Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері Джеймс Де Ланси кіші (1732 1800 жылдың 8 сәуірі) отаршылдық саясаткер, турфман және вице-губернатор Джеймс Де Ланси мен Энн Хиткоттың ұлы болды.
American politician
James De Lancey Jr. (1732 – April 8, 1800) was a colonial politician, turfman, and the son of Lieutenant Governor James De Lancey and Anne Heathcote.
Ерте өмір
Ол 1732 жылы Нью-Йоркте әкесінің атасы Стивен Де Ланси салған үйде дүниеге келген. Бұл үй кейінірек әйгілі болып, Фраунс мейрамханасы деп аталды. Оның Марта және Сьюзан Де Ланси есімді екі әпкесі болды.
He was born in 1732 in New York City in a house built by his grandfather, Stephen De Lancey. This house later became famous and known as Fraunces Tavern. He had two sisters, Martha and Susan De Lancey.
Мансап
Әкесінің ізімен жүріп, ол 1753 жылы Линкольн қонақүйіне қабылданды, онда ол заңгерлік білім алудың осы әдісін үйдегі отаршылдық адвокаттың жаяу шәкірті болудан гөрі тартымды деп тапқан басқа да бай провинциалдармен бірге заңгерлік білім алуды жалғастырды. Алайда ол заңгер болып жұмыс істемеген.
Following the footsteps of his father, he was admitted to Lincoln's Inn in 1753, where he pursued his studies in law in company with other wealthy provincials who found this method of legal education more attractive than a pedestrian apprenticeship to a colonial attorney at home. However, he never practiced law.
Француздар мен үндістер соғысы
Америкаға оралғаннан кейін француздар мен үндістер соғысы басталды, сондықтан университетті бітіргеннен кейін ол әскер қатарына кірді, капитан дәрежесіне жетті. Ол 1758 жылғы Джордж көлінің жорығында Джеймс Аберкромбидің көмекшісі болды және 1759 жылы Ниагара фортын басып алуға қатысты. Оның әскери қызметі әкесі қайтыс болғаннан кейін аяқталды. 1760 жылы 30 шілдеде әкесі қайтыс болғаны туралы хабар оған Освегодан Краун-Пойнтқа қарай аскердің авангардымен кеткеннен кейін жетті. Бұл Джеймс провинциялық аристократияның ең бай және ең күшті отбасыларының біріне басшылық ету жауапкершілігін қалдырды.
The French and Indian War broke out immediately upon his return to America, so upon leaving the university he entered the army, reaching the rank of captain. He is said to have served aide to James Abercrombie in the Lake George campaign of 1758 and was involved in the capture of Fort Niagara in 1759. His military activities ended with the death of his father. The news of his father's death on July 30, 1760, reached him after he had left Oswego in the vanguard of the army headed for Crown Point. This left James with the responsibilities of the headship of one of the wealthiest and most powerful families of the provincial aristocracy.
Саяси мансап
Отбасы басшысы ретінде оның жауапкершілігі De Lancey кең иеліктерін дамыту мен отбасылық сауда бизнесін жүргізуді ғана емес, сонымен қатар De Lancey мүддесінің саяси ықпалын жалғастыруды да қамтиды. Алғашында, Джеймс-младший кезінде Де Ланси отбасының саяси табысы төмендеді, ол әкесі мен оның Лондондағы ықпалынан айырылды. 1761 жылы Ассамблея сайлауында Ливингстондар жеңіске жетті, бірақ уақытша, өйткені келесі онжылдықта Джеймс Де Ланси өзінің және партиясының ықпалын шеберлікпен күшейтті.
His responsibilities as head of the family comprehended not only the development of the extensive De Lancey estates and the conduct of the family mercantile business, but also the continuation of the political influence of the De Lancey interest. At first, the political fortunes of the De Lancey family suffered a decline under James Jr., who lacked his father's dominant official position and his powerful influence in London. At the Assembly elections in 1761, the Livingstons triumphed, but only temporarily, for in the decade following James De Lancey skillfully strengthened his own influence and that of his party.
