Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралияның көп бөлігін қамтитын таралған өріс Австралиялық таралған өріс тектит таралған өрістерінің ең жас және ең үлкені болып табылады, соңғы бағалаулар Жер бетінің 10% -30% -ын қамтуы мүмкін деп болжайды. Зерттеулер тектиттерді құрайтын соққы шамамен 788 000 жыл бұрын, әсіресе Оңтүстік-Шығыс Азияда болғандығын көрсетеді.
Strewnfield containing most of Australasia
The Australasian strewnfield is the youngest and largest of the tektite strewnfields, with recent estimates suggesting it might cover 10%–30% of the Earth's surface. Research indicates that the impact forming the tektites occurred around 788,000 years ago, most likely in Southeast Asia.
Кіріспе
788 000 жыл бұрын салынған дала
The c. 788,000 year old strewnfield
Шығанақ кратері
Қазіргі консенсус - Австралиялық шашылып жатқан жердің соққы кратерінің қайнар көзі Оңтүстік-Шығыс Азияда бір жерде жатыр. Австралиялық таралған алаңның орасан зор көлеміне байланысты, бастапқы соққы кратері басқа белгілі таралған алаңдардың бастапқы соққы кратерлерінен айтарлықтай үлкен болуы керек деп айтылады. Бұл жоғалған көз кратерінің көптеген орындары ұсынылды. Шмидт пен Уассон (1993) Меконг аңғарының астында диаметрі 1,5 метрлік су көздері кратері болуы мүмкін деп болжады. Кейіннен Гласс (1999) Лаостың оңтүстігін немесе оған іргелес аймақты ықтимал көз ретінде қарастырды. Басқа ұсынылатын орындар - оңтүстік Лаос пен Хайнань арасындағы Ма және басқалар. (2001) және мүмкін Тонкин шығанағында, бұл туралы Уаймарк айтады. Соңғы кезде 2020 жылы Sieh et al. Бұл кратер Лаостың оңтүстігіндегі Болавен жанартау алабының астында жатыр дегенге дәлел келтіреді. 1991 жылы Wasson және басқалар. Бұл зерттеулер Таиландтың орталық бөлігіндегі қабатты тектиттерді зерттеді және аймаққа таралған шағын, диффузиялық, бірнеше соққы оқиғаларының пайда болуы арқылы үлкен танымал көз кратерінің жоқтығын түсіндірді. Бұл түсіндірме кейбір мәселелерді көтереді, әсіресе, шабуыл кезінде Камбоджаның құмтастарынан айырмашылығы бар химиялық құрамы бар. Қазақстандағы Жаманшин кратері, Сібірдегі Эльгигитгин кратері.
The current consensus is that the source impact crater for the Australasian strewnfield lies somewhere in Southeast Asia. It is argued that due to the enormous size of the Australasian strewnfield, the source impact crater must be significantly larger in size than the source impact craters of the other known strewnfields. Many locations have been proposed for this missing source crater. Schmidt and Wasson (1993) suggested there could be a , in diameter source crater beneath the Mekong Valley, Later, Glass (1999) also considered southern Laos or an adjacent area as a possible source. Lee and Wei (2000) concluded that the source of the Australasian strewnfield is a large impact crater in Indochina and estimated it to be in diameter. Other proposed locations are between southern Laos and Hainan by Ma et al. (2001) and possibly within the Gulf of Tonkin as argued by Whymark. More recently in 2020, Sieh et al. proposed on the basis of various lines of evidence that the crater lies buried beneath the Bolaven volcanic field in southern Laos. In 1991, Wasson et al. studied layered tektites in central Thailand and explained the lack of a large recognizable source crater by occurrence of small, diffuse, multiple impact event spread out over the region. This explanation raises some problems, in particular the strewnfield's tektites having a different chemical composition than Cambodian sandstone from the time of impact. the Zhamanshin crater in Kazakhstan, and the Elgygytgyn crater in Siberia.
