Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
XVII ғасырдың ортасында оның қорғанысы шығыстан келген ықтимал шабуылдан қорғану үшін қайтадан күшейтілді. Алайда, 1672 жылы, франко-голланд соғысын бастаған "рампжар" (немесе апат жылы) деп аталатын, католик епископтары Бернхард фон Гален Мюнстер мен Максимилиан Генрих Кельндік шабуыл жасаған кезде, қамал қарсылықсыз жаулап алынды. Оммершан қаласында орналасқан 146 мушкетер мен 55 пикмен солтүстікке қашып кетті, сол жылдың соңында епископтар солтүстік Гронинген қаласын қоршауға алғаннан кейін кері шегінгенде ғана қайтып келді. Оммен азаматтарының қысымымен және 1713 жылғы Утрехт бейбітшілігінен кейін 1715 жылы қамал жабылды, тек 1740 жылы континенталды Еуропада соғыс қайта жанған кезде қамалдан қорған ретінде қайта қалпына келтірілді. 1787 жылғы патриоттық көтеріліс кезінде Цвольле, Кампен және Воленхове ополчиялары Оммершанды жаулап алып, оның барлық қару-жарағын ұрлап, режимге қарсы жарым әскери күресінде көмектесті. Қамал қаңырап бос қалды және ешқашан әскери мақсатта пайдаланылмады. XIX ғасырдың басында Голландия үкіметі оны Амстердамнан және басқа да батыс қалаларынан келген жалқаулар, жезөкшелер мен алкоголиктер үшін ресоциализациялық мекемеге және еңбек лагеріне айналдырды. Олар ауыл шаруашылығы мен адамгершілікке тәжірибе арқылы үйреніп, қоғамға қайта кірісуі керек еді. Шын мәнінде, қайыршылар жартылай мәжбүрлі және ақысыз еңбекке тартылып, Оммершанды қоршаған ылғалды жерлерді қалпына келтірді, нәтижесінде 4 х 21⁄2 шақырым аумақты қалпына келтірді. Саясатшы және романист Якоб ван Леннеп 1823 жылдың жазында Дирк ван Хогендорппен бірге жаңадан тәуелсіз болған Нидерландтар Біріккен Корольдігіне саяхат жасаған кезде Оммершанс қаласына барды. Ол еңбек лагеріндегі жағдайларға қатты таңғалғандығын: "Бұл сағаттар мен өмір сүрген ең қайғылы кезеңдердің бірі". 1859 жылы мекеме банкротқа ұшырағаннан кейін, Голландия үкіметі еңбек лагерін 1889 жылға дейін басқарып, ақыры жабылды. Оммершанс жұмыс істеген жылдары бірнеше жүзден екі мыңға дейін жұмысшылар бір уақытта өмір сүрді және 5448 жұмысшы Оммершанста қайтыс болды. Жабылысынан кейін Оммершанс айналасындағы жерлер Балькбрюг ауылынан солтүстікке қарай бірнеше шақырым жерде орналасқан Fpc Veldzicht мемлекеттік өкініш мекемесіне кірді. Жер әлі де мәжбүрлі еңбекпен өңделеді.
Its defences were strengthened again in the middle of the 17th century to defend against a possible invasion from the east. Nonetheless, the fortress was captured without any resistance when the Catholic bishops Bernhard von Galen of Münster and Maximilian Henry of Cologne invaded in 1672, the so called rampjaar (or disaster year) that started the Franco Dutch War. The 146 musketeers and 55 pikemen stationed at Ommerschans fled north, only to return later that year when the bishops retreated after their failed siege of the northern city of Groningen. Under pressure from the citizens of Ommen and after the Peace of Utrecht of 1713, the fortress was closed down in 1715, only to be reinstated as a fortified arsenal in 1740 when war reignited in Continental Europe. During the Patriot Revolt of 1787, militias from Zwolle, Kampen and Vollenhove conquered and pillaged Ommerschans, stealing all its weaponry to help them in their paramilitary struggle against the regime. The fortification became abandoned and would never again be used for military purposes. In the early 19th century, the Dutch government changed it into a resocialisation institution and labour camp for beggars, prostitutes and alcoholics from Amsterdam and other western cities. They were supposed to learn farming and morals by experience so they could reintegrate into society. In reality the beggars were used for semi forced and all but unpaid labour to reclaim the wetlands surrounding Ommerschans, eventually reclaiming an area of 4 by 2½ kilometres. Politician and novelist Jacob van Lennep visited Ommerschans during his walking tour with Dirk van Hogendorp the younger across the newly independent United Kingdom of the Netherlands in the summer of 1823, and documented his appal at the conditions at the labour camp: "These hours are certainly among the saddest I have lived through." When the institution went bankrupt in 1859 the Dutch government managed the labour camp until 1889, when it was finally closed down. During its years in operation, between several hundred and two thousand workers would live at Ommerschans at any one time, and an estimated 5448 workers died whilst at Ommerschans. After its closure, the lands around Ommerschans became part of the state penitential institution Fpc Veldzicht, a few kilometers north at the village of Balkbrug. The grounds are still being cultivated by means of enforced labour.