Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия композиторы (19412022) британдық драматург Дженифер Хелен МакЛеод (12 қараша 1941 28 қараша 2022) - Жаңа Зеландия композиторы және Веллингтондағы Виктория университетінің музыка профессоры. Ол үлкен топтар үшін бірнеше ірі шығармалар жазды, соның ішінде төрт оркестр мен 450 балаға арналған Under the Sun және Hōhepa операсы.
New Zealand composer (1941–2022)
the British playwright
Jennifer Helen McLeod (12 November 1941 – 28 November 2022) was a New Zealand composer and professor of music at Victoria University of Wellington. She composed several major works for big groups including Under the Sun for four orchestras and 450 children, and the opera Hōhepa.
Өмірбаян
МакЛеод 1941 жылы 12 қарашада Веллингтонда Лорна Белл МакЛеодтың (туған аты Перрин) және Рональд Д'Арси МакЛеодтың қызы болып дүниеге келді және Тимару мен Левинде өсті. Ол бала кезінен музыкаға қызығатын, бес жасында музыка оқи алатын. Профессорлық қызметінде ол Гуру Махараджидің "Жаратушы жарық миссиясы" атты ісіне қатты әсер еткен, бұл оның ерте зейнетке шығуына себеп болды. 1997 жылы Королеваның туған күніне арналған марапаттауда МакЛеод музыкаға сіңірген еңбегі үшін Жаңа Зеландияның Ардагерлік орденінің офицері болып тағайындалды. МакЛауд ең танымал екі ірі шығармасы - "Жер мен аспан" және "Күн астында" үлкен күштер үшін. Сондай-ақ, ол көптеген әндер мен әнұрандарды жазды. Ол Мессианның музыкасының үлкен құрметіне бөленген және оған үлкен әсер еткен. Оның жеті тоналы сағаттық шығармаларын алғаш рет Жаңа Зеландиялық пианист Джеффри Грис орындады. 2022 жылы 28 қарашада 81 жасында Палмерстон-Норт қаласында қайтыс болғанға дейін МакЛеод Пукеруа шығанағында өмір сүріп, музыка теориясы, әсіресе ноталар мен масштабтар арасындағы қарым-қатынас бойынша жұмыс істеді.
McLeod was born in Wellington on 12 November 1941, the daughter of Lorna Bell McLeod (née Perrin) and Ronald D'Arcy McLeod, and grew up in Timaru and Levin. She was musical as a child and could read music at age five. During her professorship, she was influenced by Guru Maharaji's Divine Light Mission, which led to her early retirement. In the 1997 Queen's Birthday Honours, McLeod was appointed an Officer of the New Zealand Order of Merit, for services to music. McLeod is best known for two major works, Earth and Sky and Under the Sun for large forces. She also composed many songs and hymns. She was a great admirer of, and was greatly influenced by, the music of Messiaen. Her Seven Tone Clock Pieces were first performed by the New Zealand pianist Jeffrey Grice. Before her death in Palmerston North on 28 November 2022, at the age of 81, McLeod lived in Pukerua Bay, working on music theory, especially the relationships between notes and scales.
Тоналды сағаттар теориясы
1980 жылдардың ортасында МакЛеод Голландия композиторы Питер Шаттың жұмысына тап болды, ол Тональді сағат деп аталатын посттондық композициялық техниканы әзірледі. Бұл техникада үш ноталық биіктік жинақтарының (трихордтар) транспозициясы мен инверсиясы арқылы хроматикалық агрегатты қалыптастыруға баса назар аударылды. МакЛеод бұл әдісті барлық 223 мүмкін жиынтық кластарын қамтуға кеңейтті (Аллан Форттің питч класы жиынтық теориясының терминологиясын пайдалану үшін), сонымен қатар хроматикалық мүмкіндіктердің ғаламшарына үйлесімді таңбалау, санаттау және талдамалық тәсіл жасады. Оның жарияланбаған қолжазбасы "Тондық сағаттың кеңейтілген теориясы: Хроматикалық карталар I және II" оның теориясының теориялық және философиялық негізін түсіндіреді және барлық жиынтық сыныптардың (интервалды бастапқы нысандар деп аталады) егжей-тегжейлі жазбалары мен олардың қасиеттері туралы байқауларын қамтиды.
