Neil Balme

Кіріспе

Нил Аллен Балмэ (нелл.Neil Allen Balme; 15 қаңтар 1952 жылы туған) - Австралияның бұрынғы футболшысы. Викториандық футбол лигасының (VFL) Ричмонд футбол клубында, сондай-ақ Батыс Австралия ұлттық футбол лигасының (WANFL) Субиако футбол клубында және Оңтүстік Австралия ұлттық футбол лигасының (SANFL) Норвуд футбол клубында ойнады. Футболға қатысу барысында ойыншы, жаттықтырушы және әкімші ретінде Балме бірнеше клубтарда премьер-лигадағы табыстылықтарды бастан кешірді.

Ойын мансабы

Балм үш ағайындының бірі болды, басқалары - Иан мен Крейг, футбол ойнаған. Ойыншы ретінде Балме футболдың жабайы адамдарының бірі болды, ол жиі өзінің салмағын лақтырып, көптеген сот отырыстарына қатысқан. Бірақ ол сондай-ақ, мықты, ойлы футболшы еді, ол күшті, талас-тартысқа ұшыраған ұпайға ие болып, ұзын қашықтыққа ұшыраған. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін футбол жаттықтырушысы, кейін әкімші ретінде танымал болды. Балм өзінің кіші футболын Уэмбли спорттық клубында ойнады, Маунт Плезант Аматерс командасынан кетіп, 1968 жылы Батыс Австралия футбол лигасының (WAFL) Субиако клубына ауысты. 16 жасында Балм Вест-Перт футбол клубына қарсы ойында болашақ австралиялық футбол залінің мүшесі Грэм "Полли" Фармерге қарсы шайқаста күшті өнер көрсетті. 1969 жылы қаңтарда ол отбасымен Мельбурнға көшіп келеді. Ол үлкен інісі Ян Балммен бірге Ричмондпен келісімшартқа қол қоюға тез көндірілді. Бұл - көшіп келгеннен кейін байлықтан қайта оралған жағдай. "Тайгерлер" жас ойыншыны әлі де ойындағыдай етіп баптау керек деп есептеді. Балм Тайгерс командасында 19 жасқа дейінгілер арасында ойнайды. Маусым соңында ол атақты жас жаттықтырушы Рей Джордонның командасының үшінші премьер-лигасында ойнады. 1970 жылы Балме Тайгер резервтерінде өзінің дамуын жалғастырды және жылдың аяғында үш үлкен ойынға шықты. Бұл кезде Ричмонд 1960 жылдардың соңында екі премьер-лигадан кейін командада ұрпақ алмасу процесінде болды. Клуб күшті, күшті рук ойыншыларын талап етті және Бальмеде дәстүрді жалғастырудың әлеуетін анықтады. Ол 1971 жылы команданың тұрақты мүшесі болды және жолбарыстардың финалдық матчтарында үлкен сахнада жақсы өнер көрсетті. Балм өзінің биіктігі, үлкен дене бітімі, ұзын, ағынды шашы және салмағын айналасына тастауға бейімдігімен ерекшеленді. 1972 жылы клуб Карлтонның Рикки Маклин сияқты басқа ойыншыны жалдады, ол Балммен бірге толық форвард болып ойнады. Бұл дуэт маусымда жалпы саны 110 гол соқты және қарсыластардың қорғаушыларын ойынға күшті көзқараспен қорқытты. Балм финалда тиімділігі төмен болды, ол өзінің ең жақсы ойынды Ұлы финалда сақтап қалды, ол Карлтонға қарсы жеңілген ойын кезінде бес гол соқты. Сондай-ақ, ол команда мүшелеріне бірнеше гол соқты, ол ойынның аздаған аспектісі болған ақылды шабуылдар, соққылар мен шопандарды жасады. Он екі айдан кейін Балм және оның командаластары 1973 жылғы VFL Grand Final-да дәл осындай қарсылыққа тап болды, олар өздерінің шоқ жеңілісін кек алуға бел буды. Ричмонд жақсы бастады, екінші тоқсанда ойынға үстемдік ете бастады. Балм осы кезеңде екі оқиғаға себепші болды, олар күні бүгінге дейін даулы болып қала береді. Біріншіден, ол қарсыласының, Карлтонның қорғаушысы Джефф Саутбидің жамбасына дөңгелек соққы берді. Саутби жерге құлап, аяғын қайта қалпына келтіре алса да, қатты ми сілкінісі болды және жартылай уақытқа резервпен ауыстырылды. Бірнеше минуттан кейін Балм Ричмондтың қақпа алаңына ұрысып жатқанда Карлтонның Вин Уэйтке соққы берді. Бұл екі команда Балм мен Уэйтке қарай жиналғанда, кішкене жанжал тудырды. Судья оқиғаға көз жеткізді және Балмеге хабар берді, ол кейіннен тоқтатылды. Бұл ойынды 5 гол айырмашылығымен жеңіп, 7 жыл ішінде үшінші туын иеленіп алған "Тайгерлерге" көп ұзамай-ақ әсер етті. Бірақ клубтың ойын алдындағы екі оқиғаны жоспарлағаны сынға алынды. Ричмонд ойыншылары мен басшылары Балмдің әрекеттерін әрдайым қорғап, Балмдің Карлтон ойыншыларына қарсы шабуылдарын алдын ала ойластырғаны жоқ деп мәлімдеді. Келесі маусымның басында тоқтатылғаннан кейін Балмэ командаға оралды және жолбарыстардың жоғарғы сатыда аяқталуының қозғаушы күштерінің бірі болды. Ол финалда жақсы ойнады және 22 жасында екінші рет премьер-лигаға қатысты. Балм өзінің үлкен ойын орындаушысы мәртебесін 1975 жылғы финалда растады, онда Ричмонд үшінші орынға ие болды. Осы уақытқа дейін Балме өз ойынның шыңына жетіп, алаңда нақты көзге түсіп тұрды. 193 см биіктігімен ол басқа рукмендерге жиі ұшыраса да, ол таңқаларлықтай қозғалмалы және шапшаң болды және бір-бірімен физикалық қарсыласуда ешқашан ұтылмады. Содан кейін Ричмонд бірнеше рукменді жоғалтты, бұл Балмеге топпен көбірек футбол ойнауға мүмкіндік берді және ол 1976 жылғы VFL маусымында клубтың вице-капитаны болып тағайындалды. Балм өзінің ең жақсы сезонын 1977 жылы өткізді, ол Ричмондтың ең жақсы және әділ сыйлығы - Джек Дайер медаліне екінші орын алды және қазан айында туған штатының алғашқы матчында өзінің туған Батыс Австралия командасының құрамы�...

