Hammarbyhöjden

Кіріспе

Хаммарбихейден () - Швецияның Стокгольм қаласында орналасқан аудан. Аудан екі округке бөлінеді: оның көп бөлігі Скарпняк ауданында орналасқан, Бласут субдистрикты Енскеде Арта Вантор ауданында орналасқан. 2007 жылдың 31 желтоқсанында Хаммарбихейденнің 8143 тұрғыны болды. Стокгольм метро станциясы Хамарбихейден - 1958 жылы ашылған жоғары орналасқан станция. Станцияға 17-ші жасыл желі қызмет көрсетеді.

Тарих

Тарихи қала орталығынан батысқа қарай орналасқан Транеберг ауданымен бірге Хаммарбихейден 1917 жылы Стокгольм қаласы сатып алған орталық орналасқан, төбелі жерлердің бірі болды. Жер бедері 1910-1920 жылдары салынған бау-бақша қалаларына қолайсыз болды. Сонымен қатар, 1930 жылдардың басында қала билігі өткендегі сәтті шағын жобалар қалада орын алған тұрғын үй тапшылығын шеше алмайтынын түсінді. Осы екі ауданда да функционалистік сәулет идеалдары табиғи табиғаттағы көп отбасылық ғимараттар жүзеге асырылды. 1930 жылы ауданның жоспары қабылданды, онда 3 4 қабатты 15 метр қалың ғимараттар бар. 1930 жылдардың басында бірнеше құрылыс жобасы жүзеге асырылды, ал жобаны жүзеге асыруға дайын құрылысшы ақыры пайда болғанда, ол Рагнар Остбергтің ұсынысына сәйкес жоспарды қайта жасауды талап етті. Алайда бұл келіссөздер сәтсіз аяқталды, ал қала жоспарларды қайтадан қайталады - қазір бағдарламалық функционалдық жоспармен. Құрылыс 1935 жылы басталды, бірақ келіссөздер тоқтап қалғандықтан, Хаммарбихейден өзінің ізашарлық рөлін жоғалтты. Дегенмен, 1950 жылдары Хаммарбихейденде 4000-нан астам пәтер салынған, оның 92 пайызы екі бөлмелі пәтерлер, ас үй немесе одан кіші бөлмелі. Құрылыс шағын көлемде және қолөнермен жүргізілді. Үш қабатты ғимараттардың тек екі баспалдағы болды, бұл оларды тегіс емес жерде орналастыруды жеңілдетті, ал ғимараттардың арасына жеткен пәтерлер ғимараттарды әр түрлі бағытта бағыттауды жеңілдетті. Биіктіктерде панорамалық көріністер жасалып, жолдар жер бедерімен сәйкес жасалды. Құрылыс аяқталғаннан кейін аудан "идеалдық қоғам" деп сипатталып, "Ақ қала" (Den vita staden) деп аталды, бірақ оның алғашқы тұрғындары күмәнмен қарады, жеткіліксіз қызмет көрсетулерге, жоғары жалға және қала орталығынан алыс қашықтыққа шағымданды. Алайда, көшіп келгендердің көбісі өмір бойы Хаммарбихейденде өмір сүрді.

Together with Traneberg, a district west of the historical city centre, Hammarbyhöjden was one of the centrally located, hilly terrains bought by the city of Stockholm in 1917. The terrain made it unsuitable for the kind of garden cities built during the 1910s and 1920s. Furthermore, by the early 1930s the city authorities had realised the successful small scale projects of the past could not solve the ramping shortage of dwellings the city was experiencing. In both these districts the ideals of Functionalist architecture — multi family buildings in a natural scenery — were therefore implemented. A plan for the area was adopted in 1930, featuring 15 metres thick buildings 3–4 stories tall. The early 1930s saw few construction projects realized, and when a builder willing to carry the project out finally appeared, he demanded that the plan should be redrawn in accordance to a proposal by Ragnar Östberg — a plan featuring buildings 10 m wide arranged in an unmistakably classicist manner. These negotiations foundered, however, and the city redrew the plans again — now with a programmatically functionalist plan. Construction finally started in 1935, but, due to the stalled negotiations, Hammarbyhöjden lost its pioneering role to Traneberg which had its 1932 city plan quickly realised. Nevertheless, more than 4.000 flats had been built in Hammarbyhöjden by the 1950s, 92 per cent of which were two room flats with a kitchen or smaller. Construction was small scale and artisanal. The three story buildings had only two stairwells, which made them easy to deploy in the uneven terrain, while the flats reaching through the buildings made it easy to orient the buildings in different directions. The heights were used for panoramic views, and the roads were made to follow the terrain. On its completion, the district was described as an "ideal society" and named "The White city" (Den vita staden), but its first inhabitants were more sceptical, complaining on inadequate services, high rents, and the long distance to the city centre. Many of those who did move in did, however, end up living their entire lives in Hammarbyhöjden.