Кіріспе

Ішіп-жеуші парадокс (ішіп-жеуші теоремасы, ішуші принципі немесе ішу принципі деп те аталады) - классикалық предикат логикасының теоремасы, ол "Пабда біреу бар, егер ол ішіп жатса, онда барлығы ішеді" деп айтуға болады. Оны математикалық логик Реймонд Смуллиан танымал етті, ол оны 1978 жылы жазған "Бұл кітаптың аты қандай?" деген кітабында "су ішу қағидасы" деп атады. Бұл сөздің қарама-қайшылықты сипаты әдетте табиғи тілмен айтылғаннан туындайды. Бұл екеуі де қарама-қайшы көрінеді, біреудің басқаларға ішуге себепші болуы мүмкін, немесе біреудің түн бойы бір адам әрқашан соңғы болып ішуі мүмкін. Бірінші қарсылық "егер сонда" формалды мәлімдемелер себептілікпен шатастырудан туындайды (қараңыз) Корреляция себептілікті немесе мәнді логиканы білдірмейді, бұл логикалар үшін негіз мен салдары арасындағы маңызды қатынастарды талап етеді, бұл жерде қарастырылған классикалық логикадан айырмашылығы). Теореманың ресми мәлімдемесі уақытсыз, екінші қарсылықты жояды, өйткені мәлімдемені бір сәтте дұрыс деп санайтын адам міндетті түрде басқа сәтте дұрыс деп санайтын адам емес. Теореманың ресми мәлімдемесі D - кездейсоқ предикат, ал P - кездейсоқ бос емес жиын.

Дәлелдендіру

Дәлел барлығын мойындаудан басталады, я барлығының ішіп отырғанын, не барлығының ішпейтінін мойындаймыз. Осыған байланысты екі жағдай қарастырылуы керек:

Парадоксалдылықтың түсіндірілуі

Парадокс түпкілікті формальды логиканың қағидасына негізделген, бұл мәлімдеме A жалған болған кезде дұрыс, яғни кез келген мәлімдеме жалған мәлімдемеден туындайды. Содан бері ол автоматтандырылған ойлау туралы басылымдарда үлгі ретінде тұрақты түрде пайда болды; ол кейде дәлелдеуші көмекшілердің экспрессивтігіне қарама-қайшы қолданылады.