Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Минго ұлттық жануарлар қоры - Миссуридің солтүстік-батысындағы Стоддард және оңтүстік-шығыс Уэйн округтерінде орналасқан 21,676 акр (87,7 км2) ұлттық жануарлар қоры. Оның оңтүстік-батыс бөлігі Ваппапелло көлінің жағалауында орналасқан. Бұл аймақ Минго тайпасының атымен аталған, ол жер астындағы қатты ағаштарды сақтау және су құстары мен Миссисипидің ұшқыр жолында басқа да қоныс аударатын құстарға ұя салу, тамақтандыру, ұялату және демалу үшін құрылған. Баспана 9 адамнан тұратын персоналмен 2004 қаржы жылында 1,2 миллион доллар көлемінде ұсталады.
The Mingo National Wildlife Refuge is a 21,676 acre (87.7 km2) National Wildlife Refuge located in northwestern Stoddard and southeastern Wayne counties in Missouri. Its southwesternmost portion lies on the shores of Lake Wappapello. Named after the Mingo tribe, it was established to preserve bottomland hardwoods and provide waterfowl and other migratory birds in the Mississippi Flyway with nesting, feeding, brooding, and resting habitat. The refuge is maintained with a 9 person staff, with a fiscal year 2004 budget of $1.2 million.
Тарих
1804 жылы Құрама Штаттар Луизиана сатып алу арқылы осы аумақты иеленді. Сол кезде Бутеелдің бүкіл тұрғындары аз болды, ал батпақты аймаққа кіру мүмкін емес деп саналды. 1821 жылы Миссури штаты болған кезде, Миссуридің оңтүстік-шығысындағы барлық округтерде, Стоддард және Дунклин округтерінен басқа, қоныстанушылар болды, бірақ Кейп Жирадо Миссуридегі ең маңызды өзен қалаларының бірі болды. Алғашқы қоныстанушылар батпаққа кипарис пен тупелоның кең ормандылығынан келген. Алғаш рет теміржолдар мен ғимараттарды қалау үшін гигант кипарис ағаштарын қолданды. Т. Дж. Мосс галстук компаниясы - Миссури штатының Пуксико қаласында орналасқан ірі Бутель ағаш операциясы. 1888 жылы Т. Дж. Мосс штаттағы ең ірі галстук мердігері болды, олардың көптеген галстуктері батпақтан алынған ағаштардан кесілді. Паксиконың солтүстігінде, қазіргі Мингоның солтүстік-шығыс аймағында үлкен диірмен жұмыс істеді. Жергілікті дереккөздер бұл диірменнің Америкадағы ең үлкен диірмен болғанын айтады. Боутхельде ағаш өңдеу өнеркәсібі 1900-1910 жылдар аралығында ең жоғары өнімділікке жетті. Боутелдің ең жақсы кезеңінде Миссуридің ең ірі ағаш өндіруші аймағы болды. Алайда 1935 жылы ірі операциялар тоқтады. Үлкен ағаштарды кесіп тастады, сондықтан басқа жерден ағаш табу қажет болды. Бұрынғы замандағы ағаш өңдеуші компаниялар әлі де Бутхельге қызығушылық танытқан жоқ. Егер жерді сумен құрғатса, ол қайтадан маңызды табыс көзіне айналады. Жобалардың көлемі көлеміне байланысты шағын болды. Ағаш өндіруші компаниялардың инвестициялауға айтарлықтай капиталы болды, бірақ олар су бұру үшін үлкен жер гранттарын талап етті және көбінесе су бұру арықтарының тиімділігіне қарағанда жерді көбірек қызықтырады. Миссури штатының заң шығарушы органы ұзақ мерзімді облигациялар арқылы қаржыландырылатын су бұру аудандарын құруға рұқсат беретін акт қабылдады. Алғаш рет су бұру жобалары жеткілікті қаржыландырылды және Бутельде көптеген су бұру аудандары құрылды. 