлер салды. Сайлау округінің оңтүстік шетінде Мэрилебонды көтеру және Харроу жолын қайта құру үшін көптеп қиратылды. 1960 жылдары GLC Элгин даңғылы мен Харроу жолының қиылысы айналасындағы аумақты екі 20 қабатты мұнара блогымен қайта дамытты. Ол "Indulex" деп аталатын жаңа құрылыс әдісін осы екі блокпен және Лондонның Тауэр Хамлетс ауданында салынатын тағы екі блокпен тәжірибеден өткізуді шешті. Блоктар шынымен бекітілген полиэстермен қапталған болаттан жасалған.

1885 жыл

1885 жылғы жалпы сайлауға дайындық барысында Солтүстік-Батыс Лондонда консерваторлар немесе либералдылардың жеңіске жетуі мүмкін жаңа бөлімнің құрылуы қызығушылық тудырды. Консерваторлар бірінші болып таңдады, және қиындықсыз жасады. Лайонель Луис Коэн елуден асқан, Лондон консервативтік қауымдастығының жетекші тұлғасы, сондай-ақ ол еврей күзетшілер кеңесінің президенті болды. Ол Мэрилебонның тұрғыны болғанымен, Коэннің әйелі Паддингтоннан шыққан. Коэнге Паддингтон-Сүтүстіктен таңдалған Лорд Рэндольф Черчилльдің баяндамалары пайдасын тигізді. Солтүстік Паддингтон либералды кеңесі кандидатты таңдау кезінде қиындықтарға тап болды. Олар бірнеше үміткерге қоғамдық жиналыста сөйлеуге шақыру жіберді: Либералды көшбасшы Уильям Эварт Гладстонның кіші ұлы Генри Гладстон, Томас Чатфайлд Кларк, Джон Уэстлейк КК және Рев. Уильям Шарман. Алайда, Кинсаль сайлау округінің жойылып бара жатқан Юджин Коллинз даулы таңдауға қатысудан бас тартты. Кеңес ақырында олардың ешқайсысын таңдамады: жазушы Уильям Дигби орынға таласты. Дигби үндістердің билігін күшейтуді қатты қолдады. Сайлаудың басында консерваторлар үшін жағдай жақсы емес сияқты көрінді. Лайонель Коэнді қолдауға арналған қоғамдық жиналыста Джозеф Чемберленнің жұмысшы тапқа "үш акр жер мен сиыр" уәдесі туралы мазақ сөз естілді, ал кейбіреулер Чемберленді қатты құттықтады. Кездесу аяқталғанда төраға өз кандидатына сенім білдіру туралы ұсыныс жасады, бірақ оны қатысушылардың аз ғана қолдағанын естігенде, адамдардан қарсылық білдіруді сұрамады: көпшілік соны талап етті және Коэнге қарсы қатты дауыс берді. 1885 жылы 7 қарашада 2000 жұмысшы жиналып, Харроу-роудқа жиналды. Олар Коэнді протекционизмді қолдағаны үшін айыптап, кездесуге аттанды. Үгіт-жарыстың соңында еврейлер хроникасында Коэннің Солсбери маркизіне қолдау көрсетуі туралы мәселе шығарылды, ол 1850 жылдары еврейлерге әсер еткен заңдық мүгедектікті жоюға қарсы болды. Коэн өзінің яһуди қауымдастығындағы қызметі саяси емес екенін айтып, "жұрттың бір бөлігін екіншісіне қарсы қою" әрекеттерін айыптап отырды; кейіннен Солсбери маркизі өзі отыз жыл бұрын айтқан сөзінде сөйлеуге тырысуды айыптау үшін жазуға мәжбүр болды. Дигбиді жергілікті теміржол қызметкерлерінің бірлестіктік қоғамы Паддингтон станциясының жанында Прайд көшесінде өткен кездесуде қолдады. Сайлау күні жақындаған сайын консерваторлар жеңіске сенімді болды, өйткені олар Рим католиктері, яһудилер және Англия шіркеуінің дауыс блоктары Коэнді қолдауы мүмкін деп сенді. Конформист еместер де бөліністе күшті болды, сондықтан либералдылар да сенім білдірді. Сайлау күні консерваторлар көпшілікке ие болды, бірақ аздап 685 дауыспен, бұл орын қауіпсіз емес еді.

