Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз музыканты Андре Эдуард Антуан Мари Флюри (25 шілде 1903 - 6 тамыз 1995) - француз композиторы, пианині, органшы және педагог.
French musician
André Edouard Antoine Marie Fleury (25 July 1903 – 6 August 1995) was a French composer, pianist, organist, and pedagogue.
Өмір
Андре Флюри Франциядағы Нойли-сюр-Сен қаласында дүниеге келген. Ол музыкалық білімін Анри Летокарттың (Сезар Франктің бұрынғы студенті), кейін Андре Маршаль мен Луи Виерннің жеке студенті ретінде алды. Париж консерваториясында ол Евгений Гигутпен органды оқыды және 1926 жылы Гигуттың мұрагері Марсель Дюпредің басшылығымен орган орындау мен импровизацияда бірінші сыйлықты алды. Флюри сонымен қатар композицияны Пол Видальмен оқыды. 1920 жылы Флюри Париждегі Сент-Августинде Гигудың көмекшісі болды, кейіннен Шарль Турнемирдің көмекшісі болды. Клотильда. 1930 жылы Санкт-Августиндегі органды орындаушы болды. 1941 жылы ол Париждегі École Normale de Musique органының профессоры болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Флюри әйелімен бірге денсаулығына байланысты Парижден Дижонға көшіп барды. 1949 жылы ол Эмиль Пуальоның орнын басып, Дижон соборында титулярлы органшы және Дижон консерваториясында фортепиано профессоры (бір жылдан кейін орган) болды. 1971 жылы Жан Гиллюдің шақыруын қабылдап, Париждегі Сент-Эсташте оргнист болып қызмет атқарады. Ол сондай-ақ Schola Cantorum-да орган профессоры және Версаль соборында титулярлық органшы болып тағайындалды, бұл міндетті оның өлімінен кейін Франсис Видил өз мойнына алды. Андре Флюри 1995 жылы 92 жасында Франциядағы Ле-Везнетте қайтыс болды және Арси-сюр-Кур қаласында жерленді. Композитор ретінде Флюри орган үшін көптеген шығармалар жазды, бірақ олардың көбі әлі жарияланбаған. Ол сонымен қатар бүкіл Еуропа бойынша кеңінен өнер көрсетті. Андре Флюри бірнеше маңызды орган композицияларын, мысалы, Дариус Мильхоның орган сонатасы, Морис Дюруфледің Scherzo op. 2, сондай-ақ Оливье Мессьеннің "La Nativité du Seigneur" (Жан Ланглей, Жан Ив Даниэль Лесур және Жан Жак Груненвальдтың премьерасынан кейін осы орган циклының алғашқы толық орындалуы). Оның шәкірттері арасында Бернар Гавоти, Пьер Кошеро және Дэниел Лесур болды.
André Fleury was born in Neuilly sur Seine, France. He received his musical training as a private student of Henri Letocart (a former student of César Franck), and later, of André Marchal and Louis Vierne. At the Paris Conservatory, he studied organ with Eugène Gigout and received a first prize in organ performance and improvisation under Gigout's successor, Marcel Dupré, in 1926. Fleury also studied composition with Paul Vidal. In 1920, Fleury became Gigout's assistant at St. Augustin in Paris, and, later, also assistant of Charles Tournemire at Ste. Clotilde. He became titular organist at St. Augustin in 1930. In 1941, he was appointed professor of organ at the École Normale de Musique in Paris. After World War II, Fleury and his wife left Paris due to health reasons, and relocated to Dijon. In 1949, he succeeded Émile Poillot as titular organist at Dijon Cathedral and as professor of piano (a year later also of organ) at the Dijon Conservatory. In 1971, he accepted Jean Guillou’s invitation to become co titular organist at Saint Eustache in Paris. He also was appointed as professor of organ at the Schola Cantorum and as titular organist at Versailles Cathedral, this duty was taken over by Francis Vidil after his death. André Fleury died in 1995 at Le Vésinet, France, age 92, and was buried in Arcy sur Cure. As a composer, Fleury wrote numerous works for organ, many of which have not been published yet, however. He also performed extensively throughout Europe. André Fleury premiered several important organ compositions, such as the organ sonata of Darius Milhaud, Maurice Duruflé’s Scherzo op. 2, as well as La Nativité du Seigneur by Olivier Messiaen (the first integral performance of this organ cycle, after the premiere by Jean Langlais, Jean Yves Daniel Lesur, and Jean Jacques Grunenwald). Among his students were Bernard Gavoty, Pierre Cochereau, and Daniel Lesur.