Кіріспе
Голландиялық суретші Ян ван Миэрис (17 маусым 1660 - 17 наурыз 1690), голландиялық суретші.
Jan van Mieris (17 June 1660 – 17 March 1690) was a Dutch painter.
Өмір
Ян ван Миэрис (17 маусым 1660 17 наурыз 1690) - Голландияның Лейден қаласында туған суретшісі, Франс ван Миэрис Үлкеннің және Кунера ван дер Кокктың (Sluijter et al. 1988 ж. 149) деген сұраққа жауап береді. Оның аға-інілері Франс II, Кристина және Виллем Миэрис, ол да суретші болды. Әкесінің ательесінде қысқа уақыт шәкірт болғаннан кейін, ол Жерар де Лайреспен тарих суреттерінде білім алуы керек еді. Алайда, оның әкесі Лайресстің арсыз өмір салтына байланысты бұған жол бермеді (Sluijter және басқалар). 1988 ж. 149) деген сұраққа жауап береді. Сонымен қатар Ян ван Миэрис бүйрек тастарынан зардап шеккені туралы хабарланған, бұл оның оқу ісінде алға басуына кедергі келтірді (Vogelaar, 2014, 20-бет). 1684 жылы Ян ван Миэрис ағасы Виллем ван Миэристің үйлену тойында куәгер ретінде аталып өтті, сол кезде ол Лейдендегі Blommemark (Flowermarket) қаласында тұратын (Sluijter және басқалар). 1988 ж. 149) деген сұраққа жауап береді. Кейін 1686 жылы 14 маусымда Лейдендегі Лейден гильдиясына кіру ақысын төледі. Ян ван Миэрис 3 гульден төледі, бұл әдеттегі кіру бағасының жартысы, өйткені ол шебердің ұлы болды (Aono, 2014, 177). Ян ван Миэристің шығармаларын ұлы есімді коллекционерлер, соның ішінде Лейдендегі Де ла Корт отбасы жақсы көретін (Vogelaar, 2014, 22 б.). Лейдендегі ремонстранттар шіркеуінің мұрағатында Ян анасымен бірге қысқа уақыт Оуде Вест қаласында өмір сүргенін көрсетеді. Сол жылы ол Италияға көшіп барған болуы керек, өйткені 1689 жылдың 14 қаңтарында ол Венециядан анасына хат жазды. Осы хаттан оның денсаулығы жақсы екені анықталды. Алайда, ол ешқандай суреттерін сатқан жоқ, сондықтан Флоренцияға саяхаттауды жалғастыруды жоспарлаған (Sluijter және басқалар, 1989, 294). Ол өзінің әкесінің достарымен Тоскананың ұлы герцогы Козимо III де Медичидің сарайына шақырылды, бірақ діни себептермен ол жіберілді (Ван Гуль, 1751, т. 2, 444-бет) Содан кейін ол өзінің қабілеттері жақсы танылған Римге барды. Бұл қалада Ян өзін жаман атағы бар жас суретшілер тобының, мүмкін, Bentvueghels деп аталатын, компаниясында тапты және оның жағдайы нашарлады, бірақ ол қолынан келгенше жұмыс істей берді (Aono, 2014, 177). 17 наурыз 1690 жылы 30 жасында Римде қайтыс болды (Houbraken, 1721, vol. 3 б. 12). Янның соңғы күндері туралы Эразм Каусс (1660 - 1738) атты суретші жазған. Ян ван Миэристің 40-тан астам суреті белгілі, оның ішінде 1690 жылы Римде сурет салған суреті де бар. Алайда, оның шығармашылығы 30-дан астам сурет пен бір суретті қамтымайды (Vogelaar, 2014, 20 б.).
