International Typographical Union

Кіріспе

Солтүстік Америка кәсіподақ ұйымы Халықаралық типографиялық одақ (ITU) - газеттер мен басқа да ақпарат құралдарының баспа саудасы үшін Солтүстік Америка кәсіподақ ұйымы. Ол 1852 жылы 3 мамырда Құрама Штаттарда Ұлттық типографиялық одақ ретінде құрылды және Канадада мүшелерді ұйымдастыра бастағаннан кейін 1869 жылы Олбаніде (Нью-Йорк) өткен конвенцияда өзінің атын Халықаралық типографиялық одақ деп өзгертті. ITU 1869 жылы Аугуста Льюис, Мэри Мур және Ева Ховард сияқты әйелдер мүшелерін қабылдап, әйелдер мүшелерін қабылдаған алғашқы одақтардың бірі болды. Типографтар білімді, экономикалық жағынан мобильді, әрбір ірі қалалық орталықта газеттер бар және олардың мүддесі үшін жариялылыққа ықпал етудің ерекше мүмкіндігі бар еді. Бұл кәсіподақтарды еңбек жағдайларын жақсартудың алдыңғы қатарына шығарады. 1897 жылы ITU президенті В. Б. Прескотт ITU-ға 48 сағаттық жұмыс аптасын және барлық баспагерлерге арналған стандартты жалақы шкаласын жеңуге көшті. Ұлы депрессия кезінде ITU жұмыс аптасына 40 сағат жұмыс аптасын өндіріс саласында жұмыс берушілерге тегін ұсынды, бұл жұмыс орындарының аз болуын бөлісудің жолы болды. Бұл бастама басқа кәсіподақтарға да тарады және содан бері АҚШ-тағы федералды заң бойынша жұмыс аптасына 40 сағат жұмыс істеуді бекітті. ITU-да демократиялық сайлауларда фракциялық оппозицияның бірегей жүйесі болды, оны Сеймур Мартин Липсет өзінің "Одақ демократиясы: Халықаралық типографиялық одақтың ішкі саясаты" (1957) атты кітабында жазған. Жергілікті деңгейдегі комитеттер лайықты жалақыға жұмыс істеді, ал атқарушы кеңес жергілікті кәсіподақтарға келісімшарт келіссөздерінде көмек көрсету үшін ITU өкілдерін жіберді. Барлық келісімшарттарды атқарушы кеңес пен газеттің баспашысы мақұлдауы және ратификациялауы керек еді. Өз тарихының көп бөлігінде ITU одақты басқару үшін Тәуелсіздер мен Прогрессивтер арасындағы достық және күшті бәсекеден пайдаланды. Типографтардың жұмысы автоматтандыру, компьютерлер мен баспа құралдарының механикаландыруымен төмендеп келе жатқанда, ITU таратылды. 1986 жылы ITU пошташыларының көпшілігі Халықаралық командашылар бауырластығына қосылуға дауыс берді, ал қалған типографтар Американың байланыс қызметкерлеріне қосылды. Бұзылу алдында ITU АҚШ-тағы ең көне одақ болды.

North American trade union

The International Typographical Union (ITU) was a North American trade union for the printing trade for newspapers and other media. It was founded on May 3, 1852, in the United States as the National Typographical Union, and changed its name to the International Typographical Union at its Albany, New York, convention in 1869 after it began organizing members in Canada. The ITU was one of the first unions to admit female members, admitting women members such as Augusta Lewis, Mary Moore and Eva Howard in 1869. Typographers were educated, economically mobile, in every major urban center with newspapers, and had the unique possibility to influence publicity in favour of their cause. This led the union to the forefront of improving working conditions. ITU President W. B. Prescott led the ITU in 1897 to win a 48 hour work week and a standard wage scale for all printers. During the Great Depression, the ITU introduced the 40 hour work week across the industry at no cost to employers as a way to share the fewer jobs available. That ITU initiative spread to other unions and has since been codified across the labor sector by federal legislation in the US establishing the 40 hour work week. The ITU had a unique system of factional opposition in its democratic elections, documented by Seymour Martin Lipset in his co authored book Union Democracy: The Internal Politics of the International Typographical Union (1957). The local scale committees worked for a decent wage while the executive council sent ITU representatives to assist local unions in contract negotiations. All contracts had to be approved and ratified by both the Executive Council and the newspaper publisher. For most of its history, the ITU benefited from friendly and strong competition between Independents and Progressives for control of the union. As the work of typographers declined with automation, computers and mechanization of the print media, the ITU was disbanded. In 1986, a majority of ITU mailers voted to merge with the International Brotherhood of Teamsters and the remaining typographers joined the Communications Workers of America. Before its dissolution, the ITU was the oldest union in the United States.

