Кіріспе
Американдық ғалым (1879-1970) ForMemRS (1940) Джонс Хопкинс университетінің медицина мамандығы бойынша түлегі, ол қатты туберкулезге шалдыққандықтан дәрігер болып жұмыс істеуге асықпайтын. Мичиган университетінде патология оқытушысы болып үш жыл жұмыс істегеннен кейін, ол өзінің қалған мансабында Рокфеллер медициналық зерттеулер институтында адал зерттеуші болды. 1911 жылы тауық ісігінің вирустан пайда болатынын (кейіннен Роустың саркома вирусы деп аталды) анықтағаны вирустардың кейбір қатерлі ісіктердің дамуындағы рөлін түсінуге және одан әрі зерттеулерге әкелді. Ол алғашқы ашылуынан 55 жыл өткен соң 1966 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды және ол медицина немесе физиология саласындағы Нобель сыйлығының ең ескі иегері болып табылады. Ол Джозеф Р. Тернермен бірге қан құю үшін қан топтарын қолдану әдістерін зерттеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар қан үлгісін қышқыл цитраты арқылы сақтау әдісін ойлап тапты. Бұл әдіс алғашқы рет қан үлгілерін сақтауды жүзеге асырды. 1917 жылы Бельгиядағы майдан шебінде Освальд Робертсон әлемдегі алғашқы қан банкі ретінде оны енгізді.
ForMemRS (1940) A medical graduate from the Johns Hopkins University, he was discouraged to become a practicing physician due to severe tuberculosis. After three years of working as an instructor of pathology at the University of Michigan, he became dedicated researcher at the Rockefeller Institute for Medical Research for the rest of his career. His discovery in 1911 that a chicken tumor was caused by a virus (later named Rous sarcoma virus) led to more discoveries and understanding of the role of viruses in the development of certain types of cancer. He was awarded a Nobel Prize in Physiology or Medicine for his work in 1966, 55 years after his initial discovery and he remains the oldest recipient of the Nobel Prize in Medicine or Physiology. He and Joseph R. Turner studied methods to make use of blood types for blood transfusion. During World War I, they developed a technique for preserving blood sample by using an acid, citrate. This enabled the first practical storage of blood samples for transfusion and was introduced by Oswald H. Robertson at the front line in Belgium in 1917 as the world's first blood bank.
Ерте өмір және білім
Роус Балтиморда, Мэриленд штатында Чарльз Роус пен Франсис Андерсонның туған есімі Вудтың отбасында дүниеге келген. Оның екі кіші әпкесі бар еді. Оның әкесі астық брокері болған, ол 11 жасында қайтыс болды. Орта білімге дейін жергілікті мемлекеттік мектептерде оқыды. Медициналық мектепте екінші курста оқып жүрген кезінде Роус өлкелеу кезінде жараланған саусағынан туберкулезге шалдығады. Оның қолқасында туберкулездік сүйек (аксилярлы туберкулезді лимфаденит) пайда болды және оны хирургиялық жолмен алып тастады. Ол емделу үшін медициналық мектептен демалысқа шықты. Оның ағасы оған Техастағы мал фермасында каубой болып жұмыс табуға көмектесті, ол жерде ол бір жыл жұмыс істеді. 1904 жылы ол медицина курсын қайтадан бастады. Аурудың салдарынан ол өзін дәрігер немесе "нағыз дәрігер" болуға жарамсыз деп санайды, сондықтан ол өзінің қызығушылығын медициналық зерттеулерге бағыттады. Ол 1905 жылы медицина докторы дәрежесін алды. 1907 жылы ол Фридрихштадт қалалық ауруханасында (Krankenhaus Dresden Friedrichstadt) ауру анатомиясы бойынша оқыту курсына Германияға барды. Рокфеллер институтының директоры және оның еңбектерін жариялаған Эксперименталды биология мен медицинаның редакторы Симон Флекснер оның ғылыми қызығушылығын мойындап, оған институтта қатерлі ісік зерттеулерін жүргізуге ұсыныс жасады. 1909 жылы ол Рокфеллердегі толық уақытты зерттеуші ретінде зертханаға қосылды. 1910 жылдың басында тауық (яғни саркома) түріне ауысты. Бір әйел оған Плимут-Рок тауығын әкелді. Ол бірнеше эксперименттер жүргізгеннен кейін, ісік эксудатының салауатты тауыққа әсерін көруге тырысқаннан кейін, ол сол ісікке тек бір тұқымдағы сау тауықтарда ғана әсер ете алатынын түсінді, сондықтан генетикалық туыстық нақты ісік үшін маңызды болды. Ол ісікті әртүрлі адамдарға жалғастырып, трансплантациялады. 