1886 жыл

1886 жылы маусымда сайлауға дайындық барысында Лайонел Коэн бұл орынға тағы да үміткер болу ниеті туралы мәлімдеді. Бір мезгілде Уильям Дигби тағы да үміткер болмайтынын мәлімдеді. Сол себепті Паддингтон Солтүстік либералдары Джон Кемпстерді шақырды, ол 1885 жылғы сайлауда Энфилдке қарсы шыққан еді. Кемпстер "Artizans, Labourers, and General Dwellings Company Ltd" компаниясының директоры болды, сондықтан ол сайлау округінің жұмысшы класының тұрғындары арасында танымал адам болды. Бұл сайлауда ирландтықтар дауыс беріп, тарапты ауыстырды: 1885 жылы Либералды бюджетті қарсылық білдірген уақытша одақта Консервативтілерді қолдаған Гладстонның Ирландия үшін өзіндік билікті қолдауы Либералдыларға күшті қолдау көрсетті. Паддингтон-Норт қаласында ирландтықтардың дауысы едәуір болды және Коэннің өзін-өзі басқаруды айыптауы және Кемпстердің оны қолдауы консерваторларға қатысты ұлттық үдерістің әсерін азайтуға ықпал етті. Коэн 911 дауыспен жеңіске жетті.

1887 жыл

1887 жылы Лионель Коэн Ниццада демалыс кезінде көкбауырдың ауруына шалдығады. Ол үйге оралып, сауығып кетті, бірақ дәрігері оны жұмысқа ерте оралған деп ойлады. Ол 1887 жылы 26 маусымда коронарлық тромбоздан қайтыс болды, осылайша ол сайлау арқылы сайлауға мәжбүр болды. Консерваторлар тез арада (28 маусымда) Джон Эйрді орынды қорғауға шақырды. Эрдтің қоғамдық жұмыстар мердігері және инженер ретінде қырық жылға жуық тәжірибесі болды және ол Паддингтонның жергілікті тұрғыны болды. Паддингтон Солтүстік либералдары Рутледж баспа үй-бүлөсінің мүшесі Эдмунд Рутледжді таңдады. Негізгі мәселе Ирландияның өзін-өзі басқаруы болды. Либералдылар 1886 жылы өз саясатын насихаттау және қорғау үшін аз жұмыс істеді деп санады және ол кемшілікті жоюға бел буды. Сонымен қатар, Рутледж Ирландияның өз елінде парламенттік өкілеттігі бар елде Ұлыбритания парламентіне депутаттарды жіберуді жалғастыруы керек деп санайтынын айтты. Бұл міндеттеме Либералды одақтастардың жетекші мүшесі Джордж Тревелянға қолдау хаттарын жіберуге жеткілікті болды: екіге бөлінген Либералды партияның қайта қосылуына үміт бар еді. Алайда, Хартингтон маркизі, тағы бір либералды унионист, Эйрдті қолдады. Сауалнама күні Айрдтың компаниясы британдық фирмалармен бәсекелесу үшін шетелдік жұмыс күшін көп пайдаланады деген аңыз тарады. Айтылымы жалған болған сияқты. Сайлау нәтижесі 1886 жылдан бері Паддингтон-Нордтағы жағдай либералдыларға ауысқандығын көрсетті, бірақ консервативтілердің орынды иеленуіне қауіп төндірмеді.

