Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эверсон ұшағын ағайынды Артур мен Эрнест Эверсон құрастырған. 1920 жылдардың аяғында үш ұшақ жасалды. Олардың үшінші ұшағы - Эверсон Эво III - Жаңа Зеландиядан келген ұзын қашықтыққа ұшатын жарыс ұшағы. Бұл Жаңа Зеландияда жасалған және салынған алғашқы және қазіргі таңда жалғыз қос қозғалтқыш ұшақ болды. Эверсондар бірнеше автокөлік пен гирокоптер де жасады.
Everson aircraft were constructed by the brothers Arthur and Ernest Everson. They built three aircraft from the late 1920s. Their third, the Everson Evo III, was a long range racing aircraft from New Zealand. It was the first and to date only twin engined aircraft designed and built in New Zealand. The Eversons also built a number of cars and a gyrocopter.
Эво
Evo 1920-ші жылдардың соңында Эрнест және Артур Эверсон 9 Sentinel Road, Herne Bay компаниясымен салынған. Evo-ны Хендерсон мотоциклінің қозғалтқышы қосқан. Олардың құрылысы туралы хабар 1928 жылы жарияланды, ұлттық газеттерде қызығушылық танытылды. Ернест ұшақтың дизайнері ретінде сипатталды. Ол суретші болған және ұшақтарға қатты қызығушылық танытып, бірнеше сәтті модельдер жасаған. Ол да, оның ағасы да ұшақпен ұшу тәжірибесі жоқ еді. 1929 жылы 10 шілдеде Мангере бойындағы жылдамдық жолында ұшып көруге тырысқанына қарамастан, ол ешқашан ұшпады, бірақ ұшып көтерілуге тырысқанда құлады. "Окленд Сан" газетінде ұшақтың ұшып кеткені туралы хабарланған болатын, бірақ бұл, мүмкін, бауырлар мен олардың достары жасаған қалжың екені анықталды. Жаңа Зеландияның "Ақиқат" газеті де өзінің қарсыласының қателігін көптеп келтірді. Газетте, Оукленд аэроклубы ұшақты қауіпті деп санағандықтан, балалардың Мангередегі алаңын пайдалануға рұқсат бермегені туралы жазылған. Ол кезде екі баланың жасы 20 және 18 еді.
The Evo was built in the late 1920s by Ernest and Arthur Everson of 9 Sentinel Road, Herne Bay. Evo was powered by a Henderson motor cycle engine. News of their construction was reported in 1928, with interest being shown in national newspapers. Ernest was described as the aircraft's designer. He was a draughtsman and had a keen interest in aircraft, having built a number of successful models. Neither he nor his brother had any flying experience. Despite an attempt at flying the machine at the Mangere speedway on 10 July 1929 it never actually flew, but crashed attempting to take off. The Auckland Sun had reported a flight by the aircraft but this had turned out to be a hoax, possibly perpetrated by the brothers and their friends. The competing New Zealand Truth made much of its rival's error. The paper went on to say that the local Auckland Aero Club had refused the boys permission to use their field at Mangere because they considered the plane a hazard. The boys were aged 20 and 18 respectively at the time.
Эво II
Бірінші сәтсіздікке ұшырамай, Эрнест пен Артур Evo II құрылысын бастады. 23 ат күші бар мотоциклдің қозғалтқышын (бәлкім, Evo I-дегі Хендерсон) сынап көргеннен кейін, олар 80 ат күші бар Холл Скотт қозғалтқышын орнатқан. 1930 жылы 3 желтоқсанда олар ұшақты Муривай жағажайсына бірінші және соңғы ұшуға алып барды. Ұшу 1930 жылы 4 желтоқсанда болды, бірақ шамамен 20 фут биіктікке көтерілгеннен кейін қанаты сынғаннан кейін ұшақ құлаған кезде аяқталды. Ағалар апаттан тек қана бірнеше сызықтар мен көкжиектермен аман қалды. Алайда ұшақ есептен шығарылды.