1914 жылы Стоддард округінде 20-дан астам су бұру ауданы болды. Солардың бірі - Паксико маңындағы Аванс-Лоулендс жеріндегі шағын аудан. Минго батпағын егіншілікке жарамды ету үшін 1 миллион доллардан астам қаражат жұмсалды. Паксикодан оңтүстікке қарай 16 шақырым жерде орналасқан Сент-Франциск өзеніне батпақтан су ағызу үшін жеті ірі солтүстік-оңтүстік ойықтар жүйесі салынды. Пуксиконың оңтүстігіндегі ауданның тар оңтүстік ұзартуын қоспағанда, ауданның шекарасы мен Mingo NWR шекарасы негізінен бірдей. Ауданның суды бақылау және басқару үшін салған арықтарын қазір баспана пайдаланады. Ұлы депрессия кезінде жердің құны күрт төмендеді және көптеген ірі жер иелері (ағаш компаниялары) жерлерге пайдасыз инвестицияларды жалғастырудың орнына салық төлеуді тоқтатты. Бүкіл Бутхельде көптеген су бұру аудандары қаржылық міндеттемелерді орындай алмады және облигацияларды төлей алмады, себебі олар ірі жер иелері жасаған кіріс жоғалтуын қабылдай алмады. Минго ауданы да солардың бірі болды. Мингодағы суды құрғату әрекеттері толықтай сәтті болмады, кем дегенде, ішінара Сент-Франциск өзенінің ағып кетуінен. Сонымен қатар, Бутеелдің басқа аймақтарындағыдай топырақ өнімді емес еді. 1930 жылдары Минго ауданы банкротқа ұшырады. Қалған ағашты кімнің иесі екеніне қарамастан кез келген адам кесіп тастады. Бұл жер ашық дала еді. Мал мен шошқалар бүкіл батпақты басып кетті. Жерді шөппен қамтамасыз ету үшін, оны жылына бірнеше рет өртеп жібереді. Шошқалар мен ірі қара мал саны өте көп болғандықтан, олар батпақтың маңындағы шағын қалаларға ағылып кетті. Су құстарын қатаң бақылауға алу - кең тараған жағдай. Басқа да жануарлар түрлерінің жағдайы жақсы емес. 1945 жылы АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі Минго батпағының 21,676 акрын (87,7 км2) сатып алып, Минго ұлттық жабайы табиғат қорығын құрды. Еліміздің жағдайы өте нашар еді. Өткен 50 жыл ішінде адамдар өсімдіктер мен жануарлар өсіп жатқан әдемі батпақты өртеніп, ерозияға ұшыраған бос жерге айналдырды. Қатаң бақылаудың арқасында табиғи өсімдіктер мен жануарлардың көпшілігі қалпына келтірілді. Жергiлiктi ағаштар бұталар мен бұталардың орнын басып, Минго өзенiнен каноэмен түсiп, кездейсоқ байқаушы осы жердiң өткен жылдардағы зияндылығын аз ғана көретiн болады. Елендер, жабайы күркіттер, мысықтар мен бобёрлар оралды және олар көп. Қазір бұл паналық өзінің басты мақсатын - қоныс аударатын су құстарына азық-түлік пен баспана беруді жүзеге асырып жатыр. 1976 жылы Мингоның жабайы айм�...