In 1684 Jan van Mieris was mentioned as a witness at the wedding of his brother Willem van Mieris, at that stage, he lived at the Blommemark (Flowermarket) in Leiden (Sluijter et al. 1988, p. 149). Afterwards, on June 14, 1686, he paid his entry fee for the Leiden Guild of st. Luke in Leiden. Jan van Mieris paid 3 guilders, half of the regular entry price, because he was the son of a master (Aono, 2014, p. 177). The work of Jan van Mieris was loved by collectors with great names, amongst them the De la Court family from Leiden (Vogelaar, 2014, p. 22). The archive of the Leiden Remonstrant Church shows that Jan lived with his mother on the Oude Vest for a short period. In the same year, he must have moved to Italy, as on January 14 of 1689, he wrote a letter to his mother from Venice. From this letter, it is concluded that he was healthy. However, he didn't sell any paintings and therefore had plans to continue his travels to Florence (Sluijter et al., 1989, p. 294). He was invited to the court of Cosimo III de Medici, Grand Duke of Tuscany, by friends of his father, but because of religious grounds, he was sent off (Van Gool, 1751, vol. 2, p. 444)
He then proceeded to Rome, where his abilities were already well known. In that city, Jan found himself in the company of a group of young painters with a bad reputation, probably the so called Bentvueghels, and his condition worsened, but he continued to work for as long as he could (Aono, 2014, p. 177). On March 17, 1690, he died in Rome at 30 (Houbraken,1721, vol. 3 p. 12). An account of Jan's last days has been published by the painter Erasmus Causse (1660 1738), who also describes Jan's funeral outside the city gate of Rome. More than 40 works by Jan van Mieris are known, including one he painted in Rome, dated 1690. However, his oeuvre doesn't entail more than 30 paintings and one drawing (Vogelaar, 2014, p. 20)
Сұлбалар
Жақында Ян ван Миеристің шығармашылығына тағы алты сурет қосылды. Ол өзінің аяқтаған суреттерінде әкесі мен ағасының ізімен жүруге тырысты. Алайда, 1751 жылы Ян ван Гуль айтқандай, Ян ван Миэристің таланты немесе егжей-тегжейлі сурет салуға бейімделуі болмаған. Бұл Янның суреттерінде көрінеді, оның Лейдендегі 'Fijnschilder' фонын ескере отырып, күтпеген көрінеді, бірақ салыстырмалы түрде танымал, әсіресе оның композицияларында белгілі бір қайталанатын белгілер бар (Tatenhove, 2007, 43-б.). Жаңадан берілген суреттердің біріншісі - "Минерва өнерді жоғарылатады" картинасының зерттеуі. Осыған сәйкес, жаңадан берілген алты суреттің бесеуі мифология немесе классикалық тарихқа негізделген: "Сократ пен Ксантипа", "Париж пен Оенона", "Белзиарий солдат таныған соқыр қайыршы", "Кекроптың қызы жылан пішінді Эринхтонийді табады", "Меркурий Эпиметейге берген Пандора" және "Лукреция өлімі" (Таттенхов, 2007, 43 б.).
Поэзия
Ян ван Миерис сондай-ақ ақын болған. Ол Торквато Тассоның "Аминта" пьесасын аударған, сонымен қатар бірнеше өлең жазған. Осы өлеңдердің үшеуі әкесіне қатысты: біреуі - оның "Ескі ғашық" атты суреті туралы, ал қалған екі өлеңінде Ян әкесі қайтыс болғанда қайғырады. Бұл өлеңдер мен пьесаның аудармасы Лейдендегі университет кітапханасында сақталған қолжазбаның бір бөлігі болып табылады (Ван дер Хут, 2009, 5 б.). ), Ян ван Миерис жиырма бір жаста, ал оның ағасы Виллем он сегіз жаста болған кезде, әкесі Франс ван Миерис ақсақал 1681 жылы қайтыс болды. Ян ван Миеристің қолжазбасындағы өлеңдерді де өзі жазғаны анық емес. Ол оларды көшіріп алған болуы мүмкін; қалай болғанда да, ол оларды жазуға лайық деп санады (Vogelaar, 2014, 22 б.).