Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүктілік және босанумен байланысты мамандық
Pregnancy and childbirth related profession
Акушерлік – жүктілік, босану және босанғаннан кейінгі кезеңмен (жаңа туған нәрестені күтуді қоса алғанда) айналысатын денсаулық сақтау ғылымы және денсаулық сақтау мамандығы. Сонымен қатар, бұл әйелдердің өмірі бойындағы жыныстық және репродуктивтік денсаулығымен де шұғылданады. Көптеген елдерде акушерлік – медициналық мамандық (өздік және тікелей мамандандырылған білім беруімен ерекшеленеді; бұл жалпы білім алғаннан кейін маманданумен шатастырылмауы керек). Акушерлікпен айналысатын маман акушер деп аталады. 2013 жылғы Кохрейн шолуында былай делінген: "Көптеген әйелдерге акушерлік көмек көрсету моделін ұсыну керек және әйелдерді осы мүмкіндікті сұрауға ынталандыру керек, бірақ бұл кеңесті ауыр медициналық немесе босану асқынулары бар әйелдерге қолдануда сақтық таныту қажет."
Midwifery is the health science and health profession that deals with pregnancy, childbirth, and the postpartum period (including care of the newborn), in addition to the sexual and reproductive health of women throughout their lives. In many countries, midwifery is a medical profession (special for its independent and direct specialized education; should not be confused with the medical specialty, which depends on a previous general training). A professional in midwifery is known as a midwife. A 2013 Cochrane review concluded that "most women should be offered midwifery led continuity models of care and women should be encouraged to ask for this option although caution should be exercised in applying this advice to women with substantial medical or obstetric complications."
Екінші триместр
Анасы жүктілік кезеңінің екінші триместрінде акушерге ай сайын немесе одан да жиі барады. Анасының күйеуі және/немесе босануға көмектесетін адам онымен бірге болуы мүмкін. Акушер жүктілікпен байланысты мәселелерді, мысалы, шаршау, қықырым, тамыр кеңеюі және басқа да жиі кездесетін проблемаларды, мысалы, арқаның ауыруы талқылайды. Қан қысымы мен салмағы бақыланады және акушер баланың қалыпты өсіп-дамып жатқанын анықтау үшін ананың қарын аймағын өлшейді. Клиникалық жағдайға қарай, зәр талдауы, толық қан анализі және глюкозаға төзімділік тестілері сияқты зертханалық сараптамалар жасалады.
The mother visits the midwife monthly or more often during the second trimester. The mother's partner and/or the birth companion may accompany her. The midwife will discuss pregnancy issues such as fatigue, heartburn, varicose veins, and other common problems such as back pain. Blood pressure and weight are monitored and the midwife measures the mother's abdomen to see if the baby is growing as expected. Lab tests such as a UA, CBC, and glucose tolerance test are done if clinically indicated.
Үшінші триместр
Үшінші триместрде акушер 36 аптаға дейін екі апта сайын, ал одан кейін әр апта сайын ананы қарайды. Салмағы, қан қысымы және іш өлшемдері бұрынғысынша тексеріледі. Қауіпті жүктіліктерде толық қан анализі (CBC) және зәр анализі (UA) сияқты зертханалық тесттер, сондай-ақ қосымша тексерулер жасалуы мүмкін. Акушер әйелдің ішін басып, ұрықтың жағдайы, орналасуы және бекінісін анықтайды, кейіннен оның енуін бағалайды. Ананың жатыр мойны ашылып жатыр ма екенін анықтау үшін кіші дәрігерлік тексеру жүргізілуі мүмкін. Акушер мен ана босану опцияларын талқылайды және босану жоспарын жасайды.
In the third trimester the midwife will see the mother every two weeks until week 36 and every week after that. Weight, blood pressure, and abdominal measurements will continue to be done. Lab tests such as a CBC and UA may be done with additional testing done for at risk pregnancies. The midwife palpates the woman's abdomen to establish the lie, presentation and position of the fetus and later, the engagement. A pelvic exam may be done to see if the mother's cervix is dilating. The midwife and the mother discuss birthing options and write a birth care plan.
