Кіріспе
Ирландиялық астроном, геофизик, орнитолог және зерттеуші сэр Эдвард Сабин (14 қазан 1788 – 26 маусым 1883) – ирландиялық астроном, геофизик, орнитолог, зерттеуші, әскери қызметкер және Корольдік қоғамның 30-шы президенті. Ол бүкіл әлемдегі британдық территорияның әртүрлі бөліктерінде магниттік обсерваториялар жүйесін құруға жетекшілік етті. Оның өмірінің көп бөлігі оларды басқаруға және олардың байқауларын талдауға арналды. 1814 жылдың тамыз және қыркүйек айларында, қоғамның ұсынысымен, ол сол жылы капитан Джон Росс басқарған Арктикаға жасалған алғашқы экспедицияға қатысуға шақырылды. Экспедицияның тағайындалған астрономы ретінде Сабинге Россқа "география мен навигацияны жақсартуға және ғылымды жалпы түрде дамытуға көмектесу" міндеті жүктелді. Саяхаттың басты мақсаты Солтүстік-Батыс жолын табу болғанымен, бірнеше ғылыми қызығушылықтар зерттеуге лайық деп есептелді, мысалы, Жердің солтүстік магниттік полюсінің орналасқан жері және жердің пішіні туралы ақпарат беретін жоғары ендіктердегі маятниктердің қозғалысы. Сабин орнитологиялық байқаулар да жүргізді. Көптеген адамдар "Ньютонның гравитация жөніндегі еңбегінен бері қалған ең үлкен физикалық құпия" деп атаған мәселені шешуге үлкен қызығушылық танытты. XIX ғасырдың басында Жердің магниттік өрісі уақыт өте келе күрделі түрде өзгеретіні және компастың көрсеткіштеріне кедергі келтіретіні кеңінен мойындалды. Бұл кейбір ғалымдардың пікірінше, ауа райының өзгеруімен байланысты болуы мүмкін. Бұл құпияны біржола шешу үшін бірқатар физиктер бүкіл Жер шарының магниттік зерттеуін жүргізуді ұсынды. Сабин осы "Магниттік крест жорығының" бастамашыларының бірі болды, ол үкіметті империяның барлық аймақтарында магниттік обсерваториялар құруға шақырды. Ол сонымен қатар көптеген әріптестерді жұмысқа тартты – ең бастысы сэр Джонның жүйесі Джеймс Кларк Росс, неміс зерттеушісі Александр фон Гумбольдт, Гринвич обсерваториясының астрономы Джордж Эйри және Кью обсерваториясының құрметті директоры Фрэнсис Рональдс. Жаңа құралдар алғаш рет 1840 жылдардың соңында Торонто обсерваториясында, сондай-ақ Кью және Гринвичте орнатылды. 1852 жылы Сабин Торонтодағы жазбалардан магниттік өзгерістерді тұрақты тәуліктік циклге және ретсіз бөлікке бөлуге болатынын анықтады. Бұл ретсіздік 1844 жылы неміс астрономы Хайнрих Швабе ашқан күн дақтарының циклдік табиғатымен тығыз байланысты болды. Сабин алғаш рет Күннің бұзылыстары Жердің магниттік ортасына әсер ететінін анықтады. 1852 жылдың 6 сәуірінде ол Күннің 11 жылдық күн дақ циклі Жердің 11 жылдық геомагниттік циклімен "толық сәйкес" екенін жариялады. Келесі жылы Сабин Аймен де ұқсас байланыс жасады, бұл аспан денесінің де Жердің магниттік өрісіне әсер ететінін көрсетті. Ол Айдың осындай әсер етуі үшін өзінің айтарлықтай магниттік өрісі болуы керек деген қорытындыға келді. Бірақ ол бұл жолы жаңылысты: бұл әсер ионосферадағы гравитациялық толқындардың нәтижесі. 1840 және 1850 жылдары Сабин бүкіл Британ империясындағы магниттік обсерваториялардың жұмысын қадағалауды жалғастырды. Нәтижесінде Сабиннің ең маңызды еңбегі дүние жүзіне жасалған толыққанды магниттік зерттеу болды.
Sir Edward Sabine ('/s//eɪ//b//ɪ//n/; 14 October 1788 – 26 June 1883) was an Irish astronomer, geophysicist, ornithologist, explorer, soldier and the 30th president of the Royal Society. He led the effort to establish a system of magnetic observatories in various parts of British territory all over the globe. Much of his life was devoted to their direction and to analyzing their observations. in August and September 1814. and it was thanks to the society's recommendations that he was invited to take part that year in Captain John Ross's first Arctic expedition. As the expedition's appointed astronomer, Sabine was told to assist Ross "in making such observations as may tend to the improvement of geography and navigation and the advancement of science in general". Although the principal purpose of the voyage was to find the Northwest Passage, several objects of scientific curiosity were deemed worthy of investigation, such as the location of the Earth's north magnetic pole and the behaviour of pendulums in high latitudes which provided information on the shape of the earth. Sabine also made ornithological observations. There was intense interest in figuring out what many called "the great remaining physical mystery since Newton's work on gravitation". By the beginning of the nineteenth century, it was widely recognized that the Earth's magnetic field was continually changing over time in a complicated way that interfered with compass readings. It was a mystery which some scientists believed might be associated with weather patterns. To solve this mystery once and for all, a number of physicists recommended that a magnetic survey of the entire globe be carried out. Sabine was one of the instigators of this "Magnetic Crusade", urging the government to establish magnetic observatories throughout the empire. He also recruited many associates to the cause—most notably James Clark Ross, a nephew of Sir John's, the German explorer Alexander von Humboldt, the Astronomer Royal George Airy at Greenwich Observatory and Francis Ronalds, Honorary Director of the Kew Observatory. The new instruments were first installed at the Toronto Observatory in the later 1840s as well as at Kew and Greenwich. In 1852, Sabine recognized from the Toronto records that magnetic variations could be divided into a regular diurnal cycle and an irregular portion. The irregularity correlated very closely with fluctuations in the number of sunspots, whose cyclic nature had been discovered in 1844 by the German amateur astronomer Heinrich Schwabe. Sabine was the first to recognize that solar disturbances affected the Earth's magnetic environment. On 6 April 1852, he announced that the Sun's 11 year sunspot cycle was "absolutely identical" to the Earth's 11 year geomagnetic cycle. The following year, Sabine also made a similar correlation with the Moon, establishing that that celestial body too had an influence on the Earth's magnetic field. He concluded that the Moon must have a significant magnetic field of its own to cause such an effect. But for once he was mistaken: the effect is actually the result of gravitational tides in the ionosphere. Throughout the 1840s and 1850s, Sabine continued to superintend the operation of magnetic observatories throughout the British Empire. The result was Sabine's magnum opus: as complete a magnetic survey of the globe as was then humanly possible.
Есімдес
Сабина – Сабина шаяқтың, Сабинаның қанатты торғайының және Сабинаның ұзынқұйрықтысының атымен аталуымен байланысты. Сабина есімімен аталған географиялық нысандарға Сабина жері, Сабина аралдары және Сабина шығанағы (барлығы Шпицбергенде), Антарктиданың Адмиралтейство тауларындағы Сабина тауы; Гренландияның шығыс жағалауындағы Сабина аралы; және Ай бетіндегі Сабина кратері жатады.