Кіріспе

Американдық мұрагер Алиса де Янзе (атын Сильверторн; 28 қыркүйек 1899 - 30 қыркүйек 1941), бірінші некеде графинә де Янзе және екінші некеде Алиса де Траффорд деп те аталған, Кенияда бірнеше жыл өмір сүрген американдық мұрагер. Ол бірнеше жанжалмен байланысты болды, оның ішінде 1927 жылы сүйіктісін өлтіруге тырысу және 1941 жылы Кениядағы 22-ші Эрролл графын өлтіру. Оның өмірінде азғындық, есірткі қолдану және бірнеше рет өзін-өзі өлтіруге тырысу болды. Чикаго мен Нью-Йоркте өскен Сильверторн өз заманының ең көрнекті американдық қоғам қайраткерлерінің бірі болды. Ол бай Армур отбасының туысы, мұрагер-мөлдірші. Ол 1921 жылы француз дворяндыққа үйленгенде, Фредерик де Янзе графына тұрмысқа шыққан. 1920-ші жылдардың ортасында ол Шығыс Африкадағы ақ нәсілді көшпенділердің қауымдастығы, олардың гедонистік өмір салтымен танымал болған Бақытты аңғар жиынтығымен танысты. 1927 жылы ол Париж теміржол вокзалында сүйіктісі Реймонд де Траффордты атып, кейін өзі де қаза тапты. Алиса де Янзе сотқа тартылып, аз мөлшерде айыппұл төледі, кейіннен француз мемлекеті кешірім берді. Ол өзі өлтірген жігітке үйленіп, кейін ажырасып кетті. 1941 жылы ол Кенияда досы және бұрынғы сүйіктісі лорд Эрролдың өлтірілуіне қатысты бірнеше негізгі күдіктілердің бірі болды. Бірнеше рет өзін-өзі өлтіруге тырысқаннан кейін, ол 1941 жылдың қыркүйегінде өзін-өзі атып өлді. Оның тұлғасына көркем әдебиеттерде де, көркем әдебиеттерде де, әсіресе "Ақ жауыздық" кітабында және оның киноға бейімделуінде, оны Сара Майлз бейнелеген.

