Кіріспе
Латын Америкасының ауызша және жазбаша әдебиеті Латын Америкасының бірнеше тілдердегі ауызша және жазбаша әдебиетінен тұрады, әсіресе испан, португал және Американың жергілікті тілдерінде. Ол 20-ғасырдың екінші жартысында әлемде айрықша танымал болды, негізінен сиқырлы реализм деп аталатын стильдің халықаралық табысына байланысты. Осылайша, аймақтың әдебиеті көбінесе осы стильмен, 20-ғасырдағы әдеби қозғалысымен байланысты, ол Латын Америкасының Бумы деп аталады және оның ең танымал өкілі Габриэль Гарсия Маркеспен байланысты. Латын Америкасының әдебиеті көптеген ғасырлар бойы қалыптасқан әдебиеттің бай және күрделі дәстүріне ие.
Latin American literature consists of the oral and written literature of Latin America in several languages, particularly in Spanish, Portuguese, and the indigenous languages of the Americas. It rose to particular prominence globally during the second half of the 20th century, largely due to the international success of the style known as magical realism. As such, the region's literature is often associated solely with this style, with the 20th century literary movement known as Latin American Boom, and with its most famous exponent, Gabriel García Márquez. Latin American literature has a rich and complex tradition of literary production that dates back many centuries.
Колумбқа дейінгі әдебиет
Колумбияға дейінгі мәдениеттер негізінен ауызша, бірақ ацтектер мен майялар, мысалы, күрделі кодекстер шығарды. Мифологиялық және діни наным-сенімдер туралы ауызша мәліметтер кейде Еуропа отарлаушылары келгеннен кейін жазылған, Popol Vuh-да болғандай. Сонымен қатар, ауызша әңгімелесу дәстүрі бүгінгі күнге дейін сақталған, мысалы, Перудің кечуа және киче тілінде сөйлейтін халқы арасында.
Колониялық әдебиет
Еуропалықтар Жаңа әлемді тапқан сәттен бастап, ертедегі зерттеушілер мен конкистадондар өздерінің тәжірибелері туралы жазба есептер мен хроникалар шығарды, мысалы Колумбтың хаттары немесе Берналь Диас дель Кастильоның ацтек империясын жаулап алу туралы сипаттамасы. Кейде отарлаушылық тәжірибе отарлаудың этикасы мен жергілікті халықтардың мәртебесі туралы қызу пікірталасты оятады, мысалы, Бартоломе де лас Касастың "Индияның жойылуы туралы қысқаша есебі" деген еңбегінде көрсетілгендей. Солтүстік Америкадағы алғашқы баспахананы 1539 жылы қазіргі Мексика қаласында Хуан Кромбергер баспагер құрды. Метиздер мен жергілікті тұрғындар да отарлау әдебиетінің құрамына өз үлестерін қосты. El Inca Garcilaso de la Vega және Guaman Poma сияқты авторлар испандықтардың басып алуы туралы жазбалар жазды, олар көбінесе отарлаушылардың есептеріне қарама-қайшы көзқарасты көрсетеді. Колониялық кезеңде жазба мәдениет шіркеудің қолында болды, осы контекстте Сор Хуана Инес де ла Круз есте қаларлық поэзия мен философиялық очерктер жазды. Оның ғылыми ойлау мен эксперименттерге деген қызығушылығы Исаак Ньютонмен кәсіби талқылаулар мен жазбаларға әкелді. 18 ғасырдың аяғы мен 19 ғасырдың басында ерекше криол әдеби дәстүрі пайда болды, оның ішінде Хосе Хоакин Фернандес де Лизардидің "El Periquillo Sarniento" (1816) сияқты алғашқы романдары болды. "Либертадорлардың" өздері де Симон Боливар мен Андрес Белло сияқты танымал жазушылар болған.