Құрылу

Типографиялық одақ туралы түсінік 1850 жылы желтоқсанда Нью-Йоркте, Нью-Джерсиде, Пенсильванияда, Мэрилендте және Кентуккиде типографтар қауымдастықтарының 18 өкілінің Нью-Йорк қаласында өткен кездесуінде қалыптасты. Филадельфиялық Джон Кейзер бастаған комитет мәселелерді зерттеу және іс-қимыл жоспарын ұсыну үшін құрылды. 1851 жылдың қыркүйек айында Балтиморда өкілдер тағы да кездесті. Олар ұлттық одақ құруға шешім қабылдаса да, басқа ешқандай іс-қимыл жасалмады. Ақырында, 1852 жылдың мамыр айында Цинциннатиде 14 қаладағы типографтар одағының өкілдері жиналып, Ұлттық типографиялық одақ құрды. Кездейсоқ сызба арқылы Индианаполис жергілікті жері жергілікті одақ No1 және жаңа штаб-пәтері болды. 1869 жылы жаңа Конституция қабылданды, ол Канаданың баспа кәсіподақтарының мүшелігін қабылдады және атауын Халықаралық типографиялық одаққа өзгертті. 1873 жылы Монреаль қаласында (Канада) АҚШ-тан тыс жерде ІТҰ-ның алғашқы конгресі өтті. ITU заңдар кітабына көптеген өзгерістер енгізілген, бірақ ол мүшелері "ITU заңдары" деп атаған. Әр кәсіподақ дүкені "Шапалла" болды, ал дүкен басқарушысы "Шапалла төрағасы" болды. Барлық шәкірттер мен жұмысшылар кәсіподақ жарналарын төлегенін көрсететін жұмыс карталарына ие болуы керек еді. ITU заңдары бойынша, шіркеуде атқарылған жұмыстың көлеміне сәйкес келетін алымдар айдың соңғы сенбісінен кейінгі бірінші сейсенбіге дейін төленуі керек еді. Егер одақ жарналары төленбесе, мүшеге оларды төлегенге дейін жұмыс істеуге рұқсат етілмеді.

Фрагментация

XIX ғасырдың аяғындағы литография мен фотосурет өнерінің дамуы сияқты технологиялық даму принтерлердің әртараптануы мен мамандануына әкелді. Баспа жұмысының бұдан әрі бөлшектенуі 1889 жылы Солтүстік Американың Халықаралық баспашылар одағының (IPPU) құрылуына әкелді. 1892 жылы ITU почташылар мен газет авторларына мүшелікке рұқсат берді. Баспасөзшілердің жеке кәсіподағын құруға қысым көбейіп, 1892 жылы Халықаралық кітап бастырушылар қауымдастығы (IBB) құрылды. Көптеген баспасөзшілер ITU-дан кітапты бастырушылар үшін кетті. Хатшы-пошташылардың қосылуымен қатар, екі мың баспа қызметкері 1897 жылы Халықаралық баспашылар одағының көмекшілерін (IPPUA) және 1902 жылы Халықаралық стереотипшілер және электротипшілер одағын (IS&EU) құру үшін бөлініп шықты. XX ғасырдың басында ИТУ-ға негізінен композиторлар мен пошташылар мүше болды. 1894 жылы Луисвилл конгресі президенті В. Б. Прескотты ITU-ның аясында жаңа технологияны қолдану жолдарын қарастыруға шақырды. Кейін ITU Нью-Йоркте фотогравировшылар одағын құрды. Кейінгі жылдары ИТУ басқа қалаларда да фотогравировщиктерді ұйымдастырды. Алайда көптеген фотограверлер ITU басшыларының олардың қажеттіліктеріне немқұрайлы екенін сезінді. 1899 жылы Нью-Йоркте фотограверлер аптасына 48 сағат жұмыс істеуді талап етіп, ереуілге шықты. ITU президенті С. Б. Доннели жергілікті жұмыс берушілер жаза алудан қорқып, қолдау көрсетуден бас тартты. Нью-Йорк фотограверлері өздерінің ереуілінде жеңіске жетті, бірақ ITU қолдауының жоқтығы кәсіподақтың фотограверлерінің көпшілігін дефлиация іздеуге мәжбүр етті. 1900 жылы қарашада Филадельфияда өткен ұлттық конгресте фотограверлер ITU-дан шығып, Солтүстік Американың Халықаралық фотограверлер одағын құрды. ITU президенті Джеймс М. Линч 1904 жылдың мамырына дейін AFL-ге фотограверлер одағын танудан бас тартуға қысым жасады. 1893 жылы ITU Гаррисон Грей Отистің Los Angeles Times газетінде жарияланды. 1896 жылы кәсіподақ 1908 жылға дейін бойкот жариялады. 1903 жылы ITU президенті Джеймс М. Линч Уильям Рэндольф Херстті бәсекелес Los Angeles Examiner газетін бастауға көндірді. 1910 жылы 1 қазанда Джеймс Б. МакНамара, ITU мүшесі және оның ағасы. Джозеф МакНамара, Халықаралық көпірлер мен темір конструкцияларды жасаушылар одағының хатшысы және қазынашысы Лос-Анджелестегі темір жол станциясына бомба орнатқан. Таймс ғимараты, 21 адам қаза тапты. Атақты адвокат Кларенс Дарроу ағайындыларды қорғады. Олар бомбаға түсіру мен кісі өлтіру үшін сотталды. 1920-жылдарға дейін созылған түрлі жұмыс әрекеттеріне қарамастан, Лос-Анджелес Times кәсіподақ емес дүкен болып қалды. Бұл ITU және басқа кәсіподақтар үшін үлкен жеңіліс болды; Лос-Анджелес және Оңтүстік Калифорния ойын-сауық индустриясын қоспағанда, кәсіподақтардан айырылды.