Ерте өмір

Элис Сильверторн Нью-Йорк штатының Эри округіне қарасты Буффало қаласында дүниеге келген. Джулия Мариетта Армор Чапиннің қызы, оның ағалары Филипп Данфорт Армор және Герман Оссиан Армор "Armour & Company" ет таңбалау брендін құрды, ол кезде әлемдегі ең ірі азық-түлік өнімдері компаниясы. Уильям мен Джулия 1892 жылы 8 маусымда Чикагода үйленді, бұл қалада Элис балалық шағы мен жасөспірім шағының көп бөлігін өткізді, ол ата-анасымен бірге бай Голд-Кост ауданында тұрды. Элис өзінің туған ағасы Дж.Огден Армоурдың сүйіктісі болды. Отбасының мол байлығы балалық шағындағы достарына оның тегіне еліктеп, "Күміс қасық" деген лақап ат берді. Әнесі сегіз жасында туберкулезден қайтыс болған. Анам қайтыс болғаннан кейін, Алисаны Нью-Йорктегі үлкен үйлерде неміс гувернантасы тәрбиеледі. Оның қалауына қайшы, Уильям Сильверторн 1908 жылы қайтадан үйленді. Уильям кейіннен Маттокстан ажырасып, тағы екі рет үйленді. Көп ұзамай әкесі оны асыраушысынан айырды; анасының жағындағы ағасы оның заңды қамқоршысы болды, содан кейін оны Вашингтон қаласындағы мектеп-интернатқа орналастырды, бірақ ағаларының бірі араласып, істі сотқа берді. Пол Спайсер оның әкесімен қарым-қатынасы дұрыс емес деп келіспейді. Сот шешімінен қарамастан, 14 жасар Элис Нью-Йорктегі Армоурспен бірге өмір сүруге келгеннен кейін, ол әкесімен бірге Француз Ривьерасына ашық саяхат жасады, онда Килиан Уильям Сильверторн оны өзінің сүйіктісі ретінде ашық түрде спорттық ойын көрсетті және оған үй жануарлары ретінде қара пантера ұстауға рұқсат берді. Екі жылдан кейін Алиса Парижге көшіп, Жан Патудың ательесінде модельдер бөлімінің директоры болып жұмыс істеді, ол танымал француз жарыс жүргізушісі және Бретаньдегі ескі аристократиялық отбасының мұрагері Фредерик де Янземен кездескенше. Ле-Манның 24 сағаттық жарысына және басқа жарыстарға қатысқан Фредерик әдеби ортаға жиі қатысып, Марсель Пруст, Морис Баррес және Анна де Ноальльмен жақын дос болған. Сол кезеңдегі көптеген американдық мұрагерлерден айырмашылығы, Алиса отбасына өзіне қолайлы үйлену тойын ұйымдастыруға рұқсат бермеді, ол бастамашылықты қабылдап, Фредерик де Янземен романтиканы өздігінен жалғастыруды таңдады. 1921 жылы 21 қыркүйекте Чикагода үйленді. Жаңа күйеуі оның "Силверторн" тегін соншалықты сүйкімді деп тапқандықтан, олардың некелері оны одан алып кететінін өкініп қалды. Салтанатты рәсімнен кейін Элистің әпкесі, миссис Огден Армор, Лонг-Айлендтегі Армор қожалығын ерлі-зайыптыларға тапсырды, олар екі апта бойы Парижде, Елисей тақтасында тұрақты тұруға шешім қабылдады. Олардың екі қызы болды, Нолвен Луиза Алиса де Янзе (1922 жылы 20 маусым - 1989 жылы 7 наурыз) және Паола Мари Жанна де Янзе (1924 жылы 1 маусым - 2006 жылы 24 желтоқсан). Элис - қамқор ана, Фредерик - қамқор әке болды. Балалар негізінен Нормандиядағы Парфондеваль шатайында тәрбиеленді. Біраз уақыттан кейін жас лорд және леди Эрролл де Янзелерді Британдық Кения колониясындағы "Бақытты аңғарда" - Абердаре тауларына жақын Ванжохи аңғарында тұратын британдық колониялардың қауымдастығында - өз үйлерінде уақыт өткізуге шақырды. Бұл анклав Ұлыбританияның қоғам қайраткерлері арасында есірткі, алкоголь және жыныстық қатынас сияқты гедонистік өмір салтын іздегендер үшін қоғам ретінде танымал болды. Фредерик Әлистің алаңдай бастағанын байқап, оның назарын басқа жаққа аударып, сапарға шығуға келісті. Бақытты аңғарда де Янзилер Ерроллдардың көршілері болды. Фредерик де Янзе өзінің Бақытты аңғардағы уақытын және ол кездескен барлық эксцентрикалық тұлғаларды өзінің 1928 жылы жарық көрген "Вертикальді жер" кітабында жазды. Ол Happy Valley тобының мүшелеріне бірнеше есімсіз сілтеме жасады, оның ішінде әйеліне қатысты оның өзін-өзі өлтіруге бейімделген психологиялық портреті: тіпті Happy Valley-дің жантүршігерлік тұрғындары арасында да Алиса өзінің сұлулығы, әзіл-оспақ сезімі және көңіл-күйінің болжауға болмайтын ауытқуы үшін "жаман Мадонна" ретінде танылды. Ол жануарлар құқықтары туралы құлшыныспен сөйлеуімен, сондай-ақ укулеле ойнауымен танымал болды. Көп ұзамай ол Лорд Эрроллмен қарым-қатынас жасап, оны Идинамен ашық бөлісті. Кейін де Янзилер 1926 жылы Бақытты аңғарға оралды. Фредерик арыстандарды аулаумен айналысқан кезде, Элис британдық аристократ Реймонд Винсент де Траффордпен махаббатқа түсті. Алисаның де Траффордқа деген махаббаты соншалық зор болды, олар тез оралғанмен, жұп қашып кетуге тырысты. Сол күзде Фредерик үй-жайын сақтап қалу үшін Алисамен ...

