Кіріспе

The California Pelican - 1903 жылы Берклидегі Калифорния университетінде Эрл К. Энтони құрған колледждің юмор журналы. Сегіз жыл бойы жалғасқан бұл журнал Беркли университетінің алғашқы табысты студент-күлкі журналы болды, бірақ оған 1891 жылы Smiles және 1895 жылы Josh журналдары алдыңғы орынға шықты. Оның орнына әлі де жұмыс істеп тұрған Heuristic Squelch пайда болды.

Сипаттама

Журналдың атауында жыныстық қатынас маңызды болды. Алғашқы сандары мұқабасында бір атаудағы құстың суреті болса да, ХХ ғасырдың басында "пеликан" Берклидегі студенттер үшін мақтанышсыз термин болды. Басылымға көбінесе "Старушка" деп аталатын, ол "Старого парня" деп аталатын Стэнфорд Чапарралдан айырмашылығы болды. Жиі "Пеликан" деп аталатын журналға карикатуралар, поэзия, түпнұсқалы әзіл-сықақ мақалалары және Пенсильвания Пунчбоуль және Дартмут Джек О Лантерн сияқты басқа колледждің әзіл-сықақ журналдарынан қайта басылған қысқа әзіл-сықақтар кірді. Оның бай негізін қалаушысынан басқа, журналдың ең танымал үлескері студент кезінде журналға карикатуралар тартқан Руб Голдберг болды. Голдберг кейінгі жылдары "Пеликан" журналының редакторы Эрл Энтониге үлкен құрметі бар екенін еске алды, ол биік, ұзын бойлы жас жігіт, өзінің жоғарғы сыныптағы отты құбырларын шапшаң бұрышта киіп, өткенін, қазіргісін және болашағын жақсы қорғалған пакетке ораған адам сияқты кампуста ұзақ қадамдар жасады. Ол менің суреттерімнің біреуін қабылдағанда, ол маған математикалық есептеуден немесе геологиядан жақсы баға алғаннан гөрі үлкен әсер қалдырды. Сонымен қатар, ғылыми-фантастика авторы Рон Голарт журналға жазды және кейіннен Пеликан мақалаларының бірін кәсіби түрде қайта жариялады.

Тарих

Верн Штудтманның Centennial Record журналына сәйкес, журналға 1903 жылы 16 сәуірде Энтони және он адамнан тұратын алғашқы ұжым негізін қалады. Ақырында оны Ассоциацияланған студенттер демеушілікке алды және 1960 жылдары әр оқу жылында айына бір рет шығарылды. The Centennial Record 1965 жылы бір санының таралымы 7000 дана деп саналады, бұл оны сол кездегі университет кампусындағы екінші ең үлкен басылымға айналдырды. Күн сайын шығатын Daily Cal газетінің тиражы ең көп болды. Журналға 1957 жылы Беркли университетінің кампусында өз ғимараты бар ерекше мәртебе берілді. Ол жерде Эрл К. Энтони университетке өзі жасаған басылымға үй беру үшін ақша берді. Strawberry Creek маңындағы құрылысты қазір аспиранттар ассамблеясы алып тұрса да, архитектор Джозеф Эшериктің дизайнында пеликанның көрнектілігі, сондай-ақ алдыңғы газонға салынған Ирен Ричтің өмірден үлкен пеликан мүсіні Энтони Холлдың бастапқы мақсатына күмән келтірмейді. Осыдан жарты ғасыр бұрын журналдың құрылуына себеп болған әзіл-сықақ сезімін әлі де таныта отырып, Энтони Берклидің канцлері Кларк Керр басқарған салтанатты рәсімдерде тірі пеликанды ұйымдастыруға тырысты. 1960 жылдар Пеликан үшін ерекше қиын кезең болды және басылым тарихында ұзақ уақытқа созылған дүрбелең мен бағыт-бағдардың өзгеруінің басталуы болды. Онжылдықтың ортасында Берклиде сөз бостандығы қозғалысы өркендеп, студенттердің ойлары күрделі мәселелерге ауысқан кезде, әзіл-сықақ журналына орын аз сияқты көрінді. Бірнеше жыл күрескеннен кейін, "Олд Гирл" ақыры жеңіліп қалды, 1970 жылдың қазан айындағы саны дәстүрлі әзіл-сықақ форматындағы соңғысы болды. Сол колледж жылының көктемінде "The New California Pelican" журналы жарық көрді, бірақ ол әзіл-сықақты міндетті түрде жоққа шығармайтын көркем немесе түрлі-түсті форматты қабылдады. "Ескі PELICAN 1963 жылдан бері тұрақсыз аяқпен жүреді, ал осы күзде соңғы редакторлар "Мисс Пелли Гирлс" негативтерін тыныш жинап, кетіп қалды. "Нью-Калифорния пеликан" журналының бұл санын журналистика мектебінің кейбір түлектері қысқа мерзімде шығарды. Бізде сабақтардан бірнеше жарамды шығармалар болды, біз бірнеше жаңа нәрсе жаздық, суретке түсірдік, суретке түсірдік. PELLY-дің ескі қызметкерлері мен жаңаларының арасында сабақтастық болған жоқ. Бізді журнал ретінде ойлаңыз деген өтінішпен, екінші саны 1971 жылдың мамырында шығарылды, оған құлақшыны бар әңгіме кірді, Канзас. 1971-1972 оқу жылында "Калифорния Пеликан" деген атпен үш тоқсандық нөмір шығарылды. 1972-1973 оқу жылында Пеликанды өзінің әзіл-сықақпен өткеніне қайтарудың сәтсіз әрекеті басталды. Редакция құрамының бірнеше мүшесі оңтүстікте сайлаушыларды тіркеу науқанына қатысқан кезде, Бизнес менеджер Роберт Лаубах 1960 жылдардың аяғындағы жұмыстан тұратын, оның ішінде Джоэл Бектің бірнеше карикатурасы бар нөмір шығарды. Лаубах өзін бас редактор ретінде таныстырып, "Пеликан" тағы да өзгергенін жариялады. Өткен жылдың қарапайым журналы болып қалудың орнына, мен күлкілі болу туралы ескі идеяны қайта тірілтуге шешім қабылдадым. Алайда кездесуге дейін бас редактор Фрэнсис Мориарти қайта оралып, оны толықтай бақылауда ұстады. Лаубахтың шақыруына жауап ретінде келген үш студент көңілі қалды. Монро Макбрайд Pelican, Cutler Durkee, Don Goff-пен бизнес менеджерінің лауазымын алса да, ол өзінің өзінің юмор журналын, The Berkeleyan-ді іске қосуды шешті, ол 1974 жылдың күзінде өзінің алғашқы санын жариялады. Pelican 1972 жылы бір нөмір шығарды, 1973 жылы төрт еселенген форматта кампуста тегін таратылды. Бірнеше жыл бойы сақталмайтын қызыл сияны келтіре отырып, Калифорния университетінің студенттері (ASUC) 1973 жылдың мамырында тек Пеликанға ғана емес, сонымен қатар жылнама, Көк және Алтын және құрметті әдеби журналға, Occident-ке де қаржы бөлуді тоқтатты. ASUC жаңа басылымдарды қаржыландыруға дайын екенін көріп (The Berkeleyan келесі жылдың бюджетінде қаржы алды), үш қаржыландырылмаған басылымның редакторлары бірігуді ұсынды, жаңа журнал өзінің алдыңғыларының негізгі элементтерін қамтиды. ASUC бұл баламаны The Berkeleyan есебінен қабылдады, ол бірігуге қатысудан бас тартты. Құрып кетуден құтқарылған бірлескен басылым ешқашан шығарылмаған, ал Occident басқа қаржы көзін тауып, келісімнен бас тартты. Профессорлар Джозефин Майлз және Леонард Майклз, ағылшын және Бернард Тапер, журналистика, жаңа ASUC баспа комитеті қатаң қолға алды және басқа да нәрселермен қатар Pelican's қаржысын қайта қалпына келтірді. 1974 жылдың күзінен бастап тұрақты, тоқсан сайын шығарылатын болды. Қызметкерлер әлі де кездесіп, жоспарлап, жұм�...