In the mid 1980s, McLeod encountered the work of Dutch composer Peter Schat, who had developed a post tonal compositional technique called the Tone Clock. This technique emphasised forming the chromatic aggregate through the transposition and inversion of three note pitch collections (trichords). McLeod expanded this technique to encompass all 223 possible set classes (to use the terminology of Allan Forte's pitch class set theory), and also developed a coherent labelling, categorisation and analytical approach to the universe of chromatic possibilities. Her unpublished manuscript Tone Clock Theory Expanded: Chromatic Maps I & II explains the theoretical and philosophical basis behind her theory, and includes a rigorous listing of all set classes (called Intervallic Prime Forms) with detailed notes and observations on their properties.
Жер мен аспан
"Жер мен аспан" - хор мен оркестр үшін, негізінен балалар үшін үлкен шығарма. Бұл маори мифінің жаратылысы туралы, атап айтқанда Жер Анасы Папа Туа Нуку мен Аспан Әкесі Рангинуидің ажырауы туралы әңгімелейді. Ол өз бетінше қозғалатын дауыстарды қамтитын көптеген үзінділерді қолданады. Ол алғаш рет 1968 жылы Мастертон қаласында, ал 1970 жылы Таурангада орындалды. Ол аз орындалса да, үлкен ауқымы, жергілікті мазмұны және эксперименталды сипаты бойынша Жаңа Зеландия музыкасының маңызды бөлігі болып саналады. 1971 жылы Оклендтегі Меркурий театрында Корольдік командалық қойылым жазылды.
Earth and Sky is a large work for choirs and orchestra, mainly of children. It tells the story of the Māori myth of creation, notably the separation of the Earth Mother, Papa Tū ā Nuku from the Sky Father, Ranginui. It uses many passages involving voices moving independently. It was first performed in Masterton in 1968, and was performed in Tauranga in 1970. In spite of its few performances, it is regarded as a landmark in New Zealand music, by reason of its large scale, local content and experimental nature. A Royal Command Performance was recorded at Mercury Theatre in Auckland in 1971.
Күн астында
"Күн астында" - Палмерстон Норт қаласының 100 жылдығын атап өту үшін тапсырылған. Ол 1971 жылдың 24-30 мамыры аралығында алты рет орындалды. Бұл кітапта Жердің пайда болуынан бастап, Жер бетіндегі тіршіліктің барлық кезеңдері мен Күннің суытуына дейінгі Күн тарихы баяндалады. (Сөз: Жұлдыз өшіріледі!) Ол залдың әр бұрышында төрт оркестр, бес адамнан тұратын рок-топ, үлкен ашық залдың екі жағында екі ересектер хоры және жалпы саны 440 баладан тұратын "floor choirs" хорлары үшін жазылған. Әрқайсысының өз дирижері бар, олар наушник арқылы МакЛаудтың биттер мен такталарды санап жатқан таспасын тыңдау арқылы үйлестіріледі. (Тіркелімнің басқа бір трекінде баяндама берілген.) Төртінші актінің соңында, көрермендерді қазіргі уақытта (хиппи дәуірінде) алып келеді, онда "Shadow People" поп-жыры бар, көрермендерді биге қосылуға шақырады. Бұл қойылымға 1000 адам қатысып, оны орындау үшін екі жыл уақыт қажет болды. 16 мектептің оқушылары 2000 сурет салды, оның 70-і көмеш экрандар арқылы көрермендер залының екі шетінде көрсетілді. Шоуның продюсері (АҚШ: режиссер) - Питер Туллок. Бүкіл орындаудың жаздырылуы, сондай-ақ Грант Бриджер мен жергілікті үш құрамды топ "The Forgiving" орындаған Shadow People әнінің бірі жарияланды.