1892 жыл

Либералдылар 1886 жылғы бөлінуден кейін өздерінің күшін қалпына келтіріп, 1892 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жетуге үміттенді. Паддингтон Солтүстік либералдары Томас Терреллді қабылдады, ол аналитикалық химик ретінде оқыған және роман жазған және 1885 жылы Девонпортта тұрған адвокатты қабылдады. Террелл Ердті ертерек кетіруге тырысты және Гладстонның "Лондон бағдарламасын" сипаттайтын үлкен қоғамдық кездесулер өткізді. Бұл науқан популистік болды және жер иелеріне астанадағы мемлекеттік мекемелерді қаржылай қолдамағаны үшін шабуыл жасады. Террелл жергілікті билік органдарымен алкоголь сатуды шектеу және заңды шектеулер үшін үгіт-насихат жүргізген Паддингтон жергілікті опция одағының қолдауына ие болды. Алайда, жергілікті опция одағы Эрдке шабуыл жасайтын памфлет таратқанда, олардың есімдері тіркелген жергілікті опция одағының аға мүшелері оны мақұлдамағанын айтып наразылық білдірді және оны қайтарып алу керек болды. Террелл 1887 жылғы сайлауда өз жұмысын жақсартқанымен, ол әлі де 310 дауыспен жеңіске жетпеді.

1895 жыл

1895 жылғы жалпы сайлау кенеттен болды. Паддингтонның солтүстік либералдары жергілікті кандидатқа: олардың төрағасы Джордж Х. Мейберлиге арқа сүйеді. 1895 жылы 25 сәуірде оған (орындағы баптист дін қызметкері д-р Джон Клиффорд) күміс табақпен және оның қызметіне құрмет көрсету үшін шеңберленген сөйлеумен сыйланды және келесі Либералды кандидат болуға шақырылды. Мейберли жұмыстағы жеке қиындықтарға байланысты ұялды, бірақ 27 маусымдағы кездесуде ол келісті. Мейберлидің есімі Паддингтоннан Лондон мектеп кеңесінде отырған, бірақ консервативті болған генерал-майор Моберлиге ұқсас болды: Моберли бұл туралы науқан соңында атап өтті. Эрд бұрынғы либералды үкіметтің сайлауға мәжбүр еткен отставкасына қатты шабуыл жасады, ол абстрактілі конституциялық идеяларды талқылауға тым көп уақыт жұмсап, "құрылысшы әлеуметтік реформаны" талқылауға тым аз уақыт жұмсады деп нық айтты. Ол әйелдердің сайлау құқығын қолдады, соның нәтижесінде жесір немесе қария (егер үй иесі болса) дауыс бере алатын болды. Ұлттық үрдіске сәйкес, Эрд көпшілігін 1000-нан аз дауысқа дейін арттырды.

1900 жыл

1900 жылғы жалпы сайлауда Вилфрид Фордхэм Либералды кандидат ретінде бірауыздан қабылданды. Ол жас адвокаты және Кокермут депутаты сэр Уилфрид Лоусонның немере інісі болды, ол онымен саясатын бөлісті: оның сайлаудағы екі негізгі саясаты Оңтүстік Африка соғысына қарсылық және сабырлылықты қолдау болды. Эрд қайта қабылдады және саудаға зиян келтіретін социалистік саясат қабылдағаны үшін либералдарды шабуылдады; ол Оңтүстік Африкадағы үкіметке қолдау көрсетті. Aird сонымен қатар ереуілге жол бермеу үшін өнеркәсіпте келісуді қолдады. Жергілікті жұмысшылар қызығушылығы Фордхам жағында болды, ол сұрақтарға оң жауап бергеннен кейін дүкен қызметкерлерінің одағының қолдауын алды. Алайда Фордхамның жан-жақты науқаны сайлаушылардың басымдықтарына сәйкес келмеді, олар Эйрдтың көпшілігін арттырды.

