Кіріспе
Вестминстер жүйесіндегі сайлаудың бұрынғы түрі 1708 жылдан 1926 жылға дейін Ұлыбританияның (содан кейін Ұлыбританияның) Парламенттің мүшелері министрлер кабинетінде министр болған кезде өз орындарын автоматты түрде босатып, палатаға қайта кіру үшін сайлауға қатысуға мәжбүр болды; мұндай министрлік сайлаулар Британ империясының бірнеше колонияларының конституцияларына енгізілген, олар 20-ғасырдың ортасына дейін жойылған. Депутаттардың министрлік қызметке тағайындалғаннан кейін палатаға қайта қосылу талабы 17 ғасырдағы палатаның министрлерді тағайындайтын Тақтың ықпалынан тәуелсіздігі туралы идеялардан туындады. Құрама Штаттардан айырмашылығы, олардың конституциясы осындай идеяларды шектен тыс етіп, атқарушы және заңнамалық тармақтарды толық ажыратып, кейбір патшалық қамқорлықты қолдау дегеніміз, депутаттар министр болған кезде өз орындарын ұстауға тыйым салған кезде, министрлер бар портфельді иеленген кезде өз қызметтерін тапсыру талап етілмеді. Бұл жаңадан тағайындалған министрлердің палатадан кетуі керек, бірақ егер олар оған қайтадан сайлауда жеңіске жетсе, өз қызметтерін сақтай алатын келісімге әкелді. Іс жүзінде бұл сайлау әдетте оппозиция тарапынан даусыз формальдылық болды және 19 ғасырдың аяғынан бастап біртіндеп реформаланды; қолданыстағы министрдің портфелін өзгерту 1867 жылдан кейін сайлауды бастамады, сайлау қажеттілігі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде уақытша тоқтатылды, ал 1919 жылдан кейін жалпы сайлаудан кейін тоғыз ай ішінде министрлік қызметке тағайындау үшін сайлау енді қажет емес еді. Сайлау арқылы министрлік сайлаулар үкіметке қолайсыздық ретінде сынға ұшырады және сайлаудың қауіпті болатын шеткі сайлау округтерін білдіретін әлеуетті атқарушы талантты ұстап қалу үшін айтылды. Дегенмен, бұл практиканы қолдайтындар оны жоюға тырысуды тоқтатты, өйткені ол жалпы сайлаулар аз болған кезеңде үкіметті бақылауға мүмкіндік берді және сайлау округінің өз депутатын ұлттық қызметке өз келісімісіз тағайындамауына жол бермеді. Парламенттің өмір сүру мерзімі қысқара түскен сайын, министрлік сайлау арқылы үкіметке сайлаудың қолайсыздығы, әсіресе, шағын көпшілікке ие үкіметтер үшін және оппозиция мен арнайы мүдделер топтары оларға қарсы шыққан кезде, 1926 жылы жеке мүше заң жобасымен жойылды. Ирландия еркін мемлекеті, Оңтүстік Африка одағы, Оңтүстік Родезия, Үндістан және Жаңа Зеландияда сайлау арқылы министрлік ешқашан болған емес. Канадада мұндай сайлау 1926 жылғы Кинг-Бинг конституциялық дағдарысында рөл атқарған, олар 1931 жылы федералды деңгейде және 1926 мен 1941 жылдар аралығында әртүрлі провинцияларда жойылған; Ньюфаундленд, ол Канадаға 1949 жылға дейін қосылмады, оларды 1928 жылы жойды. Австралияда мұндай сайлаулар ешқашан федералды деңгейде болған емес, бірақ бірнеше штаттарда 20-ғасырдан бұрын болған; Батыс Австралия Британ империясының осындай сайлауларды өткізген соңғы юрисдикциясы болды, ақыры оларды 1947 жылы жойды. Британдық Вестминстер жүйесінен ерекшеленетін саяси жүйелері бар көптеген елдерде, мысалы, президенттік немесе дуалистік жүйеде атқарушы қызметкерлер бір уақытта заң шығарушылар бола алмайды. Заң шығарушыны атқарушы қызметке тағайындау заң шығарушы органда бос орынды тудырады. Егер осы бос орындарды толтырудың қалыпты ережесі сайлау арқылы өткізілсе, онда мұндай елде сайлау арқылы министрлік формасы болады, бірақ Ұлыбританиядағы тарихи тәжірибеден өзгеше.
