Кіріспе
Тіс имплантаттары үшін сүйекті қалпына келтіру хирургиясы Максилярлық синустық еденді ұлғайту (синсустық лифт, синустық трансплантация, синустық ұлғайту немесе синустық процедура) - төменгі Шнайдер мембранасын (синустық мембрана) көтеру және сүйек трансплантатын орналастыру арқылы артқы жоғарғы жақ сүйегіндегі сүйектің мөлшерін ұлғайтуды көздейтін хирургиялық процедура. Тіс жоғалғанда альвеолярлық процесс қайта құрылады. Тіс қуысы шипаланған кезде құлап, тіссіз (тіссіз) аймақ пайда болады. Бұл құлдырау қоршаған сүйектің биіктігі мен енін жоғалтады. Сонымен қатар, жоғарғы жақ моляр немесе премоляр жоғалған кезде, жоғарғы жақ синусы осы аймақта пневматизацияланады, бұл негізгі сүйектің қалыңдығын одан әрі азайтады. Жалпы алғанда, бұл жоғалған тістерді алмастыру үшін сүйек интеграциясына ( сүйек интеграциясына) сүйенетін тіс имплантаттарын имплантациялау үшін қол жетімді сүйек көлемінің жоғалуына әкеледі. Синустық лифтингтің мақсаты - қосымша сүйекті жоғарғы жақ сүйектеріне трансплантациялау, сондықтан тіс имплантатын қолдауға арналған сүйектер көп болады.
Maxillary sinus floor augmentation (also termed sinus lift, sinus graft, sinus augmentation or sinus procedure) is a surgical procedure which aims to increase the amount of bone in the posterior maxilla (upper jaw bone), in the area of the premolar and molar teeth, by lifting the lower Schneiderian membrane (sinus membrane) and placing a bone graft. When a tooth is lost, the alveolar process begins to remodel. The vacant tooth socket collapses as it heals leaving an edentulous (toothless) area, termed a ridge. This collapse causes a loss in both height and width of the surrounding bone. In addition, when a maxillary molar or premolar is lost, the maxillary sinus pneumatizes in this region which further diminishes the thickness of the underlying bone. Overall, this leads to a loss in volume of bone that is available for implantation of dental implants, which rely on osseointegration (bone integration), to replace missing teeth. The goal of the sinus lift is to graft extra bone into the maxillary sinus, so more bone is available to support a dental implant.
Көрсеткіштер
Артқы жақ сүйекте сүйектің көлемін ұлғайтудың бірнеше себебі болуы мүмкін, бірақ қазіргі уақыттағы тіс емдеуді жоспарлаудағы ең көп таралған себеп - болашақта тіс имплантаттарын орналастыру үшін орынды дайындау. Синус ұлғаюы (синус көтеру) синус едені тіс имплантаттары орналастырылатын аймаққа тым жақын болған кезде жүргізіледі. Бұл процедура синусты қорғап, имплантаттардың қауіпсіз орналасуын қамтамасыз ету үшін жүргізіледі. Синустың төмендеуіне мыналар себеп болуы мүмкін: қажетті емсіз ұзақ уақытқа созылған тіс жоғалуы, пародонтальдық ауру, травма. Синусты ұлғайту үшін келесідей жағдайларға тап болған науқастар жақсы кандидат болуы мүмкін. Артқы жақ жаққа бірден көп тіс шықты. Артқы жақ жақ сүйектерінің едәуір бөлігі жоғалды. Генетикалық немесе туа біткен ақауларға байланысты тістердің болмауы. Жақсы тістердің басым бөлігі жоқ, бірнеше имплант үшін мықты синустық еден қажет. Синустық лифт әдістерін қолдану қысқа имплантаттарды қолданудан гөрі жасанды тістердің санын азайту немесе тіс имплантатының сәтсіздіктерін бір жылға дейін азайту үшін тиімдірек пе, жоқ па, белгісіз. Синустық лифтинг техникасының бірнеше нұсқасы бар.
Дәстүрлі синус ұлғайту немесе бүйірлік терезе техникасы
Синусты ұлғайтудың бірнеше әдісі бар. Бұл процедура науқастың аузының ішінен жүргізіледі. Сырқап болған соң, хирург сілекей ұлпасын кері тартқанда, синустың бүйірдегі сүйек қабырғасы ашық болады. Содан кейін хирург синусқа "терезе" кесіп, Шнайдер мембранасын ашады. Мембрана сүйектен бөлініп, жаңа құрылған орынға сүйек трансплантатының материалдары орналастырылады. Содан кейін тіс тігіп, 4-12 ай бойы шикізатты емделеді. Пайдаланылатын трансплантация материалы автотрансплантация, аллотрансплантация, ксенотрансплантация, аллопласт (өсу факторымен инфузияланған коллаген матрицасы), синтетикалық нұсқалар немесе олардың комбинациялары болуы мүмкін. Зерттеулер көрсеткендей, синустық мембрананы көтеру, бос орын құру және қан ұюы арқылы жаңа сүйек пайда болуы мүмкін. Бұл әдістің ұзақ мерзімді болжамы 94% деп бағаланады.