Technological developments in the late 19th century such as the development of lithography and photography led to diversification and specialization among printers. Further fragmentation in the printing labor movement led to the establishment of the International Printing Pressmen's Union of North America (IPPU), in 1889. In 1892, the ITU authorized membership for mailers and for newspaper writers. Pressure mounted for a separate pressman's union, and in 1892 the International Brotherhood of Bookbinders (IBB) was formed. Many pressmen left the ITU for the Bookbinders. At the same time as mailers joined, two thousand pressmen members seceded to form the International Printing Pressmen Union Assistants, (IPPUA) in 1897 and the International Stereotypers' and Electrotypers' Union, (IS&EU) in 1902. At the start of the 20th century, ITU membership was primarily compositors and mailers. In 1894, the Louisville convention sought to have president W. B. Prescott examine ways to have newer technology under the ITU. Then, the ITU chartered a photoengravers' union in New York City. Over the next few years, the ITU organized photoengravers in several other cities as well. However, many photoengravers felt that the leaders of the ITU were indifferent to their needs. In 1899, photoengravers in New York City went on strike to demand a 48 hour work week. ITU President S. B. Donnelly refused to support the local, fearing employers might retaliate. The New York City photoengravers won their strike, but the lack of ITU support led most of the union's photoengraver locals to seek disaffiliation. A national convention in Philadelphia in November 1900 saw the photoengravers leaving the ITU and establishing the International Photo Engravers Union of North America. ITU President James M. Lynch pressured the AFL into refusing to recognize the photoengravers' union until May 1904. In 1893, the ITU struck Harrison Gray Otis's Los Angeles Times. In 1896, the union began a boycott that ran until 1908. In 1903, ITU President James M. Lynch, persuaded William Randolph Hearst to start a rival paper, the Los Angeles Examiner. On October 1, 1910, James B. Mc Namara, an ITU member and his brother. Joseph J. Mc Namara, secretary treasurer of the International Union of Bridge and Structural Iron Workers placed a bomb in the L. A. Times building, killing 21 people. Famed attorney Clarence Darrow defended the brothers. They were convicted of the bombing and murder. Despite various job actions that lasted into the 1920s, the L. A. Times remained a non union shop. This was a major defeat for both the ITU and other trade unions; Los Angeles and Southern California would be lost to trade unions except in the case of the entertainment industry.

АФЛ

1879 жылы Халықаралық типографиялық одақ ұйымдасқан еңбектің алдыңғы қатарында болды. 1882 жылы Ұйымдастырылған сауда және еңбек одақтары федерациясының құрылуына ITU-ның үлесі зор болды. Сол уақытта ITU еңбек ер азаматтарын қабылдамады. 1881 жылы Америка Еңбек Федерациясының (АЕФ) президенттік сайлауында ITU-дан Уильям Х. Фостер Сэмюэл Гомперсті жеңді. 1886 жылы Сигара жасаушылар одағының жетекшісі Сэмюэл Гомперс AFL президенті болып сайланды. ITU AFL-дегі ең ірі және ең күшті кәсіподақ болды. XIX ғасырдың соңында ITU президенті С. Б. Доннели ITU-ны "АҚШ-тағы ең мықты және ең тұрақты баспа одағы" деп атады. 1924 жылы Уильям Грин Гомперстің орнын басып, AFL президенті болды. АФЛ мен ИТУ арасындағы келіспеушіліктер себілді.

Жұмыс жағдайларын жақсарту үшін күрес

1891 жылдың қазан айынан бастап ITU-ның марқұмдық жәрдемақылары кәсіподақтардың арасында ең жоғары бағаланған болды. 1906 жылы ITU президенті Джеймс М. Линч күшейтілген тактиканы қолдануды шешті және негізгі қалаларда сегіз сағаттық жұмыс күнін қамтамасыз етуге тырысып, ереуіл бастады. Бірнеше жыл бұрын кәсіподақ тоғыз сағаттық жұмыс күнін күту үшін күресті жоғалтты, алайда бұл жолы кәсіподақ шабуылға шыққан жергілікті тұрғындарды қолдауға 4 миллион АҚШ долларынан астам қаржы жұмсады. ITU сегіз сағаттық жұмыс күнін жеңіп қана қоймай, ITU ереуілі басқа бес баспа кәсіподақтарының да осындай жетістіктерге жетуіне жол ашты. ITU демократиялық кәсіподақ болды. Қатысушылар бес жылдық тәжірибеден өтіп, жолшы болу үшін сынақтан өтті. Прогрессивтер мен тәуелсіздер одаққа екі партиялық ұйым берді. Прогрессивті партия басшыларының көпшілігін ITU-ға берді. 1907 жылы ITU президенті Джеймс М. Линч "мүшелеріміз бен шәкірттеріміздің техникалық білім алуы үшін қандай да бір жүйе құру" үшін арнайы комитет тағайындады. Комитет ITU-ның "Баспагерлік сабақтар" атты 36 курсын таңдады және Президент Линч оны қабылдады. Курстар алғаш рет Чикагоның Типографиялық No16 мүшелеріне Чикагоның ішкі принтерлік техникалық мектебі ұсынды. Бұрынғы студенттеріне ITU болашақ президенттері Вудрафф Рэндольф және Джон Дж. Пилч кіреді. 1914 жылы ITU президенті Джеймс М. Линч губернатор Мартин Глинн Нью-Йорк штатының еңбек комиссары болып тағайындалғаннан кейін отставкаға кетті. Нью-Йорктегі "Үлкен 6" жергілікті баспаларының көптеген баспашылары саяси тағайындауды Линчті газет баспаларымен жұмыс істеуден алып тастаудың жолы деп көрді. Джеймс М. Линч 1925-1926 жылдары ITU президенті болды. Жұмыс берушілер Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін "ашық дүкен" қозғалысының бір бөлігі ретінде жеңілдіктер іздеді. Ең басты мақсат - жұмыс күнін 10-12 сағатқа дейін ұзарту. Соғыс уақытындағы ИТУ президенті Марсден Г. Скотт бүкіл елде жаппай шабуылдар жасады. Бір кезеңде (1921 жылдың мамыр-желтоқсаны аралығында) ITU-ның жаңа президенті Джон Макпарланд қорғаныс қоры қауіпсіз деп айта алды, өйткені одақ шабуылға арналған 6 миллион доллардан астам садақа жинады және шабуылға арналған жәрдемақыларға 5,5 миллион доллар жұмсады. 1924 жылдың маусым айына қарай жұмыс берушілер жеткілікті болды. Үш жыл бойы союзмен жүргізілген шайқас иелеріне қымбат шығын әкелді, ал союз өз табыстарын сақтады. Алайда, бұл жеңіске 1921-1923 жылдар аралығында қызмет еткен ITU президенті Джон Макпарландтың денсаулығы себеп болды. Чарльз П. Говард 1923 жылдың қалған бөлігінде ITU президенті болып қызмет етті; 1924 жылы сайланып, 1938 жылға дейін қызмет етті.