In 1804, the United States acquired this territory in the Louisiana Purchase. At that time, the population of the entire Bootheel was sparse, and the swamp area was considered inaccessible. When Missouri became a state in 1821, all of the counties in southeast Missouri had settlers, except Stoddard and Dunklin Counties, although Cape Girardeau was one of the most important river towns in Missouri. Settlers first came to the swamp because of the vast cypress and tupelo forests. The giant cypress trees were the first to be used for railroad ties and building lumber. The T. J. Moss Tie Company was a large Bootheel lumbering operation, with its headquarters in Puxico, Missouri. By 1888, T. J. Moss was the largest tie contractor in the state, and many of their ties were cut from trees taken from the swamp. A large mill was operated just north of Puxico on land now within Mingo NWR. Local sources claim that, at one time, the mill was the largest bandsaw mill in America. The lumber industry reached peak production in the Bootheel between 1900 and 1910. During its peak, the Bootheel was consistently the leading lumber producing area of Missouri. However, by 1935, most of the large operations had ceased. The giant trees were cut and it was necessary to find lumber in other places. The powerful and wealthy lumber companies had not lost interest in the Bootheel yet. If the land could be drained, it would again become an important source of revenue. The size of the projects remained small because of the expanse involved. The lumber companies had considerable capital to invest, but demanded large grants of land for the drainage and were frequently more interested in the land than in efficiency of their drainage ditches. The Missouri State Legislature passed an act that allowed the formation of drainage districts, financed by long term bonds. For the first time, drainage projects could be adequately financed and many drainage districts were created in the Bootheel. In 1914, more than 20 drainage districts existed in Stoddard County. One of them was the Mingo Drainage District, a small district in the Advance Lowlands near Puxico. More than $1 million were spent to make Mingo Swamp suitable for farming. A system of seven major north–south ditches was constructed to drain water from the swamp into the St. Francis River, about 10 mile (16 km) south of Puxico. Except for the narrow southern extension of the district south of Puxico, the district's boundary and the Mingo NWR boundary are essentially the same. The ditches constructed by the district are used today by the refuge for water control and management. During the Great Depression, land values plummeted and many of the large landholders (lumber companies) defaulted on payment of taxes rather than continue to maintain unprofitable investments in the land. Throughout the Bootheel, many drainage districts were unable to meet financial obligations and defaulted on bond payments, largely because they could not absorb the loss of revenue created by the large landholders. Mingo District was one of these. Drainage attempts at Mingo had not been completely successful, at least in part because of the overflow from the St. Francis River. Also, the soil was not as productive as in other areas of the Bootheel. During the 1930s, Mingo District became insolvent. The remaining timber was cut by anyone without regard to ownership. The area was open range country. Cattle and hogs ran over the entire swamp. To maintain it in a grassy condition, the land was burned, often several times a year. Hogs and cattle became so numerous, they overflowed into the small towns near the swamp. Indiscriminate shooting of waterfowl was common. Other wildlife species were also not faring so well. Beaver and deer had disappeared and the wild turkey were nearly extinct from the swamp. In 1945, the United States Fish and Wildlife Service purchased 21,676 acres (87.7 km2) of the Mingo Swamp and established the Mingo National Wildlife Reserve. The condition of the land was deplorable. In the previous 50 years, people had reduced a beautiful swamp, lush with the growth of plants and alive with animals, into a burnt and eroded wasteland. Through careful management, most of the natural plants and animals were restored. Native trees have replaced much of the brush and briers, and a canoe trip down the Mingo River will now reveal little to the casual observer of the abuse to this land in years past. Deer, wild turkey, bobcat, and beaver have returned and are plentiful. The refuge is now able to accomplish its primary objective; providing food and shelter for migratory waterfowl. The establishment of the Mingo Wilderness Area in 1976 helps ensure this protection for future generations of Americans.
Топография
Шамамен 25000 жыл бұрын Миссисипи өзені Озарк таулары мен Кроули қырқасы деп аталатын террасаның арасында ағып жатты. Содан кейін шамамен 18000 жыл бұрын өзен көтеріліп, Кроули қырқасы арқылы өтіп, Огайо өзеніне қосылды. Бұрын қаңырап бос қалған өзен саз жерлерге айналды. Бұл баспана батысында Озарк тауларының етегімен, шығысында Кроули қырқасымен шектелген Миссисипидің ежелгі тасталған арнасында қалыптасқан алапта жатыр. Мұнда Миссуридің бот-хейл аймағында орналасқан бастапқы 2,5 миллион акр (10 000 км2) жердің 61 км2 жерді құрайтын жалғыз қалған орманды орманды жер бар. Елімізде 7 табиғи аумақ және 99 археологиялық нысан бар. Минго даланында шамамен 8000 акр (32 км2) жер бар. Сонымен қатар, Миссури консервациялау департаментінің 6 190 акр (25 км2) жері, Дак Крик консервациялау аймағы, түнгі және шығыс шекарасында баспанаға қосылады.
