Кіріспе

Пфеферс монастыры (Pfäfers Abbey), сонымен қатар таудағы орнынан Санкт-Пирминсберг деп аталады, Швейцарияның Санкт-Галлен кантонында Бад-Рагазға жақын Пфеферс қаласында орналасқан бенедиктин монастыры. Тамина мен Рейн аңғарларының қиылысында орналасқан ол діни үй және жер мен крепостной иелері ретінде өркендеп, сонымен қатар Черраетия аймағының саяси және мәдени орталығы ретінде ерекше маңызға ие болды.

Орта ғасырлар

Герман Рейхнаудың хроникасына сәйкес, Пфеферс аббатшылығы 731 жылы Рейхнау аббатшылығынан Monasterium Fabariense (лат. Құрылтайшы аңызда жер-жерді аралаған епископ Сент-Пирмин туралы айтылады, әбатхананың алғашқы құжаттық есімі 762 жылы айтылған. Монастырь Кункельс асуы арқылы Италияға баратын Граубюндендегі асуларға дейінгі маңызды жолды бақылады. Чур епископтық ордасынан кейін монастырь Чур Ратиядағы және Чур епархиясындағы ең маңызды діни орталық болды. Бұл аймақтағы көптеген приходтар 9 және 10 ғасырларда Пфеферс қаласында құрылған. Монастырьдің елеулі ықпалы Шығыс Швейцарияда, әсіресе Визен мен Майенфельд арасында шоғырландырылған, бірақ қазіргі Баден-Вюртембергке дейін, Вал-Брегалия, Виншгау және Тироль графтығына дейін жеткен. 840 жылы Солтүстік Италияның патшасы және франктар императоры император Лотар I монастырға абатты еркін сайлау құқығын берді. 861 жылы бұл заңға шіркеулік иммунитет пен патша қорғанысын енгізу үшін кеңейтілді. Шығыс франк патшасы Людовик Бала 905 жылы Пфеферсті Констанс епискобы Соломон III-ге берді, ол сонымен қатар Сент-Галлдың абысы болды. 914 және 949 жылдар аралығында Сент-Галл аббатшылығы мен Чур епискобы аббатшылықтың қорғаушысы үшін шайқасты. 949 жылы Остон I, Киелі Рим императоры, монахтардың өздеріне абатты еркін сайлау құқығын қайтадан растады. Инвестициялық дау кезінде Pfäfers қайтадан шетелдік бақылауға түсті. 1095 жылы Генрих IV монастырды Базель епархиясына берді, ол 1114 жылы Генрих V-мен алмасты, ал 1116 жылы Папа Паскаль II-нің араласуы ғана монастырьдің бостандығын қалпына келтірді. Ерте орта ғасырларда Пфеферс Чур епархиясының ең маңызды монастыры және аймақтың зияткерлік орталығы болды. Пфеферсте ең маңызды үш Чур-Раетин қолжазбалары жасалды: Liber Aureus (аббатхана тарихының негізгі көзі), Liber viventium (аббатхананың естелік кітабы) және Vidimus Heider (аббатхананың картуляры). 1208 жылы Киелі Рим императоры Отто IV монастырьдың Vogtei (қорғаушы) Сакс баронына берді, оған монахтар кем дегенде ішінара адалдықты ант берді. 1257 жылы абат Рудольф олардың бостандығын 300 күміс маркаға сатып алды және 1261 жылы Фрейденберг қамалының де-насына тапсырды. 14 ғасырда монастырь мен жоғары Таминаталдың үстінде екі бөлек Вогтей болды: Фрейденберг және Рагас қамалы. Кейіннен протекторлық Верденберг Сарганс және Верденберг Хейлигенберг графтарына өтті. 1397 жылы монастырь өздерінің Вогтейін қайта сатып алды, ал 1408 жылы король Руперт монастырға өзінің қорғаушысын таңдау мәртебесін берді. Сарганс графтығын Ескі Швейцария Конфедерациясының Gemeine Herrschaft ретінде сатып алғаннан кейін, аббатхана Сарганс пен Конфедерацияның Acht Orte минус Берн арасындағы кондоминиумдағы Швейцария протекторатына айналды. Монастырь Швабия соғысы мен протестанттық реформация және аймақты жайлаған жалпы қаржылық және саяси қиындықтар кезінде қақтығысты бастан кешірді. Аббат Джон Хайдер (15861600) қысқа уақытқа монастырды бастапқы күйіне келтіре алды, бірақ оның орынбасарлары кезінде жағдай нашарлап, Швейцария Конфедерациясы монастырды басқаруды өз қолына алды.