1927 ж. Солтүстік вокзалындағы атыс оқиғасы

1927 жылы 25 наурызда таңертең Алиса өзінің Париждегі үйінде күйзеліске ұшырап оянды. Сол түстен кейін Элис пен Реймонд де Траффорд кездескенде, ол оған үйленбейтынын айтты, өйткені оның қатал католик отбасы оны жоспарды орындаса, мұрадан айырамыз деп қорқытты. Кейін ерлі-зайыптылар спорттық құралдар дүкеніне барып, ол жерден Алиса алтынмен бекітілген, інжу-маржанмен ұсталатын револьвер сатып алды. Бірнеше сағаттан кейін "Северлік вокзалда" де Траффорд Лондонға жедел қайықпен кетер алдында өз вагонында оған қоштасып жатқанда, ол портфельінен револьверді шығарып, өкпесін тесіп, ішінен атып өлтірді. Пойыз жүргізушісі бөлменің есігін ашқанда, Элис "мен жасадым" деп, қатты аңтарылып, кейін құлап кеткенін айтады. Оның жаралары өте беткей еді. Бір журналист "Ол өзін өте жұмсақ атқан" деп жазды. Бұл оқиға бүкіл әлемде басты тақырыпқа айналды. Кейбір түсініспеушіліктер пайда болды, өйткені бес британдық газет - "Western Mail", "The Manchester Guardian", "The Liverpool Daily Courier", "The Liverpool Evening Express" және "Sheffield Daily Telegraph" - атыс оқиғасы туралы өздерінің хабарламаларын Алистің емес, оның қайын қарындасы Виконтесса Филлис Мета де Янзе суреттерімен көрсетті. Виконтесса оларды тез арада жамандау үшін сотқа берді және келісімшарт жасады. Ахуалды азайту үшін, Элистің отбасы баспасөзге мәлімдеме жасап, жұртшылықты екі рет атыс "Америкада көптеген ұрпақтар құрметтейтін Армор мен Сильверторн есімдерін жамандап, француз төрешілерін айыптау туралы үкім шығаруға итермелейтін ештеңе жоқ" деп сендірді. Оның әпкесі Джордж Сильверторн ханым журналистерге: "Бұл Алиса бола алмайды. Ол күйеуімен бірге бақытты өмір сүрді, бірақ мұндай нәрсе мүмкін емес еді. Бұл бір қателік болар". Бірақ ол мұны түсіндірмеді, онымен кездесуге рұқсат алған полиция қызметкеріне былай деді: "Мен оны пойыздың кетіп бара жатқан жерінде өлтіруді шештім. Неге екенін өзім білемін. Менен сұрама" деп жауап берді. Де Траффорд ақыры есін жиып, қысқаша мәлімдеме жасады. Ол Әлисті қорғауға тырысып: "Мэдам өзін-өзі өлтіруге тырысты. Мен оны тоқтатуға тырыстым, бірақ қару қателесіп атылды. Өкінішке орай, апат, әрине, бірақ, бір апат!" қайтадан есінен танып қалмас бұрын. Алисаның жағдайы тез жақсарып, 30 наурызда туыстарымен сөйлесе алды. Ол 2 сәуірде қол қойылған мәлімдемесінде атыс жасағанын ресми түрде мойындады, онда ол өмірінде бірнеше рет өзін-өзі өлтіруге тырысқанын мойындады: "Мен өзімді өлтіргім келді, өйткені менде әрқашан өзін-өзі өлтіру туралы ойлар болды. Кейде себепсіз өлімді аңсайтын кездер болды".