1906 жыл

Эрд 1900 жылғы жалпы сайлаудан кейін алпысыншы жылдардың аяғында болды. 1902 жылдың соңында оның келесі сайлауға қатыспайтыны туралы және Паддингтон консервативтік қауымдастығының жаңа кандидаты ретінде Оңтүстік Африка миллионерін ойлап отырғаны туралы аңыз тарады. Эрд бұл хабарды жоққа шығарды, бірақ 1904 жылы шілдеде жетпіс жасында ол өз міндеттерін атқаруға қабілетсіздігіне байланысты орыннан бас тартатынын мәлімдеді. Кандидат табу үшін комитет тағайындалғаннан кейін, 1904 жылы 12 желтоқсанда атқарушы Лионель Филлипсті Ассоциацияның жалпы жиналысына ұсынды. Филипс 21 желтоқсанда қабылданған. Алайда, Филлипстің белсенді бизнес мүдделері (ол Оңтүстік Африканың бірнеше компаниясының директоры болды, соның ішінде Central Mining and Investment Corporation Ltd және Village Main Reef Gold Mining Company Ltd) оған сайлау округін күтуге уақыт қалдырмады және 1905 жылы тамызда ол кандидатурадан бас тартты. Бастапқыда консерваторлар сол кездегі депутат ұлы Джон Эйрді сайлауға қатысуға шақырды, бірақ Эйрд Саутгемптон үшін таңдалғандықтан, ол бас тартты. Ақырында консерваторлар металл саудагері және Камборнның бұрынғы депутаты Артур Штраусты таңдады, бірақ қабылдау кездесуіндегі азшылық тобы Герберт Джесселді, 1-ші барон Джесселді таңдады: Штраустың дауысы 70 дауыспен 28-ге тең болды. Пэддингтон Солтүстік либералды кеңесі қиындықсыз Лео Чиоцца Мэнниді таңдады, ол экономист және журналист болды. Оның ақыры либерализм үшін орынды жеңу үшін күресі сайлау округінің сыртында да назар аударды және Либералдық штаб-пәтерде орынды басымдыққа ие ету арқылы көмек көрсетті. Ақшаға доктор Клиффорд көмектесті, ол 1903 жылғы Білім туралы заңға пассивті қарсылық көрсету үшін (басқа наразылықтардың ішінде салық төлеуден бас тарту) бүкіл елге әйгілі болды. Лео Чиоцца Мэнни Генуядан, ал Штраус еврей болғандықтан, полковник Стюарт пен Альфред Дарч бастаған жергілікті сайлаушылар комитеті құрылды. Олар "либералды және консервативті қауымдастықтардың әрекеті бойынша сайлаушылардың қазіргі жағдайы төзімсіз болды, әрқайсысы сайлау округінің кандидаты ретінде ағылшынды ұсынбайды" деп мәлімдеді. 1905 жылдың желтоқсанында жалпы сайлаудың жақындауымен олар сэр Генри Бердеттке Тәуелсіз Юнионисттік кандидат ретінде тұру туралы талапқа қол қойды. Бурдет Штраусқа яһуди болғандықтан емес, тек шетелдік болғандықтан қарсылық білдіргенін айтып, келісті. Тағы бір айырмашылық - Штраус тарифтік реформаны қолдаса, Бурдет еркін сауданы жақтады. Бір кезде Бёрдет жиналысының дауысы қатты естіліп, бірнеше адам сол жерде тоналып кеткеніне шағымданды. Бердетті қолдаушылар оны консервативті кандидат деп санау керек деп мәлімдегенде, Паддингтонның бұрынғы мэрі Уильям Уркхарт (Джессел фракциясының жетекшісі) газеттерге Штраустың дұрыс таңдалғанына қарсылық білдіріп, дауыс бөлгені үшін Бердетті лагеріне шабуыл жасады. Штраустың сайлауалды үндеуі Бурдетті осындай сөздермен шабуылдады, сондықтан Бурдет оған және жергілікті газеттерге сыбайлас жемқорлық әрекеттері үшін бұйрық шығарды. Сондай-ақ, доктор Клиффорд Киоза Мэнни атеист деген тұжырымға қарсы бір листовка таратты. Сайлау күні Чиоцца Мэнни бұл орынды оңай жеңіп алды, ол Штраус пен Бердетттен көп дауыс жинады.