From October 1891, the ITU Mortuary Benefits were the most respected in trade unionism. In 1906, ITU President James M. Lynch decided to use strong tactics and initiated strikes in most major cities, attempting to secure an eight hour work day. The union had lost a fight for a nine hour day a few years earlier; however, this time, the union spent over US$4 million supporting its striking locals. Not only did the ITU win an eight hour work day, but the ITU strike paved the way for similar gains by the five other printing unions. The ITU was a democratic labor union. Members served a five year apprenticeship and were tested to become journeymen. The Progressives and Independents gave the union a two party organization. The Progressive party gave most of the leaders to the ITU. In 1907, ITU President James M. Lynch appointed a special committee, "to formulate some system for the technical trade education of our members and apprentices." The committee selected, and President Lynch accepted, the ITU Course of Instruction: thirty six "Lessons in Printing". Courses were first offered to members of Chicago Typographical #16 by The Inland Printer Technical School of Chicago. Alumni would include future ITU presidents, Woodruff Randolph and John J. Pilch. In 1914, ITU President James M. Lynch resigned, appointed by Governor Martin H. Glynn as New York State Commissioner of Labor. Many printers in the New York "Big 6" Local, saw the political appointment, a way to remove Lynch from dealing with newspaper publishers. James M. Lynch would serve as ITU president 1925–1926. Employers sought concessions after World War I as part of their 'open shop' movement. A key goal was to lengthen the work day to 10 to 12 hours. The wartime ITU president Marsden G. Scott fought back with massive strikes all over the country. In one period (May to December 1921), new ITU president John McParland could say the defense fund was secure as the union collected over $6 million in strike donations and spent $5.5 million in strike benefits. By June 1924, employers had had enough. The three year running battle with the union had cost owners dearly and the union preserved its gains. However, the win was one that had cost the health of ITU president, John McParland, who served from 1921–1923. Charles P. Howard served out the rest of 1923 as ITU president; being elected in 1924 and serving until 1938.

ITU-ның CIO-ны қалыптастырудағы рөлі

ITU жаңа жұмысшыларды ұйымдастыруда 80 жылдай белсенді болды. Ұлы депрессия американдық жұмысшылар үшін дағдарыс туғызған кезде, ITU басқа кәсіподақтармен бірігіп, AFL-де көбірек ұйымдасу үшін агитация жасады. 1935 жылы ITU президенті Чарльз П. Ховард Біріккен шахта жұмысшыларының Джон Л. Льюиспен, Халықаралық әйелдер киім жұмысшылары одағының Дэвид Дубинскиймен, Американың Амалгаматтанған киім жұмысшыларының Сидни Хиллменмен, Біріккен тоқыма жұмысшыларының Томас Макмахонмен, Шахта, диірмен және балқыту жұмысшыларының халықаралық одағының Джон Шериданмен, Мұнай жұмысшылары одағының Харви Фремингімен және Шапкашылар, капитандар және диірмендер жұмысшыларының Макс Заритскиймен бірлесіп, АФЛ ішіндегі өнеркәсіптік ұйым комитетінің құрамын құрады. 1937 жылы ITU хатшысы Рэндольф AFL президенті Уильям Гринге ашуланды. AFL атқарушы кеңесі одақтас одақтарға өнеркәсіптік ұйыммен күресу үшін бағалауды жүктеді. ИТБ төлеуден бас тартты; Рэндольфтің себебі "ITU баспашылары мен пошташыларының референдум дауысынан басқа ешқандай жолмен өндірілген салықты төлеуге болмайды". AFL ішіндегі кәсіптер одағы комитетке мүшелерді өндірістік негізде ұйымдастыруды тоқтатуды талап етті. Льюис және CIO-ның басқа мүшелері табандылық танытты. 1938 жылы AFL CIO-ның сегіз мүшесі, соның ішінде ITU-ны шығарып салды. 1938 жылы ITU-ның Бирмингемдегі (Алабама штаты) съезінде президент Клод М. Бейкер делегаттарға AFL шешімін жариялады. Үш кәсіподақ AFL-ге оралды. 1941 жылы 21 мамырда ITU мүшелерінің референдумда дауыс беруімен AFL-ге қайта қосылудан бас тартты. CIO-да болған кезінде кәсіподақ мүшелерінің саны қысқа уақытқа өсіп, 1939 жылы 84 200-ге жетті. Өсім елеулі болды, бірақ өндіріс екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ауыр өнеркәсіпке ауысқанда орташа болды. 1944 жылы ITU Америка Еңбек Федерациясына қайта қосылды. AFL ITU-ға толық автономия беруге уәде берді. ITU президенті Вудруфф Рэндольф пен AFL президенті Уильям Грин ITU-AFL қарым-қатынасын қайта орнатқан және растаған, егер бұзылу орын алмаса. Қалған бес кәсіподақ кейіннен Өнеркәсіптік ұйымдар конгресін құрды. CIO 1955 жылы AFL-ге қайта қосылды, AFLCIO деп аталатын жаңа ұйымды құрды. AFLCIO президенті Джордж Мини мен оның орынбасарлары Рэндольфтен Бинглге дейінгі ITU президенттерінің бәрімен салқын қарым-қатынаста болады. ITU президенті Джо Бингл 1983 жылы Сан-Францискодағы ITU конвенциясында сөйлеуді AFLCIO президенті Лэйн Киркландқа ұсынды; Киркланд бас тартты.

