St Saviour's Grammar School

Кіріспе

St Saviour's Grammar School) - Англияның Лондон қаласында Саутварк ауданында орналасқан тегін грамматикалық мектеп. Ол 1559 жылдан 1896 жылға дейін жеке ұйым ретінде жұмыс істеді, ол Сент-Олаве грамматикалық мектебімен біріктірілді, ол Сент-Олаве және Сент-Сәуесқойдың ұлдар грамматикалық мектебі деп аталды.

Тарих

Атауы 1543 жылы Санкт-Маргарет және Санкт-Мария Магдалина приходтарының бірігуінен құрылған Сент-Сәуесқой прихотынан алынған. Қауымның атауы Сент-Сэвиорс болды, ол жақын маңдағы Бермондсидегі Сент-Сэвиорс аббатханасының атауынан алынған. Содан кейін шіркеу бұрынғы Сент-Мэри Овери монастырын жалға алды, ол таратқан Августин монастыры, содан кейін ол Сент-Сәуесқой шіркеуі ретінде танылды және 1905 жылы Саутварк соборы болуға тағайындалды. 1559 жылы Сент-Сэвиорс шіркеуі күміс табақтарды сатып, шіркеуді жаңа алтымыш жылдық жалға алу үшін қаржыландырады. Жалға алу шартының шарты бойынша, екі жыл ішінде шіркеу ғимарат салып, тегін грамматикалық мектеп үшін мектеп меңгерушісін жұмысқа алады. 1559 жылы 31 тамызда шіркеушілер мектепті ескі Санкт-Маргарет шіркеуінің шіркеу үйінде жүргізуге шешім қабылдады. Бұл ақша монастырьдің әйелдер часовнясын нан пісірушіге жалға беру арқылы, сонымен қатар шіркеудің киімдері мен мыс ыдыстарын сату арқылы қаржыландырылды. 16 мамыр 1562 жылы шіркеушілер Мэтью Смиттен бұрынғы Леди Кобхамның меншігіндегі Green Dragon Inn-мен байланысты ғимаратқа мың жылдық жалға 42 фунт төледі. Бірінші мектеп директоры Кристофер Оклендтің басшылығымен мектеп жаңа үйге көшіп келді, ол Green Dragon Court деп аталады, ол Сент-Сэвиор шіркеуінің оңтүстігінде орналасқан және қазір Боро рыногының бір бөлігі. Сент-Сэвиор грамматикалық мектебі 1562 жылы 4 маусымда Елизавета I патшадан жарғы алды. Бұл оқиға әлі күнге дейін сақталған іргетаста еске алынды, бірақ кейіннен ол бір жерден екінші жерге көшірілді және қазір Ұлы Лондонның Орпингтон қаласындағы Сент-Олаве грамматикалық мектебінде орналасқан. Басқарушылар кеңесінің басты тұлғасы Томас Кьюр, Сент-Сэвиордың аға қамқоршысы, король Генри VIII үлкен монастырь шіркеуіне және әртүрлі жергілікті қайырымдылық мұраларына қарау үшін арнайы корпорация құрды. Кьюр Корольдік ат үстінде жүретін, Эдуард VI, Мэри I және Елизавета I үшін жүк тасымалдаушы мердігер болған және Сент-Сэвиор шіркеуінің солтүстік-батыс бұрышы жанында тұрған. Ол жергілікті игіліктердің бірі болды және оның сыйлықтары әлі күнге дейін корпорациямен басқарылады; ол соборда еске алынды. Жоғары шеберге (бас шеберге) жылына 20 фунт төленеді, ал бастапқыда тек Сент-Сэвиор шіркеуінен келген ұлдар жарты корона (2 с) ақы төлеп қабылдана алады. 6d), ал Сент-Олаве және басқа да приходтардағылар жоғары ұстазға ақы төлеп, олардың оқулары үшін мектеп мұғалімі дайындауға мүмкіндік алды. Сент-Олаве шіркеуі 1571 жылы өзінің грамматикалық мектебін құрды, яғни бір-бірінен 200 метр қашықтықта екі осындай негіз бар еді. Осы мектептің алғашқы жүз жылындағы ең танымал оқушысы Джон Гарвард болса керек. Оның әкесі Роберт және ағасы Томас мектептің директорлары болды. Алайда, оның тағы да атақты губернаторлары мен қолдаушылары болды: 1609 жылғы губернаторлар хаттамасының бір бетіне Джон Трейхерн, Филипп Хенслоу және Эдвард Алленнің қолдары қойылған. Соңғысы жергілікті игілік жасаушы болды, ал оның Дулуич колледжіне берген негізгі сыйлығы - үш жүз жылдан кейін қаңырап қалуы мүмкін болған кезде Сент-Сэвиордың жалғасуын қамтамасыз ету болды. Саутварктың үлкен өртінде 1676 жылы мектеп ғимараты қиратылды және Сент-Сәуір шіркеуінің бір бөлігі зақымдалды, бірақ шіркеу мұнарасы зақымдалмаған. Мектептің іргетасы сақталып, сол жерге жаңа ғимарат салынды. Мектеп 1839 жылға дейін сол жерде болды, содан кейін губернаторлар ғимаратты 2250 фунтқа сатып, (негізгі таспен бірге) батысқа қарай Самнер көшесіндегі үшінші ғимаратқа көшірді. Бұл бұрынғы ғимаратқа қарағанда кішірек еді. Canon Edmund Boger 1859 жылдан 1895 жылға дейін сондағы соңғы директор болды. Canon Boger мектептің табысының төмендеуін тоқтатуға тырысты, бұл ішінара Сент-Олаведің табысына, ішінара 1839 жылы Самнер көшесіндегі ғимараттың көлемі мен орналасуына байланысты болды. 1892 жылы мектепте 27 оқушы ғана оқыды. Алайда 1882 жылы қайырымдылық комиссиялары Дулуич колледжінің қорын қайта ұйымдастыру кезінде Эдвард Алленнің өмірінде және өсиетінде қолдаған басқа да мекемелерге деген ниеті бар екенін анықтады; оларды Дулуич қоры қамтамасыз етуі керек еді. Солардың бірі - Сент-Сэвиор және осы тұрақты қаржылық салым Сент-Сэвиор мен Сент-Олаве бірігуін тек номиналды емес, одан да көп нәрсеге айналдырды. 1896 жылы Сент-Сэвиор грамматикалық мектебі мен Сент-Олав грамматикалық мектебі Сент-Олавтың Тули көшесіндегі орнында біріктірілді, ал біріктірілген мектеп Сент-Олав және Сент-Сэвиор грамматикалық мектебі �...

