Chyandour

Кіріспе

Чайандур (, "су үйі" деген мағынаны білдіреді) - Ұлыбританияның Корнуоллдың батысындағы Пензанс қаласындағы шағын елді мекен. Ол қаланың солтүстік-шығыс шетінде, A30 магистраліне жақын орналасқан. Чайандур өзені Карфуридің жанында басталып, Чайандурдағы Маунт шығанағына құяды. 1934 жылға дейін Чяндур Мадрон еншісінде болды және үлкен қалайы қорыту зауытының орны болды.

Өнеркәсіп

1660 жылы Джон Тременхир Пензанс штандар қаласына айналады деп күтіп, Пензанс ауданының шекарасынан тыс жерде, Чайандурда балқыту цехын құрды. 1760 жылы Томас Болито Пензанске Пенриннен келген кезде, Чайандурдағы балқыту зауытын Прайдтар отбасы басқаратын. Қалай болғанда да, қалай өндірісі ең жоғары болған кезде бизнесті Кумбе үйінде тұратын Болито отбасы басқарып, 1867 жылы Мадронның Тренгаинтондағы қожалығын сатып алды. Болитоның мұражай кеңсесі 1860 жылы салынған, ол кезде бірінші қабатта банк болды, ал күмбез үйдің төменгі қабатында орналасқан. Вагон жүргізушілері ақшаларын алу үшін банкке тоқтап, одан кейін Чхандур Кумбеге қарай металлургиялық цехқа баратын. 1883 жылы қорыту жұмыстары Корнуоллдағы тоғыздың ішіндегі ең үлкені болды. Ол бірнеше түтін мен отты шығаратын бірнеше түтіндіктері бар бірнеше ұзын, бір қабатты, слайдты ғимараттардан тұратын. Олар қалың кірпіштен төрт пеш тұрғызылған, оларды темірмен бекітіп қойған. Әрқайсысы 5-6 аптаға созылады, сонда оны қайтадан салу қажет. Он бес адам он екі сағаттық ауысымда жұмыс істеді, әр апта сайын түнде, аптасына 19 шиллингке. Қалай болғанда да, қаз-қалпақ кендері үлкен ағаш бөгеттер арасында сақталған. Кен тікелей кен орындарынан немесе "бағалы" Австралия ағысы кенінен (оның құрамында 75% қалайы бар) немесе "Қызыл өзеннен" сапасы төмен кеннен алынған. Кен қыздырылып, қалайы құйылған темірден жасалған тигульдерге құйылды, онда ол ластануларды жою үшін қайта қыздырылды. Содан кейін оны бір килограммнан жүз килограммға дейін немесе одан да көп салмақты тақташаларға, блоктарға, металл сынықтарға және т.б. Болито мырзалардың сауда белгісі бар кішкентай темір плитасы балқытылған қалайыға таңба қалдыру үшін қойылды және қалайы осы ел ішінде немесе Ресейге, Америкаға және т.б. экспортталды. Антрацит теңіз арқылы әкелінді, кемелер Пензанс шекарасынан тыс орналасқан Чхандур бұрқағының сағасына жақын жағажайға қоныс аударды, сондықтан оларға порт алымдарын төлеудің қажеті жоқ. Жүк темір жолдың астындағы үш туннель арқылы тасылып, теміржолдың төбелімен теміржолды еріту цехтарына дейін апарылады. Жұмыс 1912 жылы жабылды және 1930 жылы қиратылды; кейбір қабырғалар мен тигульдерді әлі де көруге болады.

In around 1660 John Tremenheere, in anticipation of Penzance becoming a Stannary town, set up a smelting works, just outside the Borough of Penzance's boundary at Chyandour. In 1760 when Thomas Bolitho arrived in Penzance from Penryn, the smelting works at Chyandour was run by the Praed family. By the time tin production was at its maximum the business was run by the Bolitho family who lived in Coombe House, and in 1867 bought the estate at Trengwainton, Madron. Still in use, the Bolitho Estate Office was built in 1860, and at that time the first floor was a bank with the vault under the caretaker's ground floor accommodation. Wagon drivers would stop at the bank to collect their money before driving up Chyandour Coombe to the smelting works. In 1883 the smelting works was the largest of nine in Cornwall covering to It consisted of a number of long, one storey, slated buildings with several chimneys belching smoke and flames. There were four furnaces which were built of brick thick and clamped with iron bands. Each lasted five to six weeks, when it required rebuilding. Fifteen men worked twelve hour shifts, with nights every other week, for 19 shillings a week. The tin ore was stored between large wooden barriers (known as hutches) with each compartment storing differing qualities. The ore came straight from the mines, or from ″valuable″ Australian stream ore (containing 75% tin), or low quality ore from the ″Red River″. The ore was heated and the tin flowed into cast iron crucibles where it was re heated to remove impurities. It was then ladled into bars, blocks, ingots, etc., which weighed from one pound to a hundredweight or more. A small iron slab with Messrs Bolitho's trade mark was laid on the molten tin to leave an impression and the tin was shipped within this country or exported to Russia, America, etc. Anthracite was brought in by sea, the ships landing on the beach near the mouth of the Chyandour Brook, which was outside the boundary of Penzance and hence they did not have to pay harbour dues. The cargo was carried through the three tunnels under the railway line and hauled up the slipway to the smelting works. The works closed in 1912 and was demolished in 1930; some of the walls and crucibles can still be seen.

Аңыздар

Маразион мен Чяндур арасындағы аймақ көбінесе батпақ болатын және Шығыс жасыл жерді батпақтан көтеріліп, саяхатшының жылқысына секіріп, қызыл өзенге дейін (Чяндур Брук) темір балқыту цехтерінің астында жүретін ақ ханым қорқытатын.