Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландиялық пейзаж суретшісі (1620–1691)
Амстердамдағы көше базары
Dutch landscape painter (1620–1691)
the street market in Amsterdam
Эльберт Якобсзун Куйп немесе Куйп (20 қазан 1620 – 15 қараша 1691) Голландияның Алтын ғасырындағы жетекші суретшілердің бірі болды, ол негізінен пейзаждар салған. Суретшілер отбасының ең танымал өкілі, әкесі Якоб Герритсзун Куйптің (1594–1651/52) шәкірті, ол әсіресе Голландия өзендерінің жағалауларын ертеңгі немесе кешкі алтын сәуледе бейнелегенімен әйгілі. Ол Дордрехт қаласында туып, сол жерде қайтыс болды.
Aelbert Jacobszoon Cuyp or Cuijp (; 20 October 1620 – 15 November 1691) was one of the leading Dutch Golden Age painters, producing mainly landscapes. The most famous of a family of painters, the pupil of his father, Jacob Gerritszoon Cuyp (1594–1651/52), he is especially known for his large views of Dutch riverside scenes in a golden early morning or late afternoon light. He was born and died in Dordrecht.
Өмірбаян
Голландиядағы Клод Лорреннің аналогы ретінде танымал болған ол, мол мүлік мұраға алған. Оның отбасының барлығы суретшілер болған, оның ішінде ағасы Бенджамин мен атасы Геррит – витраж эскиздерін жасаушылар. Оның әкесі Якоб Герритсон Куйп – портрет суретшісі болған. Куйптің әкесі оның алғашқы ұстазы болды және олар өмірі бойы көптеген картиналардың жасалуына бірлесіп еңбек етті. Альберт Куйптің өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Тіпті Голландияның Алтын ғасырындағы суреттердің танымал тарихшысы және оның қайтысынан кейін жүз жыл бойы Куйп туралы жалғыз ақпарат көзі болған Арнольд Хубракен да оның өмірбаяны туралы тым аз мәлімет береді. Оның суретші ретіндегі қызмет ету мерзімі дәстүрлі түрде 1639 және 1660 жылдар арасындағы екі онжылдықпен шектеледі, бұл Голландияның Алтын ғасырының ең маңызды кезеңінің қабылданған шектерімен сәйкес келеді. Ол 1658 жылы Корнелия Босманға үйленгені белгілі, бұл күн оның суретші ретіндегі шығармашылық жолының аяқталуымен дәл келіп, оның некесі көркемдік мансабының тоқтауына себеп болды деген пікір қалыптасқан. Үйленгеннен кейін бір жыл өткен соң Куйп реформаттық шіркеудің диаконы болды. Хубракен Куйптің берілген кальвинист екенін және оның дүниеден өткеннен кейін үйінен басқа суретшілердің еңбектері табылмайтынын айтқан.
Known as the Dutch equivalent of Claude Lorrain, he inherited a considerable fortune. His family were all artists, with his uncle Benjamin and grandfather Gerrit being stained glass cartoon designers. Jacob Gerritszoon Cuyp, his father, was a portraitist. Cuyp's father was his first teacher and they collaborated on many paintings throughout his lifetime. Little is known about Aelbert Cuyp's life. Even Arnold Houbraken, a noted historian of Dutch Golden Age paintings and the sole authority on Cuyp for the hundred years following his death, paints a very thin biographical picture. His period of activity as a painter is traditionally limited to the two decades between 1639 and 1660, fitting within the generally accepted limits of the Dutch Golden Age's most significant period, 1640–1665. He is known to have been married to Cornelia Bosman in 1658, a date coinciding so directly with the end of his productivity as a painter that it has been accepted that his marriage played a role in the end of his artistic career. The year after his marriage, Cuyp became the deacon of the reformed church. Houbraken recalled that Cuyp was a devout Calvinist and the fact that when he died, there were no paintings of other artists found in his home.