Сот және жаза

5 сәуірде Алисқа адам өлтіруге әрекеттену үшін ресми айып тағылды. 8 сәуірде ол ресми мәлімдеме жасады, онда ол бастапқыда револьверді сатып алғанда ғана өзін-өзі өлтіруді жоспарлағанын, бірақ ақырында де Траффордқа одан айырылудан қатты қайғырып, атып жібергенін айтты. Істі тергеуді тапсырған судья Банкуарға берген ресми мәлімдемесінде ол былай деді: 9 сәуірде де Траффорд жеке ұшақпен Лондонға оралып, француз биліктеріне Алисқа қарсы ешқандай іс-қимыл жасағысы келмейтінін, бірақ оның куәлігі қажет болса, Парижге қайта оралатындығын мәлімдеді. Ал Элис әйелдер түрмесінде отырған. Оның ұялы телефоны, Жоқ. 12, өткенде бірнеше атақты қылмыскер әйелдерді қабылдады, соның ішінде Мата Хари, Маргарита Штайнхейл және Генриетт Кайо. Ол кепілдікпен босату туралы ресми талап қойғаннан кейін, оны полиция 20 мамырда қалпына келтіргенге дейін уақытша босатты. Ақырында ол теміржол вокзалында болған оқиғаны баяндады: Фрэнсис Мей әпкесінің араласуы арқасында Элис жұртшылық көзінен жоғалып, Парижге жақын қарттар үйінде жасырынды. Оның адвокаттары оған қарсы айыптауларды алып тастауға тырысты, бірақ сәтсіз. Ол өзінің атақты адвокаты Рене Меттеталдан кейін шабуыл жасау туралы айыптау бойынша, Де Траффордтан графиняға қарсы айып тағуды қалайды ма деп сұрағанда, ол өзінің жарақатын өзі себептеген жазатайым оқиға деп мәлімдеп, таңғалу мен ренжітуді білдірді: "Біз бөлініп кетуде болғанда, ол мені сүйді, мен оған сүйемін дедім, және менің шешімімді қайталанбайтын деп қабылдамауын шыбыртты. Тіпті, қайта кездесетіндігімізді де айттым. Ол мені тастап кетіп бара жатқанда, өзіне-өзі қол жұмсауға тырысты. Бірақ менің бір қимылым қаруды бұрып жіберді. Ол маған қасақана атқан жоқ деп сенемін. Жол апаты менің абайсызданымнан болды. Ол де Траффордты отбасының жәрдемақысынан айырылып қалудан қорқып, оған үйлену уәдесін орындамағаны үшін сөгіп отырды. Кейбір газеттер сынға алғанмен, Алғашқы қылмыскерлер туралы заң бойынша, Элис дереу босатылды, ал 1929 жылы 13 сәуірде ол Француз Республикасының президенті Гастон Думергтен толық президенттік кешірім алды, сондықтан ол төлеуге мәжбүр болған айыппұлды сот оған қайтарып берді. Атыс салғаннан кейін, Фредерик де Янзеге ажырасуды Париж трибуналы 1927 жылы 15 маусымда бас бостандығынан айыруды негізге алды. Гара-ду-Норд оқиғасы туралы айтылмаса да, Алиса алимент алмайтын болды, ал Фредерикке екі баласын асырап алу құқығы берілді. Сол желтоқсанда Элис графты да, газеттерді де таң қалдырды, ол күйеуіне "балалар үшін" қайтадан үйленетінін мәлімдеді; Фредериктің адвокаттары Англиядағы барлық газеттерге Элис де Янзе графтығына ешқашан сілтеме жасамауға ескертті.

1928-1941 жж. Екінші неке, ажырасу және Кенияға оралу

Қоғамдық сынақтан кейін де Траффорд Элиске Лондонға біршама уақытқа қайтып бармауға кеңес берді. Ол сондай-ақ графпен қарым-қатынасын жалғастырды. Бірнеше айдан кейін Парижде тұрып, бұл хабарларға ашуланып, ол Кениядан кетуді сұрағанын ашық түрде жоққа шығарды. Көп жылдан кейін ғана Алиса де Жанзе мен де Траффордтың араласуы арқасында Кения үкіметін оны қайта қабылдауға көндірді. кейін сол жылдың қыркүйек айында және кейін 1928 жылдың қаңтарында. Алисаның адвокаты мұндай жоспардың бар екенін жоққа шығарды, ал үйлену тойы болмады. 1930 жылдың сәуірінде бұл хабар қайтадан пайда болды. Ақырында, жұп 1932 жылы 22 ақпанда Нойли-сюр-Сен қаласында үйленді және Лондонда үй сатып алу туралы сөйледі. Дегенмен, Алиса де Траффордты сөзбе-сөз үш жыл бойы қуған, содан кейін онымен үйленуге мәжбүрлеген. Бұл ерлі-зайыптылар ағылшын темір жолының вагонында бал айына баратын жері туралы қызу айтысып кетті. Элис де Траффордқа өзінің Хэппи Вэллидегі үйді сатып алғанын айтты, онда олар қарым-қатынас басталған кезде кездесетін. Оның қолтаңбасын алу үшін оған екі жыл қажет болды, ал ажырасу процедурасы 1934 жылдың қыркүйегінде басталды, бірақ алға жылмайды. Лондон қонақ үйінде аты аталмаған қарсыласымен неке адалдығын бұзуға байланысты даусыз сотқа барып, сотқа шағымдануға рұқсат беру туралы қаулыны жеңіп алу. Ажырасудан кейін Элис Чикагоға тұрақты түрде оралуды ойлады; алайда достары онымен сөйлесуге кеңес берді, атыс салғанда оның туған жерінде "белгілі әйел" болғанын атап өтті. Кейбір қауым мүшелері оның көңіл-күйінің өзгеруіне және атыс оқиғасына байланысты одан аулақ болды; оның досы, авиатор Берил Маркхэм кейіннен: "Еңдік Алисті түзетті. Барлығы одан қорқатын". Енді Элис Францияда балаларына сирек баратын болды. Көп жылдар өткен соң, Нолвен қысқа кездесулер кезінде анасына өшікпейді немесе жаулық танытпайды, бірақ шын мәнінде Африкадағы тұрақты болуынан кейін өзімен бірге мистиканың ауасын әкелген бұл танымал әйелге қызығатын болады.