Balme was one of three brothers, the others being Ian and Craig, to play League football. As a player, Balme was one of football's wild men, a man mountain who often threw his weight around resulting in many tribunal appearances. But he was also a skilled, thoughtful footballer who could take a strong, contested mark and boot the ball long distances. After retiring, he built a reputation as a football coach and later administrator that highlighted his innovative thinking about the game. Balme played his junior football with Wembley Athletic Club, after leaving Mount Pleasant Amateurs, before transferring to Western Australian Football League (WAFL) club Subiaco in 1968. Aged just 16, Balme created a huge impression with a strong performance in the ruck against future Australian Football Hall of Famer Graham "Polly" Farmer in a game against West Perth Football Club. In January 1969, he moved to Melbourne with his family. He was quickly enticed to sign with Richmond along with his older brother Ian Balme. It was a riches back to rags situation after the move. The Tigers believed that the youngster needed some rounding to his still raw game. Balme found himself playing at thirds (under 19) level with the Tigers. At season's end, he played in the team's third consecutive premiership under famous junior coach, Ray Jordon. In 1970, Balme continued his development with the Tiger reserves, and broke through for three senior games late in the year. At this point, Richmond were in the process of generational change in the team after two premierships in the late 1960s. The club demanded strong, vigorous ruck players and identified the potential in Balme to continue the tradition. He was a team regular in 1971 as a forward/relief ruckman and performed well on the big stage during the Tigers' finals matches. Balme stood out with his height, big physique, long, flowing hair and penchant for throwing his weight around. For 1972, the club recruited another player in a similar mould in Carlton's Ricky McLean, who played next to Balme at full forward. The duo booted a combined total of 110 goals for the season and created terror among opposing defenders with their vigorous approach to the game. Balme was less effective in the finals, saving his best game for the Grand Final when he booted five goals in a losing performance against Carlton. He also provided several goals for teammates with intelligent tap ons, hit outs and shepherds, an under emphasised aspect of his game. Twelve months later, Balme and his teammates fronted the same opposition in the 1973 VFL Grand Final, determined to avenge their shock loss. Richmond started well, and in the second quarter began to dominate the game. Balme instigated two incidents during this period that remain controversial to this day. Firstly, he threw a round arm punch into the jaw of his opponent, Carlton full back Geoff Southby. Although Southby was able to regain his feet after slumping to the ground, he had severe concussion and was replaced by a reserve at half time. Minutes later, Balme launched a flurry of punches at Carlton's Vin Waite during a scramble for the ball in the Richmond goalsquare. This sparked a small melee as the two teams converged on Balme and Waite. The umpire had a good sight of the incident and reported Balme, who was later suspended. It mattered little to the Tigers, who went on to win the game by five goals and annexe their third flag in seven years. But the club didn't escape criticism that they planned the two incidents before the game. Richmond players and officials have always defended Balme's actions, claiming that there was no way Balme premeditated his attacks on the Carlton players. After serving his suspension early the following season, Balme returned to the side and was one of the driving forces behind the Tigers' performance in finishing on top of the ladder. He played well in the finals and aged 22 was a premiership player for the second time. Balme confirmed his status as a big game performer in the 1975 finals, when Richmond finished third. By now, Balme was at the peak of his game and had a real presence on the field. Although, at 193 cm, he was often conceding height to other ruckman, he was surprisingly mobile and agile and never beaten in a one on one physical confrontation. Richmond then lost a number of ruckman, allowing Balme to play more football on the ball and he was appointed vice captain of the club for the 1976 VFL season. Balme had his best ever season in 1977, finishing second in Richmond's Best and Fairest award, the Jack Dyer Medal, and was chosen to play for his native Western Australia in the first state of origin match in October. Unfortunately, his finals campaign was hindered by a late season suspension, causing him to miss the first week of the finals. The following week he returned, only to be stymied by his North Melbourne opposition, who made a last minute switch to his opponent that left Balme and his teammates off guard. Richmond lost the match convincingly and were eliminated. After a solid season in 1978, Balme's career suddenly curtailed the following year. He had missed just seven games in the preceding four seasons, but suffered his first major injury when he hurt his knee. Restricted to just two games for the year and usurped as first ruckman at Richmond by Mark Lee, Balme shocked the club when he accepted life membership and then retired from the game, aged only 27. Balme then shifted to South Australia, where he was snapped up by South Australian National Football League (SANFL) club Norwood as coach.