Undeterred by their first failure, Ernest and Arthur began construction of Evo II. After trying out a 23 horsepower motor cycle engine (probably the Henderson from Evo I), they installed an 80 hp Hall Scott engine. On 3 December 1930 they took the plane to Muriwai beach for its first and last flight. The flight was on 4 December 1930 but ended when, after lifting off to about 20 feet in the air, the wing broke and the plane crashed. The brothers survived the crash with only a few scratches and bruises. The plane, however, was a writeoff.
Эво III
Осы жағдайға байланысты ағайындылардың 1934 жылы Англия мен Австралия арасындағы Макробертсон әуе жарысына қатысу шешімі өркениетті болып көрінді, бірақ олар Evo III-мен өз мақсаттарына жетуге таңғаларлықтай жақындады. Evo III - бұл жоғары қанатты моноплан, оның астына құйрық дөңгелегі салынған, әдеттегі матамен қапталған конструкция, екі Бристоль Керуб Mk III қозғалтқыштарымен жабдықталған, әр қанаттың астына орнатылған. Waikato-да ағайындылар мен I Waugh-ның құрастырған ұшағы 1934 жылы мамыр айында Te Kauwhata-да алғаш рет ұшып, кейіннен сәтті сынақ ұшу бағдарламасын аяқтады (егерде өнімділігі De Havilland DH.88 Comet лигасында болмаса да). Қанатының ұзындығы де Хавилленд мысық күбәләгінің қанат ұзындығымен бірдей деп есептелді. Ұшу үшін 250 метр ұшып-қону жолын пайдалану керек. Ұшақтың қону жылдамдығы шамамен 28 миль/сағ. Қосалқы отын резервуарлары бар, қашықтығы 160 км/сағ жылдамдықпен 1500 миль деп есептелген. Ұшақ 10 000 фут биіктікке жетеді деп күтілді. Evo III кейін НЗПАФ бағалау үшін Хобсонвиллге ұшты, онда ол ұшақпен ұшуға жарамдылық сертификатын ала алмады, себебі винттер (ашық) пилот кабинасына жақын және қонуға жақындағанда көрініс нашар болды. Екі проблеманы да қайта құру арқылы түзетуге болатын болса да, бауырластардың 20 қазандағы жарыстың басталуына үміті жоқ еді, сондықтан Evo III-ді әзірлеу тоқтатылды. Жаңа Зеландияның тағы екі ұшағы жарысқа қатысып, жайғастырылмады. Evo III Те Кауватада сақталған және 1960 жылға дейін сол жерде болған деп саналады. Оның тағдыры белгісіз.
Against this background the brothers' decision to enter the 1934 MacRobertson Air Race between England and Australia seemed ambitious, but they came surprisingly close to achieving their goal with the Evo III. The Evo III was a braced high wing monoplane with a spatted tailwheel undercarriage, of conventional fabric covered construction, powered by two Bristol Cherub Mk III engines, mounted beneath each wing. Built by the brothers and I Waugh in the Waikato, it first flew in May 1934 at Te Kauwhata and subsequently completed a successful test flight programme (albeit performance was hardly in the league of the De Havilland DH.88 Comet). The wingspan was given as about the same as a de Havilland Puss Moth. Takeoff required a 250 yard runway. The aircraft's landing speed was given as about 28 mph. With auxiliary fuel tanks, the range was estimated as being 1,500 miles at a cruising speed of 100 mph. The plane was expected to reach a 10,000 foot altitude with relative ease. The Evo III was then flown to Hobsonville to be assessed by the NZPAF, where it failed to obtain a certificate of airworthiness, due to the proximity of the propellers to the (open) cockpit and the poor view on approach for landing. Although both problems could be rectified by a rebuild, the brothers now had no hope of making the 20 October start of the race, and development of the Evo III ceased. Two other New Zealand aircraft competed in the race, without placing. The Evo III was placed in storage at Te Kauwhata and was believed to have remained there until the 1960s. Its fate is unknown.