Стиль
Бейнелеуші суретші ретінде оқыған Куйптің дамуын сол кезде оған ең көп әсер еткен суретшілер мен оның суреттерінде байқалатын кейінгі көркемдік ерекшеліктерге сүйене отырып, үш кезеңге бөлуге болады. Жалпы алғанда, Куйп Ян ван Гойеннен тонды, Ян Боттан жарықты, ал әкесі Якоб Герритс Куйптен форманы үйренді. Куйптің "ван Гойен кезеңі" шамамен 1640 жылдардың басына жатады. Куйп ван Гойеннің суретімен алғаш рет 1640 жылы танысқан болуы мүмкін, сол кезде, Стивен Рейстің айтуынша, ван Гойен өзінің шығармашылығының шарықталу нүктесінде болған. Әрине, Эльберттің стильдік дамуына және авторлық құқыққа қатысты жағдайды одан әрі қиындататыны – Якобтың стилі де өзгермей тұрған жоқ. Олардың стильдерінің ұқсастығы бір-біріне қандай әсер еткенін нақты анықтауды қиындатады, бірақ Эльберт бұрын жасаған емес, ірі формаларды бейнелеуді бастады және жануарларды суреттерінің орталық тақырыбы ретінде көрсетуге көшті (бұл оның жеке ерекшелігі еді).
The development of Cuyp, who was trained as a landscape painter, may be roughly sketched in three phases based on the painters who most influenced him during that time and the subsequent artistic characteristics that are apparent in his paintings. Generally, Cuyp learned tone from the exceptionally prolific Jan van Goyen, light from Jan Both and form from his father, Jacob Gerritsz Cuyp. Cuyp's "van Goyen phase" can be placed approximately in the early 1640s. Cuyp probably first encountered a painting by van Goyen in 1640 when van Goyen was, as Stephen Reiss points, out "at the height of [his] powers". Adding to the confusion regarding Aelbert's stylistic development and the problem of attribution is of course the fact that Jacob's style was not stagnant either. Their converging styles make it difficult to exactly understand the influences each had on the other, although it is clear enough to say that Aelbert started representing large scale forms (something he had not done previously) and placing animals as the focus of his paintings (something that was specific to him).
Суреттер
Суреттерінде күн сәулесі панельді жарықпен шашыратып, алтын түсті жарықтағы ұсақ бөлшектерді айқын көрсетеді. Ауылдың кең, атмосфералық панорамаларында, шалғын шөбінің жапырағындағы жарқыраған сәуле, тыныш жылқының жалы, өзен жағасында демалып жатқан сүт сиырының мүйізі немесе шаруаның бас киімінің ұшы – барлығы сары охр түсті жарыққа тоңғандай. Жарқыраған лак жабынған беткей жарық сәулелерін асыл тас сияқты сынықтатады, көптеген қабаттарға сіңіп кетеді. Кюптің пейзаждары шындыққа және оның ойынша, көркем пейзаж қалай болуы керек екеніне негізделген. Кюптің суреттері оның жоғары сапалы суретші екенін көрсетеді. Алтын қоңыр сыямен боялған суреттерде Дордрехт немесе Утрехт қалаларының алыстан көрінісі бейнеленген. Кюптің суреті аяқталған туынды сияқты көрінуі мүмкін, бірақ оның студияға қайтарылып, картиналарына үлгі ретінде пайдаланылғандығы әбден мүмкін. Көбінесе эскиздің бір бөлігі бірнеше түрлі картиналарда кездеседі. Кюп көптеген туындыларына қол қойған, бірақ оларды сирек уақыттап белгілеген, сондықтан оның өмірі мен шығармашылығының хронологиясы толыққанды құрастырылмаған. Оған көптеген картиналар жатқызылады, олардың кейбіреулері алтын пейзаж шеберлерінің, мысалы, Абрахам Калраеттің (1642–1722) туындылары болуы мүмкін, оның әріптері А.К. Кюптің әріптерімен шатасуы ықтимал. Дегенмен, оның туындыларын әркім бағалай бермейді, және «Өзен пейзажы» (1660) картинасы, оның ең жақсы туындыларының бірі саналса да, «шоколад қорапшасының әдемілігі» деп сипатталған. Мадридтегі Тиссен-Борнемиса мұражайында, Испанияның қоғамдық коллекцияларындағы Кюптің жалғыз картинасын көруге болады – шамамен 1655 жылғы күн бату кезіндегі жануарлар бейнеленген пейзаж.