Жаттықтырушылық мансап

Балмның Норвудта болған уақыты он бір маусымға созылды, оның командасы финалды ешқашан жібермеді. Олар 1982 және 1984 жылдары премьер-лига жеңімпаздары атанды, бұл Балмге керемет беделді және Викторияға және жаттықтырушыға қайта оралуға бірнеше рет мүмкіндік берді. Ричмонд оның талантына үміткерлердің бірі болды. Бірақ Балм ойынның өз мемлекетінде тұрақтанғандығын сезінді, ол негатив пен физикаға баса назар аударумен төмендеді. Ол жылдам, ашық және шеберлікпен өткізілетін ойынды қолдады, ол кодтың болашағы деп сенді. 1991 жылы Балм Норвудтан кетіп, 1990 жылдың соңында Вудвилл мен Вест-Торренстің бірігуінен құрылған жаңа Вудвилл Вест-Торренс футбол клубының алғашқы жаттықтырушысы болды. Оның табысы сол жерде біріктірілген ұйымның жаңа, толық кәсіби дәуірде өмір сүру үшін бірігу перспективасына тап болған кезде жұмыс істей алатынын дәлелдеді. Ақырында ол AFL-де жаттықтырушылыққа беріліп, 1993 жылғы AFL маусымында Мельбурн футбол клубына басшылыққа тағайындалды. Балмның стратегиялық, жоғары ұстанымы, аз әсерлі ойын жоспары мақтау мен мазаққа ұшырады. Бұл стиль сәтті болған кезде ол тартымды және қарсы тұру қиын болды. Алайда, қарқынды талқандаудан кейін ойыншылар (және жаттықтырушы) ақымақ және беймәлім болып көрінуі мүмкін. Мельбурн 1994 жылы алдын ала финалға дейін жетті, бірақ одан кейін қиындықтармен күресті. 1995 жылдан бастап Мельбурнның нашар рекорды Garry Lyon, David Schwarz және Stephen Tingay сияқты жұлдыздардың жарақаттануына байланысты болды. Балмдің дәлелді, адамгершілік стилі және ойыншының өзін-өзі күшейтуіне деген талаптары оны бұқаралық ақпарат құралдарына өте ыңғайлы етті, бірақ кейбіреулер оны AFL-де жаттықтырушы болуға лайықты ма деп күмән келтірді. Балм және оның ойыншылары клубтың 1996 жылы Хоторн футбол клубымен бірігу ұсынысын қоршап тұрған алауыздықта қалады. Команда құлдырап, 1997 жылы бірқатар ұятты өнер көрсеткеннен кейін, Балм 9-топта және сегіз рет жеңілгеннен кейін, дау тудыратын жаңа Демондар президенті Джо Гатниктен босатылды. Оның орнына Грег Хатчисон маусымның қалған бөлігінде болды.