Де Лансидің саяси фракциясы
Сот партиясының жетекшісі болғанмен, Джеймс Де Ланси мөртаңбалық заңға қарсылық білдіруімен көпшілік назарына ие болды, бірақ ол британдық шараларға наразылық білдіру үшін бұқаралық зорлық-зомбылыққа қарсы болды және дауыс беру құқығына ие еместердің белсенділігінің артуына алаңдады. Де Лансидің мөртаңба туралы заң қабылданған кездегі қызметі оны көпшілік арасында жақсы ұстанымымен қалдырған. 1768 жылы Де Ланси партиясы Ассамблеяға қалалық делегацияны жеңіп алды, Джеймс Уиг заңгерлер комбинациясын жеңіп шыққан топтың екінші ең көп дауысын алды. Де Лансилер британдық заңға қарсылық білдірудің дәстүрлі, консервативті әдістерін артық көрді: импортты болдырмау және импортты болдырмау келісімін бұзғандарды бойкоттау. Де Лансилер қолөнершілерді мөртаңбалық заңдағы дағдарыста қолданатын ықпалын дамытудан сақтау үшін басым саудагерлік қалаумен келісті. Алайда 1769 жылдың қазан айында Де Лансидің фракциясы қолөнершілер қауымының шабуылына ұшырады. Де Лансидің қолдауы одан әрі төмендеді, өйткені Де Лансидің бақылауындағы Ассамблея квартирлеу туралы заңды іске асыру үшін қаражат жинау үшін арнайы салық қабылдады. Де Лансейлер салықты қабылдап, олар бұрынғы қолөнершілер қолдауынан айырылып қалуы мүмкін екенін білген, бірақ сауда өте қауіпті деңгейде төмендеді және қолжетімді валюта аз болды. Джеймс Де Ланси Нью-Йорк хат алмасу комитетінің мүшесі болды, ол 1774 жылы Эдмунд Беркке британ үкіметінің әрекеттеріне наразылық білдіріп хат жіберді. Де Ланси парламенттің актілерінің ағылшындықтардың құқығына қайшы келмейтінін мойындады, бірақ келісімсіз салық салу құқығын жоққа шығарды.
Although a leader of the court party, James De Lancey won favor with the general public by his opposition to the Stamp Act, but he was opposed to the use of mob violence to protest British measures and alarmed at the increasing activity of the unenfranchised. Apparently, De Lancey's position at the time of the Stamp Act left him in good standing with the masses. The De Lancey party won the city delegation to the Assembly in 1768, James receiving the second highest number of votes of the group, which defeated the Whig lawyer combination. The De Lancey's preferred the more conservative, traditional methods of opposition to the British Law: non importation and a boycott of violators of the non importation agreement. The De Lancey's thus sided with the prevailing merchant desire to keep the artisans from developing the clout they had wielded in the Stamp Act crisis. However, in October 1769 De Lancey's faction came under attack from the artisan community. The De Lanceys' support declined even more when the De Lancey controlled Assembly passed a special tax to raise funds to implement the Quartering Act. The De Lanceys were aware that by passing the tax they would probably lose their earlier artisan support, but trade had declined to an alarming point and there was little available currency. James De Lancey was a member of the New York committee of correspondence, which in 1774 sent a letter to Edmund Burke protesting against the acts of the British government. De Lancey acknowledged the authority of the acts of Parliament not contrary to the rights of Englishmen, but he denied the right to tax without consent.
Англияға қашу
1775 жылы 1 сәуірде ол басқа колониялармен хат алысу жөніндегі комитеттің құрамына кірді, бірақ бұл кезде көпшілік Де Ланси басқаратын Ассамблеяға көп сенбеді. Провинцияда өзінің ықпалы іс жүзінде жойылғандығын түсінген ол сол жылдың сәуірінде Лексингтон шайқасынан кейін колонияны тастап кетті; Форт Стенвикс арқылы Канадаға сапар шегіп, 1775 жылы мамыр айында Англияға жөнелтілді. Қала эвакуацияланғанға дейін ол өзінің төменгі шығыс жағындағы жалға алушыларының жалға алған ақысынан жайлы өмір сүре алды. Де Ланси Нью-Йорк әлі британдықтардың қолында болған кезде, өз иеліктерінен мүмкіндігінше көп ақша табуға бірден қадам жасады. 1780 жылы ол Нью-Йорктегі иелігін сату үшін қайын інісі мен адвокаттарын тағайындады. Аттайндер актісі қабылданған жылдан бастап, қазір қатты қысқарған Де Лансидің табысы Ұлыбританияның қазынасынан жылына 200 фунт стерлинг грантымен толықтырылды. Жалпы өтемақы талаптарының жалпы сомасы 56 781 фунт стерлинг, Де Лансиге ақырында 29 842 фунт стерлинг төленді, бұл Нью-Йорктегілерге берілген сыйлықтардың Фредерик Филипске екіншісі. Де Лансидің таңғажайып әлеуметтік байланыстары оны Англиядағы лоялистердің табиғи көшбасшысы ретінде белгіледі. Кейінгі өмірінде де Ланси шетелдегі жоғары әлеуметтік топтарға жиі кіре бастады. 1791 жылы Джеймс Ривингтон оған "Лорд Саутгемптонның Вестминстерінде" сөйледі.
