Кіріспе

Арнала бекінісі - Үндістанның Махараштра штатындағы Бассейн қаласынан солтүстікке қарай 13 км (8 миль) жерде орналасқан Арнала порты қаласынан алыс емес шағын аралда салынған. Арал бекінісі болғандықтан, оны Жалдург немесе Жанжире Арнала деп те атайды. Маратхалар қазіргі қалмақты "Джанжире Арнала" деп атаған. Солтүстік Конкандағы Вайтарна өзені осы бекіністің маңында теңізге құяды, бұл бүкіл шығанақты көруге мүмкіндік береді. Үндістан үкіметі 1909 жылы 26 мамырда осы қалмақты Махараштрадағы ұлттық қорғалатын ескерткіш деп жариялады.

Тарих

1530 жылы португалдар Вайтарна өзенінің сағасында стратегиялық тұрғыдан орналасқан аралда бастион (Мартелло мұнарасы) салды. 1530 жылдары португалдар өздерінің операцияларын жағалау аймағында құрды, штаб-пәтері Форт-Бассейнде болды және көп ұзамай аралды бақылауға алды. Басейннің португал капитаны аралды португал дворянына сыйға тартты, ол сонда қамал салуды бастады. Асыл адам қалмақты толықтай аяқтай алмады. Алайда екі ғасыр бойы португалдардың қолында болды. 17 ғасырдың соңы мен 18 ғасырдың басында Моғол империясымен ұзақ күрес жүргізгеннен кейін Маратха конфедерациясы аймаққа үстемдік жүргізді. 1737 жылы сол кездегі Пешва Баджи Рао І бауыры Чимаджи Аппаны португалдардан Бассейн бекінісін алуға жіберді. Васай шайқасында жеңіске жеткеннен кейін оның генералы Шанкарджи Пант Чимаджиді Португалия мүдделеріне шабуыл жасау үшін Маратха теңіз флоты үшін стратегиялық маңызы бар Арнала аралына шабуыл жасауға көндірді. Олардың алғашқы шабуылдары Говинджи Касар мен Манажи Агредің қолбасшылығындағы Маратха теңіз күштерінің үйлестірілуімен, жоғары португал теңіз күштерінің жеңіліске ұшырауымен аяқталды. 1737 жылы 28 наурызда фортқа екінші шабуыл жасалып, португалдарды таңғалдырды және оларды аралды тастап кетуге мәжбүр етті. Кейін Пешва Баджирао І Шанкараджиге аралда жаңа қамал салуды тапсырды. Қалдықта 10 бастион бар, қазіргі уақытта тек біреуі ғана тұр. Қабырғаның солтүстік кіреберісінде қалқанның құрылысы туралы мәлімет бар тақта немесе Шилалек бар. Португалдар салған бекініс аралдың батыс шетінде әлі күнге дейін тұр. Британдықтар 1781 жылы 18 қаңтарда Бірінші Англо-маратха соғысы кезінде қалмақты басып алды. Салбай келісім-шарты бойынша Арнала және Бассиен бекіністері Маратхаларға қайтарылды. Маратхалар 1817 жылға дейін қалмақты өз қолдарына алды. Үшінші англо-маратха соғысы кезінде Маратхалар қалмақты қорғауға тырысқанына қарамастан, ақыр соңында британдықтардың жоғары әскери-теңіз күштеріне берілуге мәжбүр болды. Британдықтар Пунна келісім-шарты бойынша форттарды қайтарып алды. Бүгінде қамал ескірген күйде.

Су қоймасы мен ғибадатханалар

Қалдықтың ішінде үлкен сегізбұрышты тұщы су қоймасы бар. Оның қабырғалары ішінде Амбакешвар, Бхавани және Шива ғибадатханалары, сондай-ақ Шах Али мен Хаджжи Алидің даргалары (мазарлары) бар. Шринити Анандтың "падукасы" немесе қасиетті сандалдар бекіністің шығыс бетіндегі күмбезде орналасқан.

Кіреберіс

Қалдықтың басты кіреберісі шамамен солтүстікке қарайды. Қалың тас есік қақпасы жолбарыстар мен пилдердің суреттерімен безендірілген.

Қабырғалар мен қабырғалар

Сыртқы қамалдар жақсы жағдайда, сыртқы қабырғалар бойымен шамамен үш метрлік жол бар. .

Оңтүстік Күзет мұнарасы

Аралдың оңтүстік шетінде, негізгі форттан 550 метр қашықтықта жалғыз Мартелло мұнарасы бар. Бұл мұнараның кіреберіс қақпасы жоқ.