1910 жылдың қаңтары

Орынды жоғалтуына қарамастан, Паддингтон Солтүстік консервативтік қауымдастық Артур Штраусты қайтадан өз кандидаты ретінде таңдады. Штраусқа қарсылық жалғасып, 1909 жылы қазан айында консервативті орталық кеңсеге өтініш жазды, өйткені сайлау жақын арада басталды; Орталық кеңсе араласудан бас тартты, ал мүшелер "Солтүстік Паддингтонның патриоттық сайлаушылар лигасын" құрды. Осылайша Консервативтік қауымдастықтан шыққан Штраус 1909 жылы 14 желтоқсанда Консервативтік партияның кандидаты ретінде қиындықсыз қабылданды. Патриотикалық сайлаушылар лигасы, ақыр соңында, 1909 жылғы бюджетті қабылдамаудан туындаған конституциялық дағдарысқа байланысты, шайқаспауға шешім қабылдады. Штраус қайтадан тарифтік реформа кандидаты ретінде өзін ұсынды, ал Германия, Америка Құрама Штаттары және кейбір британдық отарлар қорғау тарифтерін қабылдау оның дәлелінің негізгі бөлігі болды. Чиоза Мэннидің экономист ретінде тәжірибесі оны Уинстон Черчилльдің (содан кейін либерал) мәселелерді басқалардан жақсы білгені үшін мақтауына әкелді; ол сондай-ақ Харроу-роудтың жұмысшы ерлер арасында танымал болды. Бұл жолы да жанжал күтіп тұрды. Ақырында Штраус 900-ге жуық дауыспен қайтадан сайлауға ие болды. Бұл сайлауда бірқатар қызықты сот ісі қозғалды. 1909 жылдың 27 желтоқсанында Паддингтонның полиция қызметкері Грегори мен тағы бір офицерге үш адам шабуыл жасады, олар кейіннен ауыр дене жарақаты мен шабуыл үшін сотталды. Сайлау кезінде либералды партиялар үш жігітті Чьоцца Мэннидің сайлау кездесулеріне оны айқайлап, ер адамдардың үй иесі Джордж Стирді кінәлау үшін жібергенін мәлімдеген листовка жіберді. Стир листовканы басып шығарған баспагерді және Либералды агентті жамандау үшін сотқа берді. Арнайы алқа Стирді қолдап, 100 фунт стерлингке зиянды шығынды төледі.

1910 жылдың желтоқсаны

1910 жылғы қаңтарда өткен сайлаудан кейін конституциялық дағдарысты шешу үшін екінші жалпы сайлау өткізу керек болуы мүмкін екені анық болды. Парламенттен шыққан Чиоцца Мани кандидатты іздеген кез келген либералды қауымдастық үшін тартымды перспектива болды. Ол 1910 жылы наурыз айында Гламорган қаласында қауіпсіз орынға сайлану үшін қарастырылды, бірақ өзін алып тастады. Сонымен қатар ол Паддингтон Солтүстік либералдарына қайтадан олардың орындықтары үшін күреспейтінін (содан кейін ол Шығыс Нортгемптоншир үшін қабылданды) жазды. Қауымдастық Chiozza Money-ді қайта қарастыруға көндіруге тырысты, бірақ сәтсіз болды. Сондықтан либералды партиялар оның орнына 1910 жылғы Лондон округтік кеңесінің сайлауында аз жеңіліс көрген Паддингтон кенті кеңесінің мүшесі Джеймс Фэрбанкті таңдады. Алайда, Фэрбанк шілдеде денсаулығының нашарлауына байланысты кері шегінді және оның орнына Леонард Франклинді (Солтүстік Паддингтон либералды қауымдастығының төрағасы 1908 жылдан бері) таңдады. Бұл Паддингтон-Нордты екі сайлау округінің біріне айналдырды (St Pancras South екіншісі болды), онда екі кандидат та еврей болды. Штраус парламенттің қысқа уақытын он сайлаушыдан тұратын партияның Германияға барып, қорғау тарифтерінің әсерін көруіне көмектесуге жұмсады. Сайлау округінде қатты күрес жүріп, Штраус жеңіске жетті, оның көпшілігі 589 дауысқа дейін азайды.

1920 жылдардағы сайлау

*Либералды партияның ресми кандидаты болып қабылданды, бірақ партия өзінің бұрыс өткенін ашқаннан кейін сайлау науқаны кезінде қолдауын алып тастады.