Босану және босану
Акушерлер қалыпты жолмен босануға көмектесуге білікті, ал күрделі босануларды қосымша оқудан өткен медицина қызметкерлері жүргізеді. Бала туу төрт кезеңге бөлінеді. Босанудың бірінші кезеңі Босанудың бірінші кезеңі жатыр мойнының ашылуынан басталады. Осы кезеңнің басында жатыр мойны жұмсарып, жіңішке болады, осылайша бала тууға дайындалады. Акушер қажет болған жағдайда балаға көмектеседі және бала толық шыққан соң, оның кіндігін кесіп алады. Егер қаласа, баланың әкесі немесе анасы кіндікті кесуге құқылы. Бұрын кіндік туғаннан кейін бірден кесілген, бірақ кіндікті кешіктіріп кесу нәрестеге пайдалы екенін көрсететін дәлелдер көбейіп келеді. Босанудың үшінші кезеңі – ананың жолдасын (плацентаны) босану кезеңі. Бұрын нәрестелер туғаннан кейін анасынан бірден алынып, бөлек күтімге берілетін, бірақ 2000 жылдардан бастап кейбір мамандар терімен теріге жанасудың (жалаңаш нәрестені ананың кеудесіне қою) ана мен балаға пайдалы екенін ұсынды. 2014 жылдан бастап терімен теріге жанасу нәрестелердің денсаулығы үшін жауапты барлық ірі ұйымдар қолдайды. Осылайша, байланыс орнатуға және сәтті емшек беруге көмектесу үшін акушер нәресте ананың кеудесінде жатқанда ана мен балаға бірден қарап тексеріп, ал бала алғашқы емшегін сорғаннан кейін ғана одан әрі бақылау үшін алады. Бала туғаннан кейін, егер анада эпизиотомия жасалған немесе кіндік қуысы жыртылған болса, ол тігіледі. Акушер жатырдың жирылуын, жатыр түбінің биіктігін және қыннан қан кетуді үнемі бақылайды. Босану барысында және босанудан кейін ананың өмірлік көрсеткіштері (температура, қан қысымы және пульсі) қатаң бақыланады және дене сұйықтығының кіруі мен шығуы өлшенеді. Акушер сондай-ақ баланың пульсін бақылайды, баланың жағдайын анықтау үшін ананың қарнына қолдап, қажет болған жағдайда қыннан тексеру жүргізеді. Егер босану кез келген кезеңде қалыпты барысынан ауытқыса, акушер көп салалы командадан көмек сұрайды.
Midwives are qualified to assist with a normal vaginal delivery while more complicated deliveries are handled by a health care provider who has had further training. Childbirth is divided into four stages. First stage of labor The first stage of labour involves the opening of the cervix. In the early parts of this stage the cervix will become soft and thin thus preparing for the delivery of the baby. The midwife assists the baby as needed and when fully emerged, cuts the umbilical cord. If desired, either of the baby's parents may cut the cord. In the past the cord was cut shortly after birth, but there is growing evidence that delayed cord clamping may benefit the infant. Third stage of labor The third stage of labour is where the mother must deliver the placenta. Until recently babies were routinely removed from their mothers following birth, however beginning around 2000, some authorities began to suggest that early skin to skin contact (placing the naked baby on the mother's chest) is of benefit to both mother and infant. As of 2014, early skin to skin contact is endorsed by all major organizations that are responsible for the well being of infants. Thus, to help establish bonding and successful breastfeeding, the midwife carries out immediate mother and infant assessments as the infant lies on the mother's chest and removes the infant for further observations only after they have had their first breastfeed. Following the birth, if the mother had an episiotomy or a tearing of the perineum, it is sutured. The midwife does regular assessments for uterine contraction, fundal height, and vaginal bleeding. Throughout labor and delivery the mother's vital signs (temperature, blood pressure, and pulse) are closely monitored and her fluid intake and output are measured. The midwife also monitors the baby's pulse rate, palpates the mother's abdomen to monitor the baby's position, and does vaginal examinations as indicated. If the birth deviates from the norm at any stage, the midwife requests assistance from the multi disciplinary team.