About 25,000 years ago, the Mississippi River ran between the Ozark Mountains and a terrace called Crowley's Ridge. Then, around 18,000 years ago, the river shifted, slicing its way through Crowley's Ridge to join the Ohio River further north. The abandoned riverbed developed into a rich and fertile swamp. The refuge lies in a basin formed in an ancient abandoned channel of the Mississippi, bordered on the west by the foothills of the Ozark Mountains, and on the east by Crowley's Ridge. The refuge contains the only remaining large tract of bottomland forest of 15,000 acres (61 km2) from the original 2.5 million acres (10,000 km2) native to the bootheel of Missouri. There are seven natural areas and 99 archaeological sites. About 8000 acres (32 km2) of land are contained in the Mingo Wilderness. Additionally, the 6,190 acre (25 km2) Missouri Department of Conservation, Duck Creek Conservation Area, joins the refuge on the north and east boundary.
Жабайы жануарлар мен қорғалатын түрлер
Мингоның басты мақсаты - аула ресурстарын және көшіп-қонушы су құстарының маңызды мекенін қорғау. Миссисипидің көпшілікке танымал ұшқыр жолының ортасында орналасқан бұл паналық оңтүстікке қарай ұшып бара жатқан қоныс аударушы құстардың маңызды демалу және тамақтану аймағы болып табылады. Су құстарының жергілікті түрлерінен басқа, Мингода көшіп-қонушы итіктер, қаздар, жағалау құстары, марқұмдар, серкелер, лондар, гребтер, пеликандар, корморанттар, құсбалықтар, ащылар, ибис, рельстер, куттар және қарлығаштар бар. Мингода 95-тен астам су құстарының түрі байқалады. Жыл бойы су деңгейін бақылау арқылы қоныс аударатын құстардың тамақтану және демалу қажеттіліктерін қамтамасыз ету мүмкін. Бұл паналық 150 000-нан астам қаз бен 75 000 қаздың қыстауға арналған мекені болып табылады. Минго басқа да көшіп-қонушы және көшіп-қонушы емес құс түрлерін қамтамасыз етеді. Мингода құстардың 250-ден астам түрі байқалады. Бұл тізімге қасқырлар, құрттар, құрттар мен құрттар жатады. Өркеннің әртүрлі тіршілік ортасына байланысты Мингода әр түрлі жазық алқаптардағы батпақ түрлері мен биік орман және дала түрлері мекендейді. Мингода сүтқоректілердің 38-ден астам түрі, суүстілердің 23 түрі және бауырымен жорғалаушылардың 37 түрі мекендейді. Шөл табиғатты қорғау және баспананың көптеген аймақтарына қолжетімділік болмағандықтан, сүтқоректілер, қосмекенділер мен бауырымен жорғалаушылар көп, бірақ сирек көрінеді, олардың көпшілігі адамның ықпалынан зардап шекпейді.
Mingo's primary goal is to protect wilderness resources and critical habitat for migratory waterfowl. Located in the center of the busy Mississippi Flyway, the refuge serves as an important resting and feeding area for migratory birds heading south. In addition to resident waterfowl species, Mingo provides for migrating ducks, geese, shorebirds, gulls, terns, loons, grebes, pelicans, cormorants, herons, bitterns, ibises, rails, coots, and swans. Over 95 species of migratory waterfowl have been seen at Mingo. Through year round management of the water levels on the refuge, the feeding and resting requirements of migrating birds can be met. The refuge provides wintering habitat for over 150,000 ducks and 75,000 geese. Mingo also provides for other types of migratory and nonmigratory avian species. Over 250 species of birds have been seen at Mingo. Included in this list are the peregrine falcon, endangered whooping crane, and threatened bald eagle. Due to the diverse habitat, Mingo is home for a wide variety of lowland swamp species and upland forest and field species. Mingo is home to over 38 species of mammals, 23 species of amphibians, and 37 species of reptiles. Due to wilderness protection and inaccessibility to many areas of the refuge, mammals, amphibians and reptiles are abundant but seldom seen, remaining for the most part unspoiled by man's influence.
