Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Lockheed L 301 (кейде X 24C деп аталады, бірақ бұл атау ресми түрде берілмеген) эксперименталды ауамен дем алу гиперзвук ұшақ жобасы болды. Оны NASA және АҚШ Әуе күштері (USAF) ұйымы National Hypersonic Flight Research Facility (NHFRF немесе NHRF) әзірледі, Skunk Works бас мердігер ретінде. 1977 жылдың қаңтар айында бағдарлама "сегіз жыл бойы екі көлікпен жұмыс істеуді және әр көлікпен 100 ұшуды жүргізуді жоспарлады". НАСА 1977 жылдың қыркүйегінде бюджет шектеулері мен қажеттіліктердің жоқтығына байланысты L 301 және NHRF жұмыстарына тоқтады.
Lockheed L 301 (sometimes called the X 24C, though this designation was never officially assigned) was an experimental air breathing hypersonic aircraft project. It was developed by the NASA and United States Air Force (USAF) organization National Hypersonic Flight Research Facility (NHFRF or NHRF), with Skunk Works as the prime contractor. In January 1977, the program was "tentatively scheduled to operate two vehicles for eight years and to conduct 100 flights per vehicle." NASA discontinued work on L 301 and NHRF in September 1977 due to budget constraints and lack of need.
Қозғалтқыш
Алғашында X 15 қолданған XLR 99 қозғалтқышымен бірдей болуы тиіс, негізгі қозғалтқыш LR 105 болып өзгертілді, ол Atlas ұшырушысында пайдаланылған қозғалтқыш болды. Бұл ракеталық қозғалтқыш RP 1 және LOX-ті өртеп, сутекпен жабдықталған, ауамен дем алатын ұшақ / ұшақтың ішіндегі ұшақ / ұшақпен ұшу жылдамдығын кем дегенде 6 Мах және Мак 8 + жылдамдықтарын 90 000 фут (27432 м) немесе одан да жоғары биіктікте жету үшін Х 24C-ті гипердыбыстық жылдамдыққа жылдамдатуға арналған. Осылайша, бұл аппарат орбитаға шығу үшін жасалмаған.
Originally intended to carry the same XLR 99 engine used by the X 15, the primary engine was changed to the LR 105, which was the sustainer engine used on the Atlas launcher. This rocket engine, burning RP 1 and LOX, was intended to accelerate the X 24C to hypersonic speeds in order to ignite the hydrogen fueled, air breathing ram/scramjet mounted in the belly of the airframe with which it would attain cruise speeds of at least Mach 6 and peak velocities of Mach 8+ at altitudes of 90,000 feet (27432 m) or more. As such, this vehicle was plainly not intended to reach orbit.
Ұшақ корпусы
Әуе кемелерінің конструкциясы әртүрлі жел туннельдерінің үлгілері мен мердігерлердің сызбаларында бастапқыда 1950 жылдары АҚШ Әуе күштері ұшу динамикасы зертханасында әзірленген FDL 5 және FDL 8 көтергіш корпус пішіндерінің нұсқаларын ұстанады. Бұлар бұрынғы X 23 және X 24A / B бағдарламаларында қолданылған. Дельта қанат, 2, 3 немесе 4 тік тұрақтандырғыштар, сондай-ақ бірнеше корпус жапқыштары (модельге байланысты) бар көлік басқару беттеріне жетпеді. Ұзындығы 74 фут (23 м), қанатының ұзындығы 7,32 м, биіктігі 6,10 м. Түрлі суреттерде ұзындығы 4 метр, диаметрі 2 метр болатын жүк қоймасы көрсетілген.
Design of the aircraft in various wind tunnel models and contractor drawings seems to follow variations of the FDL 5 and FDL 8 lifting body shapes originally developed by the USAF Flight Dynamics Laboratory in the 1950s, which were used in the earlier X 23 and X 24A/B programs. With a radically swept delta wing, and 2, 3, or 4 vertical stabilizers, as well as several body flaps (depending on the model), the vehicle did not lack for control surfaces. The vehicle measured 74 feet (23 m) long, 7.32 m wingspan, and 6.10 m height. Various drawings show a payload bay 12 feet (4 m) long and perhaps 5 feet (2 m) diameter.