1941 ж. Лорд Эрролдың қазасы

1941 жылы 24 қаңтарда лорд Эрролл Найробидің сыртындағы қиылыста өз көлігінде атып өлтірілгені анықталды. Ерролдың сериялық флиртованиесі қылмыскер әйел екендігі туралы үнемі айтылып жүрген сөзге ықпал етті. Полиция Ерролдың барлық жақын таныстарын, соның ішінде Алиса де Жанзеді де тергеді. Ол басқа бақытты аңғар тұрғындары Дикки Пемброкпен жақын түнде болғандықтан, алибиі болса да, есірткіге тәуелділігі, Эрролға деген романтикалық сүйіспеншілігі және сүйіктісін өлтіруге тырысқандығына байланысты, ол бірден бақытты аңғардың ақ жамағатының басты күдіктіні ретінде қаралды. Сондай-ақ, ол Эрролдың өлімі туралы хабарды естігенде, өзін-өзі өлтіруге тырысқаны туралы да хабар тарады. Журналист Джеймс Фокс "Ақ жалған" атты зерттеу кітабында Алиса де Жанзеге қатысты күдікті оқиға мен оның қылмысқа қатысы бар екенін айтады. Қылмыстан бірнеше ай өткен соң, Элис бірнеше күнге кетіп, көршісін үйіне қарауды сұрады. Оның жоқтығында, Алисаның houseboys бірі көрші келді, және ол ол Алисаның жерінде тастар үйілген астында, көпір арқылы табылды деп мәлімдеген револверді шығарды. 1941 жылдың наурыз айында британдық аристократ сэр Генри Джон "Жок" Дельвс Броутон Лорд Эрролдың өлтірілуі үшін ресми түрде айыпталды. Дельвс Броутон өзінің жас әйелі Диана мен Эрроллдің арасындағы махаббат туралы бірнеше ай бұрын білген. Элис түрмеде Дельвс Браутонға үнемі барып тұратын, және досы Идинамен, ертеректе қайтыс болған Эрролдың бірінші әйелімен бірге сот процесінің әр күні қатысқан. Пол Спайсер Эролл лорды өлтірген Алиса де Жанзе екендігіне теория жасайды. Бұл теория Алисаның жеке дәрігері және бұрынғы сүйіктісі Уильям Бойлдің оның өлген күні үйінен тауып алған және кейіннен полицияға тапсырған бірнеше хаттарына негізделген.