Туған жері
Соңғы ғасырға дейін көптеген әйелдер бала туғанда тік және басқа да қолайлы позаларды пайдаланған. Литотомиялық поза он жетінші ғасырда форцепстің пайда болуымен ғана қолданыла бастады, содан бері бала туу әйелге қолдау көрсетілетін үйдегі оқиғадан ауруханадағы медициналық шараға айналды. Босану кезінде тік позаны қабылдаудың маңызды артықшылықтары бар, мысалы, жатырдың күшті әрі тиімді жиырылуы жатыр мойнының ашылуына көмектеседі, кіші жамбас кіреберісі мен шығу тесігінің диаметрі ұлғаяды және жатырдың жиырылу қабілеті жақсарады. Екінші сатыда тік позаларға отыру, қалқып отыру, тізе бүгіп отыру және қол-тізеге тіреу кіреді.
Until the last century most women have used both the upright position and alternative positions to give birth. The lithotomy position was not used until the advent of forceps in the seventeenth century and since then childbirth has progressively moved from a woman supported experience in the home to a medical intervention within the hospital. There are significant advantages to assuming an upright position in labor and birth, such as stronger and more efficient uterine contractions aiding cervical dilatation, increased pelvic inlet and outlet diameters and improved uterine contractility. Upright positions in the second stage include sitting, squatting, kneeling, and being on hands and knees.
Босанғаннан кейінгі кезең
Ауруханада босанған әйелдер үшін ең кеміндегі ауруханада болу мерзімі алты сағатты құрайды. Осы мерзімнен бұрын ауруханадан шыққан әйелдер медициналық кеңеске қарсы әрекет етеді. Әйелдер ауруханадан қай уақытта шығатынын өздері шеше алады. Стационарда жатқан кезде күндізгі тексерулер толық көлемде жүргізіледі, қажет болған жағдайда жиілету мүмкін. Бала туғаннан кейінгі бағалауда әйелдің көрсеткіштері, жалпы денсаулығы, сүт бездері (сүт беру туралы әңгімелесу және көмек көрсету немесе лактацияны тоқтату туралы кеңес беру), жатырдың қалпына келуін тексеру үшін іштің пальпациясы (егер ота жасалмаған болса) немесе кесаров тілігін тексеру (мұнда таңғышты алып тастау қажет емес), кіндік тілігінің күйі, әсіресе тігіс салса немесе жарылса, лохияның қаралуы, әйелдің зәр шығарып, ішегі тазаланғанын және тромбоздың (ІЖТ) белгілерін тексеру кіреді. Баланың сары ауруға, жеткілікті тамақтану белгілеріне немесе басқа да проблемаларға қаралады. Баланың туылғаннан кейін алты мен жетізгі сағат аралығында балалар бөлімінде тексеру жүргізіледі, онда жүрек ақаулары, жамбас дисплазиясы немесе көз аурулары сияқты жағдайлар анықталады. Аудандық деңгейде акушер әйелді кем дегенде он күнге дейін бақылайды. Бұл әйел мен баланы күнделікті тексеруді білдірмейді, бірақ ол оларды он күндік бақылаудан ертерек босата алмайды. Бала туғаннан кейінгі тексерулерге шамамен бесінші күні нәрестелерді скринингтік тексеру (NST немесе қаннан сынақ алу) кіреді. Бала салмақтан өткізіліп, акушер ана мен баланың денсаулығы мен қажеттіліктерін ескере отырып, келу кестесін жоспарлайды. Олар денсаулық сақтау мекемесінің медбикесіне жіберіледі.
For women who have a hospital birth, the minimum hospital stay is six hours. Women who leave before this do so against medical advice. Women may choose when to leave the hospital. Full postnatal assessments are conducted daily whilst inpatient, or more frequently if needed. A postnatal assessment includes the woman's observations, general well being, breasts (either a discussion and assistance with breastfeeding or a discussion about lactation suppression), abdominal palpation (if she has not had a caesarean section) to check for involution of the uterus, or a check of her caesarean wound (the dressing does not need to be removed for this), a check of her perineum, particularly if she tore or had stitches, reviewing her lochia, ensuring she has passed urine and had her bowels open and checking for signs and symptoms of a DVT. The baby is also checked for jaundice, signs of adequate feeding, or other concerns. The baby has a nursery exam between six and seventy two hours of birth to check for conditions such as heart defects, hip problems, or eye problems. In the community, the community midwife sees the woman at least until day ten. This does not mean she sees the woman and baby daily, but she cannot discharge them from her care until day ten at the earliest. Postnatal checks include neonatal screening test (NST, or heel prick test) around day five. The baby is weighed and the midwife plans visits according to the health and needs of mother and baby. They are discharged to the care of the health visitor.