17 ғасыр

1665 жылы өрт ортағасырлық монастырь мен шіркеуді жойды. 1672 жылы абат Юстус Зинк Джон Серро мен Джуджио Барбиеридің аббатхананы қайта құру жоспарларын ұсынды. Барокко стилі, қазіргі басым жағдайда, қазіргі басым жағдайда, 1674 жылы тұруға дайын алғашқы бөлмелермен. Қасіретлі қаржылық жағдайдан кейін 1676 жылы абат Зинк отставкаға кетуге мәжбүр болды, ал бақылауды Бенедиктин конфедерациясының Швейцария қауымына тапсырды. Оның мұрагері, игумен Бонифаций I Цхупп, қаржыны қалпына келтірді және құрылысты 1694 жылы аяқтады, жаңа аббат шіркеуі сол жылы бағышталды.

18 ғасыр

1734 жылы абат сайлауы дау тудырды, өйткені Цюрих - швейцариялық кантондардың бірі - аббатханаға кондоминиумда - аббат Амброзиус Мюллердің сайлауын растаудан бас тартты; сондықтан Иоганн Якоб Шойхцерге аббатхананың патшалық артықшылықтарын тексеру тапсырылды. Кейбір императорлық және папалық құжаттар монастырьдің құқықтарын растайды, олар 17 ғасырдың жалғандары ретінде анықталды. 1738 жылғы Тагсацзунгтағы келіссөздер ақыры Пфеферс, Веттис, Валенс және Рагаз муниципалитеттері бойынша аббатхананың құқықтарын растады. 1794 жылы монастырь азаматтарының көтерілісін Сарганның вогты басады. 1798 жылы 11 қарашада Француз революциялық соғыстары кезінде Сарганс графтығын Конфедерация босатты және игумен Бенедикт Бохслер өз азаматтарын осыған ұқсас жолмен босатуға мәжбүр болды. Француздар басып алғаннан кейін монастырь жойылып, ішінара қираған. 1801 жылы абат бірнеше бауырласпен бірге оралды, ал 1803 жылы Санкт-Галлен кантонының құрылуынан кейін монастырь ресми түрде қалпына келтірілді.

19 ғасыр

Қаржылық күрес монастырьдың соңғы абысы Плазидус Пфистерді аббатхананы секуляризациялауды сұрауға итермеледі, бұл өтінішті Рим папасы Григорий XVI 1838 жылы 20 наурыздағы хатында қабылдады. 1838 жылы 20 қарашада Сент-Галлен кантонының Ұлы кеңесі монастырды секуляризациялауды және оның активтерін алып тастауды жариялады. Католик шіркеуі активтерді иемденуге тырысты, бірақ оны 1839 жылдың қарашасында Сент-Галленге берді. 1845 жылы 14 қарашада монастырь ғимаратында Санкт-Пирминсберг кантондық панаханасы, бүгінгі Санкт-Пирминсберг психиатриялық ауруханасы құрылды. Әбатхананың құнды жәдігерлері аукционға қойылып, әлемнің көптеген мұражайларына таратылды. Вольфурттан Конрад фон Риттер XIII ғасырда монастырда жасалған атақты Вольфуртер тостағанын (Волфуртер Келх) иеленді. 1853 жылы монастырь архиві Сент-Галл аббатшылығының архиві Стифтсархив Сент-Галлға берілді. 1619 жылдан 1845 жылға дейін архиерей Николо Русканың сүйектері Пфьферс монастырында сақталды; ол қазіргі уақытта ақтауға ұсынылды. Бүгінде бұл монументтер Валтеллинадағы Сондрио колледждік шіркеуінде.