Өлім

1941 жылдың тамызында Алиса де Янзе жатыр қатерлі ісігімен ауырып, аналық безін алып тастады. Бір аптадан кейін, 30 қыркүйекте, 42 жасқа толғаннан кейін екі күн өткенде, Элис өз өмірін аяқтады. Қызметші оны өз бетінше атып өлтірген күйінде тапты. Ол өзін де, Реймондты да солай атып өлтірген. Элис де Янзе өмірі туралы көп жазған Майкл Килиан, ол өзін-өзі өлтіруді таңдады деп санайды, өйткені ол өзінің қартаюы мен көрінісін жоғалтудан күйзеліске ұшырады. Бұл оның отбасындағы алғашқы өзін-өзі өлтіру оқиғасы емес: оның туысы Джон Хеллэр Сильверторн да 1933 жылы 26 жасында Чикагодағы үйінде өз-өзіне қол жұмсады. Элис үш хат қалдырды, біреуі полицияға, біреуі қыздарына, біреуі Дикки Пемброкке. Хаттардың мазмұны ешқашан жария етілмеген, бұл олардың ішінде Эрролдың өлтірілуіне қатысты мәлімет бар деген аңыздарды оятады. Оның мүлкін тексеруге шақырылған мемлекеттік қызметкер хаттарды тапқанда, қатты таңғалған. Көп уақыттан бері құпия түрде жүргізілген кеңестер барысында оның хаттары мен құжаттары жария етілмейтіндігі туралы шешім қабылданды. Бірақ ол Алисаның хаттарының мазмұны оларды жоюға лайық екенін, өйткені олар әлеуметтік және саяси сипаттағы зиянды ашылуларды құрайтынын айтып, сөз байласу теориясын күшейтті. 1982 жылы Элис де Жанзе өмірі журналист Джеймс Фокстың тергеушілік фантастикалық емес кітабында көрнекті болды. Ол Лорд Эрролдың өлтірілуін, Бақытты аңғарды және олардың оқиғаға дейінгі және кейінгі өмірін зерттеді. 1987 жылы кітап Майкл Радфордтың режиссерлік есімін алған фильмге айналдырылды, онда Алиса де Янзеді британдық актриса Сара Майлз ойнады. Радфордтың бұл оқиғаға қызығушылығының басты себебі - бірде ол Кениядағы үйінің терезелерінің жақтауларын ашып: "О, Құдай. "Бұл күн әдемі күн емес". Радфорд бұл сахнаны фильмге енгізді. Фильмнің бейімделуі Алистің ерекшеліктеріне көп көңіл бөлді, оның ішінде ол иығына жылан байланған поло матчын көретін немесе әйелдер дәретханасында морфин шприцымен өзін-өзі дозалайтын көріністер бар. 1988 жылы Майлз Канн кинофестивалінде актриса ретінде Алиса де Жанзе оны бейнелеу қиын кейіпкер екенін айтты. Кенияға алғаш келген кезде Майлз де Жанземен танысқан адамдарды іздеді, бірақ сол таныстарының әйел туралы шатасқан түсініктерімен байланысты ештеңе біле алмады; кейбіреулер оның шынайы ұлтына қатысты да күмәнмен болды. Майкл Килиан өзінің тарихи көркем роман "Бейне, батқан кемеде" (1988) романында Алиса де Янзеге сілтеме жасайды, онда кейіпкер өзінің пәктігін алып тастағанын мақтан тұтады және оны басқа тарихи көркем романға кейіпкер ретінде енгізді. Күнәкар сафари (2003) онда Бақытты аңғардың әртүрлі мүшелері, соның ішінде Алиса, 1920-ші жылдардағы Кениядағы ойдан шығарылған кісі өлтіру ісіне күдікті. Сол сияқты, Пол Ди Филиппо Алиса де Янзе мен Бақытты аңғардың басқа да бірнеше мүшелерін өзінің "Әлемнің соңындағы Бақытты аңғар" атты көркем әңгімесінің басты кейіпкерлері ретінде негізге алды. Бұл оның "Жоғалған беттер" (1998) жинағының бөлігі. Building музыка тобы Second Building альбомында ән шығарды, ол Alice de Janze деп аталады және ол Janzé оқиғасынан шабыт алды, оның өзін-өзі өлтіруіне "сен тым жас қайтыс болдың" деген сөзбен сілтеме жасады. 2012 жылғы көктем/жаз коллекциясы Эдвард Финнидің киім үлгісін дизайнер Алиса де Жанзе өмірінен алған.

Ұрпақтар мен туыстар

Элистің үлкен қызы Нольвен, кейін Леди Кларк соғыстан кейін сәнді дизайнер болды және 1950-ші жылдары Лондонның сәнді дизайнерлер қоғамының президенті болды. 1948 жылы (жырасу 1957) Лионель Арман Делильмен (1913-2007) алғашқы некеден кейін ол екі балаға ие болды, қызы Анжелика және ұлы Фредерик Арман Делиль. 1981 жылы Анжелика "Квартет" фильмінде суретші ассистенті болып жұмыс істеді. Нольвеннің екінші некесі (1961) Эдвард Денис Райспен (1899-1974) Дайн Кортта болғаннан кейін, 1977 жылы Нольвен Лондонның Ұлттық галереясының директоры, белгілі өнер тарихшысы Лорд Кларкка (1903-1983) үйленді. Нолвен 1989 жылы 7 наурызда Францияда 67 жасында жүрекке операция жасалып қайтыс болды. Оның екінші қызы Паола 2006 жылы 24 желтоқсанда 82 жасында Диппеде отбасылық үйге жақын Нормандияда қайтыс болды. Гийом де Ружемонтты (Guillaume de Rougemont) дүниеге әкелгеннен кейін (26 қазан 1945 3 мамыр 2020), оның әкесі 1945 жылы қайтыс болған болуы мүмкін, ол екі рет үйленді: 1888 жылы туған Уолт Хейденмен, Артур Хейден (1947), Моя Хейден (1950) және Пьер болды. 1955 жылы ол екінші рет бұрынғы поляк ат әскері офицері Джон Сиехановскиге (1921 - 2008) үйленді, ол Нормандия жерінде шабуылға қатысқан, белгілі жокей және кейіннен Дубайдың билік басындағы Аль Мактум отбасы үшін Ламбурндағы асыл тұқымды фермада жаттықтырушы болды.