Sunlight in his paintings rakes across the panel, accentuating small bits of detail in the golden light. In large, atmospheric panoramas of the countryside, the highlights on a blade of meadow grass, the mane of a tranquil horse, the horn of a dairy cow reclining by a stream, or the tip of a peasant's hat are all caught in a bath of yellow ocher light. The richly varnished medium refracts the rays of light like a jewel as it dissolves into numerous glazed layers. Cuyp's landscapes were based on reality and on his own invention of what an enchanting landscape should be. Cuyp's drawings reveal him to be a draftsman of superior quality. Light drenched washes of golden brown ink depict a distant view of the city of Dordrecht or Utrecht. A Cuyp drawing may look like he intended it to be a finished work of art, but it was most likely taken back to the studio and used as a reference for his paintings. Often the same section of a sketch can be found in several different pictures. Cuyp signed many of his works but rarely dated them, so that a chronology of his career has not been satisfactorily reassembled. A phenomenal number of paintings are ascribed to him, some of which are likely to be by other masters of the golden landscape, such as Abraham Calraet (1642–1722), whose initials A. C. may be mistaken for Cuyp's. However, not everyone appreciates his work and River Landscape (1660), despite being widely regarded as amongst his best work, has been described as having "chocolate box blandness". At the Madrid's Thyssen Bornemisza Museum most likely, the sole Cuyp's painting in Spanish public collections can be seen, a Landscape with a sunset ca. 1655 with animals.
Суреттерді дұрыс емес сипаттау
Куйптің өмірбаянының сирек құжатталған және расталған нұсқаларына, тіпті оның үш негізгі ықпалынан құралған біріктірілген стиліне қарағанда, жүздеген жылдар бойы Эльберт Куйптің туындыларына қатысты қателіктер мен шатасуларға себеп болған тағы да басқа факторлар бар. Оның Ян Боттан алған итальяндық жарық беру әдісі, Ян ван Гойеннен сіңірген сынық қылқалам техникасы мен атональдылығы, сондай-ақ әкесі Якоб Герритс Куйптің үнемі дамитын стилі оның ең көрнекті ізбасары Абрахам ван Калретпен мұқият зерттелді. Калрет Куйптің стилін еліктеп, сол ерекшеліктерді енгізіп, соңғысының пейзаждарына ұқсас туындылар жасады. Бұл кімнің суреті екенін анықтауды өте қиын етті. Шатасуды арттыратыны – екеуінің де бастапқы әріптерінің ұқсастығы және Куйптің шеберханасы жасаған суреттердің біркелкі емес қолтаңбалары. Альберт Куйп көптеген суреттерін «А. Куйп» деген жазумен қол қойғанмен, көптегендары қолтаңбасыз қалды (жасаған күні де көрсетілмеген), ал кейіннен мұрагерлері немесе туындыны тапқан коллекционерлер оларға ұқсас қолтаңба қосыпты. Сонымен қатар, көптеген мүмкін Куйп суреттері қолтаңбаланбаған, керісінше оның атына сілтеме жасай отырып, «А. С.» деп белгіленген. Алайда, Абрахам ван Калрет та сол әріптерді картинаны белгілеу үшін қолданған болуы мүмкін. Бұл ықтимал емес болса да (Калрет өзінің суреттеріне «А. v. C.» деп қол қойған болар еді), суреттерге меншік құқығын көрсету үшін қалай қол қойылды деген сұрақ туындайды. Көптеген түпнұсқа Куйп суреттері оның өзі қол қойған, оның есімі жазылған әдебиеттік стильде. Бұл суреттің толыққанды оның өзі салғанын көрсетеді. Керісінше, оның шеберханасынан шыққан суреттер, олар физикалық тұрғыда Куйппен жұмыс істемеген, бірақ тек техникалық жағынан оның бақылауында болған, «А. С.» белгісімен белгіленген, бұл оның нұсқауларымен аяқталғанын көрсетеді. Куйптің шәкірттері мен көмекшілері көбінесе оның шеберханасында суреттермен жұмыс істеді, сондықтан суреттің көп бөлігі Куйптің өзі кенепке тиіспей-ақ, тек оның түпкіліктілігін бекітпей-ақ орындалуы мүмкін. Сондықтан қолтаңба емес, әріптермен жазылған жазу. Қате белгіленген туындылардың арасында Куйптің туындыларын қате атауға себеп болған барлық себептер бар: оның өмірбаяны мен туындыларының хронологиясының жетіспеуі суреттердің қашан жасалғанын анықтауды қиындатты (суретшіні анықтау қиын болды); тарихи зерттеушілердің суреттерді кім салғанын түсінбеуіне себеп болған келіспеушілік қолтаңбалар; әр түрлі суретшілердің ынтымақтастығы мен ықпалы суреттің шын мәнінде Эльберт Куйптің туындысы екенін дәлелдеуді қиындатады; және, соңында, дәл сәйкестендіру өте қиын, өйткені осы стильді оның алдыңғысы да дәл көшірген. Көрінетіндей, тіпті тарихшылар мен сарапшылар да алданып, жылдар бойы «Куйптің» суреттері туралы өз қорытындыларын қайта қарауға мәжбүр болды.