Жаңғыру

Соңғы бір қайта тірілу қалды. 1978 жылдың басында студенттік Кевин Суини және оған ұқсас саналы серіктері Pelican журналын әзіл-сықақ журналы ретінде қайтару жоспарларын жасады. 1978 жылы 24 мамырда олар Боулз залында Суинидің Каппа Дельта Ро бауырластығының бауырласы Монро Макбрайдпен кездесті. Берклидің 1975-1976 оқу жылында қаржылық табысты болғаннан кейін, ASUC-тегі сенімгерлік шотында едәуір қаражат қалдырып, ұйықтап қалған. Макбрайд Суиниге Берклианның редакциялық кеңесінің қалған мүшелерімен кездесуді және журналдарды біріктіруді ұйымдастырды, бұл Пеликанға басқаша болатыннан гөрі қаржылық жағынан жақсы бастама берді. Беркелиан және Калифорния пеликан деген атпен және Беркелиан қауымдастығы / Калифорния пеликан баспасынан шыққан журнал 1978 жылдың күзінде қайтадан пайда болды (85:1 көлемі), 1979-1980 оқу жылынан бастап оның атауы The California Pelican деп қысқартылды. "Пеликан" 1988 жылға дейін сақталды, ол Банкрофт кітапханасынан табылған соңғы том, сонда "Старушка" "бұқап, өліп қалды". Оның жойылуымен Пеликанның бірден-бір қолжетімді көшірмелері Калифорния Университетінің Берклидегі Банкрофт кітапханасында және Ю. Сондай-ақ, "Саламаттылық және жарық" атты сурет кітабы жарық көрді, онда Pelican-да оның құрылуынан 1943 жылға дейін көрсетілген ең жақсы сурет, сондай-ақ 1868 жылдан 1943 жылға дейін Калифорния университетінің суреттері бар. Журналдың көшірмелері eBay-де жиі пайда болады, олардың көпшілігі өте жақсы жағдайда. "Магия, миф және дін" деген тақырыппен "The Pelican" атты журнал eBay-ден сатып алынды және оның 81 томдық 2-ші нөмірі екенін айтады. Бұл журналдың редакциялық және бизнес кеңселері UC Беркли кампусындағы Пеликан ғимаратында орналасқан. Топтық нөмірлер мен жыл схемасы California Pelican басылымдарының барлық кезеңіндегі топтық нөмірлер схемасына сәйкес келеді.

Қатысушылар

Белгілі еңбектерінде Фрэнк Чин мен Джон Кэрролл бар.