Under the Sun was commissioned by the city of Palmerston North to commemorate its centenary. It was performed six times during the week of 24–30 May 1971. It tells the history of the Sun, from the formation of the Earth through the entire span of life on Earth till the Sun cools. (quote: And the star goes out!) It is scored for four orchestras in each corner of the auditorium, a five member rock group, two adult choirs half way up both sides of a large open auditorium, and four "floor choirs" totalling 440 children who act and dance as well as sing. Each has its own conductor, coordinated by listening through headphones to a tape of McLeod herself counting beats and bars. (Another track of the tape carries the narration.) At the end of act four, which brings the audience to the present (in the hippie era), which features the incorporated Pop Song 'Shadow People' the audience is invited to join in the dancing. The production involved 1000 people and took two years to bring to performance. Children from 16 schools contributed 2000 paintings of which 70 were chosen to be projected on silver screens at each end of the auditorium. The show was produced (US: directed) by Peter Tulloch. A recording of a whole performance was published, as well as a single of the incorporated Act Four song in popular style, Shadow People performed by Grant Bridger and the local three piece group, 'The Forgiving'.
Император мен Найтингейл
1985 жылы Веллингтон аймақтық оркестрі (қазіргі Orchestra Wellington) 1986 жылы Веллингтондағы Жаңа Зеландия халықаралық өнер фестивалінің бір бөлігі ретінде сэр Уильям Саутгейттің басшылығымен отбасылық концерт үшін тапсырған "Император мен Найтингейл" әнін кейіннен бірқатар Жаңа Зеландия аймақтық және жастар оркестрлері орындады. Мұнда жазылған нұсқаны композитор 2010 жылы қайта қарады. Мәтінді композитор Ханс Кристиан Андерсеннің "Түнқұйрық" ертегісінен ағылшын тіліндегі нұсқасында "Сары ертегі кітабы" (1894) Эндрю Ланг редакциялаған (18441912) және Леонора Бланш Аллейне Ланг аударған (18511933).
Commissioned in 1985 by the Wellington Regional Orchestra (now Orchestra Wellington) for a family concert under Sir William Southgate, as part of the 1986 New Zealand International Festival of the Arts in Wellington, The Emperor and the Nightingale has subsequently been performed by a number of New Zealand regional and youth orchestras. The version recorded here was revised by the composer in 2010. The text was adapted by the composer from Hans Christian Andersen's fairy tale The Nightingale, in the English version found in The Yellow Fairy Book (1894) edited by Andrew Lang (1844–1912) and translated by Leonora Blanche Alleyne Lang (1851–1933).
Рок-концерті
Рок-концерт 1986 жылы фортепиано үшін (бірінші) рок-соната ретінде өмірге келді, бұл жұмыстың классикалық тамыры берік және Листтік қиындықтар бар, оны Жаңа Зеландиялық пианист Брюс Гринфилд өзінің жетіген виртуоз оқушысы үшін тапсырды. он жеті жасар Юджин Альбулеску. (Бұл композитордың 1987 жылы халықаралық қонақ композитор ретінде он күндік Кентуккидегі қазіргі заманғы музыка фестиваліне шақырылғандығы, оны Луисвилл оркестрі өзінің қырық жылдығына орай өткізгендігі белгілі.) Альбулескудің өтініші бойынша 2009 жылы ол рок-сонатаны клавиатурадан басқаратын фортепиано концерті ретінде қайта қарады. Алғашқы екі бөлім соната түрінде, әрқайсысы бірінші тақырыппен, ауысу тақырыбымен және екінші топпен қарама-қарсы, классикалық типті дамыту бөлімімен, оның соңында импровизацияланған каденсаға мүмкіндік бар (Албулескудің идеясы және оның орындауының сирек кездесетін ерекшелігі) өзінің қалауы бойынша, бірақ қазіргі жазбада жақсы бақылауда). Музыка жаңадан құрастырылған, ал оның ырғақты тілі біздің заманымызға (халықтық мағынада) өте жақын болса да, оны бірінші бөлімде айтылған "алыстағы достар" Бетховеннің (Моцарт, Шуберт, Лист, Дебюсси, Гершвин) рухы қатты қозғады. Тағы бір досы Чарли Френч болды, оған екінші, қараңғырақ бөлім (жалғыз фортепиано, струн және флейта үшін) арналған. Чарли Австралияның абориген белсендісі еді, ол Веллингтонда бір уақыт бірге тұратын, кейіннен, өкінішке орай, СПИД-тің ерте құрбаны болып қайтыс болды. Соңғы бөлім рондо соната түрінде, қайталанатын рондо ретінде латындық ромп, балабақша тәрізді екінші тақырып және квази-ибериялық күйде басталатын даму эпизоды. Әр қимылдың кодасы бар (бірінші және соңғы жағдайда өте ұзақ), және әрқайсысы өз бетінше ойналуы мүмкін.
