Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедерация армиясының қолбасшысы АҚШ-тың Азамат соғысы кезінде Джуниус Дэниел (27 маусым 1828 - 13 мамыр 1864) - плантатор және мансаптық әскери офицер, АҚШ армиясында, содан кейін Конфедерация армиясында АҚШ-тың Азамат соғысы кезінде бригадир генерал болып қызмет етті. Оның әскерлері Геттисбург шайқасының бірінші күнінде Конфедерацияның табысына септігін тигізді. Ол Спотсильвания сотының шайқасында қаза тапты.
Confederate army commander during the US Civil War
Junius Daniel (June 27, 1828 – May 13, 1864) was a planter and career military officer, serving in the United States Army, then in the Confederate States Army during the American Civil War, as a brigadier general. His troops were instrumental in the Confederates' success at the first day of the Battle of Gettysburg. He was killed in action at the Battle of Spotsylvania Court House.
Ерте өмір
Дэниел Солтүстік Каролина штатының Галифакс қаласында бай саяси отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Джон Ривз Джонс Дэниел Солтүстік Каролинаның бас прокуроры және АҚШ Конгресінің мүшесі болды. Оның анасы Марта Стит Джон Стит пен Уильям Рэндолфтың ұрпақтары болған ерте Вирджинияның танымал отбасынан шыққан. Дэниел Галифакстағы бастауыш мектепте және Ролидегі Дж. М. Лавджой академиясында білім алды. Президент Джеймс К. Полк оны 1846 жылы АҚШ әскери академиясына тағайындады. 1851 жылы 42 оқушыдан 33-ші орынды иеленді. 3-ші АҚШ жаяу әскерінің лейтенанты болып тағайындалған Дэниел Ньюпортқа (Кентукки штаты) көмекші квартирмейстер болып жіберілді. 1852 жылы ол Нью-Мексико территориясындағы Форт-Альбукеркиге тағайындалды, ол шекаралық заставада бес жыл бойы тұрақтады. Уақытша 3-драгундық Ричард С. Иуэллдің қолбасшылығында болған лейтенант Дэниел 1855 жылы апачилермен бірнеше рет шайқасты. 1858 жылы Дэниел өзінің қызметіне 1851 жылы Конгресстегі соңғы мерзімінен кейін сол жерге көшіп келген әкесіне қосылып, Луизианада плантатор ретінде мансап құру үшін отставкаға кетті. 1860 жылдың қазан айында Дэниел полковник Джон Джонның қызы Эллен Лонгке үйленді. Солтүстік Каролина штатының Нортгемптон округіне жататын Лонг. Олардың балалары болмады.
Daniel was born in Halifax, North Carolina, to a wealthy political family. His father, John Reeves Jones Daniel, served as an attorney general of North Carolina and member of the United States Congress. His mother, Martha Stith, came from a prominent family of early Virginians that descended from John Stith and William Randolph. Daniel was educated at an elementary school in Halifax and at the J. M. Lovejoy Academy in Raleigh. President James K. Polk appointed him to the United States Military Academy in 1846. He graduated 33rd out of 42 in the Class of 1851. Appointed a brevet second lieutenant in the 3rd U. S. Infantry, Daniel was sent to Newport, Kentucky as assistant quartermaster. In 1852, he was assigned to Fort Albuquerque in the New Mexico Territory, remaining stationed at the frontier outpost for five years. Temporarily under the command of Richard S. Ewell of the 3rd Dragoons, Lieutenant Daniel saw action in a series of skirmishes with the Apache Indians in 1855. In 1858, Daniel resigned his commission to begin a career as a planter in Louisiana, joining his father who had moved there following his last term in Congress in 1851. In October 1860, Daniel married Ellen Long, daughter of Col. John J. Long of Northampton County, North Carolina. They had no children.