Жаңа туған нәрестеге күтім жасау
Туылған кезде нәресте кем дегенде бір және бес минуттан кейін Апгар бағасын алады. Бұл 10 балдық шкала бойынша бағалау, ол нәрестенің бес саласын қамтиды – әрқайсысы 0 мен 2 балға бағаланады. Бұл салалар: тері түсі, тыныс алу күшін, дене тонусы, жүрек соғуы және тітіркендіргіштерге реакциясы. Акушер нәрестенің көзге көрінетін қандай да бір проблемасы бар-жоғын тексеріп, салмағын өлшейді және бас шеңберін анықтайды. Акушерлік қызметкерлердің міндеті – қосымшаның қауіпсіз бекітілгенін және нәрестенің (егер ауруханада болса) дұрыс есімдік таңбасы бар екенін қамтамасыз ету. Нәрестенің бойы әдетте өлшенбейді. Акушер бұл тексерулерді анаға мүмкіндігінше жақын жерде жүргізеді және нәрестені анасына жылдам қайтарады. Терімен теріге жанасу ұсынылады, себебі ол нәрестенің жүрек соғуын, тыныс алуын, қандағы оттегінің деңгейін және дене температурасын реттейді, сондай-ақ байланыс орнатуға және емшек беруге көмектеседі. Кейбір елдерде, мысалы, Чилиде акушерлер жаңа туған нәрестелерді қарқынды күтім бөлімдерін басқаруға құқылы. Бұл осы мамандар үшін үлкен артықшылық, олар перинаталогия саласындағы білімдерін медициналық немесе хирургиялық көмек қажет нәрестелерге жоғары сапалы көмек көрсету үшін пайдалана алады.
At birth, the baby receives an Apgar score at, at the least, one minute and five minutes of age. This is a score out of 10 that assesses the baby on five different areas—each worth between 0 and 2 points. These areas are: colour, respiratory effort, tone, heart rate, and response to stimuli. The midwife checks the baby for any obvious problems, weighs the baby, and measure head circumference. The midwife ensures the cord has been clamped securely and the baby has the appropriate name tags on (if in hospital). Babies lengths are not routinely measured. The midwife performs these checks as close to the mother as possible and returns the baby to the mother quickly. Skin to skin is encouraged, as this regulates the baby's heart rate, breathing, oxygen saturation, and temperature—and promotes bonding and breastfeeding. In some countries, such as Chile, the midwife is the professional who can direct neonatal intensive care units. This is an advantage for these professionals, who can use the knowledge of perinatology to bring a high quality care of the newborn, with medical or surgical conditions.
Акушерлік қызметпен қамқорлықтың үздіксіздігі
Акушерлік бағытындағы күтімнің үздіксіздігі – бір немесе бірнеше акушердің жүкті әйелдерге күтімнің үздіксіздігі үшін басты жауапкершілікті жүктеуі, сондай-ақ басқа денсаулық сақтау мамандарымен консультация және жолдама берудің көпсалалық желісін қамтуы. Бұл «дәрігерлік бағытты күтімнен» өзгеше, онда негізгі жауапкершілік акушер немесе отбасылық дәрігерге жүктеледі. «Бөліскен күтім» моделінде жауапкершілік акушер, акушер және/немесе отбасылық дәрігер арасында бөлісе алады. Акушер анамен өте жақын қарым-қатынаста болады. Сондықтан көптеген адамдар акушерден іздейтін ең маңызды нәрсе – олармен жайлы болуы, себебі кез келген сұрақ немесе мәселе бойынша оларға жүгінуге болады. Кокрейн шолуында Австралия, Канада, Ирландия, Жаңа Зеландия және Ұлыбританиядағы қоғамдық денсаулық сақтау жүйелері талданды, нәтижесінде «көптеген әйелдерге акушерлік бағытты күтімнің үздіксіздігі ұсынылуы керек және әйелдер осы мүмкіндікті сұрауға ынталандырылуы керек, бірақ бұл кеңесті ауыр медициналық немесе акушерлік асқынулары бар әйелдерге қолдануда сақтық таныту қажет» делінген. Акушерлік бағытты күтімнің келесідей әсерлері бар:
Midwifery led continuity of care is where one or more midwives have the primary responsibility for the continuity of care for childbearing women, with a multidisciplinary network of consultation and referral with other health care providers. This is different from "medical led care" where an obstetrician or family physician is primarily responsible. In "shared care" models, responsibility may be shared between a midwife, an obstetrician and/or a family physician. The midwife is part of very intimate situations with the mother. For this reason, many say that the most important thing to look for in a midwife is comfort with them, as one will go to them with every question or problem. According to a Cochrane review of public health systems in Australia, Canada, Ireland, New Zealand and the United Kingdom, "most women should be offered midwifery led continuity models of care and women should be encouraged to ask for this option although caution should be exercised in applying this advice to women with substantial medical or obstetric complications." Midwifery led care has effects including the following:
