Кіріспе
Ханс Вернер Хензе операсы We Come to the River Wir erreichen den Fluss - Ханс Вернер Хензедің Эдвард Бондтың ағылшын тіліндегі либреттосына арналған операсы. Хензе мен Бонд бұл шығарманы опера емес, "музыка үшін әрекеттер" деп сипаттады. Бұл Хензедің 7-ші операсы, ол бастапқыда Лондонның Корольдік опера театры үшін жазылған және соғыс қорқынышына баса назар аударған. Опера алғаш рет 12 шілдеде 1976 жылы Лондонның Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында қойылды. Композитор продюсер, Юрген Хензе режиссер, Дэвид Атертон дирижер болды. Кейін ол Берлиндегі Deutsche Oper театрында қойылды және 1984 жылы Санта-Фе операсында алғаш рет америкалық қойылым болды, оны Деннис Рассел Дэвис жүргізді. Опера күрделі сахналануымен ерекшеленеді, оның ішінде 50 әншіден тұратын 111 рөлді қамтитын үлкен актерлік құрам, рөлдерді екі есе көбейту және үш бөлек аспаптық ансамбль, соның ішінде сахнадағы әншілердің арасында өнер көрсететін перкуссионист бар. Ғалым Роберт Хаттен Хензе қолданған музыкалық стильдердің араласқандығын атап өтті, ол "атоналдан неоклассикалық тоналға дейін". Соғыс тақырыбы әдетте реалистік емделуді білдірсе де, Хензе үш бөлек кезеңді талап етеді және продюсерлерді костюмдеуде реализмнен аулақ болуға шақырады. Императордың рөлі меццо-сопрано дауысына жазылған, осылайша, император жамандықтың тұлғасы болады. Рахиланың рөлін ойнату үшін әдеттегі романтикалық колоратураларды қолдану - кейіпкерді реализмнен абстракцияға алып тастаудың тағы бір құралы. Бұл жағдайда Рахиланың сикофанттық табиғаты. Жұмыс істеу үшін үлкен күштер қажет болса да, Хензе өндіріс құндылықтарының барынша қарапайымдылығын сұрайды.
We Come to the River – Wir erreichen den Fluss is an opera by Hans Werner Henze to an English language libretto by Edward Bond. Henze and Bond described this work as "Actions for music", rather than an opera. It was Henze's 7th opera, originally written for The Royal Opera in London, and takes as its focus the horrors of war. The opera was first performed at the Royal Opera House, Covent Garden, London on 12 July 1976, with the composer as producer, Jürgen Henze as director, and David Atherton conducting. It was subsequently staged at the Deutsche Oper Berlin, and received its first American performance at Santa Fe Opera in 1984, conducted by Dennis Russell Davies. The opera is notable for its complex staging, including a large cast of 111 roles covered by over 50 singers, with doubling of roles and three separate instrumental ensembles, including a percussionist who actually performs among the singers on stage. The scholar Robert Hatten has noted the mix of musical styles that Henze has employed, ranging from 'atonal to neoclassically tonal'. Although the subject matter of war would usually indicate a realistic treatment, Henze calls for three separate stages, and urges producers to avoid realism in the costuming. The Emperor's role is written for a mezzo soprano voice – thus the abstract Emperor becomes the embodiment of evil. The use of typically romantic coloraturas for the role of Rachel is another device to remove a character from realism into abstraction – in this case, the sycophantic nature of Rachel. Despite the vast forces required to perform the work, Henze asks for the utmost simplicity in production values.
Өнер тарихы
1976 жылы Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында, сол жылы Берлиндегі Deutsche Oper опера театрында премьерадан кейін опера 1977 жылы Кельн опера театрында және Штутгарттың Штатт-опер театрында қойылды. Бірнеше жылдан кейін 1984 жылы Санта-Фе операсы, 2001 жылы Гамбург мемлекеттік операсы, 2012 жылы Дрездендегі Семеропер сахналады.
Қысқаша мазмұны
Бұл шығарма екі актіде, 11 сахнаға бөлінген. Оқиға қиялға салынған империяда өрбиді.
1-ші акті
Өзінің мамандығының моральдық құндылықтарына мән бермейтін генерал революцияны тоқтатты. Әскерден қашқан адамды генерал оның өтінішін тыңдағаннан кейін жазалайды. Кейіннен аман қалу үшін өліктерді тонап жүрген әскердің әйелі мен анасы да атылып қалады. Кейін дәрігер генералға оның ауруы бар екенін және содан соқыр болатынын айтады. Бұл жаңалық генералдың өзінің әлсіздігін мойындауына және соғысқа қатысты сұрақтарға жауап бере бастауына себеп болады. Ақырында, жарақат алған майданның бейнелері генералды әскерден кетеді, бірақ бұл оның өткен әрекеттерін жоймайды.
2-ші акті
Генерал ессіздер үйіне қамалды. Асық үй тұрғындары өздерінің шаштарын, киімдерін жыртып, зорлық-зомбылық туралы әңгімелерді мазасыз айтады. Олар болашақта қашып құтылу үшін ойдағыдай қайық дайындап қояды. Бірде генералдың сарбаздары оған болып жатқан зұлымдықтар туралы айтады. Билік тағы да генералға барып, империяның мүддесін қорғауға бұйрық береді. Ол бас тартқанда, императордың қолбасшылары оны соқыр етеді, сондықтан ол психикалық ауруханадан революцияны жүргізе алмайды. Соқыр генерал құрбандарының көріністерін көреді. Ойын соңында тұтқындар генералды өлтіреді.