Balme's stint at Norwood lasted eleven seasons during which his team never missed the finals. They won premierships in 1982 and 1984, earning Balme an excellent reputation and several overtures to return to Victoria and coach. Richmond were among the suitors for his talents. But Balme felt that the game was stagnating in its home state, dragged down by an emphasis on negativity and physicality. He encouraged a fast, open and skilful passing game that he believed was the future of the code. In 1991, Balme left Norwood and became the inaugural coach of the new Woodville West Torrens Football Club, formed from the merger of Woodville and West Torrens at the end of 1990. His success there proved that a merged entity could work at a time when AFL clubs were facing the prospect of merger to stay viable in the new, fully professional era. Eventually, he succumbed to the lure of coaching in the AFL and was appointed to lead Melbourne Football Club for the 1993 AFL season. Balme's persistence with a strategic, high possession, low impact game plan earned both praise and ridicule. When the style succeeded it was attractive and hard to counter. However, when broken down by intense tackling, the players (and the coach) could look foolish and inept. Melbourne made it all way to the preliminary final in 1994, but struggled thereafter. Melbourne's poor record from 1995 on was due in part to injury to stars including Garry Lyon, David Schwarz, and Stephen Tingay. Balme's reasoned, personable style and his insistence on player self empowerment made him very media friendly, but some questioned whether he was suited to coaching in the AFL. Balme and his players were caught in the turmoil surrounding the club's proposal to merge with Hawthorn Football Club in 1996. The team slumped and after a number of embarrassing performances in 1997, Balme was sacked after Round 9 and eight successive losses by the controversial new Demons president, Joe Gutnick. He was replaced by Greg Hutchison for the rest of the season.

Футбол әкімшісі

Балм өзінің жеке басына көбірек сәйкес келетін лауазымға ие болды, ол 1998 жылы күресіп жатқан Коллингвудта футбол операциялары жөніндегі менеджер болып тағайындалды. 2000 жылы оған Ричмондтың бұрынғы команда мүшесі Мик Малтхаус (оқытушы ретінде) қосылды. Балмдің тыныш, рационалды мінез-құлқы мен жайбарақат стилі Малтхаустың қарқынды және темпераментті мінез-құлқына үлкен кедергі болды және команда 2002 және 2003 жылғы AFL Grand Finals-қа жетті, бірақ екі матчта да Брисбен Lions-қа ұтылып қалды. Бір таңғаларлығы, Балм 2006 жылғы AFL маусымының соңында Коллингвудтан бір жаққа көшірілді және ол 2007 жылы Гиллонг футбол клубынан футбол операциялары менеджері ретінде жұмыс істеу ұсынысын қабылдады, бұл клуб 44 жылдан кейін бірінші премьер-лигасын жеңген жылы болды. Гиллонгта жетістік оның бүкіл қызметіне жалғасты, тағы екі Премьер-лига (2009, 2011) және Үлкен финалға қатысу (2008). Geelong-те сегіз жыл өткеннен кейін, Балмеге 2014 жылдың соңында Коллингвудпен жаңадан құрылған жаттықтырушы директорының рөлін ұсынды және қабылдады. 2016 жылдың қыркүйегінде Балм Коллингвудтан Футболдың бас менеджері лауазымына қабылданды. Алғашқы жылы Ричмонд 2017 жылы Премьер-лига жеңімпазы атанды, 37 жылдық құрғақшылықты бұзды. Ричмонд футбол клубының осы құрғақшылықты бұзған өнерін 2018 жылы кішігірім премьерлікпен қамтамасыз етті, содан кейін 2019-2020 маусымда тағы екі AFL премьерліктерін жеңіп алды.