Акушерлік күтімнің үздіксіздігі моделінде акушер мен әйел арасындағы қарым-қатынас уақыт өте келе дамиды. Осы қарым-қатынастың тереңдеуі өте маңызды екені көрсетілді және жүйелі шолуда «жекелендірілген күтім, сенім және әйелді күшпен қаруландыру үздіксіздіктің акушерлік моделі арқылы жүзеге асырылады» деп сипатталған. Кейбір мәдениеттерде акушерлік жүктілік пен босанудың ең дәстүрлі жолы болып табылады және ол көптеген буын бойы сақталған. Мысалы, Зимбабведегі әйелдер бала туғанда медициналық мекемелер, мәдени күтімдей жайлылық сыйламайды деп санайды. Сонымен қатар, Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының мәлімдемесіне сәйкес, әйелдер балаларын өте қауіпті сезінетін жерде дүниеге әкелуге құқылы. Егер акушерлік көмек және үйде босану кейбір әйелдерге қауіпсіздік сезімін сыйласа, онда акушерлік бағытты күтімнің үздіксіздігі олар үшін ең қолайлы нұсқа болуы мүмкін.
In continuity models of midwifery care, the midwife woman relationship is developing over time. The deepened relationship has shown to be of great importance and is in a systematic review described as "the viechle through which personalised care, trust and empowerment are achieved in the continuity of care midwifery model". In some cultures, midwifery is the most traditional way of carrying out a pregnancy and childbirth, and it has been conducted for multiple generations. Child birthing women in these cultures, take Zimbabwe for example, feel that health facilities are not as comforting as cultural roots of care. Also, according to the World Health Organization, women should be able to have their children where ever they feel the most safe, so if having a midwife and proceeding with an at home birth is what makes some women feel safe, then midwifery led continuity of care might be the best option for them.
Ежелгі тарих
Ежелгі Мысырда акушерлік әйелдердің танымал кәсібі болған, бұл туралы Еберс папирусы 1900-1550 жылдар аралығында куәландырады. Бұл папирустың бес бағаны акушерлік және гинекологиямен, әсіресе босануды жеделдету (бала тудыру әрекеті немесе процесі) және жаңа туған нәрестенің босану болжамымен байланысты. Б.з.б. 1700 жылы жазылған Весткар папирусында босанудың күтілетін мерзімін есептеу нұсқаулары бар және босану креслоларының әртүрлі стильдері сипатталған. Луксордағы және басқа ғибадатханалардағы патшалық туылған бөлмедегі басрельефтер де осы мәдениетте акушерліктің кең таралғанын растайды. Греко-римдік дәуірдегі акушерлік әйелдердің кең ауқымын қамтыды, соның ішінде Рим империясының ауылдарында халық медицинасы дәстүрлерін жалғастырған қарт әйелдер, білімдерін әртүрлі көздерден жинаған акушерлер және дәрігерлер деп саналатын жоғары білікті әйелдер. Алайда, Ефестегі дәрігер Соран II ғасырда айтқандай, "жақсы" акушер әйелге тән кейбір қасиеттер бар еді. Ол өзінің "Гинекология" атты еңбегінде былай дейді: "Жарайды адам сауатты, ақылды, жақсы есте сақтау қабілеті бар, еңбекті жақсы көретін, құрметке лайық, әдетте, есту қабілеті жағынан еш кемшілігі жоқ, күшті, кейбір адамдардың пікірінше, саусақтарының ұзын, жұқа саусақтары мен қысқа тырнақтары болады". Соран сондай-ақ акушердің жанашыр болуы керектігін (бірақ ол баласын өзі тумаған болуы керек) және ана мен баланың жұбаныш үшін қолын жұмсақ ұстауы керектігін ұсынады. Сол кездегі тағы бір дәрігер Плиний де акушердің асыл жан, тыныш әрі көзге көрінбейтін мінез-құлқын жоғары бағалаған. Бұл жерде үш "дәрежелі" акушерлер болған көрінеді: біріншісі техникалық тұрғыдан жақсы білген; екіншісі акушерлік және гинекология туралы кейбір мәтіндерді оқыған болуы мүмкін; бірақ үшіншісі жоғары білікті және акушерлік мамандығы бар дәрігер маман деп саналады. Ежелгі гректер арасында акушерлер көптеген түрлі атақтармен белгілі болған, мысалы iatrinē (грек. медбике), maia (грек. акушерка), obstetrix (лат. босануды қабылдаушы), medica (лат. дәрігер). Акушерлікке қатысты, Орта теңіздің шығыс жағы мен батыс жағындағы тәсілдер әртүрлі болған сияқты. Шығыста кейбір әйелдер акушерлік (maia) мамандығынан гәріптерге (iatros gynaikeios, әйелдер дәрігері деп аударылады) дейін өскен, бұл мамандық үшін арнайы білім қажет болды. Сондай-ақ, шығыс елдерінің дәрігерлері мен білімді адамдары арасында грекше есімді әйелдер жазған гинекологиялық трактаттар тарады. Осы фактілерге сүйенсек, шығыстағы акушерлік - бұл құрметке лайық мамандық, онда құрметке лайық әйелдер өздерінің тіршілігін қамтамасыз