1911 жылы ол тауық саркомасының жасушасыз сүзгісі (бактериялар мен ірі микробтарды бөлетін Беркефельд сүзгісін пайдалана отырып) басқа тауықтарға ауысқан кезде қатерлі ісік тудыруы мүмкін деген тұжырым жасады. Бұл ісік вирустан (қазіргі кезде Rous саркома вирусы, ретровирус деп аталады) жұға алады деген бұл тұжырым сол кездегі көпшілік сарапшылар тарапынан "толық ақымақтық" деп танылды, өйткені бұл аурудың инфекция емес екендігі медициналық тұрғыдан қабылданған факт. Чарльз Оберлинг жазғандай: <blockquote>Осы кезде ісіктің патологиясы Германияның патологиялық анатомия мектебінің сиқырына толығымен ие болды, ол Роберт Кох пен [Рудольф] Вирхов арасындағы антагонизмнің салдарынан, қатерлі ісіктің жұқпалы шығу тегі туралы кез-келген теорияға мүлдем қарсы болды. Кенеттен, олардың айтқандарына берік сенетін осы абыройлы және сақаллы профессорларға қарсы, жасушасыз сүзгі арқылы өлімге әкелгенін мәлімдеген жас американдықтың дауысы көтерілді. Әрине, бұл шындық емес, және жылдар бойы олар тіпті оның эксперименттерін қайталауға тырыспады. 1912 жылы В. Х. Титлермен бірге жасаған экспериментінде сүзгіленетін агент ретінде вирустың алғашқы белгісі табылды, бірақ нақты анықтауға қол жеткізе алмады. Роус 1915 жылға дейін қатерлі ісікпен жұмыс істеуді жалғастырды, содан кейін ол тауық пен тышқаннан басқа канцерогенді заттар ала алмағаны және оның ашылуының жалпы қабылдануы салдарынан тоқтады. 18 жылдан кейін ол әріптесі Ричард Шоптың өтінішімен қатерлі ісік зерттеулеріне оралды. Кейіннен Шопе папиллома вирусы деп аталып, 1935 жылы вирустың сау қояннан жұғатынын көрсетті. Шоп Рус вирусының қатерлі ісік ауруы ретінде ұқсастығын түсінді және одан әрі зерттеуді сұрады. Роус риза болып, көп ұзамай Шопе папиллома вирусының егжей-тегжейі туралы баяндады. Ол алғашқы зерттеуінен бастап мұндай ісік "жетілдірмей өскенде, қатерлі ісікке қарай бірте-бірте өзгеріп отыратынын" білген. Оның кейінгі үш онжылдықтағы зерттеулері вирустық папилломаның қатерлі ісікке әкелуі мүмкін екенін растауға көмектесті. Роустың саркомасының вирустық табиғатын 1925 жылы Хэмпстедтегі Ұлттық медициналық зерттеулер институтының Уильям Эварт Ги көрсетті. Карциногендік қасиет 1960 жылы онкогеннің ашылуынан кейін кеңінен қабылданды, оның нақты гені 1970 жылдары 'src' ретінде анықталды.
Қан құю
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде, Рус қан құюдан жауынгерлердің қаза тапқанын білгендіктен, оның назарын қан құюға аударды. 1915 жылы ол Джозеф Р. Тернермен бірге қан құю әдістерін әзірлеуде жұмыс істеді. Австриялық дәрігер Карл Ландштейнер он жыл бұрын қанның түрлерін анықтағанмен, оның практикалық қолданылуы әлі де әзірге әзірленбеген еді. Қан құю әлі де жүргізілмеді, өйткені (кем дегенде 1915 жылға дейін) қанның қату қаупі өте жоғары болды". 1916 жылы олар қоспаны цитрат глюкоза ерітіндісімен ауыстырды, бұл қанды бір аптадан екі аптаға дейін сақтады. Цитратты қолдану қазіргі заманғы қан құюдың бастауы болды. Сол кезде қанды тікелей адамнан адамға құю әдісі қолданылған, сондықтан оны сақтау әдісі донор болмаған кезде де құюға мүмкіндік берді. АҚШ армиясында қызмет еткен ағылшын дәрігері Освальд Робертсон жаңа әдісті Бельгияға 1917 жылы әкелді. Бұл әлемдегі алғашқы қан банкі болды.
Физиологиясы
Роус сонымен қатар бауыр мен өт қуысына баса назар аударған ас қорыту физиологиясына маңызды үлес қосты. Ол Филип Д. Макмастермен бірге өт қабығының негізгі қызметін анықтады. Ол өт қабықшасының бауырдан шығарылған судан сарысын шоғырландыратынын көрсетті, бұл сарысу және өт тастары пайда болуы сияқты өт секрецияларымен байланысты ауруларды түсінуге көмектесті.
Марапаттар мен құрметтер
Роус 1927 жылы Америка Құрама Штаттарының Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды және 1939 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болды. 1940 жылы Корольдік қоғамның шетелдік мүшесі (ForMemRS) болып сайланды. 1965 жылы Ұлттық ғылым медалімен марапатталды. Ол сонымен қатар Корольдік медицина қоғамының, Корольдік Дания ғылым және әдебиет академиясының және Норвегия ғылым және әдебиет академиясының мүшесі болды. Ол Вейцман ғылым институтының құрметті мүшесі және Париждегі Ұлттық медицина академиясының шетелдік тілшісі болып тағайындалды. Сонымен қатар, ол Ұлттық ғылым академиясының Коваленко медалімен, Американдық онкологиялық қоғамның ерекше қызметімен, БҰҰ-ның онкологиялық зерттеулер сыйлығымен және Германия Федеративтік Республикасының Пол Эрлих пен Людвиг Дармштадтер сыйлығымен марапатталды. 1926 жылы Карл Ландштейнер оны ұсынған, содан кейін 1951 жылға дейін тағы 16 номинация алды, бірақ алғашқы ашылуынан кейін 55 жылдан кейін 87 жасында таңдалды. Ол медицина немесе физиология саласындағы Нобель сыйлығының ең қарт иегері ретінде тіркелді. Фиби Гарвард университетінің баспасының директоры Томас Вильсонға тұрмысқа шықты. Өмірінің соңғы жылдары ол Саймон Флекснер мен Карл Ландштейнердің өмірбаянын жазды.
Өлім
Роус 1970 жылы Нью-Йорктегі Мемориал Слоан Кеттерринг онкологиялық орталығында іш қатерлі ісіктен қайтыс болды. 1985 жылы әйелі қайтыс болды.