Мекемелер
Мұнда жануарлар дүниесін бақылау мен фотоға түсіруді де қолдайды. Күн сайын 12 мильге созылған паналау жолы ашық, төрт бақылау нүктесі мен бір жағалаудағы табиғат жолы бар. 25 мильдік, табиғатты, маусымдық автотур маршруты сәуір мен мамыр айларында көктемгі жабайы гүлдерді және көктемгі әнші құстардың көшіп кетуін және қазан мен қарашада күзгі жапырақты және су құстарының көшіп кетуін көруге арналған. Қорғанның белгіленген аймақтарында бұғы, жабайы күркі, үйрек және су құстарын аулау мүмкіндігі шектеулі. Балық аулау - бассейнде кең тараған іс-әрекет.
Wildlife observation and photography are welcomed at the refuge. Twelve miles of refuge roadway are open daily, providing four observation overlooks and one boardwalk nature trail. A 25 mile, scenic, seasonal auto tour route is open throughout April and May to view spring wildflowers and spring songbird migration and October and November for the fall foliage and waterfowl migration. Limited hunting for deer, wild turkey, squirrel, and waterfowl is available in designated areas of the refuge. Fishing for bass, crappie, bluegill, and catfish is a popular activity on the refuge.
Жазық жол
Boardwalk Nature Trail - бұл келушілерге Миңго батпағының суын себілмей-ақ көруге мүмкіндік береді. Бұл жолдың бойымен бір шақырымға созылатын, төменгі жақтағы қатты ағаш балдырауы арқылы өтетін жол өтеді. Жолдың өздігінен бағытталатын буклеті Boardwalk көлік тұрағында қол жетімді. Жолға мүгедек арбамен жүру мүмкін.
The Boardwalk Nature Trail allows visitors to enjoy the Mingo Swamp without getting wet. Down this path lies a one mile (1.6 km) loop trail through the bottomland hardwood swamp. A self guided pamphlet of the trail is available at the Boardwalk parking lot. The path is wheelchair accessible.
Блеф жолы
Блюф Трейлдің төрттен бір милі келушілер орталығында басталып, Бордвокпен жалғасады. Көктемде жапайы гүлдер гүлдегенде, бұл жолға баруға болады. Сондай-ақ, мұнда бір кездері Миссисипи өзені болған батпақты қоршап тұрған қатпарлы әктас жарлардың көрінісі де бар. Бұл жол жаяу жүргіншілер үшін "қатерлі" деп бағаланған.
The quarter mile Bluff Trail begins at the Visitor Center and connects with the Boardwalk. It provides a fascinating hike when wildflowers are blooming in the spring. It also furnishes an interesting view of the steep limestone bluffs bordering the swamp that once was the Mississippi River. This trail is rated "challenging" for hikers.
Харц Понд жолы
Харц Понд жолы келушілер орталығы паркингінен басталып, балаларды пикник үстелімен және балық аулау мүмкіндігі бар шағын тоғанға - Харц Пондқа дейін жетеді. Харц тоғаны қоршаған ортаны қорғау сабақтары үшін ашық ауада сабақ залы ретінде де қолданылады.
The Hartz Pond Trail begins in the Visitor Center parking lot and leads to Hartz Pond, a small pond with a picnic table and fishing opportunities for children. Hartz Pond is also used an outdoor classroom for environmental education classes.
Басқа жаяу жүру аймақтары
Жоғарыда аталған жолдардан басқа, Мингода 15 наурыздан 30 қыркүйекке дейін көлік қозғалысына ашық емес, бірақ жаяу жүргіншілерге ашық басқа баспана жолдарында, бөгеттерде және бөгеттерде 50 мильден астам (80 км) жаяу жүру мүмкіндігі бар. Келушілер жол жүру нұсқаулары мен арнайы ережелерді білу үшін, сапарға шыққанға дейін, келушілер орталығымен байланысуы керек.
In addition to the trails listed above, Mingo has over 50 mile (80 km) of hiking opportunities on other refuge roads, dikes, and levees that are not open to vehicular traffic, but are open to foot traffic from March 15 through September 30. Visitors should contact the Visitor Center before venturing out for directions and special regulations that may apply.