ете алады және ер дәрігерлер оқыған және келтірген еңбектерді жариялауға жеткілікті құрметке ие болады. Шындығында, рим заңдарының бірнеше ережелері акушерлердің дәрігерлермен салыстырылатын мәртебеге және жалақыға ие болғанын күшті түрде көрсетеді. Ежелгі заманда акушерлер мен дәрігерлер әйел тік отырса, босану оңай болатынына сенген. Сондықтан босану кезінде акушерлер босану болатын үйге орындық алып келген. Туу орындығында баланың тууына арналған ай тәрізді саңылау болған. Туу орындығы немесе кресло көбінесе ананың босану кезінде ұстап тұруы үшін қосымша қолдаулары бар болған. Көптеген туу орындықтарының немесе креслолары пациенттің сүйеніп тұруы үшін арқасы бар болған, бірақ Соран кейде креслолар арқасыз болған және көмекші ананың артында тұрып, оны қолдаған.
In ancient Egypt, midwifery was a recognized female occupation, as attested by the Ebers Papyrus which dates from 1900 to 1550 BCE. Five columns of this papyrus deal with obstetrics and gynecology, especially concerning the acceleration of parturition (the action or process of giving birth to offspring) and the birth prognosis of the newborn. The Westcar papyrus, dated to 1700 BCE, includes instructions for calculating the expected date of confinement and describes different styles of birth chairs. Bas reliefs in the royal birth rooms at Luxor and other temples also attest to the heavy presence of midwifery in this culture. Midwifery in Greco Roman antiquity covered a wide range of women, including old women who continued folk medical traditions in the villages of the Roman Empire, trained midwives who garnered their knowledge from a variety of sources, and highly trained women who were considered physicians. However, there were certain characteristics desired in a "good" midwife, as described by the physician Soranus of Ephesus in the 2nd century. He states in his work, Gynecology, that "a suitable person will be literate, with her wits about her, possessed of a good memory, loving work, respectable and generally not unduly handicapped as regards her senses [i. e., sight, smell, hearing], sound of limb, robust, and, according to some people, endowed with long slim fingers and short nails at her fingertips." Soranus also recommends that the midwife be of sympathetic disposition (although she need not have borne a child herself) and that she keep her hands soft for the comfort of both mother and child. Pliny, another physician from this time, valued nobility and a quiet and inconspicuous disposition in a midwife. There appears to have been three "grades" of midwives present: The first was technically proficient; the second may have read some of the texts on obstetrics and gynecology; but the third was highly trained and reasonably considered a medical specialist with a concentration in midwifery. midwife mentioned among the ancient Greeks. Midwives were known by many different titles in antiquity, ranging from iatrinē (Gr. nurse), maia (Gr., midwife), obstetrix (Lat., obstetrician), and medica (Lat., doctor). It appears as though midwifery was treated differently in the Eastern end of the Mediterranean basin as opposed to the West. In the East, some women advanced beyond the profession of midwife (maia) to that of gynaecologist (iatros gynaikeios, translated as women's doctor), for which formal training was required. Also, there were some gynecological tracts circulating in the medical and educated circles of the East that were written by women with Greek names, although these women were few in number. Based on these facts, it would appear that midwifery in the East was a respectable profession in which respectable women could earn their livelihoods and enough esteem to publish works read and cited by male physicians. In fact, a number of Roman legal provisions strongly suggest that midwives enjoyed status and remuneration comparable to that of male doctors. In antiquity, it was believed by both midwives and physicians that a normal delivery was made easier when a woman sat upright. Therefore, during parturition, midwives brought a stool to the home where the delivery was to take place. In the seat of the birthstool was a crescent shaped hole through which the baby would be delivered. The birthstool or chair often had armrests for the mother to grasp during the delivery. Most birthstools or chairs had backs which the patient could press against, but Soranus suggests that in some cases the chairs were backless and an assistant would stand behind the mother to support her.