The name is from the parish of St Saviour's, which was formed in 1543 from the amalgamation of St Margaret's and St Mary Magdalen's parishes. The parish adopted the name St Saviour's from the recently dissolved Abbey of St Saviour in nearby Bermondsey. The parish then leased the former Priory of St Mary Overie, a dissolved Augustinian monastery, which then became known as St Saviour's Church and was destined to become Southwark Cathedral in 1905. In 1559, St Saviour's parish sold a quantity of silver plate to fund a new sixty year lease on the church from Lady Day, dated 6 June 1559. A condition of the lease was that within two years the parish would establish a building and employ a schoolmaster for a free grammar school. On 31 August 1559, the parishioners decided in the interim to run the school in the church house of the old St Margaret parish. This was funded by renting out the Lady Chapel of the priory to a baker, as well as selling the vestments and brass vessels of the parish. On 16 May 1562 the parishioners paid £42 for a thousand year lease from Matthew Smith on a building associated with the Green Dragon Inn, which had previously been owned by Lady Cobham. Under the first schoolmaster, Christopher Ockland, the school moved into this new home, known as Green Dragon Court, lying just south of St Saviour's Church and now part of the site of the Borough Market. The St Saviour's Grammar School received a Charter from Queen Elizabeth I, sealed on 4 June 1562. The event was commemorated on a foundation stone still existing today, although later moved from site to site and now situated at St Olave's Grammar School in Orpington, Greater London. The chief figure of the Board of Governors was Thomas Cure, the senior Warden of St Saviour's, a special corporation chartered by King Henry VIII to look after both the great priory church and various local charitable bequests. Cure was the Royal Saddler, effectively a haulage contractor, for Edward VI, Mary I and Elizabeth I and lived near the north west corner of St Saviour's Church. He was a major local benefactor and his endowments are still administered by the corporation; he is commemorated in the Cathedral. The High Master (headmaster) was paid £20 per year and initially only boys from St Saviour's parish could be admitted for a fee of half a crown (2s. 6d), while those from St Olave's and other parishes could pay a fee to the High Master to arrange a schoolmaster for their instruction. St Olave's parish established its own Grammar School in 1571, which meant there were two such foundations within 200 yards of each other. Probably the most famous pupil of the school during its first hundred years was John Harvard, after whom Harvard University in Cambridge, Massachusetts, was named. His father Robert and his brother Thomas were Governors of the school. However, it had an even more illustrious set of Governors and supporters: a page of the Governors Minutes of 1609 includes the signatures of John Treyhearn, Philip Henslowe and Edward Alleyn. The last named was to become a major local benefactor, and his principal endowment for Dulwich College was to ensure the continuance of St Saviour's when it was likely to be dissolved almost three hundred years later. The great fire of Southwark destroyed the school building in 1676 and damaged part of St Saviour's church, although the church tower was unscathed. The school's foundation stone was saved, and a new building was built on the same site. There the school remained until 1839, when the Governors sold the building for £2,250 and relocated (along with the foundation stone) to a third building on Sumner Street to the west. This was actually smaller than the previous building. Canon Edmund Boger was the last headmaster there, from 1859 to 1895. Canon Boger attempted to halt a serious decline in the school's fortunes, which was due partly to the success of St Olave's and partly to the problem of the 1839 Sumner Street building's size and location. The school roll fell to only 27 pupils in 1892. However, in 1882 the Charity Commissioners in re organising Dulwich College's endowment had identified the intention of Edward Alleyn towards other institutions he had supported in his life and by his Will; these were to be provided for by the Dulwich Foundation. One of these was St Saviour's and it was this continuing financial contribution that was to make St Saviour's merger with St Olave's more than a merely nominal one. In 1896, St Saviour's Grammar School and St Olave's Grammar School were amalgamated at St Olave's site on Tooley Street, and the combined school was named St Olave's and St Saviour's Grammar School for Boys. During the Second World War the old Sumner Street building of the former St Saviour's was damaged by bombing. The historic foundation stone was subsequently moved to St Olave's and St Saviour's Grammar School in 1952. When the school relocated to Orpington, Greater London, in 1968, the stone was taken to the new site. The school in Orpington is often referred to simply as St Olave's Grammar School, but its full name remains St Olave's and St Saviour's Grammar School. Near the turn of the 20th century, the Charity Commissioners required that girls in the Southwark area should also be given the chance of education, and the Governors of the joint foundation agreed to use their endowment to provide a new school now known as St Saviour's and St Olave's Church of England School.