The ITU had been active in organizing new workers for almost 80 years. As the Great Depression created a crisis for American workers, the ITU joined with other unions in the AFL to agitate for more organizing. In 1935, Charles P. Howard, president of the ITU, joined with John L. Lewis of the United Mine Workers; David Dubinsky of the International Ladies' Garment Workers' Union; Sidney Hillman of the Amalgamated Clothing Workers of America; Thomas McMahon of the United Textile Workers; John Sheridan of the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers; Harvey Fremming of the Oil Workers Union and Max Zaritsky of the Hatters, Cap and Millinery Workers to form the Committee for Industrial Organization within the AFL. In 1937, ITU Secretary Randolph was livid at AFL President William Green. The AFL executive council levied an assessment to fight industrial organization upon allied unions. The ITU refused to pay; Randolph's reason was "not to pay any assessment levied by any means other than a referendum vote of ITU printers and mailers." The craft unions within the AFL demanded that the committee stop organizing members on an industrial basis. Lewis and the other members of the CIO persisted. In 1938, the AFL ejected the eight member unions of the CIO, including the ITU. At the 1938, ITU convention at Birmingham, Alabama, President Claude M. Baker disclosed to the delegates the decision of the AFL. Three unions returned to the AFL. On May 21, 1941, the ITU turned down reaffiliation with the AFL by referendum vote of the ITU members. During its time in the CIO, the union experienced a brief growth in members, topping out at 84,200 in 1939. The increase was notable, but moderate as production swung towards heavy industry during World War II. In 1944, the ITU reaffiliated with the American Federation of Labor. The AFL promised the ITU full autonomy. ITU President Woodruff Randolph and AFL President William Green re established and re affirmed the ITU–AFL relationship, as if no breach had taken place. The five remaining unions subsequently formed the Congress of Industrial Organizations. The CIO rejoined the AFL in 1955, forming the new entity known as the AFL–CIO. AFL–CIO President George Meany and his successors would have a cool relationship with all ITU presidents from Randolph to Bingle. ITU President Joe Bingle asked AFL–CIO President Lane Kirkland to speak at the 1983 San Francisco ITU Convention; Kirkland declined.

Вудрафф Рэндольф

Вудруфф Рэндольф (1892-1966), Чикагодағы #16 баспашысы және заңгер, ITU хатшысы қазынашысы (1929-1944) және ITU президенті (1944-1957) болды. Рэндольф өте ықпалды болды және ITU президенті Клод М. Бейкердің орнын жиі басып алды. 1944 жылы Бейкер мен Рэндольф арасындағы ITU президенттік сайлауы одақ тарихындағы ең жауыздардың бірі болды. Ол Ұлттық еңбек қатынастары кеңесін жек көретін. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Рэндольф Ұлттық соғыс еңбек кеңесінде жұмыс істеді. Ол ITU-ның прогрессивті партиясын басқарды. 1949 жылы Оуклендте өткен ИТУ-ның съезінде ол ашық дүкенді қолдаған Тафт-Хартли актісіне қарсы қатты сөйледі. Чикаго No16, Рэндольфтің жергілікті үйі, Тафт Хартлидің алғашқы жергілікті соққысы болды. 1947 жылы 24 қарашада Чикаго газеттері 22 ай бойы жұмыс істемейтін болды. Газеттер шығарушылар заң авторларынан, АҚШ сенаторы Роберт А. Тафттан (Р. Огайо) және конгрессмен Фред А. Хартли, Jr. (Р. Нью-Джерси) көмек сұрады. ITU және Вудрафф Рэндольф Чикагода жеңіске жетті. Ол 1950 жылдардың басында баспагерлермен күресіп, жеңіп шықты. 1951 жылы Рэндольф Unitypo-ды құрды, бұл союз қалаларда газетті қолдады. Unitypo жалпы жұртшылықтан әртүрлі нәтижелерге ие болды. 1950 жылдардың ортасында Рэндольф ITU-ны бейнеледі; оның күші ITU-ның әрбір дүкенінде сезілді және әрбір газеттің кеңес бөлмесінде қорқынышты болды. 1957 жылы Нью-Йоркте өткен ITU конгресі кезінде баспашылар Рэндолфтың қайтадан сайлауға қатыспайтынын білгенде қатты таңғалды. Вудруфф Рэндольф 1958 жылы ИТБ-ны жиырма жылға жуық уақыт бойы бақылайтын атқарушы кеңеске үміткер болу үшін прогрессивтілерді таңдады. Сол уақытта АҚШ сенаторы Джон Макклеллан (D. AR) еңбек одақтарындағы ұйымдасқан қылмысты тергеді. 1957 жылы "Тимстер" партиясының президенті Дейв Бек пенсияға шығу туралы Рэндольфтің мәлімдемесі кезінде отставкаға кеткенде, ITU-ның көптеген мүшелері ұзақ уақыт жетекшісі туралы ойланды. Жаңа ITU президенті Элмер Браун еңбек және басқару саласындағы дұрыс емес әрекеттер туралы АҚШ Сенатының арнайы комитетіне кішіпейілділікпен келді. Браун ITU-ның екінші вице-президенті (1944-1949) болды және өзінің жергілікті Нью-Йорк типографиялық No6 (1945-1957) кеңсесінде әртүрлі қызметтер атқарды. Браунның айтуынша, 1957 жылы ITU конгресі кезінде Рэндольф Браунды ITU президенті лауазымына үміткер болуға шақырды. Браун комитетке өзінің атқарушы кеңестен кеткеннен бері Индианаполистегі оқиғалардан бейхабар екенін айтты. Рэндольф Индиана мен Флоридадағы үйлеріне зейнеткерлікке шықты, 1966 жылдың 1 қазанында ол Юнион принтерлер үйінде қайтыс болды.