Қазіргі тарих
XVIII ғасырдан бастап хирургтар мен акушерлер арасында қақтығыс туды, себебі дәрігерлер өздерінің қазіргі заманғы ғылыми әдістерінің аналар мен нәрестелер үшін акушерлердің дәстүрлі емдік тәжірибесінен артық екенін жиі айта бастады. Дәрігерлер мен медициналық ұйымдар акушерлік көмекке заңды монополия орнатуға тырысқанда, АҚШ пен Канадада акушерлік қызмет заңсыз деп жарияланды немесе қатаң реттелді. Солтүстік Еуропа мен Ресейде акушерлердің жағдайы біршама оңай болды. Ресей империясының Эстония герцогтігінде профессор Кристиан Фридрих Дойч 1811 жылы Дорпат университетінде әйелдерге арналған акушерлік мектеп ашты, ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жұмыс істеді. Бұл мектеп Тарту денсаулық сақтау колледжінің іргесі болды. Оқу 7 айға созылды және бітіруші студенттерге тәжірибе жүргізуге арналған куәлік берілді. Акушерлерді «білімізсіз және қабілетсіз» деп айыптағанмен, кейбіреулер нашар дайындалған хирургтардың жүкті әйелдер үшін одан да қауіпті екенін мәлімдеді. 1846 жылы дәрігер Игнац Земмельвейс еркек хирургтар жұмыс істейтін босандыру палаталарында әйелдердің өлім-жітім көрсеткіші әйел акушерлер жұмыс істейтін палаталардан жоғары екенін байқады және осы жағдайдың себебін (сол кезде тек еркектерден құралған) медицина студенттерінің труптарды кесуден кейін қолдарын тиісті түрде дезинфекцияламауымен байланыстырды. Алайда, оның санитарлық талаптары микробтар туралы теория кеңінен қабылдағанға дейін назарсыз қалды. Хирургтардың акушерлерден қауіптірек екені туралы пікір 1900 жылдардың басында бактериологияны зерттеу кең таралғанға дейін және ауруханалық гигиена жақсарғанға дейін сақталды. Әйелдер дәрігерлердің көмегімен және олармен туған кезде сезінген жеңілдікпен ауруханада өзін қауіпсіз сезіне бастады. «Жаңа ғасырда білім алған дәрігерлер ауруханадағы және әйелдер үйіндегі акушерлік практика арасындағы үлкен айырмашылықты байқады, себебі олар стерильдік жағдайды сақтай алмады немесе білікті көмекке қол жеткізе алмады». Неміс әлеуметтанушылары Гуннар Хайнсон мен Отто Штайгер акушерлік қызметтің мемлекеттік билік тарапынан қуғынға ұшырауының себебі акушерлердің тудыруға көмектесу ғана емес, сонымен қатар контрацепция және аборт туралы арнайы білім мен дағдыларға ие болғандығында деп болжайды.