As late as April 1, 1775, he was put on a committee to correspond with other colonies, but by this time the masses had little confidence in the De Lancey controlled Assembly. Realizing that his influence in the province had been virtually destroyed, he left the colony in April of that year, following the Battle of Lexington; journeying via Fort Stanwix to Canada, he sailed for England in May 1775. Until the evacuation of the city, he could still live in comfort from the rents his Lower East Side tenants continued to pay. De Lancey took steps at once to realize as much money as he could from his holdings while the British still held New York. In 1780, he appointed his brother in law and his attorneys to sell his New York holdings. From the year of the passage of the Act of Attainder, De Lancey's income, now greatly curtailed, was supplemented by a grant of £200 a year from the British Treasury. Of total claims for compensation amounting to £56,781, De Lancey was finally paid £29,842, second only to Frederick Philipse in awards made to New Yorkers. De Lancey's impressive social connections stamped him as a natural leader of the Loyalist cause in England. Throughout his later days, De Lancey continued to frequent the highest social circles abroad. As late as 1791, James Rivington addressed him "at Lord Southampton's, Westminster".
Жеке өмір
1771 жылы 19 тамызда Де Ланси Пенсильванияның бас судьясы Алленнің қызы Маргарет Алленге тұрмысқа шықты. Олар бірге оның өмірден өткен бес баласының ата-анасы болды: Чарльз Стивен Де Ланси (1840 ж. қайтыс болды), ол Корольдік теңіз флотында қызмет етті. Энн Де Ланси, ол ешқашан үйленбеген.
On August 19, 1771, De Lancey was married to Margaret Allen, daughter of Chief Justice Allen of Pennsylvania. Together, they were the parents of five children who survived him:
Charles Stephen De Lancey (d. 1840), who served in the Royal Navy. Ann De Lancey, who never married.
Де Ланси иеліктері
Джеймс Де Ланси Бродвей мен Темза көшесінің солтүстігіне үлкен кірпіш ғимарат салып, жартылай шеңберлі жолмен керемет көлеңкелі ағаштар қатарынан өтеді, бұл оның кең меншігінің ерекшелігі. Үй Боуэрге қараған және Де Ланси мен Ривингтон көшелерінің арасындағы Кристи көшесінің қазіргі жеріне жақын тұрған. Үйдің ішкі бөлмесі сол кездегі бай лондондықтардың және Вирджиния штатындағы Уильямсбургтің қымбат үйлерінің сән-салтанатымен салыстырылды. Артында үйдің сыртқы көрінісі сарайға - қаланың көрнекі жеріне қараған. Шығыс және Батыс Де Ланси фермалары Бауэрден басталып, Байард иеліктеріне қарама-қарсы шығыс өзенге дейін және дивизия көшесінен солтүстікке қарай Стэнтон көшесіне дейін созылып, олар Пьер Ван Кортландт, Питер Стьювесант және Байард, Уоттс және Ратгерс мырзалардың жерлерімен шектеседі. 1765 жылы оның қарындасы Энн судья және Лоялист тарихшы Томас Джонсқа тұрмысқа шыққанда, Джеймс Де Ланси оларға "Маунт Питт" деп аталатын Гранд-стриттің ең биік бөлігіндегі екі акрлық жерді берді. Бұл төменгі Ист-Сайд үйінің жалға алуы Де Лансидің табысының басты бөлігін құрады, ол көптеген басқа жылжымайтын мүліктерді сатып алуға жұмсады. Он бес жыл бойы жинақталған қаржыға оның Блумингдейлдегі 30 акрлық фермасы қосылды, ол Орталық паркінің оңтүстік шекарасынан Солтүстік өзенге дейін созылады. Ол балалық шағындағы досы Джеймс Дюэнмен бірге 1771 жылы грантпен алынған және қазіргі Питтсфорд және Рутленд қалаларындағы Оттер Криктің екі жағында орналасқан аумақты иеленген Социалбороу меншік иелерінің бірі болды. Ол Minisink патентінде үлкен үлеске ие болды, бұл грант Нью-Джерсиге дейін және Пенсильвания штатының Нортгемптон округіне дейін созылды. Оның Cherry Valley аймағында және Albany округінің басқа жерлерінде, атап айтқанда Canajoharie және Hosack, және Tryon округінде, соның ішінде Mohawk Valley жерлерінде кең меншіктері болды. Ол осы кітаптардың кейбіреулерін 1765 жылы қайын інісі Джон Уоттсқа жеткізді. Джеймс Де Лансидің мүлкі Революцияның демократиялық әсерінің классикалық көрінісі ретінде қарастырылады, өйткені оның Шығыс жағындағы мүлкін комиссиядан 275 меншік иесі сатып алды.