Азаматтық соғыс
1861 жылы сәуірде президент Абрахам Линкольн ерікті әскерлерді шақырғаннан кейін Луизианадан комиссия ұсынылса да, Дэниел Галифакске оралып, оның орнына өзінің туған штатына қызмет көрсетті. Ол 4-ші (14 -ші) жаяу әскер полкінің полковнигі болып сайланды. Әскерге шақыру мерзімі аяқталғаннан кейін оған бірнеше лауазым ұсынылды, ол 43-ші Солтүстік Каролина пехотасының немесе 45-ші Солтүстік Каролина пехотасының, сондай-ақ 2-ші Солтүстік Каролина кавалериясының қолбасшысы болды. Ол 45-ші полк командирі болып тағайындалды. Дэниел төрт полкті Ралиден Голдсбороға дейін бастап, оларды бригадаға ұйымдастырды; кейін тағы екі бригада ұйымдастырды. 1862 жылдың маусым айында ол Вирджиния штатының Петербург қаласына жіберілді, онда оның бригадасы Жеті күндік шайқастан бұрын генерал Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясына қосылды, бірақ шайқасқа белсенді қатыспады. 1862 жылы 1 қыркүйекте Дэниел бригадалық генерал болып тағайындалды, ол Конфедерациялық армияда сол атаққа ие болған Халифакс округінің бес адамының бірі болды. Ол 1862 жылдың күзін өзінің бригадасымен Вирджиниядағы Дрейвис-Блаффта өткізді, кейіннен Солтүстік Каролинада қызмет етті, бірақ оның бөлімшесі шектеулі жауынгерлік іс-әрекетке қатысты. Канселорсвилл шайқасынан кейін көп ұзамай ол Ричард С. Эуэллдің екінші корпусының генерал-майоры Роберт Э. Родстың бөлімшесіне ауыстырылды, онда ол Геттисбург кампаниясында ерекше қызмет етті. Корпус туымен жүретін Даниэльдің үлкен бригадасы 32, 43, 45 және 53-ші Солтүстік Каролина, сондай-ақ 2-ші Солтүстік Каролина батальонынан құралған. 1863 жылдың 1 шілдесінде Дэниел бригадасы Макферсон қырқасындағы одақтың позицияларына бірнеше рет шабуыл жасап, ақырында полковник Рой Стоунның одақ бригадасын қуып жіберді. Бастапқыда, бригадасының алғашқы шабуылдары кері қайтарылғаннан кейін, Даниил қаһармандықпен қайтқан адамдары туралы, оларды табысты жинап, тағы бір шабуылға ұшырады. Даниялдың жасағы соғыстың алғашқы күні корпустағы бригадалардың ішіндегі ең көп зардап шекті. 1864 жылы 12 мамырда Спотсильвания сотының шайқасында Дэниел өзінің бригадасын "Мулевый аяқкиімге" (сонымен қатар "Қанлы бұрыш" деп те аталады) қарсы шабуылға алып, таңертең оны басып алған Потомак армиясының элементтерінен маңызды позицияны қайтарып алуға тырысты. Ол Миние шарынан құрсағына соққы алып, өлімге душар болды. Ол келесі күні дала ауруханасында қайтыс болды. Оның денесі Галифаксқа жеткізіліп, ескі отарлар зиратына жерленді. Дэниелге белгісіз, Роберт Ли өлім алдында оның генерал-майор қызметіне көтерілуін ұсынған. Солтүстік Каролинаның басқа генералы және жақын досы Брайан Граймс кейіннен былай деп жазды: "Ол біздің штатымыздың ең жақсы генерал-офицері болды. Оның өліміне байланысты мен бригадир атансам да, елдің мүддесі үшін оның қызметіне шек келтірмей, әрқашан сол қалпында қала бермекпін". Генерал Граймс өзінің ұлдарының біріне Джуньюс Дэниел Граймс деп ат қойды (ол 19 ғасырдың аяғында Вашингтонның белгілі адвокаты болды). Солтүстік Каролина штатының Уэлдон штатындағы Конфедерацияның біріккен қыздарының Джуниус Дэниел бөлімшесі генералдың есімімен аталды.
Though offered a commission by Louisiana after President Abraham Lincoln's call for volunteer troops in April 1861, Daniel returned to Halifax and instead offered his services to his native state. He was chosen colonel of the 4th (later 14th) Regiment of infantry. When the period of enlistment expired, he was offered several positions, commanding the 43rd North Carolina Infantry or 45th North Carolina Infantry as well as the 2nd North Carolina Cavalry. He accepted the command of the 45th Regiment as its colonel. Daniel led four regiments from Raleigh to Goldsboro and organized them into a brigade; afterward, he organized two other brigades. In June 1862, he was ordered to Petersburg, Virginia, where his brigade joined General Robert E. Lee's Army of Northern Virginia just before the Seven Days Battles, though it took no active part in the combat. Daniel was commissioned brigadier general on September 1, 1862, making him one of five men from Halifax County to attain that rank in the Confederate Army. He spent the fall of 1862 with his brigade at Drewy's Bluff in Virginia and subsequently served in North Carolina, although his unit saw limited combat action. Shortly after the Battle of Chancellorsville, he was transferred to Maj. Gen. Robert E. Rodes's division of Richard S. Ewell's Second Corps, where he served with distinction in the Gettysburg Campaign. Daniel's large brigade, entrusted to bear the Corps Flag, consisted of the 32nd, 43rd, 45th and 53rd North Carolina, as well as the 2nd North Carolina Battalion. On July 1, 1863, Daniel's Brigade repeatedly attacked the Union positions on McPherson's Ridge, eventually driving off the Union brigade of Col. Roy Stone. Initially, after his brigade's first assault was repulsed, Daniel heroically galloped about his retreating men, successfully rallying them and launching another assault. Daniel's men suffered the greatest losses of any brigade in the corps on the first day of the battle. During the Battle of Spotsylvania Court House on May 12, 1864, Daniel led his brigade in a fierce counterattack on the "Mule Shoe" (also known as the "Bloody Angle"), trying to recapture the important position from elements of the Army of the Potomac, which had captured it at dawn. He was struck in the abdomen by a Minié ball, inflicting a mortal wound. He died the next day in a field hospital. His body was taken to Halifax and buried in the old colonial cemetery. Unknown to Daniel, Robert E. Lee had recommended his promotion to major general just prior to his death. Fellow North Carolina general and close personal friend Bryan Grimes later wrote, "He was decidedly the best general officer from our state. Though in all probability I gained a brigadier at his death, I would for the sake of the country always remained in the status quo than the country should have lost his services." General Grimes named one of his sons Junius Daniel Grimes (who would become a well known Washington, D. C., attorney in the late 19th century). The Junius Daniel Chapter of the United Daughters of the Confederacy of Weldon, North Carolina, was named in the general's memory and honor.