Эверсон Керуб
1935 - 1937 жылдары Эверсон бауырластар Everson Cherub деп аталатын екі орындық шағын автокөлікті жасап шығарды. Оның конструкциясы жеңілдетілген, болаттан жасалған құбыршасы, тәуелсіз аспасы, 2,5 ат күші бар екі соққылы бір цилиндрлі қозғалтқышы, үш жылдамдықты беріліс коробкасы және қос шанақ бар. Көліктің биіктігі төрт футтан асады және салмағы 800 фунт шамасында. Оның ең жоғары жылдамдығы 50 миль/сағ. болды, жүріп өту жылдамдығы 30-35 миль/сағ. және отын тұтыну шамамен 70 миль/сағ. Бауырлар кем дегенде тағы екі бір үлгіде жасады.
Between 1935 and 1937 the Everson brothers designed and built a small two seater motor car, named the Everson Cherub. It had a streamlined design, tubular steel chassis, independent suspension, rear mounted 2.5 horsepowered two stroke single cylinder engine, three speed gearbox, and twin exhausts. The car was just over four feet high and weighted about 800 lbs. Its top speed was over 50 mph, with a cruising speed of 30 35 mph and fuel consumption of about 70 mpg. A least two more one off models were made by the brothers.
Өрт
1938 жылы Эрнест Андертонның дәнекерлеу зауытында жұмыс істеді. Джон Холстед ат. машинаның астындағы ацетилен отшашуышымен жұмыс істеп жатқанда, ол өртеніп кетті. Ернест оны құтқаруға барады, бірақ ауыр күйіп қалды.
In 1938 Ernest was working for Anderton's Welding Works. An apprentice, John Holsted, was working with an acetylene torch under a car when it caught fire. Ernest went to his rescue, suffering severe burns as a result.
Клиф Эверсон
1960 жылдары Эрнесттің ұлы Клифф Эверсон Эверсон атауымен бірнеше автомобиль жасап шығарды. 1961 және 1964 жылдар аралығында Lotus 7 негізінде салынған төрт Everson 7s болды; 1964 және 1969 жылдар аралығында BMC Mini негізінде және Mini Moke-ге ұқсас сегіз Everson Cherubs жасалды; және 1981 және 1984 жылдар аралығында Everson Eagle, Excalibur негізінде жасалған автомобиль. Клифтің соңғы шығарған көлігі 1983-1989 жылдар аралығында Everson EMW 6 болды. Ол сол кездегі BMW M1 үлгісіне негізделген. Тек төрт машина ғана жасалып, бестісі жойылған.
In the 1960s Cliff Everson, Ernest's son, made several cars under the Everson name. There were four Everson 7s built between 1961 and 1964, which were based on the Lotus 7; eight Everson Cherubs were built between 1964 and 1969, which were based on the BMC Mini and looked similar to the Mini Moke; and between 1981 and 1984 the Everson Eagle, a car based on the Excalibur. The final car Cliff produced was the Everson EMW 6 between 1983 and 1989. It was based on the BMW M1 of the time. Only four were completed, with the 5th car being scrapped.
Гирокоптер
1962 жылы Рон мен Эрнест Эверсон гирокоптер жасап шығарды. Оның алғашқы ұшуы Муривай жағажайда машинаның артына сүйреліп, кейін мотормен жабдықталған кезде жүзеге асырылды. Гирокоптер дизайн мәселелеріне байланысты сертификатталмаған және қазір Оклендтегі MOTAT көрмесіне қойылды.
In 1962 Ron and Ernest Everson built a gyrocopter. Its first flight was achieved when towed behind a car at Muriwai Beach and later when it had a motor fitted. The gyrocopter was never certified because of design issues and is now on display at MOTAT in Auckland.