James De Lancey built himself a mansion north of Broadway and Thames Street, a large brick edifice with a semicircular driveway leading through a row of magnificent shade trees, an outstanding feature of his extensive estate. The house fronted the Bowery and stood near the present site of Christie Street between De Lancey and Rivington Streets. The interior of the house compared in lavishness of appointment with the residences of wealthy Londoners of the day and the more costly Williamsburg, Virginia mansions. To the rear, the house looked out upon a formal garden—a showplace of the town. The East and West De Lancey Farms ran from the Bowery, facing the Bayard Estates, to the East River and from Division Street north to Stanton Street, where they bordered the lands of Pierre Van Cortlandt, Peter Stuyvesant, and Messrs Bayard, Watts, and Rutgers. When, in 1765 his sister Ann married the judge and Loyalist historian, Thomas Jones, James De Lancey gave them a two acre estate known as "Mount Pitt", at the highest part of Grand Street. The rentals from this lower East Side property made up the chief part of De Lancey's income, which he invested in the acquisition of numerous other parcels of real estate. Fifteen years of accumulation added to his holdings a thirty acre farm at Bloomingdale, running from the southern boundary of Central Park to the North River. With his boyhood friend James Duane, he was one of the Socialborough Proprietors, holding an area obtained by grant in 1771 and located on both sides of Otter Creek in the present towns of Pittsford and Rutland, Vermont. He had large holdings in the Minisink Patent, a grant so worded as to extend far into New Jersey, and considerable acreage in Northampton County, Pennsylvania. He also had extensive properties in the Cherry Valley area and at other points in Albany County, notably Canajoharie and Hosack, and in Tryon County, including Mohawk Valley lands. Some of these he conveyed to his brother in law, John Watts, in 1765. The estate of James De Lancey is often regarded as a classic illustration of the democratic effects of the Revolution, as his East Side property alone was repurchased from the Commissioners by some 275 owners.
Де Ланси ат жарысы
Бірінші көшеде Де Лансидің қоралары, Екінші көшеде жылқылар үшін қора және жақын маңда оларды жаттықтыру үшін жеке жол болды. Де Лансидің әкелген Уилдер, Лат және Куб-Мареден Азамат соғысына дейін Американың көптеген ұлы жарыс жылқылары тараған. Де Ланси өзінің жарыскерлерін жергілікті трассаларда - Чёрч Фермда немесе Хемпстед Плейндегі Ньюмаркетте және Гарлемде - кіргізуге қанағаттанбады, бірақ бұл жергілікті жарыстарда ол Льюис Морриспен қатты бәсекелестікке ұшырады. 1769 жылы оның аты Лат Филадельфиядағы Орталық курста 100 фунт стерлингтің жеңімпазы атанды, ал тағы бір рет Мэрилендтегі жарыста Дюлани түстерін киген жылқы оның алдында келгенде жарты бушель күміс доллар жоғалтты. Континенттік конгресс қабылдаған алғашқы шешімдердің бірі, жақындап келе жатқан қақтығысты ескере отырып, жылқы жарыстарын тоқтатуды талап еткен. 1775 жылы Америкадан кеткенде де Ланси бүкіл қорасын сатып жіберді.
On First Street stood De Lancey's stables, on Second Street a paddock for the horses, and nearby a private track to train them. From Wildair, Lath, and Cub Mare, imported by De Lancey, were descended most of the great race horses of America prior to the Civil War. De Lancey was not content with entering his racers at the local tracks—at the Church Farm, or the Newmarket on Hempstead Plain, and at Harlem—although in these local contests he faced stiff competition from Lewis Morris. In 1769 his horse Lath came in the winner of the £100 purse at the Center Course at Philadelphia, and on another occasion, in a race in Maryland, he lost a half bushel of silver dollars when a horse bearing the Dulany colors came in ahead of his entry. It is significant that one of the earliest resolves of the Continental Congress was one urging that, in view of the approaching conflict, horse racing be discontinued. When De Lancey left America in 1775 he sold out his entire stable.