From 1708 to 1926, members of parliament (MPs) of the House of Commons of Great Britain (and later the United Kingdom) automatically vacated their seats when made ministers in government and had to successfully contest a by election in order to rejoin the House; such ministerial by elections were imported into the constitutions of several colonies of the British Empire, where they were likewise all abolished by the mid 20th century. The requirement of MPs to rejoin the House upon ministerial appointment arose from 17th century ideas of the independence of the House from the influence of the Crown, which appoints the ministers. Unlike in the United States, whose constitution took such ideas to the extreme by fully separating the executive and legislative branches, support for some royal patronage meant that whilst MPs were barred from keeping their seats when made ministers, ministers holding an existing portfolio were not required to surrender their office when elected as an MP. This resulted in a compromise where newly appointed ministers had to resign from the House, but could keep their office if they won a by election back into it. In practice this by election was usually a formality, uncontested by the opposition, and was gradually reformed starting from the late 19th century; the change of an existing minister's portfolio did not trigger a by election after 1867, the necessity for by elections was temporarily suspended during the First World War, and by elections were no longer needed for ministerial appointments within nine months of a general election after 1919. Ministerial by elections were criticised as an inconvenience to the government, and were argued to hold back potential executive talent that represented marginal constituencies where a by election was risky. Nevertheless, supporters of the practice frustrated attempts at its abolition, arguing that it provided a check on the government in an era where general elections were few and far between and allowed a constituency to avoid having its MP appointed to national office without its consent. As parliaments became shorter lived, the inconvenience of ministerial by elections to governments became more acute, especially for governments with small majorities and in times where the opposition and special interest groups contested them, and they were abolished in 1926 by a private member's bill. The Irish Free State, the Union of South Africa, Southern Rhodesia, India, and New Zealand never had ministerial by elections. In Canada, where such elections had played a role in the King–Byng constitutional crisis of 1926, they were abolished federally in 1931 and in the various provinces between 1926 and 1941; Newfoundland, which would not join Canada until 1949, abolished them in 1928. Australia never had such elections federally, but several states had them prior to the 20th century; Western Australia was the last jurisdiction in the British Empire to maintain such elections, finally abolishing them in 1947. In many countries with political systems different from the British derived Westminster system, such as a presidential or dualistic system, executive officers cannot be sitting legislators at the same time. The appointment of a legislator to executive office thus triggers a vacancy in the legislature. If the normal rule for filling these vacancies is holding a by election, such a country would thus have a form of ministerial by elections, albeit different from the historical practice in Britain.
Ұлыбритания
1680 жылы Англияның Төменгі палатасы Палатаның рұқсатысыз Тақтың пайдасын тигізетін лауазымға қабылдау Палатадан отставкаға кетуді тудырады деп шешті. Алайда, бұл бап Анна қайтыс болғанға дейін күшіне енуге жоспарланған жоқ, ол 1714 жылға дейін болмады. Осы арада Вигтер Аннаның орнын басатын Ганновер монархтарына күшті атқарушы билікті ұстап тұруды қалады, ал Торилер патшалық орынбасарлардың күшін тексеруді қалады. Торилердің палатадағы орынбасарларға абсолютті тыйым салуға деген тілектері Регенттік туралы 1705 жылғы актіні жасау кезінде аздап жеңілді, ал Уигтердің оларды 40 адамға дейін шектеу туралы келісім-шарты қабылданды, бірақ Лордтар палатасында өзгертілді. Лордтар орнына орнатқан кеңселердің бастапқы тізіміне сәйкес, орнатқыштар Commons-тен дисквалификацияланатын кеңселердің теріс тізімімен алмастырылды; Лордтар негізінен белгілі бір сыйлық кеңселерін Commons-тен дисквалификацияланғандарға қосуды қаласа, Commons-тағы Торилер бірнеше басқа кеңселерді қосты, оның ішінде 1705 жылдың 25 қазанынан кейін құрылғандардың барлығы. Бұл процесс "характерлі логикаға қайшы ағылшындық келісімге" әкелді. Патшаның қамқорлық жасау қабілетін қолдайтындар мен Патшаны бақылауға Commons қабілетін нығайтуға ұмтылатын адамдар арасында: Регенттік актісінен бастап және 1707 жылғы Crown Act Act-ке жалғастыра отырып, Патшаның кейбір табысты қызметтерін атқаратын адамдар, соның ішінде министрліктер, Одақтар палатасындағы орындықтарын босату керек болды, бірақ олар қайта сайланса, өз қызметтерін сақтай алады. Әскери-теңіз және әскери-теңіз флотындағы комиссиялар толық жарамсыздықтан немесе сайлау арқылы талаптан ерекшеленді. Жазбаша сайлауда қатысу талабы тек сайланған заң шығарушы портфельге алғаш тағайындалған кезде ғана қолданылды. Министрлер портфельдерінде бар министрлер өздерінің партиясы үкімет құрған келесі жалпы сайлауда қайтадан сайланғаннан кейін министрлер болу үшін қосымша сайлауға қатысуға міндетті емес еді. Министр әдетте өзі бос қалдырған сайлау округінде қайта сайлануға үміттенген, бірақ ол да бос тұрған басқа орынға үміткер бола алатын. Билік басындағы партияның қауіпсіз орындығын білдіретін депутат өзінің орындығын бос қалдырып, министрдің кандидатурасын ұсынуы әдеттегідей болды. 18 ғасырда жаңа министрдің тікелей сайлауда жеңілуі сирек болған; 1715 және 1754 жылдар аралығында 393 сайлау арасында сегіз осындай оқиға болды, ал 1754 және 1790 жылдар аралығында өткен 460 байқаудан тек үш жеңіліс болды. Бұл дәуірде қайта сайланудың сәтсіздігіне ең көп себеп болған жаңа министрдің Қоғамдық палатада отыруға жарамсыздығы, әсіресе Лордтарға тағайындалу арқылы. Сондай-ақ, жеңілістен гөрі жаңа сайлау округіне ауыстыру немесе зейнеткерлікке шығу жиі кездесетін. Бұл негізінен сайлау арқылы министрлікке қарсылық білдіруге қарсы конвенцияға байланысты болды, бұзылған заңдар баспасөзде айтылды. Сонымен қатар, 500 сайлаушыдан аз сайлаушылар, сол кезде барлық сайлау округтерінің шамамен 60 пайызы, сайлау арқылы министрлік сайлаудың шамамен 80 пайызын көрді. Себебі, үлкен сайлау округтерінен келген депутаттар үкімет жұмысынан жалтарып жүретін джентльмендер еді, ал кіші сайлау округтерінде сайлау науқанын жүргізу арзанға түсетін. XIX ғасырдың бірінші жартысында сайлау арқылы тұрақты түрде сайлау жергілікті істер ретінде қарастырылды, ал сайлау арқылы министрлік үкімет жазбасының сынағы ретінде қарастырылды. Алайда ғасырдың басынан бастап бұл айырмашылық жоғалып кетті және барлық сайлаулар ұлттық партия аппараттарының мәселесі ретінде қарастырылды. Бұл дәуірдегі сайлау округтерінің көпшілігі екі депутат берді; сайлау арқылы, соның ішінде министрлік сайлау арқылы, бір ғана үміткерді сайлауға әкеліп соғады және осылайша сайлаушылар жалпы сайлаудағыдай партияларды аралауға мүмкіндік бермеді, сондықтан оларды "бірден-бір сайлау" деп атады, бұл партиялық сайлаудың әсерін күшейтті. Министрлік бос орындары болмаса да, сайлаулар осы дәуірде өте жиі болды, сондықтан бірнеше жыл ішінде 20 немесе 30-дан аз, ал бірнешеуінде 65-ке дейін болды. Министрлік сайлау 1833 және 1867 жылдар аралығындағы барлық сайлаулардың 28,3 пайызы, ал 1868 және 1914 жылдар аралығындағы 20,8 пайызы болды. Бұл сайлаулардың ең көп таралған себебі болды. XIX ғасырдың ортасына қарай, жауапты үкімет нығая бастады, министрлердің монархқа емес, Парламентке деген адалдығы жөнсіз болды. Сайлаудың жалғасуының үлкен себебі оппозиция мен суфражистердің сайлаудағы ...
Австралия
Австралиядағы британдық колониялардың көпшілігі белгілі бір уақытта сайлау арқылы министрлік талап етті, бірақ 1901 жылы құрылған федералды Өкілдер палатасы және 1857 жылы құрылған Оңтүстік Австралияның Ассамблеясы ешқашан жасамады. Квинслендте бұл практика 1884 жылы Парламент актісі бойынша ресмилер арқылы жойылғанға дейін, мүмкін кездейсоқ болды. Колония бұған дейін 1866 жылы қаржылық дағдарысқа ұшырады, ал губернатор жаңа үкіметті тек жаңа бюджетті қабылдау үшін тағайындады, бұл талапты болдырмау үшін портфелі жоқ министрлерді ғана тағайындауға сенімді болды. 1856 жылы Тасмания деп аталатын Ван Дименнің жері сайлау арқылы конституция алды, бұл 1887 жылы бас прокурор Ричард Лукастың сайлау арқылы жеңілгені "Байтақ министрлік" үшін өлімге ұшырады. Колония 1896 жылы пропорционалды түрде көп мүшелік сайлау округтерінің Харре Кларк сайлау жүйесін қабылдағанда және 1905 жылы ашық түрде бұл тәжірибені жойды. Оңтүстік Ирландия Парламенті ешқашан кең таралған заңдылыққа қол жеткізе алмады, оны Ирландия Тәуелсіздік соғысында Dáil Eireann жеңді; соғыстан туындаған Ирландия еркін мемлекетінің конституциясы сайлау арқылы министрлік өкілеттігін әшкерелеп, "Dáil Eireann мүшесінің министр болып тағайындалуы оған өз орнын босату немесе өзін қайта сайлауға ұсынуға міндетті емес" деп белгіледі. 1910 жылы құрылған Оңтүстік Африка одағы мен 1907 жылы доминион мәртебесін алған Жаңа Зеландияда жаңа министрлерді сайлау ешқашан болған емес. Оңтүстік Родезияға 1923 жылы Ирландия еркін мемлекетіндегідей министрлік сайлауды жоққа шығарған патент хаттары арқылы өзін-өзі басқару берілді. 1935 жылғы Үндістан Үкіметі туралы заң орталық және провинциялық министрлерді немесе Тақтың атынан княздік мемлекетке қызмет ететіндерді сайлаудан босатты.
Вестминстерлік емес жүйелер
Көптеген саяси жүйелер атқарушы және заңнамалық лауазымдарда қос мандатты тыйым салады, сондықтан атқарушы қызметке тағайындалған кезде заң шығарушы орын бос болады. Егер мұндай бос орындар сайлау арқылы толтырылса, онда бұл елдерде техникалық тұрғыдан "министрлік сайлау" бар деп айтуға болады; Алайда, ескі британдық тәжірибеден айырмашылығы, жаңа министр атқарушы қызметті сақтай отырып, сайлау арқылы кіре алмайды. Америка саясатында және президенттік жүйелердегі елдерде атқарушы биліктің мүшелері биліктерді бөлу дәстүріне сәйкес заң шығарушы бола алмайды; сол логика бойынша атқарушы биліктің мүшелері заң шығарушы орган алдында жауап бермейді және олардың кеңседе болу үшін сенімін қажет етпейді. Атқарушы үкіметтер әдетте осы жүйелерде сайланады, сондықтан олар заң шығарушы органнан тәуелсіз мандатқа ие. АҚШ-та Конгресс мүшелеріне өздерінің өкілеттігі кезінде құрылған немесе оның өтемі ұлғайтылған лауазымға тағайындалуға тыйым салынады; іс жүзінде Саксбе фиксациясы заң шығарушыларды тиісті мерзімнің басында болған жалақыға қайтару арқылы жалақыны арттырған лауазымға тағайындау үшін қолданылады. Кез келген жағдайда, атқарушы тағайындаумен құрылған бос орындар заң шығарушы мемлекеттің заңдарына сәйкес сайлау арқылы толтырылады. Сенаторлар үшін, әсіресе, штат губернаторы уақытша сайлау өткізілгенге дейін уақытша орынбасар тағайындай алады; Сейнатқа мемлекеттік заң шығарушы органдар таңдағаннан гөрі тікелей сайланған он жетінші түзету, штаттарға губернаторлық тағайындауды шектеу немесе жою мүмкіндігін береді. 2022 жылға қарай тек Орегон, Солтүстік Дакота, Висконсин және Род-Айленд өз губернаторларына уақытша сенаторларды тағайындау мүмкіндігін мүлдем жоққа шығарады, ал қалған штаттардың басым көпшілігі бұл тәжірибеге ешқандай шектеулер енгізбейді. Дуалистік парламенттік жүйелер Вестминстер жүйелерінің жауапты атқарушысын біріктіреді, мысалы, Британ империясы мен оның мұрагері, Ұлттар Достастығы, Америка жүйесімен атқарушы және заңнамалық лауазымдарды бір мезгілде атқаруға рұқсат етілмейді. Мұндай жүйелерде атқарушы лауазымға депутат тағайындалған кезде парламентте бос орын пайда болады. Нидерланды - дуалистік жүйелі ел, бірақ ол 1970 жылдан бастап парламент пен үкімет арасындағы бірігуді арттырды және кез келген жағдайда парламентте кандидаттарға негізделген партиялық тізімдегі пропорционалдық өкілдікті қолданады.