Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Renard: histoire burlesque chantée et jouée, немесе Түлкі: әнделген және ойналған бурлеск ертегісі - 1916 жылы Игорь Стравинскийдің төрт еркек дауысы мен 16 аспапшы үшін жазған камералық опера балеті. Оның түпнұсқа орыс мәтіні композитордың Александр Афанасьев жинаған халық ертегісінен алынған, бірақ шығарманың орыс тілінде аты жоқ, оның орнына жалпы атауы Байка про лису, петуха, кота да барана, немесе Түлкі, әтеш, мысық және қошқар туралы әңгіме. (Композитордың алдыңғы сахналық шығармасы "Түнқұйрық" сияқты, бұл ертегі де толықтай орысша болғанына қарамастан французша атымен белгілі.) Премьерасы француз тілінде 1922 жылы 18 мамырда Парижде өтті. Ұзақтығы: 16-17 минут.
Renard: histoire burlesque chantée et jouée, or The Fox: burlesque tale sung and played, is a chamber opera ballet for four male voices and 16 instrumentalists written in 1916 by Igor Stravinsky. Its original Russian text, by the composer, derives from a folk tale as collected by Alexander Afanasyev — but the piece has no name in Russian, being titled generically instead as Байка про лису, петуха, кота да барана, or Tale of the Fox, the Cock, the Cat and the Ram. (As with the composer's previous stage work, The Nightingale, this burlesque tale is known by its French name despite being wholly Russian.) The premiere took place in a French translation in Paris on 18 May 1922. Duration: 16–17 minutes.
Тарих
1915 жылдың сәуірінде Виннаретта Сингер, принцесса Эдмонд де Полиньяк, Стравинскийге өзінің салонында ойнатылатын шығарма жазуды тапсырды. Ол композиторға 2500 швейцариялық франк төледі. Бұл шығарма 1916 жылы Швейцарияның Морж қаласында аяқталды. Стравинский өзінің сахналық жоспарын жасап, кәдімгі опералық сахналауға ұқсамауға тырысты. Ол акробатика биі әнмен байланысты театрдың жаңа түрін жасады, ал декламация музыкалық әрекетке қатысты пікірлер айтты. Алайда, бұл шығарма ешқашан ханшайымның салонында орындалмаған. Ол 1922 жылға дейін сахнаға қойылмаған. Премьерасы 1922 жылы 18 мамырда Париждегі Театр-де-Операда "Балет Рус" балеттерімен екі рет болды. Басқа дереккөздерде премьера күні 2 маусым деп көрсетілген. Оны Эрнест Ансермет жүргізді, хореографиясы Бронислава Нижинская, сәндіктері мен костюмдері Михаил Ларионов. Стравинский Нижинсканың "акробатикалық Ренарды" ұнатты, ол менің идеяларыммен тұспа-тұс келді. Ренар да нағыз орыс сатирасы болды. Жануарлар орыс армиясына ұқсап салют жасады (Оруэллге бұл ұнаған болар еді), олардың қозғалысының әрқашанда негізгі мәні бар еді". 1929 жылы Сергей Дягилев Мишель Фокиннің хореографиясымен "Рус балеттері" балетінің қайта жаңғыруын ұйымдастырды. Стравинский қайта жаңғырудан риза болмады, "оны негізінен Диагилев цирктен қарыз алған кейбір жонглерлер бұзған" деді. Стравинский Шагалдың сахналық сценарийлерді орындаудан бас тартқанына өкінеді.
In April 1915, Winnaretta Singer, Princesse Edmond de Polignac, commissioned Stravinsky to write a piece that could be played in her salon. She paid the composer 2,500 Swiss francs. The work was completed in Morges, Switzerland in 1916, and Stravinsky himself made a staging plan, trying to avoid any resemblance to conventional operatic staging He created, rather, a new form of theatre in which the acrobatic dance is connected with singing, and the declamation comments on the musical action. However, the piece was never performed in the salon of the princess. It was not in fact staged until 1922. The premiere, a double bill with Mavra, was given on 18 May 1922 by the Ballets Russes at the Théâtre de l’Opéra, Paris. Other sources indicate 2 June as the date of the premiere. It was conducted by Ernest Ansermet with choreography by Bronislava Nijinska and decorations and costumes by Mikhail Larionov. Stravinsky remained pleased with Nijinska's "acrobatic Renard, which coincided with my ideas Renard was also a real Russian satire. The animals saluted very like the Russian Army (Orwell would have liked this), and there was always an underlying significance to their movements." In 1929, Sergei Diaghilev staged a revival with the Ballets Russes with choreographed by Michel Fokine. Stravinsky was not happy with the revival, saying, "[it] was ruined chiefly by some jugglers Diaghilev had borrowed from a circus." Stravinsky regretted Chagall's refusal of a commission to do the sets.