In addition to the scarcely documented and confirmed biography of Cuyp's life, and even more so than his amalgamated style from his three main influences, there are yet other factors that have led to the misattribution and confusion over Aelbert Cuyp's works for hundreds of years. His highly influenced style which incorporated Italianate lighting from Jan Both, broken brush technique and atonality from Jan van Goyen, and his ever developing style from his father Jacob Gerritsz Cuyp was studied acutely by his most prominent follower, Abraham van Calraet. Calraet mimicked Cuyp's style, incorporating the same aspects, and produced similar landscapes to that of the latter. This made it quite difficult to tell whose paintings were whose. Adding to the confusion is the similar initials between the two and the inconsistent signing of paintings which were produced by Cuyp's studio. Although Aelbert Cuyp signed many of his paintings with a script "A. Cuyp" insignia, many paintings were left unsigned (not to mention undated) after being painted, and so a similar signature was added later on, presumably by collectors who inherited or discovered the works. Furthermore, many possible Cuyp paintings were not signed but rather initialed "A. C." referring to his name. However, Abraham van Calraet could also have used the same initials to denote a painting. Although this is unlikely (as Calraet would likely have signed his paintings "A. v. C."), this brings up the question of how paintings were signed to show ownership. Most original Cuyp paintings were signed by him, and in the script manner in which his name was inscribed. This would denote that the painting was done almost entirely by him. Conversely, paintings which came out of his workshop that were not necessarily physically worked on by Cuyp but merely overseen by him technically, were marked with A. C. to show that it was his instruction which saw the paintings' completion. Cuyp's pupils and assistants often worked on paintings in his studio, and so most of the work of a painting could be done without Cuyp ever touching the canvas, but merely approving its finality. Hence, the initialed inscription rather than a signature. Common among the mislabeled works are all of the reasons identified for misattributing Cuyp's works: the lack of biography and chronology of his works made it difficult to discern when paintings were created (making it difficult to pinpoint an artist); contentious signatures added to historians' confusion as to who actually painted the works; and the collaborations and influences by different painters makes it hard to justify that a painting is genuinely that of Aelbert Cuyp; and finally, accurate identification is made extremely difficult by the fact that this same style was copied (rather accurately) by his predecessor. As it turns out, even the historians and expert researchers have been fooled and forced to reassess their conclusions over "Cuyp's" paintings over the years.
Кейінгі өмірі
1658 жылы Корнелия Бошманға үйленгеннен кейін, ол жасаған туындыларының саны дерлік тоқтады. Мүмкін, бұл оның әйелінің өте діншіл және өнерді жақсы қолдамаған әйел болғандықтан болған шығар. Әйелінің ықпалымен ол шіркеу ісіне де белсендірек араласқан болуы мүмкін. Ол Реформаттық шіркеудің диаконы және ақсақалы болып та қызмет еткен.
After he married Cornelia Boschman in 1658, the number of works produced by him declined almost to nothing. This may have been because his wife was a very religious woman and a not very big patron of the arts. It could also be that he became more active in the church under his wife's guidance. He was also active as deacon and elder of the Reformed Church.
Мұра
Көп жылдар бойы жаңа өмірбаянның болмауына және оның туындыларының мерзімі шамалы анық болғанына қарамастан, оның стилі әртүрлі ықпалдардың нәтижесінде қалыптасып, туындыларын ерекшелендіреді. Алайда, оның әкесімен бірлескен жұмыстары мен оның ізбасарларының туындылары авторлықты анықтауды қиындатады. Оның шәкірті Абрахам ван Калрает ерекше мәселе тудырады, ал картиналардағы қолтаңбаларға сенуге болмайды. Риксмузей көптеген туындыларды басқа суретшілерге қайта жатқызды; Абрахам ван Калрает 1926 жылға дейін мұражай каталогында тізілмеген, тіпті оған жеке жазба да берілмеген.
Though long lacking a modern biography, and with the chronology of his works rather unclear, his style emerged from various influences and makes his works distinctive, although his collaborations with his father and works by his imitators often make attributions uncertain. His follower Abraham van Calraet represents a particular problem, and the signatures on paintings are not to be relied on. The Rijksmuseum has reattributed many works to other painters; Abraham van Calraet does not even appear in a Museum catalogue until 1926, and even then he was not given his own entry.