Остеотомалық техника
Альтернативті түрде синусты ұлғайтуды остеотомалық әдіспен жасауға болады. Бұл әдістің бірнеше нұсқалары бар және барлығы доктор Татумның алғашқы әдісінен бастау алады, оны алғаш рет докторлар Бойн мен Джеймс 1980 жылы жариялады. Дәрігер Роберт Б. Саммерс синустық қабатты көтеру керек болған кезде әдетте орындалатын әдісті сипаттады. Бұл әдіс тістегі тіндерді кері сілтеп, сүйекте синустық мембранадан 12 мм-ге дейін соқпақ жасау арқылы жүзеге асырылады. Синустың едені остеотомаларды қолдану арқылы синустың еденін тигізу арқылы көтеріледі. Остеотомалық әдіспен қол жеткізілетін көбейту мөлшері, әдетте, бүйірлік терезе техникасымен қол жеткізілетіннен аз. Әдетте, тіс имплантаты синустық лифт кезінде пайда болған сокетке орналастырылады және сүйекке біріктіріледі. Сүйектің интеграциясы әдетте 4 - 8 айға созылады. Бұл процедураның мақсаты - сүйектің өсуін ынталандыру және тіс алмастыру үшін тіс имплантаттарын қолдау үшін синус қабаттарын қалыңдау қалыптастыру. Синус өлшемдері мен пішіні транскрестальді синус қабатын көтеруден кейін жаңа сүйек түзілуіне елеулі әсер етеді: бұл әдіспен жаңа сүйектің едәуір мөлшерінің қалпына келуі тек тар синус қуыстарында ғана болжамды нәтиже болып табылады. Операция алдындағы жоспарда емдеу әдісі ретінде транскрестальды тәсілмен синустық еденнің биіктігін таңдағанда, буккопатальді синустың енін шешуші параметр ретінде қарастыру керек. Д-р Бруши мен Сципиони ұқсас әдісті сипаттады (Синс қабаттың жергілікті басқаруы немесе L. M. S. F.) Бұл әдіс кресталь сүйектің пішінділігін арттырады және синустың тікелей астындағы сүйекті емес, медиалдық қабырғадағы сүйекті пайдаланады, сондықтан оларды қалыпты жағдайда бүйірлік қабырға әдісімен емдеу керек болатын сүйектің резорбциясының төтенше жағдайларында қолдануға болады. Емдеу кезеңі 1, 5 - 3 айға дейін қысқартылады. Жақында осы және ұқсас техниканы қолдануды жеңілдету үшін электрлік балға енгізілген.
Тарих
Алғашқы жоғарғы жақ көксесі қабатын ұлғайту процедурасын 1974 жылы Оскар Хилт Татум, Дж. Синустық көтеру процедурасын алғаш рет доктор Хилт Татум 1974 жылы синустық трансплантацияны бастауға дайындық кезінде жүргізді. Алғашқы синустық трансплантацияны Тэтум 1975 жылдың ақпан айында Алабама штатының Опелика қаласындағы Ли округінің ауруханасында жасады. Осыдан кейін екі эндостеялды имплант орнатылып, сәтті қалпына келтірілді. 1975-1979 жылдар аралығында синустық қабатты көтерудің көп бөлігі үрлейтін катетерлер арқылы жасалды. Осыдан кейін синустарда кездесетін әр түрлі анатомиялық беттерден қабатты көтеруді басқару үшін қолайлы құралдар жасалды. Тейтум тұжырымдаманы алғаш рет 1976 жылы Алабама штатының Бирмингем қаласында өткен Имплант Конгресінде ұсынды және 1986 жылға дейін әр жыл сайын бірнеше подиумдық презентациялар кезінде әдістің дамуын ұсынды. Доктор Филип Бойн бұл процедурамен танысты, оны Татум 1977 немесе 1978 жылы Американдық имплантаттық стоматология академиясының жылдық кездесуінде Татумдың синустық трансплантация туралы баяндамасының "Дискуссоры" болуға шақырған кезде таныстырды. Бойн мен Джеймс 1980 жылы бұл әдіс туралы алғашқы жарияланымның авторы болды, онда олар синусқа салынған автогенді трансплантаттардың оқиғалары туралы баяндама жариялады және 6 ай бойы сауықты, содан кейін блед имплантаттарын орналастыруға рұқсат етілді. Бұл тізбекті Бойн 1994 жылы Алабама имплант конгресінің қатысушыларына растады.
Шығын тиімділігі
Жатық синустық көтеру әдісінің сәл жоғары тиімділігін (имплант тіршілік етуін) трансальвеолярлық синустық көтеру әдісіне қарағанда едәуір жоғары шығындармен салыстыру керек. Пациенттің көзқарасы бойынша, бүйірлік техниканың жоғары инвазивтілігі маңызды шешім критерийі болады. Алайда трансальвеолярлық әдіс имплант орнындағы сүйектің кемуінің жоғары деңгейі кезінде тиімді бола алмайды.