Woodruff Randolph (1892–1966), a printer from Chicago #16 and attorney at law, served as ITU Secretary Treasurer (1929–1944) and ITU President (1944–1957). Randolph was very powerful and often usurped the position of ITU president Claude M. Baker. The ITU presidential election of 1944 between Baker and Randolph was one of the most vicious in union history. He loathed the National Labor Relations Board. During World War II, Randolph dealt with the National War Labor Board. He led the Progressive party of the ITU. At the 1949 Oakland ITU convention, he spoke in harsh terms against the Taft–Hartley Act, the act in favor of the open shop. Chicago #16, Randolph's home local, was the first local hit by Taft Hartley. On November 24, 1947 the Chicago papers went on a strike that lasted 22 months. Newspaper publishers called for aid from the authors of the law, US Senator Robert A. Taft (R. Ohio) and Congressman Fred A. Hartley, Jr. (R. New Jersey) The ITU and Woodruff Randolph won in Chicago. He fought publishers and won in the early 1950s. In 1951, Randolph created Unitypo, the union supported newspaper in struck cities. Unitypo met with mixed results from the public at large. In the mid 1950s, Randolph embodied the ITU; his power was felt in every ITU shop and feared in every newspaper's board room. The printers were shocked during the 1957 ITU convention in New York to find that Randolph would not seek reelection. Woodruff Randolph hand picked the Progressives to run for executive council in 1958, which would control the ITU for nearly twenty years. At the same time United States Senator John McClellan (D. AR) was investigating organized crime in labor unions. When Dave Beck, president of the Teamsters, resigned in 1957—near the time of Randolph's statement of retirement—many ITU members wondered about their long time leader. The new ITU President Elmer Brown meekly appeared before the US Senate Select Committee on Improper Activities in Labor and Management. Brown had been ITU second Vice President (1944–1949) and had served in various offices in his home local, New York Typographical #6 (1945–1957). Brown claimed that during the 1957 ITU convention, Randolph requested Brown run for president of the ITU. Brown told the committee that he had not been aware of events in Indianapolis since he left the Executive Council. Randolph retired to his homes in Indiana and Florida, October 1, 1966, he died in the Union Printers Home.

Баспаның төмендеуі

Вудруфф Рэндольфтің қолынан шыққан Прогрессивті атқарушы кеңес ИСУ тарихында ең ұзақ уақыт қызмет етті: 1958-1978 жылдар аралығында оның мүшелері Елмер Браун, президент; Джон Дж. Пилч, бірінші вице-президент; Александр Сэнди Бевис, екінші вице-президент (канад); Джозеф П. Бейли, үшінші вице-президент (Мейлер). 1959 жылы хатшы қазынашы Дон Хёрд қайтыс болды, оның орнын Уильям Р. Клауд алды. 1968 жылы Элмер Браун қайтыс болғаннан кейін ITU президенттері Пилч (1968-1973) және Бевис (1974-1978) болды. Мергенталер линотип машинасы 1880-1970 жылдары газет басушылармен қолданылған. Технологиялық прогресс соғыстан кейінгі кезеңде ITU-мен қайтадан бетпе-бет келді. Бірқатар жаңа жетістіктер - офсеттік литография, флексография, рельефтік баспа, экрандық баспа, ротогравировка және цифрлық баспа - қазіргі заманғы баспахана мен газеттің редакциясында қажетті жұмысшылардың санын едәуір қысқартты. 1964 жылы ITU-ның 121 858 мүшесі болды. Бірақ 1980 жылы кәсіподақ мүшелерінің төрттен бір бөлігі технологиялық жетістіктерге байланысты жоғалып кетті. ITU-ның соңында поштамен айналысатын адамдар саны баспаханалардан көп болды. Линотип машиналары жойылып, макияж пастасы мен компьютерлік композиция әдістері пайда болғаннан кейін композициялау бөлмелеріндегі жұмыс азайды. Пошта бөлмелеріне поштаны орналастыру машиналарында жұмыс істейтін адамдар қажет болды.

Кеңсе штаб-пәтері

1888 жылы Канзас-Ситиде өткен ITU съезінде Индианаполис Халықаралық типографиялық одақтың ресми штаб-пәтері ретінде таңдалды. ITU президенті Эдвард Т. Планк: "1888 жылы барлық ресми (ITU) істер, кітаптар, есептер мен жазбалар Индиана штатының Марион округіне қарасты Индианаполис қаласында сақталады". 1927 жылы Индианаполисте өткен ITU конгресі кезінде ITU президенті Чарльз П. Говард делегаттарға ITU штаб-пәтері ретінде қызмет ететін Мердиан мен Жиырма сегізінші көшелердегі Ван Камп сарайыны көрсетті. 1959 жылы Филадельфиядағы ITU конгресі ITU штаб-пәтерін көшіру туралы шешім қабылдады. 1961 жылы жаңа ITU штаб-пәтерін (225 S. Union Blvd.) салу басталды. және ITU оқу орталығы (301 S. Union Blvd.) Union Printers Home (101 S. Union Blvd.) ғимаратында орналасқан. Президент Элмер Браун мен Атқарушы кеңестің Колорадо-Спрингске соңғы көшуі 1963 жылдың ақпан айында аяқталды. 1962 жылы 5 мамырда ашылған ITU оқу орталығы The Typographical Journal, The ITU Bulletin және The ITU Review газеттерін шығарады. Алдыңғы екеуі 1889 жылы құрылған ең көне кәсіподақ органдары болды.