Латын Америкасының XIX ғасырдағы әдебиеті
XIX ғасыр - "негізгі ойдан шығарылған" (Doris Sommer сыншысының сөздері бойынша) романның кезеңі болды. Романтикалық немесе натуралистік дәстүрлер ұлттық бірегейлік сезімін орнатуға тырысты және көбінесе жергілікті халықтың рөлі мен құқықтары немесе "әлеуметтік немесе варварлық" дихотомиясына назар аударды. Латын Америкасында 1825 жылдан 1830 жылға дейін Парижде өмір сүрген кезінде париждік романтиктердің ықпалында болған Эстебан Эчеверрияның ізашарлық еңбегі. Романтизмді басқа көрнекті әдебиет қайраткерлері қабылдады, ол үшін аргентиналық Доминго Сармиентоның Facundo (1845) қараңыз. Сол сияқты, Альберто Блест Гананың Мартин Ривас (1862), алғашқы чилилік роман ретінде танылған, бір мезгілде құмарлықпен махаббат тарихы және революция туралы ұлттық эпос болды. Басқа да шығармалар: Колумбиялық Хорхе Исаакстың "Мария" (1867), Эквадорлық Хуан Леон Мераның "Куманда" (1879) немесе Бразилиялық Евклид да Куньяның "Ос Сертоэс" (1902) шығармалары. Мұндай жұмыстар әлі күнге дейін ұлттық канонның негіздері болып табылады және әдетте орта мектеп оқу бағдарламаларының міндетті элементтері болып табылады. Латын Америкасының 19-ғасырдағы әдебиетінің басқа да маңызды шығармаларына аймақтық классика кіреді, мысалы Хосе Эрнандестің эпикалық поэмасы Мартин Фиерро (1872). Мартин Фиерроның үндістерге қарсы шекаралық соғысқа қатысқан кедей гаучо туралы әңгімесі - гаучолардың өміріне негізделген аргентиналық поэзия жанры "гауческ" үлгісі. Латын Америкасындағы XIX ғасырдағы әдеби ағымдар ғасырдың басында неоклассицизмнен бастап, ғасырдың ортасында романтизмге, ғасырдың соңғы үштен бір бөлігінде реализм мен натурализмге, ақыр соңында XIX ғасырдың соңында Латын Америкасының әдеби қозғалысы - модернизмнің пайда болуына дейін созылады. Келесі бөлімдерде осы қозғалыстардың көрнекті бағыттары егжей-тегжейлі қарастырылады.
Романтизм, реализм, натурализм және жаңа әдеби бағыттар
Латын Америкасында он тоғызыншы ғасырдың басында болған Латын Америкасының тәуелсіздік соғыстары жеке тұлға, қарсылық және адам құқықтары туралы әдеби тақырыптарға әкелді. Жазушылар әдетте танымал әдеби ағымдарды (романтизм, реализм және натурализм сияқты) ұстанды және жаңалық жасады, бірақ олардың көбі ұлтшылдық пен тәуелсіздік сияқты идеяларды зерттеді. Осы уақыт аралығында мәдени тәуелсіздік Латын Америкасына тарады, ал жазушылар өздерінің шығармаларында Латын Америкасының тақырыптары мен жерлерін бейнеледі. Латын Америкасында отарлаушылық тәртіпке күмән келтіретін әдебиет алғаш рет он жетінші ғасырда пайда болған болса да, он тоғызыншы ғасырда Испанияға, АҚШ-қа және басқа да империалистік елдерге қарсы тұру түрінде танымал болды. Латын Америкасының жазушылары латын Америкасының өзіндік болмысын іздеді, бұл кейінірек модернизм әдеби қозғалысымен тығыз байланысты болды. Ер авторлар негізінен отарлау әдебиетінде басым болды, бірақ он тоғызыншы ғасырда көптеген әйел авторлардың пайда болуына мүмкіндік берген ауытқу басталды. Әйелдердің білім алуы мен жазуы артқанын кейбір әйел жазушылар алдыңғы қатарға шығарады, соның ішінде Кубалық романтик автор Гертрудис Гомес де Авельянеда романымен Sab (1841), құлдықты және Кубада әйелдерге қатысты сыни сын-пікірлер жасайтын романтикалық роман, Перулік натуралист автор Клоринда Матто де Тернер 19 ғасырда "индигенизмнің" ең маңызды романдары болып саналатын: Aves sin nido (1889), және Аргентиналық романтик жазушы Хуана Мануэла Горити (18181892), ол көптеген романдар мен қысқа әңгімелер жазды, мысалы, La hija del mashorquero (1860) және Перуда әдеби шеңберді басқарды. Табиғаттанушы, перуандық Мерседес Кабельо де Карбонера Blanca Sol (1888) атты шығармасын жазды, ол әйелдердің қоғамдағы практикалық жұмыс мүмкіндіктерінің жоқтығын сынға алды. Он тоғызыншы ғасырдағы әйел жазушылар көбінесе Латын Америкасындағы теңсіздіктер туралы жазды, олар отаршылдықтың қалдықтары болды, мысалы, жергілікті халықтарды, құлдарды және әйелдерді шеттету және қанау. Бұл кезеңде әйелдердің көптеген еңбектері Латын Америкасының патриархалды қоғамдарына қарсы шықты. Бұл әйгілі әйел жазушылар өздерінің жаңадан пайда болған елдері мен институттарында билік құрған таптың екіжүзділігін талқылады және үкіметтің сыбайлас жемқорлығын сынға алды. Мұндай шығармалардың кейбір мысалдары - Клоринда Матто де Тернердің "Индоле", "Геренсия" және "Конспиратор: қоғамдық адамның өмірбаяны".
Модернизм, авангардтар және бумның бастауы
XIX ғасырдың аяғында модернизм, поэзиялық қозғалыстың негізін қалаған мәтін Никарагуалық Рубен Дарионың "Азуль" (1888) болды. Бұл Латын Америкасының аймақтан тыс әдеби мәдениетке әсер еткен алғашқы латындық поэзия қозғалысы болды, сонымен қатар бұл алғашқы латындық американдық әдебиет болды, өйткені ұлттық айырмашылықтар енді мәселе емес еді және авторлар латындық америкалық байланыстарды орнатуға тырысты. Мысалы, Кубаның патриоттық идеологиясын ұстанатын Хосе Марти Мексика мен АҚШ-та өмір сүріп, Аргентина мен басқа да елдердің газеттеріне мақалалар жазды. 1900 жылы уругвайлық Хосе Энрике Родо аймақтың мәдени оянуының манифесті ретінде оқылатын Ариэль атты кітап жазды. Дельмира Агустини, модернизмнің әйел тұлғаларының бірі, әдеттегі модернисттік бейнелерді (мысалы, лебедьдер) пайдаланған және оларды феминисттік хабарлар мен эротикалық тақырыптармен бейімдеген поэзия жазды, сыншы Сильвия Моллой сипаттағандай. Модернизмнің өзі көбінесе эстетикалық және саяси емес деп қарастырылса да, кейбір ақындар мен эссешілер, олардың ішінде Марти, сонымен қатар перуандықтар Мануэль Гонсалес Прада мен Хосе Карлос Мариатеги, қазіргі әлеуметтік тәртіпке және әсіресе Латын Америкасының жергілікті халықтарының жағдайына қатысты сын пікірлер енгізді. Осылайша, ХХ ғасырдың басында индигенизмнің көтерілуі болды, бұл бұрын Клоринда Матто де Тернер танымал еткен үрдіс, ол жергілікті мәдениетті және мұндай қауымдастықтар кезігетін әділетсіздіктерді көрсетуге арналған, мысалы, перуандық Хосе Мария Аргедас пен мексикалық Росарио Кастелланос. XIX ғасырдың басында пайда болған колониализмге қарсы тұру да модернизмде өте маңызды болды. Бұл қарсылық әдебиетін жоғарыда аталған Хосе Марти (18531895) және Рубен Дарио (18671916) сияқты көрнекті модернисттер алға тартты. Марти оқырмандарын АҚШ-тың империалистік бейімділіктері туралы ескертіп, Латын Америкасы АҚШ-тың өз істеріне араласуына жол бермеуі керектігін сипаттады. Бұл хабардың ең жақсы мысалы 1892 жылы жарық көрген Мартидің "Біздің Америка" кітабында кездеседі. Дарио сонымен қатар американдық империализмнің қатерін атап өту үшін жұмыс істеді, оны оның Рузвельтке деген өлеңінде, сондай-ақ оның басқа да шығармаларында Cake Walk: El Baile de Moda. Оның көптеген еңбектері сол кездегі модернисттік журналға, La Revista Moderna de Mexico басылымына жарық көрді. Прозалық өлеңдердің шеберлері Хорхе Луис Борхес ("Барлығы және ештеңе"), Пабло Неруда ("Жанығулар мен әсерлер"), Октавио Паз ("Агилья о Сол? / Бөрік немесе Күн? ), Алехандра Пизарник ("Секс/Түн"), Джаннина Браски (Ұй-өріс империясы) және Рафаэль Каденас (Мемориал). Перуде Сезар Моро мен Эмилио Адольфо Вестфален Анд өңірінде сюрреализмді дамытты.
Өрлеу
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Латын Америкасы экономикалық өркендеуге қол жеткізді, ал жаңадан табылған сенім әдебиеттің өркендеуіне себеп болды. 1960 жылдан 1967 жылға дейін бумның кейбір негізгі еңбектері жарияланды және көп ұзамай Латын Америкасының өзінен тыс жерлерде кеңінен байқалып, таңғалдырылды және талқыланды. Бұл романдар мен әңгімелер жинақтарының көбі Латын Америкасының жалпы мәдениетінің көзқарасынан біршама бүлікшіл болды. Авторлар дәстүрлі шекараларды кесіп, тілмен тәжірибе жүргізді және өздерінің шығармаларында әртүрлі жазу стильдерін араластырды. Әдеби шығармалардың құрылымы да өзгеріп жатты. Бум жазушылары дәстүрлі наративтік құрылымдардан тыс, сызықтық емес және эксперименттік баяндауды қабылдады. Хорхе Луис Борхестің тұлғасы, ол Бум авторы болмаса да, Бум ұрпағына өте ықпалды болды. Латын Америкасының авторлары Солтүстік Америка мен Еуропа авторларынан, мысалы, Уильям Фолкнер, Джеймс Джойс және Вирджиния Вульфтен, әйгілі испан ақыны мен драматургы Федерико Гарсия Лоркадан, сондай-ақ бір-бірінің шығармаларынан шабыт алды; авторлардың көбі бір-бірін білетін, бұл стильдердің өзара будандауына әкелді. Бұл бум латын америка әдебиетін әлемдік аренаға шығарды. Ол Хулио Кортазардың "Райела" (1963) сияқты испан тілінде жиі жарық көрген және ағылшын тіліне тез аударылған батыл және тәжірибелік романдарымен ерекшеленді. 1966 жылдан 1968 жылға дейін Эмир Родригес Монегал өзінің латын америка әдебиетінің ай сайынғы Mundo Nuevo журналын жариялады, онда Гиллермо Кабрера Инфанте немесе Северо Сардуй сияқты жаңа жазушылардың жарық көрмеген романдарынан үзінділер, оның ішінде 1966 жылы Габриэль Гарсия Маркестің "Сен años de soledad" романының екі тарауы. 1967 жылы жарық көрген кітап Бумды айқындайтын романдардың бірі болды, бұл Латын Америка әдебиетін сиқырлы реализммен байланыстыруға әкелді, бірақ бұл кезеңнің Марио Варгас Льоса және Карлос Фуэнтес сияқты басқа маңызды жазушылары осы шеңберге оңай кірмейді. 1967 жылы. Мигель Анхель Астурия әдебиет саласының Нобель сыйлығын алды, оның сиқырлы реалистік, метафоралық ауыр, фольклорлық және кейде саяси романдары Еуропа мен Солтүстік Америкада кеңінен танымал болды. Мүмкін, Бумның ең жоғарғы сатысы Аугусто Роа Бастостың монументалды "Yo, el supremo" (1974) туындысында болды. Осы кезеңнің басқа да маңызды романдар жазушылары Чилидің Хосе Доносо, Гватемаланың Аугусто Монтерросо және Кубаның Гильермо Кабрера Инфанте. Латын Америкасында коммерциялық табысқа қол жеткізген кезде әдеби өрлеу орын алса да, бұл кезеңдегі шығармалар қазіргі заманғы жаңғырудың оң жақтарынан алыстауға бейім болды. Бумның шығармалары көбінесе әлеуметтік және жергілікті мәселелерге емес, жалпыға ортақ және кейде метафизикалық тақырыптарға назар аударған. Латын Америкасындағы Куба сияқты саяси ахуал әдебиеттің өрлеуіне әсер етті. Кейбір еңбектерде қазіргі өркендеудің аяқталуы және тіпті жақын болашақта ескі проблемалардың қайта пайда болуы болжанды. Олардың шығармалары Латын Америкасының болашақтағы оқиғаларын, 1970-1980 жылдардағы диктатураларды, экономикалық дағдарыстарды және "Қылай соғыстарды" алдын ала көрсетті.
Бомнан кейінгі және Макондо
Пост-бум әдебиеті кейде ирония мен юморға деген бейімділікпен сипатталады, мысалы Альфредо Брайс Эчениктің повесі және Мануэль Пуигтің шығармаларындағы сияқты танымал жанрларды пайдалану. Кейбір жазушылар Бумның табысын ауыр жүк деп санады және Латын Америка әдебиетін сиқырлы реализмге дейін төмендететін карикатураны қызу айыптап шықты. Сондықтан чилилік Альберто Фуге МакКондоны болашақ жазушылардан өздерінің әңгімелерін қиылысқан тропикалық джунглилерде, онда қиял мен шынайы бақытты өмір сүргенін талап ететін МакКондоизмге қарсы дәрі ретінде шығарды. Постмодернист Джаннина Браскидің күнделік жазбасында Латын Америкасының өрлеуінің баяндаушысын Мейсидің макияж суретшісі атып өлтіреді, ол Бумды оның жалғыздығынан пайдаланған деп айыптайды. Алайда, басқа жазушылар Бумның табысына сауда жасады: мысалы, Лора Эскивельдің "Коммо агуа пара шоколад" атты сиқырлы реализмге арналған пастишін қараңыз. АҚШ-та ең көп әсер еткен испан тіліндегі автор Роберто Болано болды. Жалпы алғанда, өңірдегі қазіргі заманғы әдебиет жан-жақты және әртүрлі, ең көп сатылған Пауло Коэльо мен Изабел Альендеден бастап Диамела Эльтит, Джаннина Браски, Луиза Валенсуэла, Маркос Агуинис, Рикардо Пилья, Роберто Ампуэро, Хорхе Маршант Ласкано, Алисия Янез, Хайме Бейли, Алонсо Куэто, Эдмундо Паз Солдан, Джоконда Белли, Хорхе Франко, Даниэль Аларкон, Виктор Монтоя немесе Марио Мендоса Замбрано сияқты жазушылардың авангардтық және сыншылардан жоғары бағаланған шығармаларына дейін. Басқа маңызды тұлғалар арасында аргентиналық Сесар Айра, перуандық мексикалық Марио Беллатин немесе колумбиялық Фернандо Вальехо бар, оның "La virgen de los sicarios" фильмінде есірткі саудасының әсерінен Медельиндегі зорлық-зомбылық бейнеленген. Жаңадан пайда болған дауыстарға Фернандо Ампуэро, Мигель Гутьеррес, Эдгардо Ривера Мартинес, Хайме Марчан және Манфредо Кемпф жатады. Сонымен қатар, Ригоберта Менчу сияқты субальтерлік тақырыптармен бірлесіп жасалған мәтіндерге айтарлықтай көңіл бөлінді. Соңында, хроникашылардың жаңа буынын журналистік Карлос Монсивайс пен Педро Лемебель білдіреді, олар очерктік өндірістің ұзақ дәстүріне, сондай-ақ уругвайлық Эдуардо Галеано мен мексикалық Елена Пониатовска сияқты шығармашылық шығармашылықтың үлгілеріне сүйенеді.
XX ғасырдың көрнекті жазушылары
Әдебиет сыншысы Харольд Блумның айтуынша, кез келген ғасырдың ең көрнекті латын америкалық авторы - аргентиналық Хорхе Луис Борхес. 1994 жылы шыққан "Батыс каноны" атты даулы еңбегінде Блум былай дейді: "Бұл ғасырдағы латын америкалық авторлардың ішіндегі ол ең көпшілікке танымал. Роман жазушылардың ішінде, бәлкім, 20-шы ғасырда Латын Америкасынан шыққан ең көрнекті жазушы Габриэль Гарсия Маркес. Оның "Жалғыздықтың жүз жылы" (1967) атты кітабы - ХХ ғасырдың әлемдік әдебиетіндегі ең маңызды еңбектердің бірі. Борхес бұл шығарманы "Латын Америкасының Дон Кихоты" деп атаған. ХХ ғасырдың ең ұлы ақындары арасында Пабло Неруда бар; Габриэль Гарсия Маркестің айтуынша, Неруда "ХХ ғасырдың ең ұлы ақыны, кез келген тілде". Мексикалық жазушы және ақын Октавио Паз Латын Америкасындағы жазушылар арасында Нобель сыйлығын, Нойштадт сыйлығын және Сервантес сыйлығын жеңіп алған бірегей тұлға. Сонымен қатар, ол Иерусалим сыйлығының иегері, сондай-ақ Гарвард университетінің құрметті докторлық дәрежесін алды. Испан тіліндегі ең маңызды әдеби сыйлық Испанияның Сервантес сыйлығы деп саналады. Латын Америкасының осы беделді сыйлықты жеңіп алған авторларына мыналар жатады: Хосе Эмилио Пачеко (Мексика), Хуан Гельман (Аргентина), Никанор Парра (Чили), Серхио Питоль (Мексика), Гонсало Рохас (Чили), Альваро Мутис (Колумбия), Хорхе Эдвардс (Чили), Гильермо Кабрера Инфанте (Куба), Марио Варгас Льоса (Перу), Дульце Мария Лойназ (Куба), Адольфо Биой Касарес (Аргентина), Аугусто Роа Бастос (Парагвай), Карлос Фуэнтес (Мексика), Эрнесто Сабото (Аргентина), Октавио Паз (Мексика), Хуан Карлос Онетти (Уругвай), Хорхе Луис Борхес (Аргентина), Алехо Карпентье (Куба) және Рафаэль Каденас (Венесуэла). Әдебиет саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алған латындық америкалық авторлар: Габриэла Мистрал (Чили, 1945), Мигель Анхель Астурияс (Гватемала, 1967), Пабло Неруда (Чили, 1971), Габриэль Гарсия Маркес (Колумбия, 1982), Октавио Паз (Мексика, 1990) және Марио Варгас Льоса (Перу, 2010). Нобель сыйлығынан кейінгі ең маңызды халықаралық әдеби сыйлық болып табылатын Нойштадт халықаралық әдеби сыйлығы латын америкалық авторларды иеленушілердің қатарында санап отыр. Олар: Кларибел Алегриа (Никарагуа), Альваро Мутис (Колумбия), Жоао Кабрал де Мело Нето (Бразилия), Октавио Паз (Мексика) және Габриэль Гарсия Маркес (Колумбия). Бұл сыйлыққа үміткерлер: Артуро Услар Пиетри (Венесуэла), Рикардо Пилья (Аргентина), Марио Варгас Льоса (Перу), Марджори Агосин (Чили), Эдуардо Галеано (Уругвай), Хомеро Ариджис (Мексика), Луис Фернандо Вериссимо (Бразилия), Аугусто Монтеррозо (Гватемала), Эрнесто Карданал (Никарагуа), Карлос Фуэнтес (Мексика), Хорхе Луис Борхес (Аргентина), Хорхе Амадо (Бразилия), Эрнесто Сабато (Аргентина), Карлос Драммонд де Андраде (Бразилия) және Пабло Неруда (Чили). Тағы бір маңызды халықаралық әдеби сыйлық - Иерусалим сыйлығы; оның иегерлері: Маркос Агунис (Аргентина), Марио Варгас Льоса (Перу), Эрнесто Сабато (Аргентина), Октавио Паз (Мексика) және Хорхе Луис Борхес (Аргентина). Әлем әдебиетінің ең тұрақты шығармаларының көрнекті әдеби сыншы Харольд Блумның Батыс каноны тізімінде көрінген латындық америкалық авторларға мыналар жатады: Рубен Дарио, Хорхе Луис Борхес, Алехо Карпентье, Гильермо Кабрера Инфанте, Северо Сардуй, Ренальдо Аренас, Пабло Неруда, Октавио Паз, Цезар Вальехо, Мигель Анхель Астурияс, Хосе Лезама Лима, Хосе Доносо, Хулио Кортазар, Габриэль Гарсия Маркес, Марио Варгас Льоса, Карлос Фуэнтес және Карлос Драммонд де Андраде. Португал тіліндегі ең беделді әдеби сыйлық - Камоес сыйлығын жеңіп алған бразилиялық авторлар: Жоао Кабрал де Мело Нето, Рейчел де Квироз, Хорхе Амадо, Антонио Кандидо, Аутран Дорадо, Рубен Фонсека, Лигия Фагундес Телес, Жоао Убальдо Рибейро және Феррейра Гуллар. Бразилияның Prêmio Machado de Assis сыйлығын жеңіп алған кейбір белгілі авторларға: Рейчел де Квироз, Сесилия Меирелес, Жоао Гимараес Роза, Эрико Вериссимо, Лусио Кардосо және Феррейра Гуллар жатады.
XXI ғасырдың көрнекті жазушылары
2000 жылдан бері шыққан латын Америка әдебиеті көптеген мектептер мен стильдерді қамтиды. XX ғасырда латын америка әдебиеттануы негізінен "Бум" алдындағы, оның алдындағы және одан кейінгі оқиғаларға бағытталған. Содан бері ғылыми оптика латын америка әдебиетін жаһандық оңтүстік, колониядан кейінгі әдебиет, постмодерн әдебиет, электрондық әдебиет, истерикалық реализм, болжамды көркем әдебиет, латын америка поп-мәдениет, қылмыс көркем әдебиеті, қорқынышты көркем әдебиет сияқты салаларда үнемі зерттеуге кеңейді. XXI ғасырдың көрнекті авторлары, олардың еңбектері кеңінен таралған, оқытылған және көптеген тілдерге аударылған, соның ішінде Марио Варгас Льоса, Изабел Альенде, Хорхе Волпи, Джунот Диас, Джаннина Браски, Елена Пониатовска, Джулия Альварес, Диамела Эльтит және Рикардо Пилья.