Қысқаша мазмұны
Бұл моральдық әңгіме, Түлкі Рейнард туралы шаруалар ертегісі, ол Түйе, Мысық және Ечки алдап, бірақ соңында олар оны ұстап алады және жазалайды. Құс екі рет алдап, Түлкіге қамалады, бірақ әр жолы оны Мысық пен Екеуі құтқарады. Әтеш екінші рет құтқарып алғаннан кейін, Мысық пен Есек Түлкіді шауып өлтіреді, ал үш досы билеп, ән айтады. Сондай-ақ, онда дін мен шіркеуге қатысты кішкене ирония бар зақымданбау үшін Түлкі монахтың қара көйлегін киеді (монахтар Ресейде қол сұғылмаушылық мәртебесін пайдаланды). Кейінгі балетіндегідей, Стравинский мұнда да әншілерді оркестрдің бір бөлігі ретінде қолданады, ал вокалдық бөліктер нақты кейіпкерлермен сәйкестендірілмейді.
This is a moralizing story, a farmyard fairy tale about Reynard the Fox, who deceives the Cock, the Cat and the Goat; but in the end they catch and punish him. The Cock is twice tricked and captured by the Fox, only to be rescued each time by the Cat and the Goat. After the Cock's second rescue, the Cat and the Goat strangle the Fox, and the three friends dance and sing. It also contains a slight irony relating to religion and the church – to be invulnerable the Fox wears the black gown of the nun (nuns used the privilege of inviolability in Russia). As in his later ballet Les noces, Stravinsky employs here the singers as part of the orchestra, and the vocal parts are not identified with specific characters.
Аудармалар
Француз тіліндегі аудармасы C. F. Ramuz-тің түпнұсқалық дауыстық санында кездеседі. Руперт Коллердің неміс тіліндегі аудармасы Честер оқу құралында, ал Ролло Х. Майерстің ағылшын тіліндегі аудармасы қазіргі вокалдық құрамда авторлық құқықтың 1956 жылы берілген. Ол біршама өзгертілген, Стравинский дирижеры Стравинскийдің жазбасы; Роберт Крафттың 2005 жылғы жазбасынан естілген толығырақ қайта қарау композитордың өзінен ұсынылады. Алайда кейін ол Крэфті: "Мен оны не орыс тілінде тыңдағым келеді, не мүлдем тыңдамаймын", - деп ескертті.
The French translation by C. F. Ramuz appears in the original vocal score. A German translation by Rupert Koller is in the Chester study score and an English translation by Rollo H. Myers in the current vocal score bears the copyright date 1956. It is somewhat modified on the Stravinsky conducts Stravinsky recording; a more thoroughgoing revision heard on Robert Craft's 2005 recording is offered as the composer's own. Later, however, he told Craft: "I prefer to hear [it] in Russian or not at all."
Келіспеушіліктер
Толық және вокалды ұпайлар арасында көптеген айырмашылықтар бар, әсіресе, бастапқыда PV қосымша бас барабан соққысы, аллегроның басында зерттеу ұпайсының төменгі соққысы (Стравинскийдің жазбасында естілмеген), 21 және 22 сандарының арасындағы ребарринг және PV-дің 24-ші сан алдындағы фагунданың үшінші соққысы.
There are many discrepancies between full and vocal scores, particularly the PV's extra bass drum beat at the beginning, the study score's downbeat at the start of the allegro (not heard on Stravinsky's recording), the rebarring between figures 21 and 22, and the PV's missing third beat of the bassoon before figure 24.
Музыкалық үлгілер
Бұл жерде Стравинский алғаш рет еуропалық классикалық дәстүрде танымал емес, бірақ халық музыкасына тән композициялық техниканы дамытты. Оның негізгі ерекшеліктері - кіші, қарапайым мелодиялық фразалардың (орысша попевки popevki деп аталады) қайталануы, көбінесе синкопацияланған ырғақта, тұрақты емес метрімен (әр барда дерлік уақыт белгісін өзгертеді); көп дауысты текстура - бұл шынайы полифония емес, керісінше гетерофония, монофонияны немесе "жағымсыз унисонды" білдіреді, онда бір аспаптың әуені сол әуеннің фрагменттерімен бірге жүреді және әшекейленеді. Мысалы:
Stravinsky first developed here an original technique of composition that was almost unknown in the European classical tradition, though quite typical of folk music. The main features of this are the repetition of small, simple melodic phrases (called in Russian попевки – popevki), often in syncopated rhythm, with an irregular meter (changing the time signature almost in every bar); the multi voiced texture is not a real polyphony, but rather a heterophony, representing monophony or a “ragged unison”, where the melody of one instrument is accompanied and embellished with the fragments of the same melody. For example: