Parisian café

Кіріспе

Париждегі кафелердің түрі Париждегі кафелер - бұл Париждегі кафелердің түрі, олар кездесу орны, көршіліктің орталығы, әңгімелесу матрицасы, кездесу орны және париждік азаматтар үшін демалу немесе жанармай құю орны ретінде қызмет ете алады. Париждік кафестер кофеханалар емес, олар әдетте күннің кез-келген уақытында тамақтанатын мейрамханалық мәзірді ұсынатын толық асханамен келеді. Көптеген қонақ үйлерде бар-жоғы бар бар және тіпті шарап та бар. Әдеттегі ішуіштердің арасында: grand crème (ұлы құмыра ақ кофе), стаканға шарап, сыра (un demi, жарты пинта немесе une pression, бір стакан сыра), un pastis (анис дәмін беретін спиртпен дайындалған, әдетте Ricard, 51, Pernod сияқты брендпен аталады) және un espresso немесе un express (кіші құмыра қара кофе). Көп жағдайда кафе кейде Bureau de tabac, темекі дүкені ретінде екі есеге көбейеді, ол көптеген тауарлар сатады, соның ішінде метро билеттері мен алдын ала төленген телефон карталары. Париждің ең танымал кафелері - Café de la Paix, Les Deux Magots, Café de Flore, Café de la Rotonde, La Coupole, Fouquet's, Le Deauville, сондай-ақ Café Beaubourg және Drugstore Publicis арқылы ұсынылған жаңа толқын. Ең көне кафе - 1686 жылы ашылған Прокоп кафесі.

Тарих

Қауіпті кофе 1644 жылы Парижге Паскуа Розеемен таныстырылды, ол Париждегі алғашқы кафеді Сен-Жермен алаңында ашты, бірақ бұл тұжырымдама 1689 жылы Кафе Прокоп ашылғанға дейін сәтті болмады. Қауіпсіздікке қарсы күрес кезінде, біз бір-бірімізге "Құдайдан қорқатын" боламыз. Café Procope-ге Вольтер (көшіп-қоныс емес кезде), Жан Жак Руссо, Дидро және ДАлембер жиі келетін. Кафе жаңалықтар, аңыздар мен идеялар алмасудың маңызды орталықтарына айналды және олар көбінесе газеттерге қарағанда сенімді болды. 1723 жылы Парижде 323 кафе болған, ал 1790 жылы олардың саны 1800-ден асады. Олар достармен кездесу және әдеби және саяси талқылау орындары болды. Хурто мен Магни өзінің "Париж сөздігі" деген еңбегінде 1779 жылы былай деп жазды: "Онда жаңалықтарды әңгімелесу арқылы немесе газеттерден оқып алады. Сізге жаман адаммен, дауысты адамдармен, солдаттармен, үй қызметшілерімен, қоғамның тыныштығын бұзатын ешкіммен кездесудің қажеті жоқ". Әйелдер кафелерге сирек кіретін, бірақ ақсүйек әйелдер кейде кареталарын сыртқа тоқтатып, күміс табақтардағы тостағандармен каретаның ішінде қызмет ететін. Революция кезінде кафелер саяси пікірталастар мен белсенділік орталықтарына айналды, көбінесе Революциялық клубтардың мүшелері басқарады. Француз революциясы мен Наполеон соғыстарынан кейін Париждегі және басқа қалалардағы белгілі 18-ғасырлық кафелерге бильярд бөлмелері қосылды. Луи Себастьен Мерсьедің айтуынша, Революцияға дейін Парижде алты-жеті жүзге жуық кафе болған; олар "арсыздардың қарапайым бас сауғалау орны және кедейлердің баспанасы" болды. Оның айтуынша, кейбір кафелерде академиялар ашылып, авторлар мен пьесалар сынға алынатын. Мерсье кафедегі қызмет көрсетуші қыздарды үлкен флирт ретінде сипаттайды; олар пәктікті қажет етеді, өйткені ер адамдар оларды үнемі қоршап тұрады. Реставрация кезеңінде кафе маңызды әлеуметтік мекеме болды, тамақтану орны ретінде емес, достарымен кездесу, кофе ішу, газет оқу, шахмат ойнау және саясат туралы сөйлесу үшін. XIX ғасырдың басында кафелер әртүрлі болды; кейбіреулерінде әнші-күйші кафелер деп аталады, ән айтылады; басқалары концерттер мен билер ұсынды. Реставрация кезінде көптеген кафелерде балмұздақ тарата бастады. XIX ғасырдың басында Еуропаға саяхаттаушылар үшін жолдамалар жазған Мариана Старк Париж кафелері туралы былай деп жазды: "Әйелдер де кофе, шай, шоколад және т. б. Бұл өнімдер таңертең, ал кешке кофе, ликер, сыра, лимонад және мұздықтар беріледі. Көптеген кафелер "déjeuner froid à la fourchette" деп аталатын тағамды ұсынады. Париждегілер жиі осы ет таңғы аспен тамақтанады". "Париж көшелерінде британдық немесе американдық қонақтарды аспан алаңында өтетін кафелер сияқты таңғалдыратын ештеңе жоқ. Париж кафесі олардың саналарында әдеттегі кафе ретінде қалыпты, ағылшын тілінде оның атына балама жоқ. Ескі ағылшындық кофехана қазіргі мағынада кафе емес еді, ол қазір жоғалып кетті. Сонымен қатар, Париж кафесі де өзінің ең ерекше түрінде жоғалып барады. Бір кездері Франциядағы өнер мен саясаттағы ең жақсы ойлар сол кафедегі мынау-бұл үстелдердің айналасында кездесетін. Француздың кафесі оның клубы болды Париждің кафелері енді оның зияткерлік өмірінің бөлігі емес, бірақ олар оның көшелерінің басты ерекшелігі; бал айындағы жұптар жүре алатын кең емес тротуарларда, әлсіз орындық пен еменді түйірлі қалашық үстел барлық келушілерге қарсы әрбір жақсы француздың сүйікті қаланың көшелерінде өзінің Byrrh және Frankincense-ін пайдалану құқығын қорғайды. " Джордж және Х. Перл Адам, Париж туралы кітап. Лондон: Джонатан Кейп, 1927 жыл.

Coffee was introduced to Paris in 1644 by Pasqua Rosée, who opened the first café in Paris on Place Saint Germain, but the concept did not become successful until the opening of Café Procope in about 1689 in rue des Fossés Saint Germain, close to the Comédie Française. The café served coffee, tea, chocolate, liqueurs, ice cream, and confiture in a luxurious setting. The Café Procope was frequented by Voltaire (when he was not in exile), Jean Jacques Rousseau, Diderot and D’Alembert. Cafés became important centers for exchanging news, rumors and ideas and were often more reliable than newspapers. In 1723 there were about 323 cafés in Paris; by 1790, there were more than 1,800. They were places for meeting friends and for literary and political discussion. Hurtaut and Magny wrote in their ‘’Dictionnaire de Paris’’ in 1779: "One gets the news there, either by conversation or by reading the newspapers. You don’t have to encounter anyone with bad morals, no loud persons, no soldiers, no domestics, no one who could trouble the tranquility of society." Women rarely entered cafés, but women of the nobility sometimes stopped their carriages outside and were served inside the carriage with cups on silver platters. During the Revolution, the cafés turned into centers of furious political discussion and activity, often led by members of the Revolutionary clubs. Following the French Revolution and the Napoleonic Wars, billiard rooms were added to some famous 18th century cafés in Paris and other cities. According to Louis Sébastien Mercier, there were some six or seven hundred cafés in Paris before the Revolution; they were "the ordinary refuge of the idler and the shelter of the indigent". He says that in certain cafés, an academy could be found, where authors and plays were criticised. Mercier describes the serving wenches in the cafés as great flirts; they need to be virtuous because men constantly surround them. During the Restoration period, the café was an important social institution, not as a place to eat but as an establishment to meet friends, drink coffee, read the newspapers, play checkers, and discuss politics. In the early 19th century, cafés diversified; some, called cafés chantants, had singing; others offered concerts and dancing. During the Restoration, many of the cafés began serving ice cream. Mariana Starke, the author of travellers' guides to Europe in the early 19th century, wrote of the cafés of Paris: "Ladies are also in the habit of frequenting the Cafés where tea, coffee, chocolate, etc. are served in the morning; and coffee, liqueurs, beer, lemonade, and ices in the evening. Most Cafés furnish what is called a déjeuner froid à la fourchette Parisians frequently take these meat breakfasts." "There is nothing about the Paris streets which more definitely strikes the British or American visitor than the café life on the pavements The Paris café remains in their minds as the typical café something so foreign that there is no equivalent for its name in the English language. The old English coffee house was not a café in the modern sense, and it has vanished now. So is also vanishing the Paris café in its most characteristic form. There was a time when the best thought of France, in the arts and in politics, was to be found round such and such tables in such and such a café. The Frenchman's café was his club The cafés of Paris are no longer part of her intellectual life, but they are certainly the chief feature of her streets; on pavements hardly wide enough for a honeymoon couple to walk on, a flimsy chair and an oak grained tin table will defend against all comers the right of every good Frenchman to enjoy upon the very streets of the loved city his Byrrh and Frankincense." George and H. Pearl Adam, A Book about Paris. London: Jonathan Cape, 1927.