Брунес Матуяма кері айналдыру
Бұл соққы 781 000 жыл бұрын болған Брунес-Матуяма кері айналуын туғызған болуы мүмкін деген болжам бар. Бұл ұсыныс Брунес-Матуяма бұрылысының бір мезгілде пайда болуы мен Австралия тектиттерінің теңіздік терең шөгінділердің өзектерінде пайда болуы және екі басқа шашыраңқы алаңның тектиттерінің, соның ішінде Пил Сорты жағалауындағы шашыраңқы алаңның, терең теңіз ядроларында басқа магниттік бұрылыстармен көрінетін байланысына негізделген. 1985 жылы Мюллер және басқалар магниттік кері айналуларды әсер ету оқиғасынан кейін пайда болған және одан кейінгі кішігірім мұздыққа байланысты геомагниттік өрістің қарқындылығының төмендеуі нәтижесінде түсіндіретін геофизикалық модель ұсынды. 1990 жылдардың басында Шнайдер және басқалар терең теңіз ядроларының егжей-тегжейлі изотоптық, геофизикалық және палеонтологиялық талдауын жүргізді және Австралиялық соққы оқиғасы магнит өрісінің Брунес Матуяма теріс бұрылуына шамамен 12000 жыл бұрын болған деген қорытындыға келді; соққы уақытына жақын өріс қарқындылығы өсіп келе жатқаны; және содан кейін 4000 жыл бойы өсті. Сонымен қатар, олар Мюллер және басқалар 1985 жылғы модельінде болжаған әсерден кейін климаттың салқындауының (кіші мұздық) белгілерінің жоқтығын анықтады. Олар сондай-ақ соққыдан кейінгі маңызды аралықта мұздың ыдырауын байқаған. Осы нәтижелерге сүйене отырып, олар Австралиялық соққы оқиғасы мен Брунес Матуяма кері айналуы бір-бірімен байланысты деген ұғымды қолдамады.
It has been proposed that the impact may have triggered the Brunhes–Matuyama reversal of 781,000 years ago. This proposal was based on the apparent contemporaneous timing of the Brunhes–Matuyama reversal and occurrence of Australasian tektites in cores of pelagic deep sediments and apparent association of tektites of two other strewn fields, including the Ivory Coast strewn field, in deep sea cores with other magnetic reversals. In 1985, Muller and others proposed a geophysical model that explained the magnetic reversals as the result of a decrease in geomagnetic field intensity associated with a minor glaciation that was caused by and followed the impact event. In the early 1990s, Schneider and Others conduct a detailed isotopic, geophysical and paleontological analysis of deep sea cores and concluded that the Australasian impact event preceded the Brunhes Matuyama reversal of magnetic field by about 12,000 years; that the field intensity was increasing near the time of impact; and increased for 4,000 years afterward. They also found a lack of any indication of discernible climate cooling (minor glaciation) following the impact as predicted by Muller and others in their 1985 model. They also found that during the critical interval after the impact, deglaciation, in fact, occurred. Based upon these findings, they did not support the proposition that the Australasian impact event and Brunhes Matuyama reversal were associated with each other.
Адам тұқымы
Қытайдың оңтүстігіндегі Гуанси провинциясының Байсе қаласында табылған археологиялық артефакттер осы тектиттерде Homo erectus популяциясы соққы кезінде және соққыдан кейін сол жерде өмір сүргенін көрсетеді. Құқық қалдықтарының ішінде тас құралдар мен көмір қабаты табылған, бұл апаттан болған өрттен туындаған болуы мүмкін. Өрттен кейін жергілікті орманды жою осы халыққа құрал жасау үшін пайдалы тастарға жеңіл қол жеткізуге мүмкіндік берді деп болжанады.
Archeological artifacts found with these tektites in Baise, Guangxi in southern China indicate that a Homo erectus population was living in the area during and after the impact. Stone tools have been found within the debris field along with a charcoal layer likely caused by fires from the impact. It has been suggested that the subsequent local deforestation after the fires allowed this population easier access to stones useful for tool making.