High Bridge station

Кіріспе

High Bridge NJ Transit темір жол станциясы - High Bridge, Хантердон округі, Нью-Джерси, АҚШ-тағы темір жол станциясы. Станция Нью-Джерси Транзитінің Раритан аңғарының батыс аялдамасы болып табылады. Келесі шығыстағы аялдама - Аннандейл. Станцияның автокөлік тұрағы батысқа қарай бір блокқа орналасқан. Станция тек оңтүстік жолды кіретін және шығатын пойыздарға пайдаланады. 1913 жылы салынған Нью-Джерсидің бұрынғы орталық темір жолының станция үйі қазіргі уақытта қойма үшін пайдаланылады және ғимараттың шатыры астында күту аймағы бар. Бұл станцияда демалыс күндері қызмет жоқ. 1852 жылы аңғар арқылы темір жол және "Жоғарғы көпір" атты темір жол салынды. Жергілікті теміржол зауытының өркендеуіне себеп болғанмен, теміржол 1856 жылға дейін аймақта станция құрмады. 1983 жылға дейін Раритан аңғарындағы қызмет батысқа қарай Филипсбургке дейін жалғасты. Шектелген қызмет пен төмен жолаушылар саны NJ Transit-ті High Bridge-тің батысындағы барлық қызметтерді тоқтатуға мәжбүр етті. Қызмет тоқтағаннан бері бірнеше рет тексерулер жүргізіліп, күнделікті қызмет көрсетуді Филипсбургке қайтару туралы өтініштер келіп түсті.

Тарих

Нью-Джерсидің Орталық темір жолы 1852 жылы Клинтоннан бұрынғы Элизабет және Сомервилл темір жолының кеңейтуін салды. Темір жолды салу үшін Раритан өзенін кесіп өту керек болды. Жобалаушылар жолды салу үшін биік көпір салуды шешті. Темір жол Raritan өзенінен 396 метр ұзындықта және 37 метр биіктікте жаңа көпір салды. Бұл көпір 30 метрлік сегіз тас бағанадан тұрды. Көпірдің құрылысы 200 000 долларға (1852 АҚШ доллары) шықты, бұл 1852 жылы 200 000 долларға тең, бұл бүгінгі соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең. 1852 жылы аңғар арқылы темір жолдың құрылысы қазіргі жердегі станциямен байланысты емес. Станция болмаса да, темір жол бұл аймақтағы өнеркәсіптің қайта өркендеуіне ықпал етті. Темір жолдың құрылысы Льюис Тейлор басқаратын аймақтағы темір зауыттың жаңа бизнес алуына себеп болды. 1783 жылы көлік пен қолжетімділіктің жоқтығына байланысты жабылған темір зауыты 1851 жылы қайта ашылды. Темір жолмен бірге Тейлор 1852 және 1854 жылдары жаңа пештер, сондай-ақ 1853 және 1856 жылдары жаңа бұйымдар қосты. 1856 жылы Тейлор Уортон темір зауытының кеңейтілуімен, осы аймақтағы ауыл кеңейіп, сол жерде темір жол станциясы ашылды. Тейлордың өзі жаңа станциядан алыс емес жерде компания дүкенін ашты. Алайда, бұл аймақты аралайтын көпір ұзаққа созылмады. 1852 жылы теміржол көпірдің теміржол арқылы өтетін кезде шайқалып тұрғанын анықтады. Жоғарғы жағында пойыз болса, ол темір жолды төмендетеді және жабдық құрылысты кесіп өткенде оны көтереді. Темір жол компаниясы қауіпсіз емес көпірмен не істеу керектігін шешкенде, олар алдымен тас құрылысты қарастырды. Бұл көпірдің орнын толтыруға ыңғайлы деп қабылданды. Жаңа тоғанның құрылысы 1859 жылы басталды. 1860 жылы үлкен тас іргетастар мен көпірдің топырақпен толтырылуынан кейін ілгерілеу басталды. Көпірді толтыру құны $500,000 (1865 USD) болды, бұл шамамен $60,000 темір жолды қамтиды. Көпірдің екі аркасын толтыру үшін 80 000 доллар жұмсалды. Сидни Диллон, жергілікті мердігер, жұмысты аяқтау үшін аймақтағы алғашқы булы қашаулардың бірін алып келді. Көпір 1865 жылы толтырылды.

The Central Railroad of New Jersey constructed an extension of the former Elizabeth and Somerville Railroad from Clinton in 1852. In order to complete the railroad, it required crossing the Raritan River. The planners decided that a high bridge was the route to go in constructing the line. The railroad constructed a new bridge that was 1300 feet (396 m) long, 120 feet (37 m) high above the Raritan River. The bridge involved eight massive piers of 100 feet (30 m) stone. The construction of the bridge cost $200,000 (1852 USD), equal to $200000.0 in 1852 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today. Construction of the railroad through the valley in 1852 did not involve a station at the current site. Despite no station, the railroad influenced a renaissance of industry in the area. The railroad construction caused the iron works in the area, run by Lewis Taylor, to gain new business. The iron works, which closed in 1783 due to lack of transportation and access, reopened in 1851. With the railroad, Taylor added new furnaces in 1852 and 1854, as well as new items in 1853 and 1856. With the 1856 expansion of the Taylor Wharton Iron Works, the village in the area expanded, with a railroad station opened at the location. Taylor himself, opened a company store not far from the new station. The high bridge through the area did not last very long, however. In 1852, the railroad discovered that the bridge was not firm as the bridge swayed when trains would cross. With the train on top, it would depress the track and make it rise as the equipment crossed the structure. When the railroad decided what to do about the unsafe bridge, they first considered an all stone structure. That was turned down in favor of filling in the bridge. Construction on the new fill began in 1859. Progress began in 1860, with the large stone piers and the bridge being filled in by dirt. The cost of filling in the bridge cost $500,000 (1865 USD), covering about $60,000 worth of railroad. Filling in two of the bridge's arches cost $80,000 alone. Sidney Dillon, a local contractor, brought one of the first steam shovels in the region to the area to finish the job. The bridge was filled in by 1865.