Одақ баспаханасы

1889 жылы Колорадо штатының Колорадо-Спрингс қаласында Юнион принтерлер үйі орналасқан. Джордж У. Чайлдс, Филадельфияның қоғамдық кітапшасының баспашысы және оның қайырымдылық досы Энтони Дж. Дрексель 1886 жылы Үйде жұмыс бастау үшін 10 000 доллар сыйлық берді, осылайша өсіп келе жатқан қорды бастады. 1890 жылы Атлантада өткен ITU конвенциясы Үйдегі үйді мақұлдады. 1892 жылы 12 мамырда Пайкс Пик авеню мен S. Union Blvd бұрышында орналасқан Childs-Drexel Home for Union Printers ашылды. "Қарттар үйі мен туберкулезбен ауыратын адамдар үшін санаторий. Халықаралық типографиялық одақ өз мүшесі үшін сақтап отыр". 19 ғасырдағы баспашылар туберкулезден зардап шекті, ал Колорадодағы Пикс Пик аймағындағы Роки тауларының таза ауасы ауру өкпені тазартатын орын ретінде қарастырылды. Үйге тек ITU мүшелері ғана кіре алатын, мүшелердің әйелдері мен жесірлері кірмейді. Джон Д. Вон үйдің бірінші инспекторы болды, ал оның алғашқы мүшесі В. Б. Эккерт болды, ол Филадельфияның #2 жергілікті өкілі болды. 1899 жылы Детройтте өткен ИТУ конгресі Union Printers Home атауын бекітті. Аурухана мен санаторийдің өзінде дәрігерлер, медбикелер және басқа да медициналық мамандар жұмыс істеді. Үйдің жері өсіп, UPH-нің өзін-өзі қамтамасыз етуіне көмектесетін сүт зауыты, фермалар, бақтар, электр станциясы және цехтар орналасты. 1944 жылы Доуэлл Паттерсон (1899-1968), үйдің бастығы, UPH-ге ең заманауи медициналық жабдықтар берілді. Кейінгі жылдары туберкулезге қарсы санаторийлер қиратылды. Бүгінде үй Колорадо-Спрингс пен Эль-Пасо округінің тұрғындарына көмекші тұрғын үй және еміру күтімімен медициналық көмек көрсету мекемесі ретінде қызмет көрсетеді. Негізгі ғимарат Колорадо штатының тарихи орны болып табылады. 2020 жылдың ақпан айында жергілікті баспасөз және БАҚ Колорадо штатының көптеген бұзушылықтарды келтіре отырып, нысанды жабғанын хабарлады. 2021 жылдың шілдесінде шағын инвесторлар тобы UPH-ны келесі бес жылда жаңартып, оны қоғамдық орынға айналдыруды жоспарлап отыр.

In 1889, Colorado Springs, Colorado was chosen as the site of Union Printers Home. George W. Childs, publisher of the Philadelphia Public Ledger and his philanthropist friend Anthony J. Drexel gave a gift of $10,000 in 1886 to start work toward the Home, thus starting a fund which grew. The 1890 ITU convention in Atlanta approved of the Home. On May 12, 1892, the Childs–Drexel Home for Union Printers opened on located on the corner of Pikes Peak Ave. and S. Union Blvd. "A Home for the Aged and Sanatorium for Tuberculars. Maintained by the International Typographical Union for Its Distressed Members." 19th Century printers suffered from tuberculosis, and the clean air of the Rocky Mountains, Pikes Peak area in Colorado was seen as a location to clean the diseased lungs. The home was open only to members of the ITU; members' wives or widows were not admitted. John D. Vaughn served as first Superintendent of the Home while its first member was W. B. Eckert, a retired member and former officer of the Philadelphia #2 local. The 1899 ITU convention at Detroit approved the name Union Printers Home. The home, a hospital and sanatorium, was staffed by its own doctors, nurses and other medical technicians. The lands of the home grew to to accommodate a dairy, farms, gardens, power plant, and workshops to help make the UPH self sufficient. In 1944, Dowell Patterson (1899–1968), superintendent of the home, saw that the most modern of medical equipment was furnished to the UPH. In later years, the tubercular sanitoriums were razed. Today the home serves the people of Colorado Springs and El Paso County as a health care facility with assisted living and nursing care. The main building is a State of Colorado historical site. In February 2020, the local press and media reported the State of Colorado had shut down the facility, citing numerous violations. In July 2021, a small group of investors are planning to refurbish the UPH over the next five years and turn it into a public space.

Халықаралық әйелдер көмекшісі

Әйелдер халықаралық көмекші 1902 жылы Цинциннатиде өткен ITU конвенциясында құрылды. WIA-ның ұраны "Одақ белгісі өнімдері мен одақ қызметтеріне одақтың тапқан ақшасын жұмсау" болды, ал оның тоқсан сайынғы басылымы "Лейбл фактілері" болды. WIA Union Printers Home қорына түрлі қаржы жинау шараларымен атсалысты. Әрбір ITU конвенциясында WIA "Одақ белгісі плакаты" байқауы үшін сыйлықтар береді. Тек баспагер әйелдер ғана WIA жергілікті және халықаралық кеңселеріне сайлана алды. 1948 жылдан кейін поштамен айналысатын әйелдер тек жергілікті және халықаралық WIA көмекшісіне үшінші вице-президент ретінде қызмет етуге құқылы болды. Халықаралық типографиялық одақтың әйелдер халықаралық көмекшісі 1990 жылдан кейін, яғни бас одақтың таралуынан кейін өмір сүруін тоқтатты.

Пошта жіберушілер

ITU аясында 100-ге жуық пошталық жергілікті қызмет иелері құрылады. Принтерлер мен пошташылар одағының айырмашылығын көрсету үшін ITU жергілікті нөмірдің алдында M-ді қолданды. Нью-Йоркте, Типографиялық No6 және Mailers, M 6. Хатшыларды ITU-да екінші санаттағы азаматтар ретінде қарастырып, атқарушы кеңесте дауыс беру мүмкіндігі болмады. Пошта жіберушілер Кэри Уивер мен Мунро Робертс пошта жіберушілердің қажеттіліктері ITU атқарушы кеңесінің құлағына тиді. Mailers Trade District Union (MTDU) ITU-нің ішкі бөлігі болды. 1926-1944 жылдар аралығында сот процестері пошта жөнелтушілердің құқықтары үшін жүргізілді. MTDU соттың бұйрығы және референдум арқылы жойылды. 1929 жылы ITU президенті Чарльз П. Говард MTDU-ны өкілдік етуге үшінші вице-президент С. Н. Смитті (баспашы) таңдады. 1930 жылы пошташыларға MTDU өкіліне дауыс беруге рұқсат берілді; Джон МакАрдл мен Гарольд Митчелл 1934 жылы қызмет етті. Мунро Робертс МТДУ атқарушы кеңесінің мүшесі болып сайланды (1935-1937), бірақ ол дауыс беруі мүмкін емес еді. ITU президенті Говард пен хатшы Рэндольфпен көптеген қызу пікірталастардан кейін Робертс жеке пошта одағына берілді. Сонымен қатар, Халықаралық пошташылар одағы (IMU) құрылды және көптеген дүкендерде екі басқарма, ITU және IMU болады. Робертс кеткеннен кейін Томас Дж. Мартин МТДУ-ны (1938-1944 жж.) MTDU сот шешімі бойынша жалғасты; алайда пошташылар тағы да атқарушы кеңеске бақылаушысыз қалды. 1947 жылы Кливлендте өткен съезд МТДУ-ның жойылуына және атқарушы кеңеске пошташы сайлауына жол ашты. Джо Бейли (Сан-Франциско-Оукленд Mailers # M 18) 1948 жылы Милваки конвенциясына дейін үшінші вице-президент болып сайланды. ITU президенті Вудрафф Рэндольф Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткеннен кейін қайтып келген пошташыларды қанағаттандырудың жолын тапты. ITU президенті Рэндольф пен Джо Бейлидің келісімі: тек принтер ITU президенті, бірінші және екінші вице-президенті немесе хатшы қазынашысы болады. Үшінші вице-президент лауазымын тек пошта қызметкері ғана атқаратын болады. ИМУ жаңа мүшелерді тарту үшін көп күшін жоғалтты. IMU 1982 жылы ғана, ITU-ға толықтай қосылды, бұл одақтың жойылуына бес жыл қалған еді. Джо Бейли 1973 жылға дейін ITU атқарушы кеңесінде қызмет етті. Хатшы ITU-ның үшінші вице-президенті болып қала береді: Роберт Ф. Амельн (1974-1975) және канадалық хатшы Аллен Дж.

Nearly 100 Mailer Locals would be chartered under the ITU. To mark the difference between the Printers and Mailers Unions, the ITU used the M before the local number. In New York City, Typographical #6 and Mailers, M 6. The position of the mailers was that of second class citizens in the ITU, with no voice on the executive council. Mailers Cary Weaver and Munro Roberts felt the needs of mailers fell on deaf printer ears on the ITU executive council. The Mailers Trade District Union (MTDU) was an internal part of the ITU. Lawsuits from 1926–1944 were fought for mailer rights. The MTDU was eventually abolished by court injunction and referendum vote. In 1929, ITU president Charles P. Howard selected third vice president C. N. Smith (a printer) to represent the MTDU. The mailers were allowed to vote in 1930 for their MTDU representative; John Mc Ardle and Harold Mitchell served in 1934. Munro Roberts was elected as MTDU member of the executive council, (1935–1937) but he had no voice or vote. After many heated arguments with ITU President Howard and Secretary Randolph, Roberts became committed to a separate mailer union. Moreover, the International Mailers' Union (IMU), was created and many shops would have two boards, ITU and IMU. With the departure of Roberts, Thomas J. Martin represented the MTDU (1938–1944). The MTDU continued by court order; however, the mailers were again without an observer to the executive council. The 1947 Cleveland convention paved the way for the demise of the MTDU and the election of a mailer to the executive council. Joe Bailey (San Francisco–Oakland Mailers #M 18), was elected third vice president before the 1948 Milwaukee convention. ITU President Woodruff Randolph saw a way to appease mailers returning after service in World War II. The agreement made between ITU President Randolph and Joe Bailey: only a Printer would ever be president, first and second Vice President or Secretary Treasurer of the ITU. The position of third Vice President would be held only by a Mailer. The IMU lost much power to draw new membership. The IMU finally was finally fully merged into the ITU only in 1982, only five years before the union's demise. Joe Bailey served on the ITU executive council until 1973. A mailer would remain ITU third vice president: Robert F. Ameln, (1974–1975) and the Canadian mailer, Allen J. Heritage, (1976–1986).