From the 18th century, a conflict between surgeons and midwives arose, as medical men began to assert that their modern scientific techniques were better for mothers and infants than the folk medicine practiced by midwives. As doctors and medical associations pushed for a legal monopoly on obstetrical care, midwifery became outlawed or heavily regulated throughout the United States and Canada. In Northern Europe and Russia, the situation for midwives was a little easier in the Duchy of Estonia in Imperial Russia, Professor Christian Friedrich Deutsch established a midwifery school for women at the University of Dorpat in 1811, which existed until World War I. It was the predecessor for the Tartu Health Care College. Training lasted for 7 months and in the end a certificate for practice was issued to the female students. Despite accusations that midwives were "incompetent and ignorant", some argued that poorly trained surgeons were far more of a danger to pregnant women. In 1846, the physician Ignaz Semmelweiss observed that more women died in maternity wards staffed by male surgeons than by female midwives, and traced these outbreaks of puerperal fever back to (then all male) medical students not washing their hands properly after dissecting cadavers, but his sanitary recommendations were ignored until acceptance of germ theory became widespread. The argument that surgeons were more dangerous than midwives lasted until the study of bacteriology became popular in the early 1900s and hospital hygiene was improved. Women began to feel safer in the setting of the hospitals with the amount of aid and the ease of birth that they experienced with doctors. "Physicians trained in the new century found a great contrast between their hospital and obstetrics practice in women’s homes where they could not maintain sterile conditions or have trained help." German social scientists Gunnar Heinsohn and Otto Steiger theorize that midwifery became a target of persecution and repression by public authorities because midwives possessed highly specialized knowledge and skills regarding not only assisting birth, but also contraception and abortion.
Қазіргі заманғы
20 ғасырдың соңында акушерлер акушерлік саласында жоғары білікті және мамандандырылған мамандар ретінде танылды. Алайда, 21 ғасырдың басында жүктілік пен босануды әлеуетті түрде патологиялық және қауіпті жағдай ретінде қарастыратын медициналық көзқарас Батыс мәдениетінде әлі де басым. Ауруханаларда жұмыс істейтін акушерлерге де бұл көзқарас әсер еткен, бірақ көбінесе олар босануды қалыпты және дені сау процесс ретінде қарауға үйретілген. Еуропада жүкті әйелдерге күтім көрсетуде акушерлердің рөлі Америкаға қарағанда әлдеқайда зор болғанымен, медициналық модельдегі босану сол елдерде де әсер етеді, тіпті Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы табиғи, қалыпты және адамгершілік босануды ұсынады. Дегенмен, жүктілік пен босануды қалыпты және дені сау процесс ретінде қарастыратын акушерлік модель Швеция мен Нидерландыда Еуропаның қалған бөлігіне қарағанда әлдеқайда маңыздырақ. Швеция акушерлері ерекше, себебі олар Швециядағы жүктілікке дейінгі күтімнің 80 пайызын және отбасылық жоспарлау қызметтерінің 80 пайыздан астамын жүзеге асырады. Швециядағы акушерлер мемлекеттік ауруханалардағы барлық қалыпты босануларға қатысады және швед әйелдері американдық әйелдерге қарағанда ауруханада аз процедурадан өтеді. Нидерландыдағы нәресте өлімі көрсеткіші әлемдегі ең төменгі көрсеткіштердің біріне жатады – мың туған балаға 4,0 өлім, ал АҚШ жиырма екінші орында тұр. Нидерланды мен Швециядағы акушерлер өздерінің табысына үлкен үлес қосатын мемлекеттік қолдау саясатына ие.
At late 20th century, midwives were already recognized as highly trained and specialized professionals in obstetrics. However, at the beginning of the 21st century, the medical perception of pregnancy and childbirth as potentially pathological and dangerous still dominates Western culture. Midwives who work in hospital settings also have been influenced by this view, although by and large they are trained to view birth as a normal and healthy process. While midwives play a much larger role in the care of pregnant mothers in Europe than in America, the medicalized model of birth still has influence in those countries, even though the World Health Organization recommends a natural, normal and humanized birth. The midwifery model of pregnancy and childbirth as a normal and healthy process plays a much larger role in Sweden and the Netherlands than the rest of Europe, however. Swedish midwives stand out, since they administer 80 percent of prenatal care and more than 80 percent of family planning services in Sweden. Midwives in Sweden attend all normal births in public hospitals and Swedish women tend to have fewer interventions in hospitals than American women. The Dutch infant mortality rate is one of the lowest rate in the world, at 4.0 deaths per thousand births, while the United States ranked twenty second. Midwives in the Netherlands and Sweden owe a great deal of their success to supportive government policies.