The Rock Concerto began life in 1986 as a (first) Rock Sonata for piano, a work with strong classical roots and in places of Lisztian difficulty, commissioned by the New Zealand pianist Bruce Greenfield for his gifted virtuoso pupil the seventeen year old Eugene Albulescu. (Partly on the strength of this score, the composer was invited in 1987 as an international guest composer to a ten day contemporary music festival in Kentucky, hosted by the Louisville Orchestra for its fortieth anniversary.) At Albulescu's request, in 2009 she scored and revised the rock sonata as a piano concerto which he might also direct from the keyboard. The first two movements are in sonata form, each complete with first subject, transition theme, and contrasting second group, with a classical type development section, at the end of which there is also an opportunity for an improvised cadenza (Albulescu's idea, and an uncommon feature of his performances—by his own desire held well in check, however, in the present recording). Though the music is newly composed, and its rhythmic language is very much of our own time (in a popular sense), it is also strongly impelled by the spirit of Beethoven (Mozart, Schubert, Liszt, Debussy, Gershwin )—the "distant friends" referred to in the first movement. Another friend was Charlie French, to whom the second, rather darker movement (scored for solo piano, strings and flute alone) is dedicated. Charlie was an Australian aboriginal activist who shared her home in Wellington for a time and later succumbed, alas, as an early victim of AIDS. The headlong last movement is in rondo sonata form, with a Latino romp as its recurring rondo, a nursery type second theme, and a development cum episode that starts in a quasi Iberian vein. Each movement has a coda (in the first and last cases quite extended), and each may also be played independently.
Хохепа
Жаңа Зеландия халықаралық өнер фестивалі 2012 жылы МакЛеодтың "Хохепа" операсының тұсаукесерін өткізді. Опера Маори бас Хохепа Те Умуроа мен британдық қоныс аударған Томас Мейсонның 1800 жылдардағы жер соғыстары кезінде болған шынайы оқиғаға негізделген. Оны 15 жыл бойы МакЛеод әзірледі және Нгати Ранги iwi-нің Маттью Марейкура сұранысы бойынша.
The New Zealand International Arts Festival premiered McLeod's opera Hōhepa in 2012. The opera is based on a true story of the Māori chief Hōhepa Te Umuroa and a British settler Thomas Mason during the Land Wars of the 1800s. It was developed by McLeod over 15 years and requested by Matiu Mareikura of the Ngāti Rangi iwi.
Әндер мен әнұрандар
МакЛеодтың бірнеше әндері 1000 балаға және 1983 жылдың желтоқсанында Веллингтон гаваньның Ориентал шығанағындағы Күн фестивалінде орындалған Бах хорына жазылды. Жұмысты орындау, репетициялау және орындау үш айға созылды және бұл МакЛеодтың ең үлкен хорлық оқиғасы болды. Әр әннің түстері әр түрлі. Олардың бірі әлі күнге дейін орындалып келеді Индиго II ("Шаяндардың жарығы"). МакЛеод Маори тілінде көптеген ән-жырларды жазды.
Several of McLeod's songs were written for 1,000 children and the Bach Choir, which was performed at the Sun Festival in Oriental Bay, Wellington Harbour in December 1983 The work took three months to score, rehearse and perform and was McLeod's biggest choral event. Each song is based on a different colour. One that is still performed is Indigo II (Light of Lights"). McLeod wrote many hymns in Māori for the annual choral competitions Katorika Hui Aranga held in the Whanganui region at Easter.